Ετικέτα: μουσική

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί..

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί,

τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί,

κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές.. την πρώτη μέρα..

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί,

αδέρφια πήραν οι οχτροί,

κι εμείς κοιτούσαμε τις κοπελιές .. την άλλη μέρα..

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

φωτιά μας ρίξαν οι οχτροί,

κι εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά ..την τρίτη μέρα..

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί ,

κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά ..την άλλη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί,

μοιράσαν δώρα οι οχτροί,

κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά ..την πέμπτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

κρατούσαν δίκιο οι οχτροί,

κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια ..σαν κάθε μέρα..

Desire..

A lover knows only humility, he has no choice.
He steals into your alley at night, he has no choice.
He longs to kiss every lock of your hair, don’t fret,
he has no choice.
In his frenzied love for you, he longs to break the chains of his imprisonment,
he has no choice.

A lover asked his beloved:
– Do you love yourself more than you love me?
Beloved replied: I have died to myself and I live for you.
I’ve disappeared from myself and my attributes,
I am present only for you.
I’ve forgotten all my learnings,
but from knowing you I’ve become a scholar.
I’ve lost all my strength, but from your power I am able.

I love myself…I love you.
I love you…I love myself.

I am your lover, come to my side,
I will open the gate to your love.
Come settle with me, let us be neighbours to the stars.
You have been hiding so long, endlessly drifting in the sea of my love.
Even so, you have always been connected to me.
Concealed, revealed, in the unknown, in the un-manifest.
I am life itself..

You have been a prisoner of a little pond,
I am the ocean and its turbulent flood.
Come merge with me,
leave this world of ignorance.
Be with me, I will open the gate to your love.

I desire you more than food or drink
My body my senses my mind hunger for your taste
I can sense your presence in my heart
although you belong to all the world
I wait with silent passion for one gesture one glance
from you.

Eurovision πανήγυρις τέλος

Για άλλη μια χρονιά το μουσικό κακόγουστο πανηγύρι της Eurovision έλαβε τέλος.

..Ευτυχώς δηλαδή γιατί δεν άντεχα άλλες αναλύσεις από «ειδικούς» σε εκπομπές από τις μεσημεριανές μέχρι και στα δελτία ειδήσεων. Μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι η όλη υπόθεση της Eurovision είναι χρήσιμη γιατί ενεργεί σε μερικούς ανθρώπους με «ευεργετικό» τρόπο στην ψυχοσύνθεσή τους  – όπως ακριβώς και με την λατρεία στα είδωλα (χριστιανικά και μη).

Όμως θεωρώ πως η όλη υπόθεση της Eurovision και η προβολή της από τα κανάλια είναι σκόπιμη μόνο και μόνο για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τα πραγματικά μας προβλήματα. Γι’αυτό και η κρατική τηλεόραση δίνει τόσα χρήματα (τα δικά μας) για να υπάρξει μια παροδική ψευδαίσθηση πως όλοι οι Έλληνες «πολεμάμε» έτσι ώστε η «ανωτερότητά της φυλής μας» να υπερισχύσει σε αυτό το καρναβάλι πολιτιστικής αμορφωσιάς.

Μα κατ’αρχήν δεν υπάρχει καμία ανωτερότητα των Ελλήνων (το αντίθετο θα έλεγα μάλιστα) για να την επιδείξουμε στους άλλους λαούς.

Κατά δεύτερον αυτός ο διαγωνισμός αναλώνεται περισσότερο στην επίδειξη ωραίων σωμάτων παρά στην επίδειξη φωνητικών ικανοτήτων ή μουσικών επιδεξιοτήτων.

Κατά τρίτον κανένας τραγουδιστής δεν πάει στην Εurovision για «την πατρίδα ρε γαμώτο». Όλοι τους πέρνουν αρκετές χιλιάδες ευρώ και ο προσωπικός τους στόχος είναι να γίνουν πανευρωπαϊκά γνωστοί ώστε να πουλήσουν μερικές χιλιάδες δίσκων.

Μου έκανε τρομερά άσχημη εντύπωση πως χθες το βράδυ 8 στις 10 καφετέριες στην παραλία της Θεσσαλονίκης είχαν αναρτήσει οθόνες και προβολείς για την προβολή αυτού του πολιτιστικού μειάσματος και οι θαμώνες παρακολουθούσαν με θρησκευτική προσήλωση το όλο σόου.

Βέβαια ένας λαός που έχει μάθει να προσκυνά πτώματα και είδωλα  και είναι εθισμένος σε «μεγάλες ιδέες» είναι εύκολο να φανατιστεί με την ιδέα της ανάδειξης των μουσικών του ικανοτήτων εις το παγκόσμιο υπερπέραν.

