Ετικέτα: παιδιά

Αναζητούνται σωστοί γονείς

Στην καθημερινότητά μου βλέπω πολλούς που υπερηφανεύονται επειδή έχουν την τύχη να γίνουν γονείς. Εκτός του ότι δεν καταλαβαίνω γιατί ένας άνθρωπος που έτυχε να έχει παιδί είναι «ανώτερος» από κάποιον που δεν είναι δεν βλέπω τον λόγο να λες πως κάποιος είναι «σωστός» επειδή είναι γονέας. Ένας άνθρωπος που δεν έχει παιδιά είναι καλύτερος από κάποιον που έχει και τα συμπεριφέρεται σαν να’ναι ζώα.

Γνωρίζω πολύ κόσμο που είναι αμόρφωτοι στην ανατροφή του παιδιού τους και ανατρέφουν παιδιά λες και είναι μοσχάρια. Πολύ κόσμο που ενώ έχει οικογένεια και παιδιά δεν τα σέβεται και ζει σαν να είναι ελεύθερος και με πλήρη ανευθυνότητα των πράξεών του. Γονείς που δεν ξέρουν πως να δώσουν σωστές αρχές στα παιδιά τους έτσι ώστε αυτά να μπορούν να ενταχθούν σε μία κοινωνία δικαιοσύνης και με οικολογικές ευαισθησίες. Γονείς που τα παιδιά τους είναι ένα ακόμη «χόμπυ» για όσο καιρό έχουν όρεξη ενώ όταν κουραστούν με αυτά τα εναποθέτουν στον παππού και στην γιαγιά. Γονείς που βγάζουν τα αποθυμένα τους στα παιδιά τους, τα συμπεριφέρονται σαν «σάκο του μποξ» και αυτά κουβαλούν όλα τα ψυχολογικά προβλήματα μέσα τους για μια ζωή.

Αναρωτιέμαι τί θα μπορούσε να διορθώσει τέτοιες συμπεριφορές και πως θα μπορούσε το κράτος να βοηθήσει τα παιδιά αυτών των οικογενειών. Ίσως μια λύση να είναι ένα μάθημα σωστής ανατροφής παιδιών από το σχολείο ακόμα, ίσως η απομάκρυνση των παιδιών σε μια οικογένεια όπου οι γονείς βιαιοπραγούν στα παιδιά τους να είναι μια καλή αρχή. Όμως δεν βλέπω καμία ριζική λύση που να μπορεί ως δια μαγείας να διορθώσει την κατάσταση.

Γιατί δυστυχώς η γέννηση ενός παιδιού δεν φέρνει και την συνειδητοποίηση των ευθυνών από τον γονέα- αυτό πρέπει να υπάρχει από πριν και δεν έρχεται ξαφνικά. Όμως με μια παιδεία σαν τη νεοελληνική και την ανευθυνότητα που διακατέχει μεγάλο τμήμα του πληθυσμού τα παιδιά γίνονται ακριβή αντίγραφα των κακέκτυπων προτύπων που οι γονείς αντιπροσωπεύουν και ένας φαύλος κύκλος γεννιέται στην τεχνολογικά ανεπτυγμένη κοινωνία μας.

Ανησυχώ για τη νέα γενιά και φοβάμαι για το πως μπορεί να καταλήξει με τους σημερινούς «ώριμους γονείς» που την ανατρέφει. Λυπάμαι που την βλέπω να βουλιάζει στο τέλμα που οι προηγούμενες γενιές την σπρώχνουν και το μόνο που μπορώ να κάνω γι’αυτό είναι σας εκφράσω τις ανησυχίες μου..

9χρονο κορίτσι προς Άι Βασίλη:»Φέτος ας μην με κακοποιήσουν»

Σύμφωνα με το zougla.gr:

Το γράμμα ενός μικρού παιδιού προς τον Άγιο Βασίλη, έφερε στο φως ένα έγκλημα. Ένα 9χρονο κορίτσι, από την περιοχή Φαρ στο Τέξας, ζήτησε να σταματήσει ένας 55χρονος συγγενής της να ακουμπά εκείνη και την αδερφή της.

Το μικρό παιδί έδωσε το γράμμα στο σχολείο του, στο πλαίσιο μιας σχολικής εργασίας, όπως ανέφερε η εφημερίδα «The Monitor». Οι δάσκαλοι που το διάβασαν, έμειναν έκπληκτοι από τις αποκαλύψεις της μικρής και αμέσως συγκάλεσαν συμβούλιο, όπου κάλεσαν και την 9χρονη.

Η Αστυνομία συνέλαβε τον 55χρονο, που υπέδειξε το παιδί και κατηγορείται για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων. Αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης από 25 έως 99 χρόνια.

Ωστόσο, μέχρι στιγμής, δεν έχει γίνει γνωστός ο βαθμός συγγένειας που είχε ο δράστης με τα δύο κορίτσια.

Μα τί κόσμος είναι αλήθεια αυτός όπου τα παιδιά ζητούν τα απολύτως βασικά για την ζωή τους;

Τί κόσμος είναι αυτός που ενώ ο πλούτος ξεχειλίζει οι ηθικές αξίες έχουν σχεδόν εξαφανισθεί ;

«Το φαινόμενο της κακοποίησης ανηλίκων δεν έχει σύνορα ούτε τάξεις. Ο βιαστής ανήκει σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, σε όλες τις κοινωνικές διαβαθμίσεις μόρφωσης και εισοδημάτων. Μπορεί να κατοικεί στις λαϊκές συνοικίες αλλά και στα βόρεια προάστια της Αθήνας. Μπορεί να κακοποιεί σεξουαλικά ο εργάτης, ο αγρότης, αλλά και ο δικηγόρος και ο γιατρός ή ο καθηγητής πανεπιστημίου. Αυτά τα κρούσματα αυξάνονται επικίνδυνα στις μέρες μας και αφαιρούν το επικάλυμμα της μόρφωσης και του πολιτισμού» υποστηρίζει ο Σταμάτης Τσαρουχάς, που την άνοιξη αρχίζει τα γυρίσματα της νέας ταινίας του, «Carousel».Σύμφωνα με την εφημερίδα «τα νέα» 5.000 βιασμοί τον χρόνο καταγράφουν οι στατιστικές στην Ελλάδα..

Πού οφείλεται η αυξημένη συχνότητα του φαινομένου κακοποίησης ανηλίκων στις μέρες μας;

Ο βιασμός σε κάθε μορφή του είναι η επιβολή του δυνατού πάνω στον αδύναμο. Τα παιδιά από τη φύση είναι αδύναμα και απροστάτευτα τις περισσότερες φορές, όταν γίνεται αυτή η αποτρόπαια πράξη. Έχει καταστροφικές συνέπειες και είναι εξαιρετικά απίθανο να αντιμετωπιστεί, αν δεν εξαλειφθούν τα βαθύτερα αίτια που την προκαλούν. Αυτό που με συγκλονίζει προσωπικά, εκτός από την εικόνα της βίαιης πράξης, είναι οι ψυχολογικές επιπτώσεις στις ζωές αυτών των παιδιών.
« Από τους 5.000 βιασμούς τον χρόνο στην Ελλάδα ελάχιστοι καταγγέλλονται, από τον φόβο του διασυρμού και του «στίγματος». Είναι μια αληθινή τραγωδία την οποία όντως εκμεταλλεύονται διάφοροι επιτήδειοι για να «παίξει», όπως λες, στα σίριαλ και τα ΜΜΕ για λόγους ακροαματικότητας με απώτερο σκοπό το κέρδος».

Απ’ τις εισηγήσεις των ομιλητών σε μια ημερίδα που έγινε το 2000 στην Αθήνα με τίτλο: «Κάνοντας τις φωνές των παιδιών να ακουστούν: Προστασία και ενδυνάμωση κοριτσιών θυμάτων βίας και σεξουαλικής κακοποίησης» τα δύο συμπεράσματα που αβίαστα βγαίνουν είναι τα εξής: Πρώτον, ότι τα όποια στατιστικά στοιχεία υπάρχουν γι’ αυτό το θέμα – σε ελληνικό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο – είναι ανεπαρκή, «δεδομένου ότι αυτά τα εγκλήματα χαρακτηρίζονται από αθεατότητα».

