Las colgadas casas de España

Cuenca

Cuenca

Ronda

Ronda

Ronda

Castellfollit de la Roca

Bonifaccio

Bonifaccio

Bonifaccio

Τρομοκρατία και πολιτική

Κάθε πιστότητα σ’ένα αυθεντικό συμβάν κατονομάζει τους αντιπάλους της εμμονής της. Αντίθετα από τη συναινετική ηθική, που διατείνεται πως αποφεύγει το διχασμό, η ηθική των αληθειών είναι πάντοτε λίγο πολύ αγωνιστική, μαχόμενη. Διότι η ετερογένειά της ως προς τις κατεστημένες γνώμες και γνώσεις εκφράζεται συγκεκριμένα με τον αγώνα ενάντια σε κάθε είδους απόπειρες ανακοπής, διαφθοράς, επιστροφής στα άμεσα συμφέροντα του ζώου άνθρωπος, σαρκασμού και καταπίεσης προς τον Αθάνατο που επέρχεται ως υποκείμενο. Η ηθική των αληθειών προϋποθέτει να αναγνωριστούν αυτές οι απόπειρες και συνεπώς το ιδιότυπο εγχείρημα που συνίσταται στο να κατονομαστούν οι εχθροί. Το είδωλο “εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση” από τους ναζί στην Γερμανία εισήγαγε ανάλογες κατονομασίες, ιδίως “εβραίος”. Όμως η ανατροπή που επιτελεί το είδωλο σε σύγκριση με το αληθινό συμβάν εξακολουθεί κα ως προς αυτά τα ονόματα. Διότι ο εχθρός μια αληθινής υποκειμενικής πιστότητας είναι ακριβώς το κλειστό σύνολο, η υπόσταση, η κοινότητα, Και ενάντια σ’αυτές τις αδράνειες οφείλουμε να αναδείξουμε την παράτολμη χάραξη μιας αλήθειας και του οικουμενικού μηνύματός της.

Κάθε επίκληση του εδάφους, του αίματος, της φυλής, του εθίμου, της κοινότητας λειτουργεί ευθέως ενάντια στις αλήθειες, και το σύνολο όλων αυτών είναι ό,τι κατονομάζεται ως εχθρός στην ηθική των αληθειών. Ενώ η πιστότητα στο είδωλο, η οποία προάγει την κοινότητα, το αίμα, τη φυλή κλπ. κατονομάζει ακριβώς ως εχθρό, λόγου χάρην με το όνομα “εβραίος”, το αφηρημένο οικουμενικό στοιχείο, η αιωνιότητα των αληθειών, το απευθύνει σε όλους.

Εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι η μεταχείριση αυτού που τα ονόματα υποδηλώνουν είναι διαμετρικά αντίθετη. Διότι, όσο εχθρός κι αν είναι μιας αλήθειας, ένας “κάποιος” εκλαμβάνεται πάντοτε, στο πλαίσιο της ηθικής των αληθειών, ως ικανός να γίνει ο Αθάνατος που είναι. Όμως το κενό με το οποίο ο πιστός ενός ειδώλου προσπαθεί να περιβάλλει την υποτιθέμενη υπόστασή του είναι ένα κενό πραγματικό, που προκύπτει πετσοκόβοντας σάρκες. Καθώς δεν είναι υποκειμενικός ερχομός κανενός Αθανάτου, η πιστότητα στο είδωλο- αυτή η τρομερή απομίμηση των αληθειών- το μόνο πράγμα που υποθέτει σ’εκείνον που ορίζει ως εχθρό είναι η αυστηρά περιορισμένη και ιδιαίτερη ύπαρξη του ως ζώου άνθρωπος. Τούτη άρα η ύπαρξη είναι που πρέπει να υποστεί την επιστροφή του κενού. Να γιατί η εξάσκηση της πιστότητας στο είδωλο εκδηλώνεται αναγκαστικά ως “άσκηση τρομοκρατίας”.

Για να έρθουμε στα δικά μας, βλέπουμε την προσπάθεια του κρατικού μηχανισμού να προσπαθεί να εμφανίσει τον θάνατο ενός αστυνομικού ως “γενικότερη κλιμάκωση της τρομοκρατίας” εντός της χώρας, ενώ στην πραγματικότητα αυτό το γεγονός από μόνο του δεν αποδεικνύει τίποτε. Επίσης “τρομοκρατία” βαπτίζουν την καταστροφή κάποιων αυτοκινήτων ή το σπάσιμο τζαμαριών σε διάφορα κτίρια.