Και ένα τραγουδάκι αφιερωμένο σε όλους τους «μεγάλους έλληνες τραγουδιστές» και τους θαυμαστές τους από τις Τρύπες:

..Κύριε ευλόγησε τις ζόρικες καριέρες μας
Και τ’ ακριβά πολυτελή μας καταφύγια
Με δόξα στόλιζε τις νύχτες και τις μέρες μας
Να ξελογιάζουμε νεκρά ακροατήρια
Κύριε σήκωνε ψηλότερα τις μύτες μας
Κάνε τα μούτρα μας ν’ αστράφτουνε μυστήρια
Με χρήμα γέμιζε τις μέρες και τις νύχτες μας
Να ξελογιάζουμε νεκρά ακροατήρια..

Να δεις τί σου χω για μετά- Παπακωνσταντίνου/Μαχαιρίτσας

Στο ασανσέρ σφάζουν αρνιά
στο ρετιρέ κριάρια
και στο μεγάλο λίβινγκ ρουμ
με ρομπ ντε σαμπρ κυκλοφορούν..

Στον καμπινέ πάνε συχνά
και στο μπιντέ καβάλα
προσεύχονται διαπασών
εις το Λαχείο Συντακτών..

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ’ το πενήντα και μετά
μας έχουν πνίξει τα μπετά
να δεις τι σου  χω για μετά..

Στου Στρατηγάκη την αυλή
και σ’ άλλα ινστιτούτα
λέει πολλοί ‘ναι μαζεμένοι
Ρωμιοσύνη μου καημένη..

Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει
μα κόκκαλα τσακίζει
με YES και SORRY και λοιπά
και με σπασμένα Αγγλικά..

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ’ το εξήντα και μετά
ανά, κατά, διά, μετά
να δεις τι σου  χω για μετά..

Καβάλα πάνε σινεμά
καβάλα super market
μπαίνουμε σ’ άλλη εποχή
πιο stereo και γιώτα χι..

Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών
κι αντίσταση και γύψος
Πολυτεχνείο ξαφνικά
μεταπολίτευση και τα λοιπά..

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ  το εβδομήντα και μετά
μας έχουν πνίζει τα σκατά
να δεις τι σου ‘χω για μετά..

Εδώ και τώρα αλλαγή
και πανταχού το νέφος
από τα out και τα in
βγήκανε γιάπηδες με τζην..

Σκυλάδικα στην εθνική
disco στην παραλία
ανάδελφος Ελληνισμός
ενώ επίκειται σεισμός..

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ’ το ογδόντα και μετά
να δεις τι σου ‘ρχεται μετά
να δεις τι σου ‘χω για μετά..

Στο ενενήντα φτάσαμε
εμπρός ταχύ το βήμα
να το ακολουθήσουμε
γιατί καθυστερήσαμε..

Εοκ, Νου Δου, περικοπές
Κυπριακό και Σκόπια
Θε μου πως φτάσαμε ως εδώ
στα σύνορα του Εξαποδώ..

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ’ το ενενήντα και μετά
να δεις τι σου ‘χω για μετά..

Μα η Ελλάδα ως γνωστόν
ποτέ της δεν πεθαίνει
και όπως έχει ειπωθεί
κάποια στιγμή θ αναστηθεί..

Μητέρα μεγαλόψυχη
ή φάντασμα και ζόμπι
ας κάνουμε υπομονή
το δυο χιλιάδες θα φανεί..

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό
την ονειρεύτηκα ξανά
συγκάτοικο σ’ ένα βραχνά
να με ξυπνάει με βρισιές..

Βρε μπαγάσα..περνάς καλά κει πάνω!

-Αφιερωμένο στον Αλέξη που μια σφαίρα του εξοστράκισε τα όνειρα..-

Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Μουσική: Νικόλας Άσιμος
Πρώτη εκτέλεση: Νικόλας Άσιμος
Άλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Aφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια
θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια
να ξαναγίνω καβαλάρης και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης και τη χρειάζομαι τη χάρη σου μωρέ

Ρε μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω
μιαν ανάσα γυρεύω για να γιάνω
δεν το πιστεύω να με χλευάζεις
σαν σε χαζεύω δεν χαμπαριάζεις
πρότεινέ μου κάποια λύση
δεν θα σου παρα-κοστήσει

και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαίν’

Aφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους
έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους
πως να ξεφύγω από τη μοίρα
κι έχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης
και θα το θες να με φλερτάρεις γαλανέ

Ρε μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω
κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω
‘κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις
ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις
κι ότι σου ‘ρθει κατεβάζεις
μην θαρρείς πως με ταράζεις

γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαίν’.

βιογραφία του θα βρείτε:

http://www.sansimera.gr/archive/biographies/show.php?id=102&name=Nikolas_Asimos

Ανδρείκελα – Καρυωτάκης (Υπόγεια Ρεύματα)

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ’ αυτήν εδώ τη γη,
σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία..
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή,
άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία..

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ’ αστέρια..

Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη…
Άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα…


Salvador Dali - Lugurious Game