Το δεύτερο συμπέρασμα έχει να κάνει με τις επιπτώσεις ενός τέτοιου συμβάντος στη ζωή του θύματος. «Παρότι η ζωή θεωρείται το πολυτιμότερο έννομο αγαθό, στις περιπτώσεις παιδιών θυμάτων είναι «προτιμότερο» να πέσουν θύματα ανθρωποκτονίας, παρά αιμομεικτικού βιασμού. Η εξήγηση είναι απλή. Στην πρώτη περίπτωση το παιδί πεθαίνει άπαξ, στη δεύτερη πεθαίνει κάθε μέρα, πρώτα οργανικά, στη συνέχεια συναισθηματικά κι έπειτα κοινωνικά»… Η Γεωργία Λιτίνα, υπαστυνόμος Α΄, που μίλησε για το ρόλο της Αστυνομίας, βεβαίωσε πως «σε όσες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών – 7 έως 12 χρόνων – έχουμε ασχοληθεί, το 99% των δραστών προερχόταν από άτομα της οικογενείας»!

Για τη σεξουαλική κακοποίηση του παιδιού στην Ελλάδα κλήθηκε να μιλήσει ο εγκληματολόγος Αγγελος Τσιγκρής. «Τα ποσοστά βιασμού με θύματα παιδιά είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά στη χώρα μας, δεν μπορούν όμως να καταγραφούν αφού ελάχιστα απ’ αυτά καταγγέλλονται στην Αστυνομία και ακόμα λιγότερα φτάνουν στα δικαστήρια», είπε ο ομιλητής. Από έρευνες, ωστόσο, που έχουν γίνει με θύματα παιδιά, που έφτασαν έως το αστυνομικό τμήμα, επιβεβαιώνεται ότι οι περισσότεροι βιασμοί είναι αιμομεικτικοί, ενώ σε αντίθετη περίπτωση οι σεξουαλικές επιθέσεις κατά ανηλίκων διαπράττονται κυρίως από άτομα των πλησιέστερων ηλικιακών ομάδων, καθώς και από ηλικιωμένους δράστες άνω των 55 χρόνων.

Ο Αγγ. Τσιγκρής σημείωσε πως το πιο τραγικό στον αιμομεικτικό βιασμό είναι ότι συνήθως η τέλεση του εγκλήματος είναι εξακολουθητική, ενώ η εξουσιαστική σχέση δράστη-θύματος και η εξάρτηση του δεύτερου από τον πρώτο αδρανοποιούν και ακυρώνουν κάθε ενδεχόμενη σκέψη του θύματος για αντίσταση. Τέλος, αναφορικά με τα εγκλήματα εμπορίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης του παιδιού (που τα τελευταία χρόνια έχουν πάρει απίστευτες διαστάσεις στη χώρα μας), ο εγκληματολόγος τόνισε: «Αυτού του είδους τα εγκλήματα μαστροπίας και σωματεμπορίας με θύματα παιδιά σπάνια φτάνουν στη γνώση της Αστυνομίας. Είναι ενδεικτικό πως μέσα σε χρονικό διάστημα πέντε ετών εκδικάστηκαν – από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας – μόνο τέσσερις υποθέσεις»…

Στην ημερίδα παρουσιάστηκαν στατιστικά στοιχεία για την κακοποίηση των παιδιών στο Ηνωμένο Βασίλειο (Αγγλία, Σκοτία, Ουαλία και Β. Ιρλανδία). Είναι ενδεικτικά: Σε πληθυσμό 59 εκατομμυρίων, υπάρχουν γύρω στα 36.000 παιδιά εγγεγραμμένα στους Καταλόγους Προστασίας Παιδιών. Υπάρχουν, δε, περισσότερα από 50.000 παιδιά «υπό προστασία», δηλαδή υπό επιτήρηση από τις τοπικές αρχές. Σύμφωνα με εθελοντικές οργανώσεις, κάθε βδομάδα τουλάχιστον ένα παιδί πεθαίνει από κακοποίηση ή αμέλεια, το 26% των θυμάτων βιασμού είναι παιδιά, ενώ μόνο το 1997 η Αστυνομία ειδοποιήθηκε για 1.269 υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης με παιδιά κάτω των 14 ετών. Είναι άλλωστε ενδεικτικό ότι το 3% από εθνικό δείγμα σε 1.350 νέους ηλικίας 12-15 χρόνων απάντησαν ότι βίωσαν τουλάχιστον ένα περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης…

Παλιότερο άρθρο για την παιδική κακοποίηση θα βρείτε εδώ.

Πηγές:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=51654&enthDate=12012008

http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=14/11/2000&id=1409&pageNo=40&direction=1

Διαβάστε επίσης:

http://www.femnetsalonica.gr/epohi26-2-06.htm

Τα αποτελέσματα του φανατισμού στα παιδιά μας

Γιορτή φανατικών Σιχ, στην πόλη Τζαμού - Ινδία
Γιορτή φανατικών Σιχ, στην πόλη Τζαμού - Ινδία
Παιδιά των Σιιτών στο Ιράκ εορτάζουν θρησκευτική γιορτή
Παιδιά των Σιιτών στο Ιράκ γιορτάζουν θρησκευτική γιορτή
Ένας άντρας ντυμνος σαν διάβολος κάνει άλματα πάνω από τα νεογννητα μωρά, σε μια τελετή (Ilkullacho) κοντά στην πόλη της Bourgui - Ισπανία. ο ιερας πιστεύει πως σε αυτς τελετς θα εξαγνίσει τη ζωή των παιδιών
Ένας άντρας ντυμένος σαν διάβολος κάνει άλματα πάνω από τα νεογέννητα μωρά, σε μια τελετή (Ilkullacho) κοντά στην πόλη της Bourgui - Ισπανία. ο ιερέας πιστεύει πως σε αυτές τελετές θα εξαγνίσει τη ζωή των παιδιών
Ορθόδοξη βάφτιση στην πόλη Σετρουρσκ (Sestrursk) στη Ρωσία
Ορθόδοξη βάφτιση στην πόλη Σετρουρσκ (Sestrursk) στη Ρωσία
Παιδί από την Παλαιστίνη κλαίει στην αγκαλιά της μητρας του.
Παιδί από την Παλαιστίνη κλαίει στην αγκαλιά της μητέρας του.
Φωτογραφία από το ρωσικό σχολείο στο Μπεσλάν που είχαν πάρει ομήρους οι τρομοκράτες και καναν επίθεση τελικά οι ρώσοι στρατιωτες
Φωτογραφία από το ρωσικό σχολείο στο Μπεσλάν που είχαν πάρει ομήρους οι τρομοκράτες και έκαναν επίθεση τελικά οι ρώσοι στρατιωτες
Παιδιά του πληθυσμού της Βοσνίας κοιτούν μσα από τρύπα στην οροφή του σπιτιού τους κοντά σε χωριό βόρεια του Σεράγεβο στη Βοσνία
Παιδιά του πληθυσμού της Βοσνίας κοιτούν μέσα από τρύπα στην οροφή του σπιτιού τους κοντά σε χωριό βόρεια του Σεράγεβο στη Βοσνία
Παιδιά που παίζουν στο Αφγανιστάν
Παιδιά που παίζουν στο Αφγανιστάν
Παιδί στο Πακιστάν που εργάζεται ως καθαριστής τζαμιών
Παιδί στο Πακιστάν που εργάζεται ως καθαριστής τζαμιών
Παιδιά που παρ'όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν ατενίζουν με αισιοδοξία το μλλον..
Παιδιά που παρ'όλο που αντιμετωπίζουν προβλήματα καθημερινά αντιμετωπίζουν το μέλλον με αισιοδοξία παίζοντας ανέμελα..

