Αρχείο για Ναζί

Ο Χίτλερ και η συμφωνία με την Καθολική εκκλησία

Posted in θρησκεία, ιστορία with tags , , , , , , on 11 Οκτωβρίου, 2008 by stardust30

Τόσο η δομή όσο και η εικόνα που παρουσίαζε το Ράιχ καταδεικνύουν ότι ο Ναζισμός ουδέποτε έκοψε τους δεσμούς του με τον Χριστιανισμό. Τα διακριτικά σημεία των αεροσκαφών της Λουφτβάφφε περιελάμβαναν μόνο δύο σβάστικες και έξι σταυρούς. Ομοίως η σημαία του Γερμανικού Ναυτικού. Ο Χίτλερ ελάμβανε μέρος σε δημόσιες προσευχές, όπου η σβάστικα και ο σταυρός ήταν μαζί. Αλλά η αποκορύφωση των σχέσεων του ναζιστικού καθεστώτος με την Καθολική Εκκλησία ήταν η Συμφωνία πάπα-ναζισμού το 1933. Το όχι πολύ γνωστό αυτό γεγονός εξετάζεται αναλυτικά στο ελεύθερο ερευνητικό περιοδικό “Free Inquiry” από το οποίο σταχυολογούμε τις πληροφορίες που ακολουθούν.

Σύμφωνα με τις έγκυρες βιογραφίες , στις οποίες μπορούμε να ανατρέξουμε, οι κυριότεροι ηγέτες των ναζί γεννήθηκαν, βαπτίσθηκαν και ανετράφησαν όλοι ως χριστιανοί. Οι περισσότεροι μεγάλωσαν σε αυστηρές, θρήσκες οικογένειες, όπου η ανοχή και οι δημοκρατικές αξίες δεν είχαν θέση. Ανάμεσα στους ηγέτες των ναζί οι οποίοι έλαβαν καθολική ανατροφή, περιλαμβάνονται ο Χίτλερ,ο Χίμμλερ, ο Χάυντριχ και ο Γκαίμπελς.

Ο Χίτλερ φοίτησε σε μοναστηριακό σχολείο. Έψελνε στην χορωδία, παθιαζόταν με την θεία λειτουργία και άλλες θρησκευτικές τελετές και έβλεπε τους ιερείς ως ινδάλματα. Εντυπωσιασμένος από την δύναμη και την εξουσία που είχαν στα χέρια τους, σκέφτηκε κάποια στιγμή να γίνει κληρικός. Ο Χίτλερ εξέφραζε τον θαυμασμό του για τον Μαρτίνο Λούθηρο, τον οποίο θεωρούσε φωτισμένο μεταρρυθμιστή. Σε πολλές ιδιωτικές συζητήσεις ανέφερε ότι θεωρούσε τον εαυτό του καθολικό. Πολλάκις δήλωσε δημοσίως ότι ο Χριστός ήταν ο Σωτήρας του. Το 1944 οργανώνοντας την επίθεση για τη μάχη που θα έμενε γνωστή ως Μάχη της Bulge, της έδωσε την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Christose».

Ο Ρούντολφ Εσσε είχε αυστηρούς καθολικούς γονείς. Ο Γκαίρινγκ μεγάλωσε ανάμεσα σε καθολικούς και προτεστάντες, ενώ οι Ες, Μπόρμαν,Σπεερ, Άιχμαν σε προτεσταντικό περιβάλλον. Κανένας από τους ηγέτες των Ναζί δεν ανετράφη σε φιλελεύθερη ή αθεϊστική οικογένεια- και δίχως αμφιβολία οι γονείς των ανωτέρω θα έβρισκαν τέτοιου είδους ιδέες σκανδαλώδεις. Οι προσκολλημένοι στην παράδοση άνθρωποι δεν θα σκέφτονταν ποτέ να στερήσουν από τα παιδιά τους τις θρησκευτικές βάσεις, που εκείνοι έκριναν ότι τους ήταν απαραίτητες για να γίνουν ηθικοί ενήλικες.

