Ετικέτα: γυναίκα

Περί έκτρωσης και άλλων αμαρτιών..

Η αποβολή είναι προσωπική απόφαση – οχι νομική διαμάχη

Σύμφωνα με τη zougla.gr:

Την έγκρισή του έδωσε ο ιταλικός Οργανισμός Φαρμάκων, «Agenzia del Farmaco», για την νόμιμη διάθεση του φαρμάκου Ru 486, το οποίο λαμβάνεται με τη μορφή χαπιού και προκαλεί τη διακοπή της κύησης, τις αμέσως επόμενες ημέρες μετά τη σύλληψη.

Στην επίσημη απόφαση αναφέρεται χαρακτηριστικά: « (…) τυχαίνει σεβασμού η ανάγκη προστασίας της υγείας του πολίτη, η οποία πρέπει να τεθεί πάνω από τις προσωπικές πεποιθήσεις του καθενός, έστω και αν, φυσικά, αξίζουν όλες τους τον πρέποντα σεβασμό».

Άμεση ήταν η αντίδραση του Βατικανού στην συγκεκριμένη απόφαση και δια στόματος του πρόεδρου της «Ακαδημίας για τη ζωή» του Βατικανού, Τζούλιο Σγκρέτσια, ζητάει την άμεση παρέμβαση της κυβέρνησης του Silvio Berlusconi: «Ευχόμαστε να υπάρξει ουσιαστική παρέμβαση της κυβέρνησης και των αρμόδιων υπουργών, διότι δεν πρόκειται για φάρμακο αλλά για θανατηφόρο δηλητήριο» είπε ο Σγκρέτσια και πρόσθεσε:

«Η χρήση του Ru 486 είναι αμαρτία και έγκλημα, από νομικής και ηθικής πλευράς. Επιβάλλει, φυσικά, αυτόματο αφορισμό για όποια έγκυο γυναίκα χρησιμοποιεί το χάπι, τον γιατρό της και τυχόν άτομα που ενθαρρύνουν τη χρήση του σκευάσματος».


Άρχισε πάλι η εκκλησία τα παρατράγουδά της.. Απαιτεί να αποφασίζει για όλον τον κόσμο (είτε είναι καθολικοί είτε δεν είναι)! Και ρωτάω εγώ :

Ποιός έβαλε τον καθολικό πάπα και τον ορθόδοξο επίσκοπο Αθηνών ως «φύλακες» της κοινωνίας γενικότερα;

..Αυτοί που δεν έχουν οικογένεια και παιδιά εναντιώνονται στις εκτρώσεις!

Μπορεί να μην έχουν σπουδάσει καμία επιστήμη παρά μόνο εβραϊκή μυθολογία αλλά διεκδικούν το αλάθητο της σκέψης τους και πρέπει να επιβάλλουν τις απόψεις τους!

Οι ευνούχοι του θεού απαιτούν εξουσία στις μήτρες όλων των γυναικών!

Και ποιός θεός είναι αυτός που επιτρέπει την θυσία ενός παιδιού (βλέπε ιστορία Αβράαμ και Ιωσήφ) και απαγορεύει την έκτρωση ;

Λες και οι ίδιοι οι αρχιερείς είναι που θα μείνουν έγκυοι και θα γεννήσουν τα παιδιά..

Λες και ταΐζουν τις ανύπαντρες και άνεργες μητέρες από το δικό τους στέρημα..

Η έκτρωση είναι απόφαση της κάθε γυναίκας ξεχωριστά επειδή έχει ακριβώς το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει στο σώμα της (και το έμβρυο όσο καιρό τρέφεται μέσα στην μήτρα είναι κομμάτι της)- και παρακαλώ μην αρχίσετε εσείς οι «υπερασπιστές των εμβρύων» να λέτε πως «το έμβρυο είναι μια ζωή» γιατί θα πρέπει να θυμάστε πως και το σπέρμα όπως και το ωάριο είναι ζωές. Μήπως πρέπει να γίνει ποινικό αδίκημα και ο αυνανισμός τελικά;

Οι υπέρμαχοι της απαγόρευσης -δήθεν- λόγω της υπεράσπισης των παιδιών είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν την βία στα παιδιά ως μέθοδο «εκπαίδευσης» (να μη ξεχνάμε και την χριστιανική έκφραση πως το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο). Επίσης είναι αυτοί που δεν έχουν πει κουβέντα για τους βομβαρδισμούς των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς, για την κατοχή του Ιράκ και του Αφγανιστάν από τους αμερικάνους καθώς και άλλες φρικαλεότητες που έχουν συμβεί από τους «καλούς» χριστιανούς.