«Μπορεί να βγει το παιδί από το σχολείο αλλά δεν μπορεί να βγει το σχολείο από το παιδί»

(Της Φρόσως Χατόγλου*  )

Πάλι, κι αυτή τη νύχτα ο ίδιος εφιάλτης και μάλιστα με την ίδια ένταση, το ίδιο άγχος: έχω εξετάσεις και αργώ και δεν έχω στυλό και δεν βρίσκω την αίθουσα και…

Κοντεύω τα 50 κι ακόμα το σχολείο με κυνηγάει. Κρυμμένο στο σκοτεινό υποσυνείδητο της ύπαρξής μου μολύνει τον ύπνο μου τη νύχτα, υπονομεύει τις πράξεις μου τη μέρα, ανατρέπει τις προσπάθειές μου να
αλλάξω κάτι απ’ τον εαυτό μου. Μάταιο. Το χαστούκι της πρώτης μου δασκάλας επειδή δεν ήξερα την προπαίδεια θα στοιχειώνει πάντα τη σχέση μου με τα μαθηματικά. Η περιφρόνηση της καλλιτεχνικής μου
φυσιογνωμίας θα σημαδεύει ως το τέλος την ψυχολογία μου ως ατόμου αταίριαστου και άμοιαστου. Κι αν η σωματική βία καταργήθηκε – σχεδόν!- από το σχολείο, δεν καταργήθηκε όμως ποτέ η ψυχολογική βία. Αυτή που είναι σύμφυτη με κάθε γενικευμένο, ισοπεδωτικό, ενιαίο σύστημα, με κάθε εξομοιωτική τακτική.
Καλοκαίρι. Άλλη μια σχολική χρονιά τέλειωσε. Τέλειωσε; Ή μήπως προίκισε δια βίου τους μαθητές με σύνδρομα κι απωθημένα;
Αναρωτιέμαι, ποια θα είναι η τύχη των δεξιόστροφων παιδιών που υπέστησαν τον πνευματικό βιασμό μιας «αριστερόστροφης» εκπαίδευσης;

«Τα παιδιά που λειτουργούν με το δεξί ημισφαίριο σκέφτονται παρορμητικά, με τη διαίσθηση δηλαδή και όχι με την ψυχρή λογική…Συνήθως τα κατηγορούμε ότι μαθαίνουν παπαγαλία το μάθημα, όταν δεν μπορούν να εξηγήσουν το πού, το πώς και το γιατί αυτών που λένε. Άδικα όμως. Λειτουργούν διαισθητικά. Αυτός είναι ο τρόπος σκέψης τους». «Με λίγα λόγια το αριστερό και το δεξί ημισφαίριο ακολουθούν διαφορετικούς τρόπους σκέψης το καθένα. Δεν προσεγγίζουν δηλαδή την πραγματικότητα με τον ίδιο τρόπο». « Τι γίνεται με τα παιδιά που μαθαίνουν το ολικό πρώτα και μετά το μερικό; Τι γίνεται με το παιδί όταν δεν μπορεί να συλλαβίσει και μαθαίνει τις λέξεις πρώτα σαν ολοκληρωμένο σύνολο φθόγγων; Συνήθως φτάνει μέχρι την τρίτη τάξη κάνοντας συλλαβισμό, χωρίς ουσιαστικά να έχει πάρει τις βάσεις, ώστε να μπορεί να διαβάσει. Απ’ αυτό το σημείο και πέρα αρχίζει να διαγράφεται και η αποτυχημένη του πορεία στο σχολείο». « Τα παιδιά που λειτουργούν με το δεξί ημισφαίριο προσπαθούν να αλλάζουν το περιβάλλον που ζουν με κάθε τρόπο, έτσι ώστε να ικανοποιεί τις ανάγκες τους. Αυτή η τάση συχνά ερμηνεύεται σαν εκδήλωση προβληματικής συμπεριφοράς»

(Καλή τύχη Αγαπητέ. Θα θυμάμαι πάντα με πόση…δεξιοτεχνία το αριστερό σου χεράκι χειριζόταν τις
κούκλες στο κουκλοθέατρο.)

Ποιο θα είναι το μέλλον των παιδιών με δημιουργική σκέψη που αγνοήθηκαν, παρεξηγήθηκαν ή στιγματίστηκαν;

« …Οι κλίμακες γενικής νοημοσύνης μετρούν την ικανότητα πρόσκτησης γνώσεων και τη λογικότητα του ανθρώπου, ενώ αφήνουν εντελώς αδιάγνωστες την εφευρετικότητα και την πρωτοτυπία, δηλαδή τη δημιουργικότητα του ανθρώπου». « Μόνο το 1/3 των δημιουργικών παιδιών ανήκουν συγχρόνως και στην
ομάδα των έξυπνων παιδιών. Με άλλα λόγια όταν χρησιμοποιούμε ως μοναδικό κριτήριο για την επιλογή των ευφυών παιδιών μόνο τις κλίμακες γενικής νοημοσύνης, χάνουμε τα 2/3 των δημιουργικών παιδιών». « Έχει διαπιστωθεί ότι περί την Δ’ τάξη τα παιδιά παρουσιάζουν μια αισθητή κάμψη στις δημιουργικές τους ικανότητες. Ενώ στις προηγούμενες ηλικίες υπάρχει μια αυξανόμενη πρωτοτυπία στις συλλήψεις και δράσεις  του παιδιού, περί το 9ο έτος παρατηρείται μια απότομη πτώση. Το φαινόμενο αυτό πρέπει να αποδοθεί κυρίως στη διαδικασία της κοινωνικοποίησης και της συμμόρφωσης
»

(Καλή τύχη Σιδερή. Θα κρατήσω ενθύμιο την καταπληκτική ζωγραφιά σου με τη φλεγόμενη εκκλησία που  κανείς δεν κατάλαβε.)
Ποια θα είναι η εξέλιξη των υπερκινητικών παιδιών που είχαν την ατυχία να φέρουν σε δύσκολη θέση το σωφρονιστικό έργο της εκπαίδευσης;

« Η πιο εμφανής επίδραση της ΔΕΠ-Υ ( Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητα)  εντοπίζεται στην κινητική συμπεριφορά. Ένα από τα χαρακτηριστικά του παιδιού με ΔΕΠ-Υ είναι η υπερκινητικότητά του, δηλαδή η αυξημένη κινητική του δραστηριότητα, ακόμη και σε περιστάσεις όπου αυτή η συμπεριφορά δεν επιτρέπεται, όπως για παράδειγμα στο σχολικό πλαίσιο. Αυτό το στοιχείο της συμπεριφοράς είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό για το κοινωνικό περιβάλλον του παιδιού με ΔΕΠ-Υ. Συχνότερα όμως είναι πολύ πιο οδυνηρό για το ίδιο το παιδί, που αδυνατεί να συμπεριφερθεί όπως απαιτούν οι περιστάσεις, ενώ ακόμη και όταν τα καταφέρει, ταλαιπωρείται αφάνταστα, αισθάνεται έντονη δυσφορία και δεν μπορεί να παραμείνει ήσυχο για μεγάλο χρονικό διάστημα».

« Η σχολική ηλικία είναι η περίοδος κατά την οποία προδιαγράφεται η πορεία του παιδιού με ΔΕΠ-Υ στην υπόλοιπη ζωή του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το παιδί καλείται να μάθει να ελέγχει τις δυσκολίες του, προκειμένου να προσαρμοστεί ικανοποιητικά στο σχολικό πλαίσιο, να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της σχολικής μάθησης, να διαμορφώσει ρεαλιστική εικόνα για τις δυνατότητές του και να δημιουργήσει θετικές διαπροσωπικές σχέσεις. Αν έχει την κατάλληλη στήριξη και βοήθεια, τότε η πορεία του στους την εφηβεία και την ενηλικίωση μπορεί να είναι ομαλή. Εάν όμως δεν συμβεί κάτι τέτοιο και το παιδί βιώσει έντονη αποτυχία στους παραπάνω τομείς, τότε η κατάσταση είναι πολύ πιθανό να επιδεινωθεί και το παιδί στην εφηβεία του να αντιμετωπίσει νέες δυσκολίες και μεγαλύτερους κινδύνους»

(Γιωργάκη μου, θα θυμάμαι πάντα τα ματωμένα σου δάχτυλα με την ονυχοφαγία, όπου εκτόνωνες τηνκαταπιεσμένη σου ζωντάνια.)

