Αρχείο για Ραφαηλίδης

Περί εθνικισμού – Βασίλης Ραφαηλίδης

Posted in πολιτισμός, συμπεριφορά with tags , , on 16 Οκτωβρίου, 2008 by stardust30

..Πριν από τη Γαλλική Επανάσταση πουθενά δεν υπάρχει εθνικισμός με τη σημερινή έννοια. Διότι δεν υπάρχουν αμιγώς εθνικά κράτη, που να έχουν συγκροτηθεί δηλαδή στη βάση μιας μόνο, καθαρής εθνότητας. Ούτε η πολύ παλιά σαν κράτος Γαλλία, ούτε η πολύ παλιά σαν κράτος Αγγλία, ούτε η χαοτική Ισπανία, ούτε βέβαια η Ελλάδα η φορτωμένη με ένδοξη ιστορία είναι μονοεθνικά κράτη. Παρά ταύτα,κάποια απ’τα ευρωπαϊκά κράτη, όπως η Αγγλία και η Γαλλία ήταν ισχυρά και καλά συγκροτημένα από τον 9ο κιόλας αιώνα. Όμως από τότε ακόμα στόχευαν στο να φτιάξουν αυτοκρατορίες στη βάση μιας υπαρκτής εθνικής ισχύος. Ο αυτοκρατορισμός, για να το πούμε έτσι αδόκιμα, κυοφορούνται εντός του εθνικισμού. Ο οποίος δεν λειτουργούσε ακόμα αυτόνομα. Ο εθνικισμός στη σημερινή του μορφή θα προκύψει με την κατάρρευση της ισπανικής αυτοκρατορίας το πρώτο μισό του 19ου αιώνα.
..Τον εθνικισμό τον δημιουργεί η φτώχεια και η δυστυχία. Αλλά και η εξάρτηση από ισχυρούς, δηλαδή σε τελική ανάλυση, πάλι η φτώχεια και η δυστυχία…
..Από τότε και μέχρι τις μέρες μας, η λέξη Ιταλία θα είναι γεωγραφικός και όχι εθνολογικός όρος. Ιταλοί είναι οι κάτοικοι της ιταλικής χερσονήσου, οι Ιταλιώτες, και όχι μια διακεκριμένη εθνότητα. Παρόλο που τους σημερινούς Ιταλούς τους συνέχει η ίδια γλώσσα και η ίδια θρησκεία, δε διανοήθηκαν, όπως εμείς, να αυτοχαρακτηριστούν «ένδοξοι απόγονοι ενδόξων προγόνων». Μόνο ο Μουσολίνι το διανόηθηκε για λόγους καθαρά δημαγωγικούς. Αυτό το ιδεολόγημα είναι φρούτο κυρίως ελληνικό και αποσκοπεί στο να δημιουργήσει τεχνητά εθνική συνοχή σε μια περιοχή σαν την Ελλάδα, που όπως και η Ιταλία, κατοικείται από μια πανσπερμία λαοτήτων και εθνοτήτων. Που όπως και στην Ιταλία, έχουν την ίδια γλώσσα και την ίδια θρησκεία.
Βάσει αυτών των δύο βασικών εθνολογικών χαρακτηριστικών τείνει να δημιουργηθεί κι εδώ μια νέα εθνότητα, αυτή των Νεοελλήνων, με την ίδια ακριβώς έννοια που το μεγάλο πλήθος των λαοτήτων της ιταλικής χερσονήσου δημιούργησε κι εκεί μια νέα εθνότητα, τους Ιταλούς των νεότερων χρόνων, που δανείστηκαν το όνομά τους από μια πολύ μικρή εθνική ομάδα, όπως οι Έλληνες το δικό τους.
_______________________________________________________________________________________________

πηγή: Βασίλης Ραφαηλίδης, Λαοί της Ευρώπης

Περί Ελλήνων (αποσπάσματα από Βασίλη Ραφαηλίδη)

Posted in πολιτισμός with tags , , , , on 25 Σεπτεμβρίου, 2008 by stardust30

Μερικά πολύ ενδιαφέροντα σημεία που μιλάει για εμάς ο απίστευτος Βασίλης-απ’ το βιβλίο «Λαοί της Ευρώπης: Καταγωγή και Χαρακτηριστικά» (το βιβλίο είναι του 1996):

«..Και μην ξανακούσω να γίνεται λόγος για «καθαρό ελληνικό αίμα» γιατί εγώ, ως Έλλην, καθαρός ή ακάθαρτος μου είναι εντελώς αδιάφορο απ’ τη στιγμή που γνωρίζω και αγαπώ τον ελληνικό πολιτισμό, θα στεναχωρηθώ πολύ αν μας πετάξουν απ’ την ΕΟΚ λόγω βλακείας. Κι αν μας πετάξουν ,τότε να δεις αιματολογική καθαρότητα! Καθαρή σαν την πιο καθαρή βλακεία των αιματολόγων σοβινιστών! Επιτέλους, το να εξαφανίσουν τούτη τη χώρα οι κλέφτες, νοείται. Να την εξαφανίσουν όμως και οι βλάκες παρέα με τους αγράμματους, έ όχι κύριοι, δεν θα σας το επιτρέψουμε..»