Advertisements

Η θέση των γυναικών στον χριστιανισμό

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Οι γυναίκες μέσα στο χριστιανισμό είναι κατώτερες από το νόμο και τη φύση, υποκείμενες σε μία κατάσταση μόνιμης τιμωρίας για το προπατορικό αμάρτημα και ακάθαρτες. Δεν εισέρχονται στο «άγιο βήμα» των εκκλησιών, δεν φορούν ιερά άμφια, δεν αγγίζουν ιερά αντικείμενα και δεν λαμβάνουν κοινωνία ενώ αιμορραγούν. Επιπλέον οφείλουν να καλύπτουν τα κεφάλια τους για να δηλώνουν έτσι ότι είναι υπόδουλες στους άντρες τους, αλλά και γιατί δεν αποτελούν αυθύπαρκτα όντα.

Ο ΙΖ’ κανόνας της τοπικής συνόδου της Γάγγρας (340μ.χ.) που δεν έχει καταργηθεί έως σήμερα, απαγορεύει στις γυναίκες να κουρεύουν τα μαλλιά τους. Μερικά χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος (ο επονομαζόμενος Μέγας) διέταξε με νομοθεσία να εκδιώχνονται από την εκκλησία οι γυναίκες που έχουν κοντά μαλλιά, ενώ αν κάποιοι αρχιερείς τύχει και τις δεχθούν, να καθαιρούνται.

Οι επιλεγόμενοι Πατέρες της εκκλησίας δεν είχαν καλύτερη γνώμη για τις γυναίκες. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, πρώτος στη σειρά των Πατέρων της εκκλησίας και διδάσκαλος του Ωριγένη, γράφει στο βιβλίο του «Παιδαγωγός» 2.33: «Μία γυναίκα, αν λάβουμε υπ’ όψην μας ποιά είναι η φύση της, πρέπει να αισχύνεται γι’αυτήν».

Ο Μέγας Αθανάσιος υποστηρίζει «Με τις γυναίκες δεν είναι ασφαλές ούτε από κοινού ν’αποφασίζει κανείς («α περί ειδωλολατρείας» από το έργο του «κατά Ελλήνων»)

Ο Μέγας Βασίλειος (ο Αγιοβασίλης) περιγράφει τις σχέσεις των δύο φύλων στο πλαίσιο της ορθόδοξης οικογένειας: «Η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήνει τον άνδρα της, αλλά, κι αν δέρνει αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, κι αν την προίκα της ξοδεύει, κι αν σε άλλες γυναίκες πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί. Ώστε η μεν γυναίκα, η αφήσασα τον άνδρα της μοιχαλίς είναι αν πάρη άλλον, ο δε αφεθείς αυτός άνδρας, αν πάρει άλλη, συγχωρείται» (Πηδάλιο, κανών Θ). Επομένως σύμφωνα με την Ορθοδοξία η εκμετάλλευση, ο ξυλοδαρμός και η υποβάθμιση – γενικότερα- της συζύγου είναι έργο ευλογημένο.

Ο χριστιανισμός δεν βελτίωσε, αλλά τουναντίον προσπάθησε -και για αρκετούς αιώνες το είχε καταφέρει- να ρίξει τη γυναίκα στο χαμηλότερο σκαλί της κοινωνίας, θεωρώντας την κατώτερο ον και υπαίτια για όλα τα κακά της ανθρωπότητας. Ας δούμε τις βασικότερες επίσημες χριστιανικές θέσεις έναντι της γυναίκας:

Κάθε γυναίκα με ακάλυπτη την κεφαλή εξευτελίζεται.. Διότι εάν η γυναίκα δεν καλύπτεται, ας κουρεύεται.. Εάν είναι αισχρό για τη γυναίκα να κουρεύεται ή να ξυρίζεται, ας καλύπτεται.. Κάθε άνδρας έχων καλυμένη την κεφαλή του εξευτελίζεται.. Ο άνδρας δεν οφείλει να καλύπτει την κεφαλή του, διότι υπάρχει ως εικών και δόξα Θεού. Δεν επλάσθει ο άνδρας για τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα για τον άνδρα.. Οι γυναίκες στις εκκλησίες ας σιωπήσουν. Δεν επιτρέπεται σ’αυτές να ομιλούν, αλλά να υποτάσσονται, καθώς ο (μωσαϊκός) νόμος λέγει.. Αν θέλουν να μάθουν κάτι, ας ρωτούν στο σπίτι τους άνδρες τους (Α’ προς Κορινθίους, ια’ 4-12,ιδ’ 31-40).