Κι ακόμα, τι θα απογίνουν τα παιδιά από μη ευνοημένα κοινωνικά στρώματα που έδωσαν την άνιση μάχη της… εξομοίωσης; Κι εκείνα τα παιδιά με τόσες διαφορετικές νοητικές αποκλίσεις που στριμώχτηκαν όλα μαζί στα ειδικά σχολεία; Κι εκείνα τα αδικημένα ευφυή που υποχρεώθηκαν να φρενάρουν γιατί το όχημα της εκπαίδευσης έχει μια δεδομένη ταχύτητα; Τα ταλέντα της τέχνης και του αθλητισμού που αγνοήθηκαν; Τα αλλόθρησκα, τα αλλοεθνή, τα αλλόγλωσσα που τους φόρεσαν τη μάσκα του «ξένου»; Πονά και πληγώνει το θέμα της παιδείας. Τι να κάνουμε; Να καταργήσουμε τα σχολεία και να αφήσουμε τα παιδιά να μεγαλώσουν στη φύση, όπως πρότεινε προφητικά ο Ρουσσώ;

Μα κοινωνικοποιούνται και μαθαίνουν γράμματα, θα πει κάποιος. Κι όμως, «Καθημερινά πληθαίνουν εκείνοι που, ενώ διδάχτηκαν ανάγνωση, παρουσιάζουν σημαντικές δυσκολίες στην κατανόηση όσων διαβάζουν. Δίπλα μας, ανάμεσά μας ακόμη και μέσα στα σχολεία μας – έρευνα έδειξε ότι το 17% των μαθητών της Ε’ και Στ΄ τάξης δημοτικού της περιοχής του Ηρακλείου διάβαζε μηχανικά και χωρίς να είναι σε θέση να κατανοήσει ένα σχετικά απλό κείμενο – πολλαπλασιάζονται μέρα τη μέρα εκείνοι που, ενώ «έμαθαν» γραφή και ανάγνωση, προτίμησαν να μην τις χρησιμοποιήσουν και κατά συνέπεια να τις «ξεχάσουν», εκείνοι που ενώ γνώρισαν το βιβλίο επέλεξαν να διακόψουν κάθε επαφή μαζί του»

Μήπως να μην γενικεύουμε την απογοήτευση, μήπως πρόκειται για ελληνικό φαινόμενο; « Ο τύπος του idiot savant (του σοφού βλακός) που λένε οι Γάλλοι, καλλιεργείται συστηματικά από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα…Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Πότε και πώς θα αντιμετωπιστεί; Όλοι οι άλλοι
πειραματίζονται, αποτυχαίνουν στον έναν τομέα, πετυχαίνουν στον άλλο, έχουν αδύνατα, αλλά έχουν και ισχυρά σημεία, χάνουν ή κερδίζουν σε μια συνεχή προσπάθεια βελτίωσης, πάντως κάπου προχωρούν. Εδώ, στη χώρα αυτή υπάρχει μια καθολική όχι πια στασιμότητα, αλλά οπισθοχώρηση στον τομέα της Παιδείας. Η παρεχόμενη γνώση είναι τόσο ανεπαρκής, αποσπασματική, ασυστηματοποίητη, παρελθοντολογική. Και όχι μόνο ετοιμάζουμε ανθρώπους που έχουν προσλαμβάνουσες μιας παρωχημένης εποχής, αλλά και ανθρώπους παθητικοποιημένους, ανίκανους να σκεφτούν δημιουργικά και παραγωγικά»

Κι όμως, κάποτε εδώ, σ’ αυτή τη χώρα, γεννήθηκε το ιδανικό της αγωγής μέσα από τα σπλάχνα της Φιλοσοφίας: Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Επίκουρος. Μήπως, λοιπόν, εδώ βρίσκεται το πρόβλημα; Στο ότι η σύγχρονη ελληνική εκπαίδευση έχει γυρίσει συνειδητά την πλάτη στη φιλοσοφική της μήτρα; Το 1969 στη Γαλλία μετατρέπεται νομοθετικά η ορολογία Γενική Παιδαγωγική σε Φιλοσοφία της Παιδείας. Στην Ελλάδα ο κλάδος αυτός είναι ακόμη σχεδόν άγνωστος, ενώ στην Ευρώπη αποτελεί τη βάση του εκπαιδευτικού συστήματος. Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε;
Επί του παρόντος δεν θα εκφέρω γνώμη.
Θα εκφράσω όμως μια πολλαπλή συγγνώμη.
Συγγνώμη Αντώνη που δεν σου έδωσα το χρόνο που έπρεπε. Συγγνώμη Δημήτρη που δεν σε άφησα να παίξεις όσο ήθελες. Συγγνώμη Θοδώρα που δεν είχα πάντα το κέφι να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε.
Συγγνώμη Αγγέλα που σε έκανα να πλήξεις. Συγγνώμη Βιργινάκι που δεν είχα πάντα την υπομονή που χρειαζόσουν. Συγγνώμη Σιδερή που δεν σου έδωσα όση αγκαλιά ζήταγες. Συγγνώμη Σταματούλα που σε πίεζα να τελειώσεις πιο γρήγορα. Συγγνώμη Αντωνάκη που με κούραζε η φλυαρία σου. Συγγνώμη Δημητράκη για τις ερωτήσεις σου που άφησα αναπάντητες.
Καλή τύχη παιδιά μου στα δύσβατα μονοπάτια της Παιδείας και της ζωής…

______________________________________________________________________________________________________________

πηγή: http://www.cpe.gr/periodiko/mporei_na_vgei_to_paidi.pdf

* Η Φρόσω Χατόγλου είναι Συγγραφέας / Νηπιαγωγός και υπηρετεί στο ΚΠΕ Ομηρούπολης Χίου
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Το ανωτέρω κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Ομίλου Επιμόρφωσης Γονέων (Βροντάδος Χίου) «Τα παιδιά μας κι εμείς» φ. 102

Κινέζικο γάλα και πράσινα άλογα

Η γαλακτοκομική εταιρεία της Νέας Ζηλανδίας, στην οποία ανήκει η κινεζική «Sanlu» όπου παρουσιάστηκαν τα πρώτα μολυσμένα γάλατα, ανακοίνωσε πως εδώ και καιρό προσπαθούσε να πείσει τους Κινέζους εταίρους της να αποσύρουν τα κουτιά από τα σουπερμάρκετ.

Μέσα ενημέρωσης της Κίνας αναφέρουν, πως η απάτη της προσθήκης μελαμίνης στο γάλα, γινόταν εδώ και αρκετά χρόνια, κάτω από τη μύτη των υπηρεσιών ελέγχου τροφίμων.

Όπως ανακοινώθηκε, ο επικεφαλής της κινεζικής Υπηρεσίας Ελέγχου Τροφίμων, Λι Τσανγκ Τσιανγκ υπέβαλε την παραίτησή του το πρωί εξαιτίας του σκανδάλου.

Για όσους νομίζουν πως αυτή η υπόθεση αφορά μόνον τις κινέζικες εταιρείες το παραπάνω απόσπασμα δείχνει ξεκάθαρα πως μια εταιρεία από χώρα πρώην αποικία της Αγγλίας γνώριζε για το θέμα και δεν έκανε τίποτε γι’αυτό (η φράση «προσπαθούσε να πείσει τους Κινέζους» την βρίσκω ηλίθια εσείς; ). Φυσικά δεν είναι το πρόβλημα μόνο στη σκόνη γάλακτος ή στο ίδιο το γάλα – έχει επεκταθεί το σκάνδαλο στα γιαούρτια και στα παγωτά.

Επίσης το πρακτορείο Associated Press χθες ανακοίνωσε πως βρέθηκε γάλα της Νεστλέ στο Χονγκ Κονγκ με ίχνη μελαμίνης. Τέλος να σημειωθεί πως και τα ζώα μας τρώνε μελαμίνη λόγω νοθευμένων τροφών για ζώα..

Όταν το κέρδος σημαίνει περισσότερα από το γέλιο ενός μωρού αυτά τα φαινόμενα θα ‘ναι καθημερινά..

Να χαίρεστε τον υπαρκτό καπιταλισμό φίλτατοι κινέζοι..

Περισσότερα:

Hong Kong finds melamine in Nestle milk from China

Top Three Brands of Liquid Milk Contaminated, Say Administrators

http://www.chinadaily.com.cn/china/2008-09/17/content_7032353.htm

http://www.care2.com/news/member/444815876/885634

Εγκλήματα αφέλειας-τροχαία ατυχήματα με θύματα παιδιά

Το αυτοκίνητο δεν είναι(και δεν θα γίνει ποτέ) παιδική χαρά! Δένετε πάντοτε σφιχτά τα παιδιά σας στο παιδικό καθισματάκι! Η ζωή του παιδιού σας δεν είναι παιχνίδι..

Ο νόμος της ορμής και αδράνειας στη φυσική τον οποίο δεν μπορείς να αλλάξεις όσο καλός οδηγός κι αν είσαι, λέει ότι όταν ένα αυτοκίνητο που κινείται ακινητοποιηθεί ξαφνικά, ο,τιδήποτε δεν είναι δεμένο πάνω στο αυτοκίνητο θα συνεχίσει να κινείται με την ταχύτητα που είχε πριν την ακινητοποίηση. Εκτός αυτού η μάζα κατά την σύγκρουση πολλαπλασιάζετε ανάλογα με την ταχύτητα της κίνησης. Ένα απλό παράδειγμα ένα σώμα βάρους 70 κιλών που κινείται με 100klm/h θα αποκτήσει βάρος 7000 κιλών κατά την διάρκεια σύγκρουσης με ακίνητο εμπόδιο.