Ο Χίμλερ ήταν ένας συνηθισμένος καθολικός, μέχρι που στράφηκε απότομα σ’έναν και πιο αλλόκοτο «Αρειανισμό». Εξουσιοδότησε κάποιους να ψάξουν για το Άγιο Δισκοπότηρο και άλλα ιερά αντικείμενα και λείψανα της Χριστιανοσύνης με υποτιθέμενη δύναμη. Πίστευε στη μετενσάρκωση και έστειλε αποστολές στο Θιβέτ και τις τροπικές χώρες της Αμερικής για την αναζήτηση γνησίων Αρίων ακόμα και Ατλάντων. Μετά τους πειθαρχημένους και κρυψίνοες Ιησουίτες εκείνος και ο Χάυντριχ αναδιοργάνωσαν τα S.S. Δεν δέχονταν αθεϊστές ως μέλη.

Ο Γκαίρινγκ, ο λιγότερο αθεϊστής απ’ όλους τους ναζί, αποδέχθηκε τόσο την Καθολική όσο και την Προτεσταντική παράδοση.

Ο Γκαίμπελς εγκατέλειψε τον Καθολικισμό και ασπάσθηκε μια αναμορφωμένη μορφή Αρειανισμού. Τόσο τα δικά του παιδιά όσο και του Γκαίρινγκ εβαπτίσθηκαν. Ο Μπόρμαν ήταν ξεκάθαρα αντίθετος στον τρόπο που ήταν οργανωμένη η χριστιανική εκκλησία της εποχής του και μάλιστα ηγήθηκε της εκστρατείας κατά της επιρροής που ασκούσε αυτή.

Ο ιστορικός Κλάους Σκόλντερ ισχυρίζεται ότι στη Γερμανία δεν υπήρχε βαθειά δημοκρατική παράδοση και θα ήταν δύσκολο να δημιουργηθεί διότι η Γερμανία ήταν χωρισμένη σε δύο «στρατόπεδα», το Προτεσταντικό και το Καθολικό. Η διαίρεση αυτή είχε ως εξής: προκαλούσε κλίμα ανταγωνισμού, φόβου και προκαταλήψεων μεταξύ των δύο δογμάτων, γεγονός το οποίο βάραινε την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Γερμανίας. Αυτό το κλίμα ήγειρε ένα σχεδόν ανυπέρβλητο εμπόδιο στον σχηματισμό ευρέος δημοκρατικού κέντρου και ευνόησε την άνοδο του Χίτλερ, εφ’ όσον τελικά και οι δύο εκκλησίες επιζητούσαν την εύνοιά του- φοβούμενη η κάθε μία ότι η άλλη θα ολοκλήρωνε την Μεταρρύθμιση ή την Αντι-Μεταρρύθμιση μέσω του Χίτλερ.

Προπαγάνδα: Η νέα τέχνη της Δημοκρατίας

Posted in πολιτική with tags , , , , , on 19 Αυγούστου, 2008 by stardust30

«Δεν θα είναι αδύνατον να αποδείξει κανείς, με επαρκή επανάληψη και την ψυχολογική κατανόηση των ανθρώπων, ότι ένα τετράγωνο είναι στην πραγματικότητα κύκλος. Δεν είναι παρά λέξεις και οι λέξεις μπορούν να πλαστούν μέχρις ότου επενδύσουν απατηλές ιδέες.» τάδε έφη Γιόζεφ Γκέμπελς, υπουργός Προπαγάνδας στη ναζιστική Γερμανία.

Η νέα ενόραση – «νέα τέχνη της δημοκρατίας» – όπως είπε ο Λίπμαν- είναι ότι διαθέτουμε τρόπους όπως το θέτει ο Μπέρνεϊζ, να διαμορφώνουμε «τη δημόσια σκέψη όπως ακριβώς ο στρατός διαμορφώνει τα σώματα των στρατιωτών». Και πρέπει να το κάνουμε επειδή εμείς είμαστε οι καλοί και οι έξυπνοι και εκείνοι οι ηλίθιοι και χαζοί , άρα πρέπει να τους ελέγχουμε για το καλό τους. Και το κάνουμε επειδή έχουμε αυτές τις θαυμάσιες καινούργιες τεχνικές της προπαγάνδας. Το βιβλίο του Μπέρνεϊζ λέγεται Propaganda.