Οι γυναίκες, όταν υποτάξουν κάποιον στην εξουσία τους, τον καθιστούν ευκολοκυρίευτο από τον διάβολο, περισσότερο απρόσεκτο, ζωηρότερο, αδιάντροπο, ανόητο, οξύθυμο, θρασύ, ενοχλητικό, ταπεινό, απότομο, ανελεύθερο, δουλοπρεπή, αυθάδη, φλύαρο και με μια λέξη όλα τα γυναικεία ελαττώματα, τα οποία έχουν αυτές, τα αποτυπώνουν στην ψυχή του. Είναι λοιπόν αδύνατον εκείνος ο οποίος διαρκώς βρίσκεται μαζί με γυναίκες με τόση συμπάθεια και μεγαλώνει με τη συναναστροφή τους, να μη γίνει αγύρτης και αργόσχολος και μηδαμινός. Κι αν λέει κάτι, όλα θα είναι λόγια των αργαλειών και των μαλλιών, επειδή η γλώσσα του θα έχει μολυνθεί από το είδος των γυναικείων λόγων. Και αν κάνει κάτι, το κάνει με πολλή δουλοπρέπεια, επειδή βρίσκεται μακριά από την ελευθερία, η οποία αρμόζει στους χριστιανούς και για κανένα σπουδαίο κατόρθωμα δεν είναι χρήσιμος» (Ιωάννης Χρυσόστομος, Δ’ Λόγος «περί Νηστείας και Σωφροσύνης»)

Η γυναίκα για την Ορθόδοξη εκκλησία είναι «μόλυνση». Η ερωτική συνεύρεση μαζί της (ό,τι πιο φυσικό δηλαδή μπορεί να συμβεί στους ανθρώπους) αποτελεί αιτία μολύνσεως όχι μόνο για το σώμα αλλά και για την ψυχή. Γι’αυτό εξαίρονται εκείνοι που «δεν μολύνθηκαν από τις γυναίκες, γιατί είναι παρθένοι» (Αποκάλυψη, ιδ’4). Αν νομίσετε ότι το απόσπασμα αυτό μιλά για ερωτική συνεύρεση, γυρίστε την καινή διαθήκη σας πιο μπροστά, στον Ματθαίο (ε’ 28) και διαβάστε τα λόγια του ίδιου του Ιησού: «κι εγώ σας λέγω ότι αυτός που βλέπει μια γυναίκα και την επιθυμεί, ήδη εμοίχευσε μέσα στην καρδιά του».

Ο ΙΑ’ κανόνας του Ιωάννη του Νηστευτή (βλ. «Πηδάλιον») επιβάλλει 40 μέρες ξηροφαγία (δηλαδή μόνο ψωμί και νερό) και 100 μετάνοιες ημερησίως (ήτοι 4000 σύνολο) και αποχή από την κοινωνία σε κάθε γυναίκα, που θα δεχθεί «ασπασμούς ανδρός» και «επαφές χωρίς ωστόσο να διαφθαρεί».

Οι επιστολές είναι πολύ σαφείς, όσον αφορά στην επίσημη θέση του χριστιανισμού απέναντι στη γυναίκα: «η γυναίκα δεν εξουσιάζει το ίδιο της το σώμα, αλλά ο άνδρας» (Α’ προς κορινθίους, ζ’4). «οι γυναίκες να υποτάσσεσθε στους άνδρες σας στα πάντα» (προς Κολοσσαείς,γ’18). «Ομοίως οι γυναίκες υποτασσόμενες σοτυς άνδρες τους» (Α’ Πέτρου,γ’1). Νομίζω ότι δεν διέφυγε της προσοχής σας, αγαπητές αναγνώστριες η επανάληψη του ρήματος «υποτάσσομαι». Σε περίπτωση που δεν εννοήσατε καλώς τη σημασία του, σας πληροφορώ πως σημαίνει «εξ-ουσιάζομαι» «υποδουλώνομαι».