Η σφοδρότητα της σύγκρουσης, που εξαρτάται κυρίως από την ταχύτητα με την οποία κινούνταν το αυτοκίνητο, θα καθορίσει εάν το θύμα θα χτυπήσει απλώς το κεφάλι του στο ταμπλό ή το παρμπρίζ και θα εκτοξευτεί προς τα εμπρός με άγνωστες συνέπειες για την σωματική του ακεραιότητα..

Δυστυχώς η εικόνα ενός παιδιού που περιφέρεται απροστάτευτο μέσα στην καμπίνα επιβατών ενός αυτοκινήτου έχει καταντήσει κλασικό φαινόμενο στους ελληνικούς δρόμους. Σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά το παιδί που είναι «χύμα» μέσα στο αυτοκίνητο θα γνωρίσει από πρώτο χέρι τι σημαίνει «μαλακεία του γονιού».

Επιτρέψτε μου να τονίσω πως η ελευθερία ενός παιδιού δεν περιορίζεται από τη ζώνη ασφαλείας του καθίσματος ή του παιδικού καθίσματος. Μπορεί το παιδί να αισθάνεται αρχικά άβολα και να γκρινιάζει για τη ζώνη, όμως έχει την ικανότητα και την εξυπνάδα να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση και σταδιακά να δεχτεί τη ζώνη χωρίς γκρίνια. Τώρα αν προτιμάτε να πάψουν για πάντα οι φωνές του παιδιού σας λόγω της εγκληματικής σας αφέλειας (;) μην το δένετε. Αλήθεια, έχετε υπογράψει κανένα συμβόλαιο με κάποια θεότητα πως κάποιος άλλος οδηγός δεν πρόκειται ποτέ να πέσει πάνω σας ενώ το παιδί σας κινείται αμέριμνα και χωρίς προστασία (πιστεύοντας πως οι γονείς του νοιάζονται για την ασφάλειά του);

Ένα άλλο τεράστιο λάθος που κάνουν οι γονείς πολλές φορές είναι ότι η μαμά κρατάει στην αγκαλιά της το μωρό. Σε αυτή την περίπτωση η μαμά μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Γιατί αν πάει κάτι στραβά, το σώμα της μαμάς θα λειώσει το κορμάκι του μωρού. Οπότε το σκορ θα είναι μαμά-μωρό 1-0. Σας αρέσει αυτό το σκορ αλήθεια;

Είδη παιδικών καθισμάτων:

1) Καθίσματα στραμμένα προς τα πίσω για παιδιά με βάρος μέχρι 9 κιλά.
Μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη θέση του συνοδηγού ή στο πίσω κάθισμα.
Με αυτά μπορείτε να μεταφέρετε το μωρό σας τόσο με το αυτοκίνητο όσο και χωρίς αυτό, και να το χρησιμοποιείτε σαν «ρηλάξ».
Είναι εύχρηστα, προσφέρουν όμως προστασία για μικρό χρονικό διάστημα.

2) Καθίσματα διπλής κατεύθυνσης για παιδιά με βάρος μέχρι 18 κιλά.
Είναι μεγαλύτερα, βαρύτερα και πιο δύσχρηστα. Προσφέρουν όμως προστασία για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.Χρησιμοποιούνται στραμμένα προς τα πίσω τους πρώτους μήνες και στραμμένα προς τα εμπρός αργότερα.

Και τα δύο αυτά είδη καθίσματος στερεώνονται με τη ζώνη ασφαλείας του αυτοκινήτου, ενώ το παιδί δένεται με τη ζώνη ασφαλείας που διαθέτει το κάθισμα.
Τα καθίσματα που τοποθετούνται στραμμένα προς τα πίσω παρέχουν καλύτερη ασφάλεια από αυτά που είναι στραμμένα προς τα εμπρός.
Συνήθως βολεύει περισσότερο ένα παιδικό κάθισμα αυτοκινήτου που είναι ελαφρύ, εύχρηστο και -για τα μωρά- ανακλινόμενο, ώστε να μπορούν να κοιμηθούν.
Μην πιστέψετε ποτέ πως μπορείτε να κρατήσετε ένα παιδί με ασφάλεια στην αγκαλιά σας, ακόμη και στο πίσω κάθισμα.

3) Καθίσματα στραμμένα προς τα εμπρός για παιδιά με βάρος 9 έως 25 κιλά
Υπάρχουν διαφορετικά μεγέθη.

Τα μικρότερα καθίσματα (για παιδιά 9 έως 18 κιλά) στηρίζονται στο αυτοκίνητο με τη ζώνη ασφαλείας του αυτοκινήτου και το παιδί δένεται με τη ζώνη ασφαλείας του καθίσματος.
Τα μεγαλύτερα καθίσματα (για παιδιά 9 έως 25 κιλά) χρησιμοποιούν τη ζώνη ασφαλείας του αυτοκινήτου και για τη συγκράτηση του παιδιού.
4) Ανυψωτικά καθίσματα

Είναι κατάλληλα για παιδιά από 15 έως 36 κιλά. Χρησιμοποιούνται για να ανυψώσουν το παιδί έτσι, ώστε να δεθεί με τη ζώνη ασφαλείας του αυτοκινήτου.
Ένα παιδί μπορεί να δεθεί με τη ζώνη ασφαλείας του αυτοκινήτου αν το διαγώνιο τμήμα της ζώνης περνάει στη μέση της απόστασης από το λαιμό μέχρι την άκρη του ώμου.

Χαρισματικά παιδιά

Υπάρχουν τόσοι ορισμοί για τα προικισμένα παιδιά, όσοι και οι ειδικοί που τις διατυπώνουν, γιατί ακριβώς τα παιδιά αυτά δεν αποτελούν μια ομοιογενή ομάδα. Παρατηρείται ωστόσο σύγκλιση σε ένα σημείο: το χαρισματικό παιδί είναι αυτό που δείχνει και μπορεί να επιτύχει εξαιρετικές επιδόσεις.

Ξεχωρίζουν, λοιπόν, σε τομείς όπως η γλώσσα, η κίνηση, τα μαθηματικά, η επιστήμη, η αντίληψη, οι τέχνες, η χωρική νοημοσύνη κ.λπ. Εδώ ακριβώς έγκειται και η διάκρισή τους από ένα τουλάχιστον παιδί, το οποίο έχει κλίση σε ένα αποκλειστικά γνωστικό αντικείμενο. Παράλληλα, καλό θα ήταν να γνωρίζουμε πως δεν σημαίνει ότι ένα παιδί που κατέκτησε γρήγορα κάποια στάδια (λόγος, περπάτημα) κ.λπ. θα συνεχίσει ν’ απορροφά γνώσεις και να εξελίσσει τις ικανότητές του καθόλη τη διάρκεια της ανάπτυξης.

Μερικά παιδιά επιβραδύνουν ωσότου εξισώνονται κάποια στιγμή με τους συνομήλικούς τους.
Στο πρώτο σημείο που αξίζει να σταθεί κανείς είναι η ασύγχρονη πνευματική τους ανάπτυξη, σε σύγκριση με την πραγματική τους ηλικία. Ο τρόπος που ερμηνεύουν τον κόσμο γύρω τους είναι συναρπαστικός. Στην ηλικία των τεσσάρων, το παιδί μπορεί να αποκτήσει κάποια γνωρίσματα, ταχύτερα από άλλα παιδάκια (π.χ. λόγο και αντίληψη). Η κ. Ευέλθοντος υπογραμμίζει πως συνήθως το παιδί μιλά νωρίς.
Αν όμως αργήσει, χρησιμοποιεί εξ αρχής κανονικές προτάσεις. Παρουσιάζει καλό συντονισμό κινήσεων ενώ λίγο αργότερα μπορεί να έχει έφεση στους αριθμούς, τα λογικά παζλ, αποκτά εκτεταμένο λεξιλόγιο, ασχολείται με την ποίηση, τη λογοτεχνία τις κατασκευές κ.λπ. Από το Δημοτικό και έπειτα χαρακτηρίζεται από μια σταθερή ευκολία στην απορρόφηση γνώσεων και μια δίψα για πληροφορίες, η οποία, αν δεν βρει πρόσφορο έδαφος, θα αντικατασταθεί σε σύντομο διάστημα από ανία. Γι’ αυτό, εξάλλου, η έλλειψη ερεθισμάτων, ικανών να συντηρήσουν το ενδιαφέρον του, οδηγεί λαθεμένα, εκπαιδευτικούς και γονείς, να το θεωρήσουν τεμπέλικο, ή ακόμη και με νοητική στέρηση.