Βλέπουμε την προσπάθεια μιας κυβέρνησης που αντιπροσωπεύει το 17% του ελληνικού λαού να κουκουλώσει το έγκλημα της επιδρομής στην δημόσια περιουσία μέσω της δημιουργίας “αποδιοπομπαίων τράγων” είτε αυτοί θα λέγονται “τρομοκράτες” είτε “λαθρομετανάστες”.  Στο κάτω-κάτω η κλοπή της δημόσιας περιουσίας είναι η πραγματική τρομοκρατία και όχι η δολοφονία ενός δημόσιου υπάλληλου ακριβώς επειδή η κλοπή επηρεάζει την πλειοψηφία του κόσμου.

Η συμμορία του Καραμανλή junior καλεί τον λαό να συσπειρωθεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ένας βοσκός καλεί τα πρόβατα κοντά του έτσι ώστε να τα προστατεύσει από τον “εξωτερικό κίνδυνο” για να μπορεί να τα αρμέγει κατά βούλησιν. Να ξεκαθαρίσω εδώ πως και ο Παπανδρέου αν ήταν πρωθυπουργός τα ίδια θα έκανε- και οι δύο ανήκουν στο ίδιο συνάφι, έχουν σπουδάσει στο ίδιο αμερικάνικο κολλέγιο και έχουν τον ίδιο κύκλο γνωριμιών.

Όταν βέβαια η χρεοκοπία του κράτους γίνει πραγματικότητα και ο στρατός των οπαδών-δημοσίων υπαλλήλων μείνουν απλήρωτοι στον δρόμο μιας και το Δ.Ν.Τ. θα αναλάβει τα ηνία της χώρας τότε ελπίζω ο κόσμος να λιντσάρει τους υπεύθυνους για αυτήν την κατρακύλα και να μην ξαναπέσει θύμα της κρατικής προπαγάνδας που αυτή τη στιγμή δουλεύει σαν καλολαδωμένη μηχανή.

_______________________________________________

πηγή κειμένου περί τρομοκρατίας:

Αλαίν Μπαντιού – Η ηθική -δοκίμιο για την συνείδηση του κακού

Η πηγή της πίστης μας στο παράλογο

Στην πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης, έχουμε αναπτύξει την ικανότητα να ανακαλύπτουμε συσχετίσεις μεταξύ καταστάσεων και αντικειμένων στο περιβάλλον μας (π.χ. αν μυρίζει κάτι άσχημα μην το αγγίζεις). Η αιτιοκρατική σκέψη αν και είναι απαραίτητη για την διαιώνιση μας εντούτοις δεν είναι αλάθητη. Κάνουμε συσχετίσεις αδιάκοπα, είτε είναι αληθείς είτε ψευδείς. Οι ψευδείς διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:

α. Η πρώτη είναι η ψευδής αρνητική η οποία είναι θανατηφόρα (π.χ. το φαγητό που μυρίζει άσχημα είναι χαλασμένο άρα επικίνδυνο),

β. Η δεύτερη είναι η ψευδής θετική που απλώς κοστίζει σε χρόνο και ενέργεια (π.χ. οι λιτανείες για να έρθει βροχή, ή η προσευχή για να γιατρευτεί κάποιος).

Δυστυχώς η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή που κληρονομείται και στις επόμενες γενιές πράγμα που σημαίνει πως ψευδοεπιστήμες και θρησκείες θα βρίσκουν πάντα εύπιστους για να γεμίσουν τα ταμεία τους.

Η θρησκευτική πίστη επηρεάζει την αντίληψη: ένα ατύχημα που είχαμε εξηγείται με την θεϊκή τιμωρία για κάποια πράξη μας, ενώ αντίστοιχα κάποιο ευτυχές συμβάν εξηγείται με την θεϊκή εύνοια προς το άτομό μας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενες δοξασίες για τρεις λόγους:

α) Γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία
β) γιατί η σκέψη μας παρασύρεται στην απάτη με γενικούς τρόπους
γ) γιατί η σκέψη μας παρασύρεται στην απάτη με συγκεκριμένους τρόπους
Το μόνο φάρμακο για την πίστη στο παράλογο είναι ο σκεπτικισμός.

