Ετικέτα: παπάδες

Παπάδες απατεώνες δεν έχετε τον θεό σας..

Μία ωραία αφισούλα που έχω δει τοιχοκολλημένη σε πολλούς δρόμους της Θεσσαλονίκης εδώ και λίγο καιρό:

ΠΑΠΑΔΕΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΘΕΟ ΣΑΣ!

Οι ρασοφόροι επενδυτές της μονής βατοπεδίου δεν χόρτασαν με τα συνήθη υπερκέρδη τους από τα κομποσκοίνια και τις εικόνες κι επιχείρησαν το κόλπο grosso: Να βάλουνε χέρι στη Λίμνη Βιστωνίδα. Οι ίδιοι που κερδίζουν κοπάδια οπαδών με τις μεταφυσικές θεωρίες τους για τη μετά θάνατον ζωή αποδεικνύονται ικανοί για τις πιο ορθολογικές μπίζνες στην προ θάνατον ζωή.

Πρόκειται για τη σταγόνα που έκανε να ξεχειλίσει το ποτήρι της οργής μας για την αμύθητη περιουσία αυτής της εταιρίας, που έστησαν οι αχόρταγοι έμποροι της πίστης, της εκκλησίας, δεύτερου μεγαλύτερου ιδιοκτήτη δασικών εκτάσεων μετά το κράτος, δεύτερου μεγαλύτερου ιδιοκτήτη ακινήτων μετά την εθνική τράπεζα με τα μοναδικά και ακλόνητα προνόμια…>>>

ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ

Χρησιμοποιώντας το απίστευτο επιχείρημα ότι όλη η ελλάδα είναι τσιφλίκι τους και το κράτος τους έχει στερήσει το 96% (!) της ιδιοκτησίας τους, οι παπάδες και οι δεσποτάδες απαιτούν να πληρώνονται από τα λεφτά όλων…>>>

ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Εκμεταλλευόμενοι τα αρχέγονα ερωτήματα του ανθρώπου για το θάνατο, πουλάνε ελπίδα και βγάζουν χρήματα. Παγκάρια, τάματα, γάμοι, βαφτίσεις αποπερατώσεις ναών, ψυχοσάββατα και αγιασμοί, συμπληρώνουν το θησαυρισμό των ληστών με τα μαύρα…>>>

ΑΠΟΜΥΖΗΣΗ ΘΥΜΑΤΩΝ

ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ, ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ, ΠΟΥ’ΧΕΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΠΕΡΒΟΛΙ

Η μπόχα της θρησκείας είναι η μυρωδιά των ναών της εξουσίας: η παναγιά κι ο χριστός πάνω από τα κεφάλια δικαστών, των αστυνομικών, των δεσμοφυλάκων, των εφοριακών. Θεός και κράτος, χέρι-χέρι, καταπνίγουν την ανθρώπινη ελευθερία. Ο σκοταδισμός καλύπτει τα πάντα, μας προκαλεί ασφυξία. Η θεσσαλονίκη του άνθιμου, του ψωμιάδη, του παπαθεμελή και του ζουράρι, μας φοβίζει.

ΝΑ ΚΗΔΕΨΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΦΙΑ!

Advertisements

Η ιερατική κάστα – μια επικίνδυνη μορφή ζωής (Νίτσε)

Αν είναι κανόνας η μετατροπή της πολιτικής έννοιας της υπεροχής σε ψυχολογική έννοια, δεν είναι εξαίρεση αυτού του κανόνα (παρ’ όλο που κάθε κανόνας υπόκειται σε εξαιρέσεις) το ότι η ανώτερη κάστα είναι και η ιερατική κάστα και πως κατά συνέπεια, προτιμάει, για την γενική της ονομασία, έναν τίτλο που να θυμίζει τα ειδικά της λειτουργήματα. Έτσι χρησιμοποιείται, παραδείγματος χάρη, για πρώτη φορά η αντίθεση «άμωμος και «ακάθαρτος» για να διακρίνονται οι κάστες. Άλλωστε, δεν πρέπει να δίνουμ εξ’αρχής υπερβολικά αυστηρή και πλατειά έννοια στις έννοιες «άμωμος» και «ακάθαρτος», αλλ’ούτε και συμβολική έννοια: όλες οι έννοιες της πρωτόγονης ανθρωπότητας είχαν αρχίσει να σχηματίζονται από έναν βαθμό που ούτε καν φανταζόμαστε, με μια χονδροειδή , χυδαία, συνοπτική, περιορισμένη έννοια και προπαντός με μια συμβολική έννοια.