Αυτό που θα πρέπει ν’ ακολουθήσει μετά την παρατήρηση της συμπεριφοράς του παιδιού, είναι η επαφή με τους ειδικούς. Για σκοπούς αξιολόγησης, υποβάλλεται σε επιστημονικά τεστ. Σύμφωνα με την κ. Καλλιόπη Ευέλθοντος, ειδική στην Εκπαίδευση Χαρισματικών Παιδιών και Ιδρύτρια του Συνδέσμου Γονέων και Φίλων Χαρισματικών Παιδιών, στην Κύπρο χρησιμοποιείται ευρέως η μέθοδος που φέρει το όνομα «Enter». Επίσης, οι εξετάσεις που διενεργούνται περιλαμβάνουν και συμβατικό έλεγχο του δείκτη νοημοσύνης και συνήθως χαρισματικά θεωρούνται τα άτομα που παρουσιάζουν δείκτη μεγαλύτερο του 140. Βέβαια, η ιστορία μάς διδάσκει ότι αναγνωρίστηκαν ως προικισμένα πρόσωπα με φαντασία, εφευρετικότητα, που μπόρεσαν να προτείνουν κάτι νέο και ανατρεπτικό.

Είναι γνωστό ότι ο Αϊνστάιν είχε αποτύχει όταν υποβλήθηκε σε IQ test. Συνεπώς κάτι τέτοιο αποτελεί πλέον απλώς μια φτωχή ένδειξη ενώ οι ειδήμονες αποδίδουν μεγαλύτερη βαρύτητα σε έννοιες όπως η επίνοια, η αποφασιστικότητα, η επιμονή και η αφοσίωση. Εξάλλου, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, «τα χαρισματικά παιδιά δεν είναι κατ’ ανάγκη οι άριστοι μαθητές της τάξης», σημειώνει η κ. Ευέλθοντος.
Αρκετοί «κακοί μαθητές» άφησαν πίσω τους διαχρονικό έργο. Ο δάσκαλος του Μπετόβεν διατυμπάνιζε ότι ο μαθητής του είναι «περίπτωση χωρίς ελπίδα» ενώ ο Αϊνστάιν και πάλι απορρίφθηκε στις εισαγωγικές εξετάσεις του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης.

Θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι το σύστημα διδασκαλίας στις περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Κύπρου, είναι προσαρμοσμένο στο λεγόμενο μέσο όρο.

Δεν έχουμε (όπως συμβαίνει σε ορισμένα κράτη στο εξωτερικό) τα κατάλληλα μοντέλα που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν (είτε για εμπλουτισμό των παρεχόμενων γνώσεων, είτε για επιτάχυνση με την τοποθέτηση του παιδιού σε μεγαλύτερη τάξη).

Τα «ξεχωριστά» παιδιά έχουν ανάγκη από ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα λειτουργεί ως πρόκληση για τις ικανότητές τους και θα τους βοηθά ν’ αναπτύξουν την πρωτοτυπία και τη φαντασία τους.
Κάτι τέτοιο αποδεικνύει πως όσο πλεονέκτημα κι αν έχει κάποιο παιδί στην εκκίνηση (κληρονομικότητα, γενετήσια προδιάθεση), η πορεία και η εξέλιξή του είναι άμεσα συνυφασμένη με το περιβάλλον στο οποίο ζει. Αν αυτό είναι φτωχό σε ερεθίσματα, τότε και οι ιδιαίτερες κλίσεις του σιγά-σιγά θα εξαφανιστούν.

Δεν είναι δυστυχώς λίγες οι φορές που χαρισματικά παιδιά μένουν στο σκοτάδι. Πολυκεντρικές έρευνες έχουν δείξει ότι μέχρι και 50% από αυτά εγκαταλείπουν τις σπουδές τους ώς την εφηβεία. Όλα ξεκινούν από την οικογένεια, η οποία οφείλει να έχει τις «κεραίες» της τεταμένες, ώστε να διαγνώσει την ιδιαιτερότητα του παιδιού. Άξιο δε είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από το εξειδικευμένο κέντρο «Αγία Σοφία» στην Ελλάδα. Όταν σε κάποια στιγμή μετά από παραπομπή της δασκάλας μεταφέρθηκε εκεί μια μαθήτρια της πρώτης Δημοτικού, που ήταν μια πραγματική «βιβλιοφάγος», τη στιγμή που οι συμμαθητές της συλλάβιζαν ακόμη. Η αρνητική στάση της μητέρας απέδωσε καταλυτική. Δεν μπόρεσε να κατανοήσει το ταλέντο της κόρης της, δεν ήταν σε θέση ν’ αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις και φεύγοντας από το κέντρο τόνισε πως θα ξανάδινε βιβλίο στο παιδί.

Τα πιο πάνω δεν σημαίνουν ότι απαιτείται υπερφόρτιση με δραστηριότητες. Τόσο η υπερβολή, όσο και η αδιαφορία βλάπτουν. Το παιδί πρέπει να έχει χρόνο να παίξει και ν’ ανακαλύψει μόνο του τα ενδιαφέροντά του δίχως άγχος και πίεση. Δεν πρέπει, επίσης, να ξεχνάμε πως τα προβλήματα που προκύπτουν συνήθως στα χαρισματικά παιδιά είναι καταρχήν κοινωνικής φύσης. Περιθωριοποιούνται από τους συνομήλικούς τους, νιώθουν να μην ανήκουν και συχνά επιλέγουν να υποβαθμίζουν δημοσίως τις ικανότητές τους, προκειμένου να γίνουν αποδεκτά από τον περίγυρο. Δάσκαλοι και γονείς αισθάνονται, πολλές φορές, ότι αδυνατούν ν’ αντεπεξέλθουν στις ανάγκες των παιδιών αυτών και αντιδρούν αμήχανα.

Το Κέντρο Αναπτυξιακής και Κοινωνικής Παιδιατρικής ξεκαθαρίζει πως η αντιμετώπιση οφείλει να εμπερικλείει μια ιατρική εκτίμηση και εξειδικευμένα προγράμματα παρέμβασης, με κατάλληλη ενίσχυση του διδακτικού υλικού στο σχολείο, αλλά και ενδιαφέρουσες εξωσχολικές δραστηριότητες. Τα ομαδικά αθλήματα βοηθούν το παιδί να ενταχθεί σε κάποιο σύνολο και να τηρεί συγκεκριμένους κανόνες, να συμμετέχει στην επιτυχία και την αποτυχία. Επιπλέον, είναι απαραίτητο οι ίδιοι οι γονείς να μάθουν να μιλάνε, ν’ ακούν και να διαβάζουν μαζί με το παιδί τους, να προσφέρουν ευκαιρίες για ανάγνωση από μικρή ηλικία, χωρίς ν’ απαιτούν ανταλλάγματα. Ακόμη, να φροντίζουν να τους παρέχουν ένα ισορροπημένο διαιτολόγιο απ’ όλες τις ομάδες τροφών, να μεριμνούν για τη συναισθηματική τους ασφάλεια – μιας κι όταν το περιβάλλον είναι προβληματικό, ελλοχεύει ο κίνδυνος για ψυχοσωματικές διαταραχές.