Ο λόγος του Ιωάννη του χρυσόστομου ξεχειλίζει από μίσος κατά των γυναικών. Στο «προς τους έχοντας παρθένουν συνεισάκτους» διαβάζουμε: «Γενικά η γυναίκα είναι ένα σκουλήκι που σέρνεται, η κορη του ψεύδους, ο εχθρός της ειρήνης. Ο κατάλογος των αμαρτημάτων και των αδυναμιών της είναι ατελείωτος: είναι ελαφρόμυαλη, φλύαρη και ακόλαστη. Πάνω απ’όλα είναι παθιασμένη με την πολυτέλεια και τις δαπάνες. Φορτώνεται με κοσμήματα, πουδράρει το πρόσωπό της, βάφει τα μάγουλά της με κοκκινάδι, βάζει μυρωδικά στα ρούχα της κι έτσι γίνεται θανάσιμη παγίδα για τον εκμαυλισμό των νέων. Όσος και να είναι ο πλούτος δεν επαρκεί να ικανοποιήσει τη γυναικεία επιθυμία. Μέρα και νύκτα η γυναίκα δεν σκέπτεται τίποτε άλλο παρά το χρυσάρι και τα πολύτιμα πετράδια, τα πορφυρά υφάσματα και τα κεντήματα, τις κρέμες και τα αρώματα. Αν δεν υπήρχε η σεξουαλική επιθυμία, κανένας άνδρας με τα σωστά του δεν θα ήθελε να μοιράζεται το σπίτι του με μια γυναίκα και να υφίσταται τις επακόλουθες ζημιές, παρά τις οικιακές εργασίες που εκτελεί «.

Ο επίσκοπος Γάζης Πορφύριος, σε εκτέλεση του «ες έδαφος φέρειν» του Αρκαδίου, το 401μ.χ. κατέστρεψε όλα τα αγάλματα και τα έργα τέχνης, τις δημόσιες και ιδιωτικές βιβλιοθήκες και ισοπέδωσε όλους τους ελληνικούς ναούς της πόλης. Όπως γράφει ο συναξαριστής του Μάρκος ο Διάκονος, όταν ο Πορφύριος πυρπόλησε και κατέστρεψε το Μαρνείον (ξακουστό ναό του Διός στη Γάζα) χρησιμοποίησε τα μάρμαρά του για την πλακόστρωση του δρόμου. Όπως περήφανα είπε ο ίδιος: «Για να πατούν όχι μόνον άνθρωποι, αλλά και γυναίκες και γουρούνια και άλλα ζώα»! (Βίος Πορφυρίου).

πηγή: Δαυλός

Άρωμα γυναίκας…


Ααααααααααχ.. αυτά τα γυναικεία αρώματα..
Σημαδεύουν … τον κάθε έρωτα, την κάθε μικρή στιγμή πόθου, την κάθε αγκαλιά, το κάθε φιλί….
…τα ιδρωμένα σεντόνια ποτισμένα από το άρωμά της, σιωπηλός μάρτυρας της πάλης των εραστών για ηδονή..
…τα ποτισμένα πουκάμισα από το άρωμά της, αδιαπέραστο σύνορο και σημάδι της κατάκτησης του κορμιού και της ψυχής..
…το κάθε δευτερόλεπτο που περνάς μες την αγκαλιά της, προσευχόμενος να μη τελειώσει ποτέ αυτή η στιγμή..
… το κάθε χάδι, το πιο ασυναίσθητο χαμόγελο απόλαυσης και ηδονής που δείχνει την κορύφωση του ονείρου που βγήκε αληθινό..
… το κάθε σημάδι που ανεξίλητα άφησε πάνω στο κορμί σου, την πιο μικρή νυχιά που επιβεβαίωσε πως δεν κοιμάσαι..
… και τώρα πια μια ανάμνηση αυτής της στιγμής που έσβησε, όπως ένα κερί που σβήνει αφιερωμένο στο ‘άγνωστο θεό’.. της αγάπης και του ανομολόγητου πάθους..

Γυναικεία αρώματα.. Μου ξυπνούν τις πιο απόκρυφες φαντασιώσεις , αυξάνουν τους καρδιακούς μου παλμούς , ξεκινούν το ταξίδι μου στη χώρα της απόλαυσης και του πιο κόκκινου ερωτισμού..
Γυναικείο άρωμα.. Η θρησκεία της ζωής μου..