«..Το 1820, τον καιρό δηλαδή που η Ελλάδα πασχίζει να γίνει κράτος. Ακόμα δεν τα κατάφερε, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία γουέστερν, ολίγον φουστανελλοειδής, τύπου «Γκόλφω» και ολίγον μελό τύπου «Μάνα μου παραστράτησα» (κι αντί να πάω κατά τη δύση, πήγα κατά την ανατολή). Το διαστημικό γουέστερν πάντως δεν μοιάζει να αφορά τους Έλληνες. Που είναι πολύ απασχολημένοι με την κατάκτηση της.. Ελλάδας. Το ένα κόμμα διώκει τ’ άλλο για κλοπές, και όλα μαζί προσπαθούν μονίμως να κατακτήσουν το δημόσιο ταμείο. Οι Έλληνες δεν είμασταν ποτέ αποικιοκράτες, διότι τα βολεύουμε με την εσωτερική αποικιοκρατία: Οι μισοί Έλληνες κατακτούν στις εκλογές τους άλλους μισούς εναλλάξ..»

«..Οι αρχαίοι Έλληνες, για παράδειγμα, ήταν φυλετικό κράμα των τεσσάρων ελληνικών ινδοευρωπαϊκών φύλων που ήρθαν στην περιοχή απ’το 2.000 και μετά (Αχαιοί, Ίωνες, Αιολείς και Δωριείς) και των προελληνικών λαών που δεν ξέρουμε από πότε ήταν εγκατεστημένοι εδώ όταν ήρθαν οι πολύ δραστήριοι, όπως όλοι οι βάρβαροι, Έλληνες. Οι Πελασγοί, οι Θράκες, οι Λέλεγες και οι Κάρες είναι προελληνικά, και μάλλον μη ινδοευρωπαϊκά φύλα. Που καθώς αναμείχτηκαν με τους καινουργιοφερμένους συναποτέλεσαν έναν λαό, τους Έλληνες, όπως θα ονομαστεί τελικά το φυλετικό κράμα απ’ το όνομα όχι μιας ελληνικής ινδοευρωπαϊκής φυλής, αλλά μιας μικρής ομάδας Ινδοευρωπαίων, που ανήκε μάλλον στους περί την Δωδώνη Δωριείς. Υπάρχουν και άλλες εκδοχές για το όνομα Έλληνες που είναι έτσι κι αλλιώς συμβατικό. Όπως και να ονομάσουμε αυτόν τον λαό δεν θα πάψει να είναι ο ίδιος λαός που δημιούργησε τον πιο λαμπρό πολιτισμό σ’ ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία. Το όνομα είναι μια ταμπέλα, μια επιγραφή. το θέμα είναι να καταλάβει κανείς αν η ετικέτα του μπουκαλιού του καλού και παλιού κρασιού βρίσκεται κολλημένη σε μπουκάλι που πράγματι έχει μέσα καλό και παλιό κρασί. Γιατί αλλιώς, καλά κρασιά, συνέλληνες, μεθυσμένοι από την προγονική δόξα!

«.. Η «γερμανική» Ευρώπη για τον Χίτλερ, η Αγιά Σοφιά για μας τους χριστιανούς ορθόδοξους, που ακόμα δεν καταφέραμε να προσδιορίσουμε τα όρια ανάμεσα στην ορθοδοξία και τον ελληνισμό και για να ξεμπερδεύουμε στα γρήγορα φτιάξαμε την πιο αστεία και ανιστόρητη σύνθετη λέξη που θα μπορούσε να υπάρξει, τον ελληνοχριστιανισμό, που είναι κάτι σαν το πεισματάρικο και άγονο μουλάρι: Διασταύρωση ίππου με όνο. Εντάξει να είναι δικιά μας πάλι με χρόνια με καιρούς η Πόλη. Ποιος θα έλεγε όχι; Όμως διάολε, πώς είναι δυνατόν να σκέφτεστε βρε ηλίθιοι την αναβίωση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όταν κρατάτε την Ελλαδίτσα στη ζωή με τονωτικές ενέσεις που προμηθεύεστε υπό μορφή δανείων απ’ την Ευρώπη; Φτου σας, καραγκιόζηδες και απατεώνες εθνοκάπηλοι. Ούτε ο Χίτλερ δεν μπόρεσε να σας μάθει τίποτα; Δηλαδή σας χρειάζεται και δεύτερος Σαγγάριος; Άντε πνιγείτε λοιπόν σ’ όποιο ποτάμι βρείτε μπροστά σας κι αφήστε μας να μελετάμε την ιστορία των λαών και όχι των κρετίνων σοβινιστών. ..»

«Πάντως σαν κυρίως ειπείν ελληνικό καντόνι, ο Καποδίστριας θεωρούσε την Πελλοπόνησο, πράγμα που δεν απέχει πολύ απ’ τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, αφού η Πελλοπόνησος παραμένει δυναστικά, η καρδιά της Ελλάδας. Ουσιαστικά, αυτή είναι που διοικεί τα άλλα ελληνικά «καντόνια» (περιοχές σαφώς καθορισμένες γεωγραφικά) όπως η Ρούμελη, εχθρά της Πελλοπονήσου από παράδοση κι όπως η διακριτικά καταπιεζόμενη από τους Νοτιοέλληνες Μακεδονία (είμαι Μακεδόνας και συνεπώς δυσμενώς προκατειλημμένος έναντι των Νοτιοελλήνων).»

Δεν έχω τελειώσει την ανάγνωση του βιβλίου οπότε θα αλλάζω τον τίτλο του ποστ σε τυχόν ενημέρωση..