Δεκαέξι τύποι χαρισματικών παιδιών

Αναλυτικότερα, οι πιο σημαντικές ενδείξεις ότι το παιδί είναι χαρισματικό, σύμφωνα με το Κέντρο Αναπτυξιακής και Κοινωνικής Παιδιατρικής, είναι οι ακόλουθες.
Σαν άνθρωποι:
1. Μαθαίνουν νωρίτερα, πιο γρήγορα και σε μεγαλύτερο βάθος ειδικά ανάγνωση – μαθηματικά. Θυμούνται εύκολα.
2. Επιδεικνύουν ασυνήθη φαντασία, ενεργητικότητα και ταχύτητα, ενώ φαίνεται να έχουν μικρότερη διάρκεια προσοχής και, αν βαρεθούν, μοιάζουν να αιθεροβατούν.
3. Αναζητούν και αμφισβητούν περισσότερο. Τους διακρίνει έντονη κριτική διάθεση και σκεπτικισμός.
4. Επικοινωνεί καλύτερα με ενήλικες.
5. Αναζητούν δικούς τους τρόπους εκμάθησης, είναι αναλυτικοί, συστηματικοί και απολαμβάνουν τη μελέτη.
6. Το επίπεδο της περιέργειάς τους είναι αρκετά υψηλό.
7. Είναι σε θέση να επεξεργαστούν αφηρημένες έννοιες.
8. Αποφεύγουν την αποστήθιση και αναζητούν λεπτομέρειες.
9. Είναι πολύ συναισθηματικοί και συμπονετικοί.
10. Γνωρίζουν την παρορμητικότητά τους και ότι ξεχωρίζουν.
11. Αν υπάρξει κάποια αποτυχία, μπορεί να απογοητευτούν και να αναπτύξουν γνωσιακή άπωση για το θέμα.
12. Έχουν ευαισθησία σε ζητήματα αισθητικής και καλλιτεχνίας.
13. Είναι οργανωτικοί και τελειομανείς.
14. Αποφεύγουν την επανάληψη γιατί τους κάνει να πλήττουν.
15. Είναι συχνά ισχυρογνώμονες και επίμονοι με ιδιαίτερο χιούμορ.
16. Επιδεικνύουν ασυνήθιστη ωριμότητα. Πιο συνοπτικά, η Αμερικανική Ένωση χαρισματικών Παιδιών, σε μιαν προσπάθεια να βοηθήσει τους γονείς ν’ αναγνωρίσουν αν όντως έχουν τέτοια παιδιά, έχει προτείνει ένα μοντέλο πέντε χαρακτηριστικών: (α) Δημιουργική σκέψη, (β) γενική διανοητική ικανότητα, (γ) συγκεκριμένη ακαδημαϊκή δυνατότητα, (δ) καλλιτεχνικό ταλέντο και (ε) ηγετικές δεξιότητες.

Πολλά απ’ τα «έξυπνα» παιδιά παρουσιάζουν κάποιο είδος αναπτυξιακής καθυστέρησης, όπως δυσλεξία, δυσπραγία ή προβλήματα στη γραφή σε ποσοστό μεγαλύτερο από το συνολικό μέσο όρο του πληθυσμού. Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Τι συμβαίνει μέσα σε αυτούς τους εκπληκτικούς εγκεφάλους; Μερικά μέρη του εγκεφάλου αναπτύσσονται εις βάρος κάποιων άλλων. Δεν μπορείτε να τα έχετε όλα και είναι πολύ σπάνιο να βλέπει κανείς πραγματικά προικισμένα παιδιά να έχουν ταλέντο σε όλα. Για παράδειγμα, το είδος των ορμονών που επηρεάζουν τα γλωσσικά μέρη του εγκεφάλου, έχουν την τάση να σταματούν την έκκριση των ορμονών που επηρεάζουν την ανάπτυξη της κατανόησης του χώρου και των μαθηματικών. Και αν αυτές οι ορμόνες δεν σας δημιουργήσουν πρόβλημα, το νευρικό σύστημα θα το κάνει. Το σύστημα αποτελείται από νευρώνες που είναι πολύ χρήσιμοι για να αντιμετωπίζουν συγκεκριμένες καταστάσεις και μπορούν να επηρεάσουν το είδος του συστήματος που πιθανόν να χρειάζεστε για να είσαστε καλοί στις εργασίες που απαιτείται η δημιουργικότητα. Απ’ την άλλη, για να διαπρέψετε στη δημιουργική σκέψη, χρειάζεστε χαμηλής πυκνότητας και «υψηλής τάσης» νευρώνες.

Κοινά χαρακτηριστικά των χαρισματικών παιδιών

Τα προικισμένα παιδιά είναι όλα πολύ διαφορετικά, αλλά έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά που μπορείτε να τα δείτε αν υποπτεύεστε ότι το παιδί σας έχει ξεχωριστά ταλέντα.

Το διάβασμα: Πολλά ταλαντούχα παιδιά μαθαίνουν να διαβάζουν εύκολα. Παρόλα αυτά, το διάβασμα από μικρή ηλικία δεν είναι κάποιο σημάδι από μόνο του – μερικά έξυπνα παιδιά παλεύουν για να μάθουν να διαβάζουν και πολλά παιδιά που διαβάζουν από νωρίς δεν είναι και τόσο έξυπνα

Το περπάτημα και η ομιλία: Τα παιδιά με υψηλές ικανότητες έχουν την τάση να μαθαίνουν να περπατούν και να μιλάνε από πολύ μικρή ηλικία. Έχουν πλούσιο λεξιλόγιο και ασυνήθιστο ενδιαφέρον για τις λέξεις

Η περιέργεια: Οι ερωτήσεις που κάνουν είναι ίσως το πιο ξεκάθαρο σημάδι μιας ιδιοφυΐας. Τα ξεχωριστά παιδιά εντυπωσιάζονται από τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος. Το μάτι τους βλέπει αμέσως τις λεπτομέρειες και εντοπίζουν πολύ γρήγορα τις διαφορές.

Η διαφωνία: Η αρνητική πλευρά των αναλυτικών τους μυαλών είναι ότι πολλές μικρές ιδιοφυές αμφισβητούν την εξουσία και διαφωνούν με κάθε παράκληση ή οδηγία. Έχουν την απάντηση για όλα, όπως για ποιους λόγους δεν πρέπει να πηγαίνουν σχολείο και γιατί δεν πρέπει να κάνουν τίποτα όταν βρίσκονται εκεί. Πολλές φορές τα επιχειρήματά τους έχουν βάση εξαιτίας της εξυπνάδας τους.

Άσχημος γραφικός χαρακτήρας: Πάρα πολλά έξυπνα παιδιά έχουν πρόβλημα με τον γραφικό τους χαρακτήρα. Το πρόβλημα εμφανίζεται συχνά επειδή προσπαθούν να γράψουν γρήγορα., αλλά μπορεί και να είναι σύμπτωμα κάποιας αναπτυξιακής διαταραχής, όπως η δυσγραφία ή η δυσπραγία.

Η ευαισθησία: Πολλά χαρισματικά παιδιά είναι υπερευαίσθητα και σωματικά και ψυχικά. Συμπάσχουν εύκολα και μερικά είναι υπερευαίσθητα στους περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως ο πολύς θόρυβος ή τα έντονα χρώματα. Αυτό μπορεί να τα κάνει να αντιδράσουν άσχημα ή να κλειστούν στους εαυτούς τους όταν έρχονται αντιμέτωπα με θορυβώδης και γεμάτες κόσμο περιστάσεις.

Η δημιουργική σκέψη: Τα προικισμένα παιδιά απολαμβάνουν τις πνευματικές προκλήσεις, κυρίως τα παζλ, τους λαβυρίνθους, τα παιχνίδια στρατηγικής, όπως το σκάκι.

Τα επίπεδα ενέργειας: Τα παιδιά με ξεχωριστά ταλέντα έχουν συχνά πολύ υψηλά επίπεδα ενέργειας και μπορεί να σταματήσουν να κοιμούνται το μεσημέρι από πολύ μικρή ηλικία. Δυστυχώς, κατά κανόνα, δεν κοιμούνται πολύ.

Ο πειραματισμός: Τα έξυπνα παιδιά λατρεύουν τα πειράματα. Τους αρέσει να ψάχνουν πράγματα από μόνα τους και απολαμβάνουν να αναλαμβάνουν πράγματα και να τα φέρνουν εις πέρας μόνα τους.

Η δουλειά σας: Είναι πολύ πιθανόν να έχετε ένα πολύ έξυπνο παιδί αν εσείς ή ο σύζυγός σας ασχολείστε με μηχανολογία, υπολογιστές, επιστήμες ή μουσική.

Η δύσκολη δουλειά της εκπαίδευσης των χαρισματικών παιδιών

Αν όμως τα ιδιοφυή παιδιά εντοπίζονται δύσκολα, η εκπαίδευσής τους είναι ακόμα πιο δύσκολη. Τα πολύ έξυπνα παιδιά δεν προσαρμόζονται με καμία «φυσιολογική» εκπαίδευση σε κανένα επίπεδο. Το προικισμένο παιδί μπορεί να είναι το ονειροπόλο ή το πιο άτακτο στην τάξη του. Αυτό συμβαίνει κυρίως στα έξυπνα αγόρια, τα οποία μερικές φορές εμποδίζουν το μάθημα, απλά για να περάσουν την ώρα τους πιο ευχάριστα…

Ο υιός της Μαρίας, ο Χριστόφορος, ήταν ένα πολύ ενοχλητικό παιδί στο σχολείο. Οι καθηγητές τον θεωρούσαν άτακτο και άγριο, ενώ στην πραγματικότητα βαριόταν και ήταν απελπισμένος. Οι ειδικοί βοήθησαν τους γονείς να καταλάβουν ότι δεν ήταν άτακτος, απλά πολύ έξυπνος. Τώρα είναι σε διαφορετικό σχολείο και δουλεύουν μαζί με το παιδί για να εκμεταλλευτεί πλήρως τις ικανότητές του.