Ο μεσαίωνας στο οικογενειακό δίκαιο επιστρέφει;

Σύμφωνα με άρθρο των Nέων

«Στη ματαίωση της προσπάθειας να θεσμοθετηθεί η δυνατότητα των έγγαμων γυναικών να παίρνουν το επώνυμο του συζύγου τους προσανατολίζεται η κυβέρνηση προ των έντονων αντιδράσεων των γυναικείων οργανώσεων και των τομέων γυναικών όλων των κομμάτων.»

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξαναγυρίσουμε στον μεσαίωνα της ελληνικής κλειστής κοινωνίας όπου η γυναίκα ήταν ένα «σκεύος ηδονής» και ιδιοκτησία του άντρα της. Έλεος πια. Είμαι σίγουρος πως από πίσω κρύβεται δάκτυλος της εκκλησίας. Εγώ θα πρότεινα ο άντρας να παίρνει το επώνυμο της συζύγου του. Δεν είναι πιο πρωτότυπο; Όπως και το παιδί να παίρνει το επώνυμο της μήτηρ του (στο κάτω-κάτω ένα παιδί είναι σίγουρα παιδί της μητέρας του). Αυτό μου φαίνεται πιο όμορφο. Κι αν χωρίσει αύριο μεθαύριο ο αντρούλης να τρέχει να βγάλει άκρη με την ελληνική γραφειοκρατία για να το αλλάξει πάλι..

«Δεν είμαι του άντρα μου» λένε οι γυναικείες οργανώσεις. Και σωστά λένε .. Πόσα και πόσα δεν ανέχθηκαν στα χρόνια που πέρασαν; Μαθαίνω ιστορίες μεγάλων σε ηλικία γυναικών οι οποίες ουδέποτε αισθάνθηκαν γυναίκες δίπλα στον άντρα τους. Μπορεί να ήταν δούλες του ίδιου και του «σογιού», που τις έβλεπε σαν ενοχλητικά – αλλά απαραίτητα για την εύρυθμη λειτουργία του σπιτιού παράσιτα, μπορεί να ήταν μητέρες, μπορεί να ήταν μαγείρισσες, παραδουλεύτρες οι οποίες ποτέ δεν άκουσαν ένα ‘ευχαριστώ’ για όσα προσέφεραν.

Και πόσο ξύλο δεν έφαγαν; Πόσες βρισιές δεν άκουσαν; Ήταν σκληροί άνθρωποι οι άντρες εκείνης της εποχής. Αλλά έτσι τους βόλευε.. Ο άντρας – αφέντης, που μπορεί να ξενοπηδάει, να πίνει μέχρι σκασμού, να μη δίνει λογαριασμό στη σύντροφό του, που μεγάλωνε τα παιδιά του, αλλά να απαιτεί σεβασμό και απόλυτη υπακοή. Όχι δεν ήταν όλοι οι άντρες έτσι αλλά η μεγάλη πλειοψηφία. Ιδίως στα χωριουδάκια πιστεύω πως ήταν το 90-95% του αντρικού πληθυσμού. Ευτυχώς υπήρχε και η «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη να μας υπενθυμίζει λίγο και την ξεχασμένη μητριαρχία, η οποία παραγκωνίστηκε εξαιτίας της θρησκείας, είτε αυτή ήταν των εθνικών είτε των χριστιανών.

Μια καταπιεσμένη μειονότητα είναι οι περισσότερες γυναίκες πάνω από τα 50. Ευτυχώς οι νεότερες γενιές ζουν σε καλύτερο περιβάλλον. Και ευτυχώς που δεν ζουν στο Ιράν, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στη Σαουδική Αραβία των φανατικών ισλαμιστών όπου η γυναίκα είναι ακόμη ένα σκουπίδι στο μάτι του αφέντη της.

«Να ξεμπερδεύουμε με τις γυναίκες…»


