«Αθάνατη» Ελληνική Δικαιοσύνη

Law and order exist for the purpose of establishing justice and when they fail in this purpose they become the dangerously structured dams that block the flow of social progress. (Martin Luther King.)

Ο Παπαγεωργόπουλος «έφαγε» €18 εκ. από τα ταμεία του Δήμου Θεσσαλονίκης, καταδικάστηκε σε ισόβια και αποφυλακίστηκε μετά από 2,5 χρόνια.
Ο Αναστασιάδης, που δεν μπορούσε να δικαιολογήσει €3,5 εκ, απαλλάχθηκε με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθήνας.
Ο «στρατηγός» του Σημίτη Τσουκάτος και ο Μαντέλης παραδέχτηκαν ότι πήραν μίζες από τη Siemens και κυκλοφορούν ελεύθεροι.
Ο Μπέος καταδικάστηκε για τα στημένα, εξαγόρασε την ποινή και έγινε δήμαρχος.
Ο Μαρινάκης δεν παραπέμπεται σε δίκη για τα στημένα γιατί παραγράφησαν.
Ο Κόκκαλης είχε κατηγορηθεί για πέντε κακουργήματα – μπήκαν στο αρχείο.
Ο Κοντομηνάς με απαγόρευση εξόδου από τη χώρα έκανε περιοδεία στις ΗΠΑ.
Ο Τράγκας «ξέχασε» να δηλώσει €10 εκ., αλλά συνεχίζει ανενόχλητος τις πολιτικές εκπομπές.
Ο Μηλιώνης ζημίωσε το δημόσιο κατά €275 εκ. αλλά πάρταρε ελεύθερος και ωραίος στη Μύκονο. Τώρα ζητάει να επιστρέψει τα μισά για να τύχει ευνοϊκής μεταχείρισης.
Συνδικαλιστές και πρόεδροι της ΔΕΗ κατηγορούνται για ζημίες άνω του €1 εκ., αλλά μάλλον θα απαλλαχθούν κι αυτοί.
Το MEGA έκλεβε ρεύμα.
Το ΣΚΑΪ δεν πλήρωνε το χαράτσι της ΔΕΗ.

..Και μετά από όλα αυτά περιμένετε να αλλάξει κάτι; Μόνον με αντίσταση στους δρόμους και γενική ανυπακοή θα επέλθουν αλλαγές στο σάπιο πολιτικό και δικαστικό σύστημα !

Ελεύθερος ο κλέφτης-δήμαρχος της καρδιάς μας Παπαγεωργόπουλος!

11817238_1662764640606448_3274511674682321556_n

Φυσικά και είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο!

Απαγορεύεται το ίδιο, τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς,

να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες, να ζητιανεύουν ή να κλέβουν ψωμί.

Anatole France – Γάλλος συγγραφέας

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί..

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί,

τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί,

κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές.. την πρώτη μέρα..

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί,

αδέρφια πήραν οι οχτροί,

κι εμείς κοιτούσαμε τις κοπελιές .. την άλλη μέρα..

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

φωτιά μας ρίξαν οι οχτροί,

κι εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά ..την τρίτη μέρα..

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί ,

κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά ..την άλλη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί,

μοιράσαν δώρα οι οχτροί,

κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά ..την πέμπτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

κρατούσαν δίκιο οι οχτροί,

κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια ..σαν κάθε μέρα..

Σχολιασμός για το αποτέλεσμα του Όχι την Κυριακή

Ο Δημήτρης Σούλτας έγραψε στο φ/β ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο σχετικά με την καταμέτρηση των ποσοστών ναι/όχι.

Συμφωνώ απολύτως με τα λεγόμενά του.

Εντωμεταξύ από την Κυριακή μέχρι σήμερα βλέπω την κυβέρνηση να προσπαθεί να αποδείξει πως το ‘όχι’ είναι ‘ναι’ για υπογραφή νέας συμφωνίας μαζί με μνημόνιο. Είναι μόνον ιδέα μου ή και δική σας;

Όχι στο Ναι

Ο ελληνικός λαός μετά από 5 χρόνια Μνημόνιο έχει κλείσει μια και καλή τους λογαριασμούς του με το φόβο.

Αγαπημενε μου μοναδικέ αναγνώστη,

Έχω να σου κάνω μια βαρυσήμαντη δήλωση:

5 χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις του πασοκ και νδ ψήφισαν 2 μνημόνια τα οποία διέλυσαν τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων, πολλαπλασίασαν τους ανέργους, διέλυσαν μισθούς και συντάξεις και όλα αυτά στο όνομα της θεάς «Ανάπτυξης». Πάνω στα πτώματα όλων όσων αυτοκτόνησαν εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων τα κοράκια της ακροδεξιάς έφτιαξαν τις περιουσίες , τα εξοχικά τους, τις καταθέσεις τους στην Ελβετία και σε άλλες χώρες.