Φαίνεται ότι οι δάσκαλοι πρέπει να διδαχτούν για την περίπτωση των χαρισματικών παιδιών. Έχουν γίνει μελέτες για το πώς λειτουργεί ο έξυπνος εγκέφαλος. Παρατηρώντας τους έξυπνους ενήλικες που σκέφτονται δημιουργικά με εσωτερικά σκάνερ, οι επιστήμονες ελπίζουν να βελτιώσουν την αντίληψη τους στο πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός τους. Οι περισσότεροι δάσκαλοι των δημοτικών σχολείων δεν έχουν συνήθως καμία εκπαίδευση στο πώς εντοπίζεται ένα χαρισματικό παιδί.

Πριν από μερικά χρόνια, επιστήμονες παρακολούθησαν μια τάξη με τετράχρονους μαθητές. Ένας εκπαιδευόμενος –δάσκαλος έκανε μάθημα μαθηματικών, όπου έπρεπε τα παιδιά να χρωματίσουν τους αριθμούς από το ένα μέχρι το εννέα. Ένα μικρό αγόρι έμοιαζε βαριεστημένο. Τον πήρε κάποιος από τους ειδικούς στην άκρη και τον ρώτησε ποιος είναι ο μεγαλύτερος αριθμός που ξέρει. Το παιδί απάντησε ότι ήταν το 100.000 και τον ρώτησε αν ήξερε και το 1.000.000. Το αγόρι είπε πως το γνωρίζει και αυτό και όταν του ζήτησε ο ενήλικας να τον γράψει, το έκανε με όλες τις τελείες στη σωστή τους θέση. Στη συνέχεια, ο δάσκαλος και οι τετράχρονοι μάγοι των μαθηματικών έκαναν μάθημα για δισεκατομμύρια και τα τρισεκατομμύρια, τα οποία το συγκεκριμένο παιδί τα έπιασε αμέσως. Ο δάσκαλος δεν είχε την παραμικρή ιδέα με τι παιδί είχε να κάνει. Μερικές φορές δεν ανακαλύπτεις τις ικανότητες ενός παιδιού αν δεν κάνεις ερωτήσεις.

Δεν χρειάζονται μόνο οι δάσκαλοι εκπαίδευση. Χρειάζονται και οι φίλοι και οι συγγενείς μαθήματα για να μπορούν να χειριστούν τα χαρισματικά παιδιά – ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά που είναι συναισθηματικά ευάλωτα. Τα πολύ έξυπνα παιδιά παθαίνουν συχνά εμμονές με περίπλοκα θέματα όπως με τη ζωή, τον θάνατο, το καλό και το κακό. Οι ανεπτυγμένοι εγκέφαλοι παράγουν μερικές προκλητικές ερωτήσεις, όπως: «Γιατί είμαστε εδώ;», «Τι γίνεται όταν πεθαίνουμε;», «Γιατί ήταν τόσο κακός άνθρωπος ο Χίτλερ;». Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό να θυμάστε ότι συναισθηματικά, αυτά τα παιδιά απέχουν πολύ από το να αντιμετωπίσουν τις απαντήσεις αυτών των φιλοσοφικών ερωτήσεων.

Οι ειδικοί μας προειδοποιούν τα έξυπνα παιδιά είναι πιο επιρρεπή στις διαταραχές που σχετίζονται με το άγχος, απλά επειδή είναι «πλημμυρισμένα» με την εξελιγμένη κατανόηση που έχουν για τον κόσμο. Τα πολύ έξυπνα παιδιά μπορούν να αντιληφθούν αμέσως σε πόσο βίαιο και ανεξέλεγτο κόσμο ζούμε. Όμως δεν έχουν τις συναισθηματικές ικανότητες για να αξιοποιήσουν αυτές τις γνώσεις. Σε μερικές περιπτώσεις, το άγχος και η κατάθλιψη είναι πολύ πιθανόν να κάνουν την εμφάνισή τους. Η μητέρα της Έλλης συμφωνεί ότι τα προικισμένα παιδιά χρειάζονται ευαίσθητο χειρισμό. Με κάποιο τρόπο, η Έλλη σκέφτεται σαν ενήλικας αλλά είναι σημαντικό να θυμάστε ότι είναι μόνο έξι χρονών. Θα βάλει τα κλάματα αν της τραβήξετε τα μαλλιά ή αν της πάρετε το μολύβι της.

ΜΕΡΙΚΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Αξίζει να σταθεί κανείς σε δύο παραδείγματα προικισμένων παιδιών, που αποτελούν ζωντανή απόδειξη των όσων έχουν καταγραφεί: (α) Η Κάθριν Άλμπερτ και ο δίδυμος αδελφός της Έντουαρντ από την Αυστραλία διάβαζαν σε ηλικία μόλις δυο ετών! Στα τέσσερα εμφανίστηκαν στα κανάλια, απαγγέλλοντας ποίηση και επιλύοντας δύσκολες μαθηματικές ασκήσεις. Σήμερα τα παιδιά αυτά ελληνικής καταγωγής έχουν στο ενεργητικό τους βραβεία ως χορευτές και τραγουδιστές, ενώ σε ηλικία 11 ετών, μετά την αποφοίτησή τους με άριστα από το λύκειο, έμειναν στην ιστορία ως οι μικρότεροι φοιτητές που είχε δεχθεί ποτέ το πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ.

(β) Ανάλογη είναι η περίπτωση της 14χρονης Ελληνίδας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, Τζασμίν Λι Λυσιστράτη, ή αλλιώς της μικρής Προμηθέας. Στα 14 της χρόνια απέκτησε το πτυχίο της από το πανεπιστήμιο της Μοντάνα στις ΗΠΑ, στον κλάδο των Μαθηματικών.

Τώρα ονειρεύεται ν’ αποκτήσει πτυχίο στη Βιοχημεία, τη Στατιστική, την Επιστήμη, των Υπολογιστών, τη Φυσική. Το πλήρες ονοματεπώνυμό της είναι τώρα Προμηθέα Ολυμπία Κυρήνη Πυθία. Ήθελε ένα όνομα που να αντανακλά περισσότερο την προσωπικότητα και τις φιλοδοξίες της! Έτσι διάλεξε τα ονόματα θεοτήτων από την ελληνική μυθολογία στην οποία έχει εντρυφήσει. «Συνειδητοποίησα πως ήρθα στον κόσμο για να εκπληρώσω ένα πεπρωμένο για να βοηθήσω την ανθρωπότητα», λέει η ίδια.

Για ορισμένους μήνες όταν ήταν ακόμη τεσσάρων ετών υπήρξε άστεγη και έμεινε με τη μητέρα της σε αυτοκίνητο στο Σαν Φρανσίσκο. Μετακομίζοντας στο καινούργιό τους σπίτι, από το 2004, έμαθε κάθε είδους χειρονακτική εργασία (όπως αυτές του ξυλουργού, του ηλεκτρολόγου), ώστε να είναι το σπίτι κατοικήσιμο. Προτού εισαχθεί στο πανεπιστήμιο παρακολουθούσε μέσω διαδικτύου σεμινάρια μαθηματικών. Όταν ξεκίνησε τη φοίτησή της σε ηλικία 5 ετών, έπεσε αμέσως στα βαθιά. «Τα κορίτσια δεν με λάμβαναν υπόψη. Τα αγόρια μού έλεγαν να πάω σπίτι να παίξω με τις κούκλες μου. Απλώς τους αγνοώ», τονίζει η ίδια.

Η Προμηθέα νιώθει περήφανη αλλά διευκρινίζει πως στην κορυφή της γνώσης, όπου θέλει να φτάσει, βρίσκεται η ρομαντική τεχνολογία που θα είναι ικανή ν’ αντιμετωπίσει οικολογικά προβλήματα και σοβαρές ανθρώπινες ασθένειες, όπως ο καρκίνος και το Aids. Τον ελεύθερό της χρόνο παίζει, ζωγραφίζει, ακούει Μαρκόπουλο. Πάνω απ’ όλα λατρεύει την Ελλάδα. «Ελλάς το μεγαλείο σου τελειωμό δεν έχει», ξεστομίζει η ίδια.

Πηγή:

http://www.simerini.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=296157&page=1