Ο «καθαρός» αρχικά είναι απλώς ο άνθρωπος που πλένεται, που δεν τρώγει ορισμένες τροφές που προκαλούν δερματικά νοσήματα, που δεν συνέρχεται με ακάθαρτες γυναίκες του όχλου, που σιχαίνεται το αίμα- αυτό και τίποτε παραπάνω, ή εν πάση περιπτώσει, ελάχιστα παραπάνω! Εξ’ άλλου, οι ιδιαίτερες μέθοδοι των ιερατικών αριστοκρατιών μας δίνουν να καταλάβουμε πως κατόρθωσαν εδώ ακριβώς να πάρουν πνευματικό χαρακτήρα και να ενταθούν πολύ γρήγορα οι αξιολογικές αντιθέσεις. Και πραγματικά, αυτές χάραξαν τελικά ανάμεσα στους ανθρώπους τέτοια βάραθρα, που ούτε ένας Αχιλλέας της ελεύθερης σκέψης δεν θα μπορούσε να τα διαβεί χωρίς ν’ ανατριχιάσει. Από την αρχή υπάρχει κάτι το νοσηρό σ’αυτές τις ιερατικές αριστοκρατίες και στις κυριαρχικές τους συνήθειες, που εχθρεύονται τη δράση, που θέλουν τον άνθρωπο πότε βυθισμένο στα όνειρά του και πότε να αναταράζεται από συναισθηματικά ξεσπάσματα- συνέπεια αυτού του πράγματος φαίνεται πως είναι εκείνη η εντερική καεχξία κι εκείνη η νευρασθένεια που σχεδόν μοιραία παρουσιάζεται στους παπάδες όλων των εποχών. Και το φάρμακο που συνιστούν γι’αυτή τη νοσηρή κατάσταση, πως να μην πούμε πως τελικά αποδείχθηκε εκατό φορές πιο επικίνδυνο από την αρρώστεια που ήταν να γιατρέψει;

Ολόκληρη η ανθρωπότητα υποφέρει ακόμη από τις συνέπειες αυτής της αφελούς θεραπείας που επινόησαν οι παπάδες. Φτάνει να υπενθυμίσουμε ορισμένες ιδιορρυθμίες της διαιτητικής θεραπείας (στέρηση του κρέατος), τη νηστεία, την σεξουαλική αποχή, την φυγή στην «έρημο» (την απομόνωση κατά το σύστημα Wir Mitcher χωρίς βέβαια τη δίαιτα υπερσιτισμού και πάχους που την συνοδεύει και που αποτελεί το πιο αποτελεσματικό φάρμακο κάθε υστερίας του ασκητικού ιδανικού). Σ’αυτά προσθέστε και την ιερατική μεταφυσική που εχθρεύεται τις αισθήσεις, που κάνει τεμπέλη και εκλεπτυσμένο τον άνθρωπο, τον υπνωτισμό με την αυθυποβολή που εφαρμόζουν οι ιερείς σαν τους φακίρηδες και τους βραχμάνες. Γι’αυτούς ο Βραχμάν είναι ό,τι για τους άλλους το κρυστάλλινο κουμπί ή η έμμονη ιδέα.

Ακόμα προσθέτει και τον ολοκληρωτικό και τελικό κορεσμό, που άλλωστε είναι πολύ ευνόητος ύστερα από την ριζική θεραπεία του ιερέα, και το μηδέν (ή το Θεό)- γιατί ο πόθος για μια μυστική ένωση με το Θεό δεν είναι άλλο παρά ο πόθος του βουδιστή για το μηδέν, για τη Νιρβάνα- και τίποτ’ άλλο! Κι αυτό γιατί με τους ιερείς όλα γίνονται πιο επικίνδυνα- όχι μονάχα οι θεραπείες και τα φάρμακα, αλλά κι η αλαζονεία, η εκδίκηση, η οξυδέρκεια, η ακολασία, ο έρωτας, η φιλοδοξία, η αρετή, η αρρώστεια. Η αλήθεια είναι πως, με λίγη αμεροληψεία, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πως ακριβώς μέσα στα πλαίσια αυτής της ουσιαστικά επικίνδυνης μορφής της ζωής, δηλαδή της ιερατικής μορφής, άρχισε ο άνθρωπος να γίνεται ενδιαφέρον ζώον. Εδώ απόκτησε η ανθρώπινη μορφή στην ύψιστη έννοιά τους, το βάθος και την κακία- και βέβαια,αυτές είναι οι δύο κεφαλαιώδεις ιδιότητες που εξασφάλισαν ως τα τώρα στον άνθρωπο την υπεροχή του απέναντι στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο!

_____________________________________________________________________________

πηγή: Γενεαλογία της Ηθικής- Φρίντριχ Νίτσε

Η αληθινή άποψη των ιερέων για την Επανάσταση του ’21 και την άλωση της Πόλης

Αυτή είναι η άποψη του κρατικού ιερατείου για την άλωση της Πόλης και για τους αγώνες όλων των μεγάλων ηρώων του 1821 που έδωσαν το αίμα τους για να μπορεί ο τραγόπαπας να λέει ελεύθερα την γνώμη του..

Ντροπή και αίσχος..