Ο σύγχρονος σκεπτικισμός έχει ενσωματωθεί στην επιστημονική μέθοδο, η οποία σχετίζεται με την συλλογή δεδομένων για τον έλεγχο της φυσικής ερμηνείας των φυσικών φαινόμενων. Κάποια φαινόμενα όπως π.χ. η ραβδοσκοπία, η εξωαισθητηριακή αντίληψη και ο δημιουργισμός, έχουν υποβληθεί σε έλεγχο αρκετές φορές ώστε να βγάλουμε το προσωρινό ασφαλές συμπέρασμα πως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Ουσία του σκεπτικισμού είναι το να αποφύγει κανείς τον κίνδυνο τόσο του ακραίου αγνωστικισμού όσο και της ευπιστίας διαμέσου της αυστηρής εφαρμογής των μεθόδων της επιστήμης.

Ο μεγαλύτερος εχθρός μας..

Διογένης, Jean-Léon Gérôme, 1860, Walters Art Museum

Από τον διάλογο Αλέξανδρου και Διογένη που έγραψε ο Δίων Χρυσόστομος:

“Και ποιός εχθρός μου θ’απομείνει αν αιχμαλωτίσω αυτούς που είπα;” , ρωτάει ο Αλέξανδρος τον Διογένη.

“Ο πιο δύσκολος εχθρός σου δεν μιλά περσικά ή μηδικά όπως μιλάει, φαντάζομαι ο Δαρείος αλλά μακεδονικά και ελληνικά”

Ο Αλέξανδρος ταράχθηκε τότε και ανησύχησε μήπως ήξερε ο Διογένης κάποιον στην Μακεδονία ή στην Ελλάδα που να ετοιμάζεται να πολεμήσει εναντίον του και ρώτησε: “Ποιός είναι αυτός ο εχθρός μου στην Ελλάδα ή στη Μακεδονία;”

“Δεν ξέρεις εσύ που νομίζεις πως ξέρεις περισσότερα απ’τον καθένα;”

“Λοιπόν, δεν θα μου τον αποκαλύψεις; Κρυφό θα τον κρατήσεις; “

“Εδώ και ώρα προσπαθώ να σου το πω αλλά δε θες να ακούσεις: εσύ είσαι ο πιο άσπονδος εχθρός και αντίπαλος του εαυτού σου, όσο παραμένεις κακός και ανόητος. Κι αυτός είναι ο άνθρωπος που αγνοείς περισσότερο από κάθε άλλον. Γιατί κανένας ανόητος και κακός δεν γνωρίζει τον εαυτό του. Διαφορετικά, δεν θα όριζε ο Απόλλωνας ως πρώτο καθήκον το Γνώθι σ’αυτόν, θεωρώντας ότι είναι το πιο δύσκολο για τον καθένα. Μήπως δεν συμφωνείς ότι η αφροσύνη είναι η μεγαλύτερη και σοβαρότερη απ’όλες τις αρρώστιες και καταστροφική για όσους την έχουν και δεν θεωρείς τον άφρονα άνθρωπο αυτοκαταστροφικό; Ή δεν παραδέχεσαι πως εκείνος που βλάπτει έναν άνθρωπο και του προξενεί ένα σωρό κακά, δεν μπορεί παρά να είναι και ο πιο μεγάλος εχθρός και αντίπαλός του; Γι’αυτά πήδα και θύμωνε όσο θες, και πες πως είμαι ο χειρότερος βρωμιάρης και βρίζε με σ’όλο τον κόσμο, κι αν σου’ρθει, κάρφωσέ με με το δόρυ. Γιατί είμαι ο μόνος άνθρωπος απ’ τον οποίο μπορείς να ακούσεις την αλήθεια και δεν θα τη μάθεις από κανέναν άλλο. Γιατί όλοι είναι χειρότεροι και δουλικότεροι από μένα.”

_________________________________________________________________

πηγή: Δίων χρυσόστομος οι τελευταίοι έλληνες εθνικοί, εκδόσεις θύραθεν