Έχετε σκεφτεί με πόσο μίσος αντιμετωπίζουν οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες(ιουδαϊσμός,χριστιανισμός,ισλαμισμός) τις γυναίκες;
Το προπατορικό αμάρτημα, η θέληση για γνώση, ξεκινά από την απόφαση μιας γυναίκας, της Εύας. Ο Αδάμ,ο ανεγκέφαλος, απλά υπακούει και υποτάσσεται. Όταν μετά το φίδι (στο Κοράνιο υπάρχει σαν Ιμπλίς) μιλάει – λες και δεν υπάρχει κάτι πιο φυσικό από αυτό- ανοίγει συζήτηση με την γυναίκα . Αρχίζει λοιπόν ο διάλογος, την πείθει, φίδι πειρασμός, γυναίκα σε πειρασμό, άρα γυναίκα=πειρασμός για πάντα..
Βέβαια δεν είναι τυχαίο πως το μίσος αυτό ταυτίζεται επίσης με το μίσος για την γνώση και την ευφυΐα- α όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και το μίσος για όλα όσα αυτές αντιπροσωπεύουν για τους άντρες : πόθος, ηδονή, ζωή .
Μάλιστα το προπατορικό αμάρτημα σύμφωνα με τον χριστιανισμό το πέρνουμε μέσω της μήτρας της μητέρας μας, μέσω του σπέρματος του πατέρα εξού και ο «αναγκαστικός» νηπιοβαφτισμός .

Είναι τουλάχιστον ύποπτο που οι μεγάλες αυτές θρησκείες προτιμούν τους Αγγέλους (ουδέτερο φύλο) από τη Γυναίκα. Δεν θέλουν αγγέλους γένους θηλυκού! Όπως και ο Θεός τους είναι ουδέτερου φύλου (αν θυμάστε η Παναγία έμεινε από τον κρίνο που της έδωσε ο άγγελος έγκυος όχι επειδή ξάπλωσε με τον Θεό).
Οι θρησκείες αυτές αηδιάζουν από τις γυναίκες – τις αρέσουν μόνο οι μητέρες και οι σύζυγοι! Οπότε οι κακομοίρες δεν έχουν άλλη λύση, θα πρέπει να παντρευτούν και να κάνουν στη συνέχεια παιδιά. Φυσικά ο ζωτικός τους χώρος είναι το νοικοκυριό και η μόνη ενασχόληση η σωστή ανάπτυξη των παιδιών. Τίποτε άλλο. Ούτε να καλλωπιστούν, ούτε να διασκεδάσουν, ούτε να έχουν ελεύθερο χρόνο. Βλέπετε οι παπάδες, οι ιμάμηδες και ραβίνοι θέλουν να έχουν τους αρσενικούς πιστούς τους ήρεμους και χωρίς πειρασμούς! Δεν θέλουν ελεύθερη σεξουαλικότητα, δίχως τεκνοποίηση, την καταδικάζουν σαν το απόλυτο κακό, γιατί δήθεν η απόλαυση του έρωτα είναι ανίερη όταν γίνεται άνευ σκοπού! Και ο μόνος αποδεκτός σκοπός είναι η τεκνοποίηση γι’αυτούς.
οι τελευταίες κουβ�ντες του Αδάμ και της Εύας
Οι τελευταίες λέξεις του Αδάμ και της Εύας

Την ίδια και χειρότερη κριτική βρίσκουμε και για το θέμα της άμβλωσης. Η οικογένεια είναι ένα εργοστάσιο παιδιών! Οποιοσδήποτε παρεμποδίζει την απεριόριστη παραγωγή παιδιών προκαλεί το μένος και την οργή τους! Ο Θεός δεν θέλει οικογενειακούς προγραμματισμούς πάει και τέλειωσε.. Ακόμη κι αν το παιδί είναι προϊόν βιασμού.
Μετά τη γέννα, η ιουδαία μητέρα είναι ακάθαρτη για 40 μέρες και δεν μπαίνει στον ναό για 40 μέρες αν έκανε γιο, για 60 μέρες αν έκανε κόρη!
Στο Κοράνιο δεν γίνεται καθόλου αποτρεπτικός λόγος για την παράδοση που έχουν οι φυλές να θεωρούν ντροπή για τον πατέρα που έχει αποκτήσει κόρη.
Τρίτοι και καταιδρωμένοι οι χριστιανοί έχουν θέσει το 585μ.Χ. στην «ιερά» σύνοδο στην Μακόν το βιβλίο του Αλσιντάλους Βαλέους που είχε τίτλο «Παράδοξος διατριβή όπου επιχειρείται όπως αποδειχθή ότι αι γυναίκες δεν είναι ανθρώπινα πλάσματα» (!!!) .
Το κερασάκι στην τούρτα είναι η εξύμνηση για τον αυτο-ευνουχισμό. Από την απλή εξάλειψη της λίμπιντο μέχρι τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων.Ακόμη και ο μοναχισμός στον χριστιανισμό, συνιστά είδος ευνουχισμού δήθεν για την ψυχική σωτηρία..