Χρειάστηκε μόνον η ανακοίνωση ενός δημοκρατικού δημοψηφίσματος από τον Τσίπρα (ο οποίος έκανε πολύ καλά αν και δεν ξεχνώ πως πριν είχε πάει ένα μνημόνιο στους αφέντες της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ το οποίο το θεώρησαν πολύ «λίγο» αφού δεν σκότωνε αρκετές χιλιάδες εργαζομένων και συνταξιούχων) για να καταρρεύσει ο μύθος της «αξιοπιστίας» του ευρώ αλλά και ο μύθος των «5 χρόνια και 2 μνημόνια μετά υπάρχει σταθερότητα στην ελληνική οικονομία».

Το δημοψήφισμα είναι ξεκάθαρο- είτε υποστηρίζετε ένα νέο μνημόνιο με ακόμη σκληρότερους όρους ή θέλετε ρήξη με τους τρεις θεσμούς. Το δημοψήφισμα δεν ζητάει αν θέλετε να βγείτε από την ΕΕ, ούτε την επιστροφή στην δραχμή (αν και θα ήμουν υπέρ μιας τέτοιας εξέλιξης για λόγους που δεν θα συζητηθούν εδώ). Ζητάει αν στηρίζετε ένα 3ο Μνημόνιο με μισθούς των 300 ευρώ. Φυσικά αν είστε επιχειρηματίας με πολλά άτομα προσωπικό σας συμφέρει να εξαθλιώσετε κι άλλο (αφού έτσι λένε οι «θεσμοί») τους εργαζομένους και περιμένω όσοι ψηφίσουν «Ναι» να είναι σε τέτοια θέση.

Να ξέρετε πως αν είστε εργαζόμενοι, άνεργοι ή συνταξιούχοι και ψηφίσετε «Ναι» , υποστηρίζετε την περαιτέρω εξαθλίωσή σας. Σκεφτείτε ποιό είναι το συμφέρον σας και το συμφέρον των ανθρώπων σας.

«Εθνικό» συμφέρον δεν υπάρχει αφού όπως βλέπετε 5 χρόνια τώρα οι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι πολυεθνικές έχουν διαλύσει τους εργαζομένους τους (τους μετόχους μόνον στις ζημιές τους) προς χάρη της τσέπης τους.

Che Guevara- Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας

Σήμερα, ημέρα που γιορτάζουμε την επέτειο των γενεθλίων του Τσε, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας».

Αφού πήρα το πτυχίο μου, άρχισα να ταξιδεύω στη Λατινική Αμερική.. Με εξαίρεση την Αΐτή και τη Δομινικανή Δημοκρατία, επισκέφτηκα- με τον ένα ή άλλο τρόπο- όλες τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Έτσι όπως ταξίδευα, πρώτα ως φοιτητής και ύστερα ως γιατρός, άρχισα να έρχομαι σε στενή επαφή με τη φτώχεια, την πείνα, τις αρρώστιες, την αδυναμία να θεραπευτεί ένα παιδί από έλλειψη μέσων..Κι άρχισα να βλέπω ότι υπήρχε κάτι που μου φαινόταν τότε σχεδόν εξίσου σημαντικό με την καριέρα μου ή με τη συμβολή μου στην ιατρική επιστήμη, και αυτό ήταν να βοηθήσω εκείνους τους ανθρώπους.

(1960)

Nazhim Hikmet «5 October of 1945»

Με αφορμή την επέτειο το θανάτου του Ναζίμ Χικμέτ στις 3 Ιουνίου δημοσιεύω ένα από τα πιο όμορφα ποίημα που έγραψε κατά την προσωπική μου γνώμη (από την ποιητική του συλλογή «Τα ποιήματα των 9-10μμ) :

«Ξέρουμε κι οι δυο, αγαπημένη,

μας έμαθαν:

να πεινάμε, να κρυώνουμε

να πεθαίνουμε στην κούραση

και να ζούμε μακριά ο ένας απ’τον άλλον.

Δε μας ανάγκασαν ακόμα να σκοτώσουμε

και δε μας σκότωσαν ακόμα.

Ξέρουμε κι οι δυο, αγαπημένη,

μπορούμε να μάθουμε στους άλλους:

ν’αγωνίζονται για τους ανθρώπους

και κάθε μέρα λίγο πιο βαθιά

λίγο πιο ωραία,

ν’ αγαπάνε..»