Μια άλλη ομάδα που εντυπωσιάστηκε ήταν οι επιχειρηματίες. Οι ηγέτες τους ήταν για άλλη μια φορά πολύ ειλικρινείς. Πρέπει να επιβάλουμε στους ανθρώπους μια «φιλοσοφία ματαιότητας» και να βεβαιωθούμε ότι ασχολούνται με τα επιφανειακά στοιχεία της ζωής, όπως η κατανάλωση της μόδας. Πρέπει να επιδιώκουν αυτές που ονομάστηκαν φανταστικές ανάγκες, ανάγκες που έχουν εφευρεθεί. Εμείς δημιουργούμε τις ανάγκες και τους κάνουμε να στρέψουν εκεί όλη την προσοχή τους. Μετά δεν μας ενοχλούν, δεν είναι μες τα πόδια μας. Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς τις επιπτώσεις, αρκετά χρόνια αργότερα.

Δεν ήταν κάτι καινούργιο. Αυτές οι ιδέες ξεκινούν με τη Βιομηχανική Επανάσταση, αλλά υπήρξε μια μεγάλη ώθηση από τη δεκαετία του 1920 και μετά. Πρόκειται για τεράστιες επιχειρήσεις κυριαρχίας και ελέγχου. Παρεμπιπτόντως, δεν είναι καθόλου εκπληκτικό. Θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο ότι αυτές οι ιδέες αναπτύσσονται στις δημοκρατίες. Διότι στην δημοκρατία πρέπει να ελέγχεις τη σκέψη του κόσμου. Δεν μπορείς να τον ελέγξεις δια της βίας. Υπάρχει περιορισμένη δυνατότητα να τον ελέγξεις δια της βίας και μιας και πρέπει να ελεγχθούν και να περιθωριοποιηθούν οι άνθρωποι, να είναι «θεατές της δράσης» όπως το έθεσε ο Λίπμαν, πρέπει να καταφύγεις στην προπαγάνδα.

Ακόμη και στα ρωμαϊκά χρόνια, τον καιρό που ο Καίσαρας ήταν ο απόλυτος άρχων της αυτοκρατορίας σχεδίαζε μεθόδους για να κρατάει τις μάζες κάτω από τον έλεγχο του. Γι’αυτό και το Κολοσσαίο είχε την τιμητική του (μιας και δεν υπήρχε ακόμη η τηλεόραση για να υπνωτίζει τον όχλο) με το θέαμα των μονομάχων, των τίγρεων, των ελεφάντων και άλλων ζώων να σφάζονται στην αρένα προς τέρψην του απλού κόσμου. Και στο τέλος ακολουθούσε τσιμπούσι με το ψήσιμο των σφαγιασθέντων ζώων και το μοίρασμα των κομματιών στον πεινασμένο κόσμο (αλλά χορτασμένο από σφαγές). Εξ’ού και η φράση «άρτος και θεάματα».

Ο Γκέμπελς πήρε αυτή την ιδέα, όπως και ο Χίτλερ, από την πρακτική των δημοκρατιών. Ο Χίτλερ είχε εντυπωσιαστεί έντονα από την αποτελεσματικότητα της αγγλοαμερικανικής προπαγάνδας κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου πολέμου και θεωρούσε όχι χωρίς λόγο, ότι εξηγούσε εν μέρει γιατί η Γερμανία έχασε τον πόλεμο – γιατί απλούστατα δεν μπόρεσε να ανταγωνιστεί τις μεγάλης κλίμακας προσπάθειες προπαγάνδας των δημοκρατιών.