Ετικέτα: έρωτας

Anti-Valentine’s day

Κάποιοι έξυπνοι καταστηματάρχες (ζαχαροπλάστες, ανθοπώλες, εστιάτορες κλπ.) σκέφτηκαν πως υπάρχει μια μάζα ηλιθίων καταναλωτών την οποία έπρεπε με κάποιον τρόπο να απομυζήσουν..

Αφού λοιπόν είδαν πως το σούπερ-μάρκετ «η θεία χάρις» βγάζει χοντρά φράγκα με την υποτιθέμενη ύπαρξη κάποιας ανύπαρκτης οντότητας η οποία ασχολείται μόνιμα με το τί τρώει, τί σεξουαλικές συνήθειες έχει και πόσες φορές την ημέρα προσεύχεται, κατάλαβαν πως έπρεπε να δημιουργήσουν μια ανύπαρκτη θεότητα για να «προστατεύει» τους ερωτευμένους..

Φτιάξαν λοιπόν μια καρικατούρα από τις στάχτες ενός μοναχού (μα πόσο γελοίο είναι να θεωρείς ως «προστάτη» έναν άνθρωπο ο οποίος δεν ένιωσε τί θα πει έρωτας) και είπαν να την «γιορτάζουν» μέσα στο Φεβρουάριο, μιας και αυτόν τον μήνα δεν υπάρχουν άλλες φτιαχτές θεότητες. Έτσι λοιπόν είπαν πως εκείνη την ημέρα οι τιμές στα προϊόντα τους, που τις υπόλοιπες ημέρες δεν έχουν τρελές πωλήσεις (αρκουδάκια, γλυκά, λουλούδια και κοσμήματα κυρίως) ως «εκ θαύματος» θα αυξάνουν κατά ένα 20-25% μιας και οι ηλίθιοι θα βόσκουν στα «χωράφια» τους για να αποδείξουν πως νοιάζονται (εκείνη την ημέρα γιατί τις υπόλοιπες 364 αδιαφορούν για το έτερον ήμισυ).

Τα συγχαρητήριά μου λοιπόν σε όλους τους ανεγκέφαλους που στο όνομα του πιο τρυφερού συναισθήματος, του έρωτα, έρχονται και το κάνουν σούπα με το αίσθημα του καταναλωτισμού. τους.Μετά το «καταναλώνω άρα υπάρχω» ήλθε το «καταναλώνω άρα ερωτεύομαι». Τα συγχαρητήριά μου επίσης και στους ανήθικους καταστηματάρχες που εκμεταλεύονται αυτό το συναίσθημα για να βγάλουν μερικά φραγκάκια παραπάνω εκείνη την ημέρα.

Έρωτας και θάνατος – Λιαντίνης και Νερούντα

«Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του. Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.

Έτσι , από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής. Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.

Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου. Γι αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί κα ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.»

«Γκέμμα» Λιαντίνης

Για την καρδιά μου αρκεί..

Για την καρδιά μου αρκεί το στήθος σου,
για την ελευθερία σου αρκούν τα φτερά μου.
Απ’το δικό μου στόμα φτάνουν ως τον ουρανό
όσα εκοιμούνταν στην ψυχή σου μέσα.

Μέσα σου στέκει το ξεγέλασμα της κάθε ημέρας.
Έρχεσαι σαν τη δροσιά πάνω στα στόματα των λουλουδιών
Στέλνει στα καταχθόνια τους ορίζοντες η απουσία σου.
Στους αιώνες των αιώνων αλαργεύοντας
σαν της θαλάσσης τα κύματα

Και είπα τότε πως ετραγούδαγες στον άνεμο
ωσάν τα πεύκα και ωσάν τα κατάρτια των πλοίων
Σαν πεύκο είσαι εσύ και σαν κατάρτι πανύψηλη και αμίλητη.
Και ξαφνικά μελαγχολείς, σαν επιβάτης σε μπάρκο.

Φιλόξενη, ανοιχτόκαρδη σα δρόμος παλιός.
Σε κατοικούν φωνές και αντίλαλοι της νοσταλγίας.
Ξυπνάω εγώ και τότε, κάπου-κάπου, αποδημούνε
τα πουλιά που εκοιμούνταν στην ψυχή σου μέσα.

Πάμπλο Νερούντα «Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμιά ελπίδα»

Αιωνόβιοι Εραστές..

Για την «Ντορίν του» στο πρόσφατο βιβλίο «Ιστορία της Ντ., ιστορία μιάς αγάπης» ο Ο 84χρονος φιλόσοφος Αντρέ Γκορζ είχε γράψει:

«Μόλις συμπλήρωσες τα 82, όμορφη, χαριτωμένη, ποθητή. Ζούμε μαζί 58 έτη και σε αγαπώ σήμερα περισσότερο από ποτέ. Εσχάτως, σε ξαναερωτεύτηκα άλλη μια φορά και να γνωρίζεις, φέρω μέσα μου ένα ‘κενό’, το οποίο εντούτοις με κατακλύζει, και που ξεπερνιέται μόνον όταν σε αγκαλιάζω»

Η φιλία και ο έρωτας κατά τον Επίκουρο

Οι φίλοι και η φιλοσοφία είναι οι δύο μεγαλύτεροι πόροι, που θα μας επιτρέψουν να ζήσουμε τη ζωή με σιγουριά και δίχως άγχος. Κι ίσως το καλύτερο απ’ όλα θα ήταν να είχαμε φίλους με τους οποίους να μοιραζόμασταν την επικούρεια φιλοσοφία μας, πολλοί επικούρειοι ζούσαν σε μικρές επικούρειες κοινότητες, όπως οι μαθητές του Πυθαγόρα σε παλιότερους καιρούς.

Αυτές οι κοινότητες είχαν ως πρότυπό τους τον Κήπο που ίδρυσε ο Επίκουρος σ’ένα προάστιο της Αθήνας. Λίγα πράγματα ξέρουμε για την οργάνωση αυτών των κοινοτήτων, πέρα από το ότι δεν απαιτούσαν από τα μέλη να προσφέρουν την περιουσία τους (σε αντίθεση με τους πυθαγόρειους και κάποιες σύγχρονες θρησκευτικές οργανώσεις και μοναστήρια), και το ότι γίνονταν σ’αυτές κανονικά μαθήματα και συζητήσεις πάνω στην επικούρεια φιλοσοφία.

Στις κοινότητες αυτές, οι δούλοι και οι γυναίκες ήταν πρόσωπα ισότιμα με τους άρρενες πολίτες, πράγμα που ξέφευγε κατά πολύ από τα καθιερωμένα κοινωνικά πρότυπα της εποχής, ο Επίκουρος πίστευε ότι οι ταπεινής καταγωγής άνθρωποι ήταν σε θέση να καταλάβουν και να επωφεληθούν από τη φιλοσοφία του όσο και οι μορφωμένοι, ακόμα κι απ’ αυτήν την άποψη, ο επικουρισμός βρισκόταν μπροστά από την εποχή του.

Το γεγονός ότι υπήρχαν γυναίκες μέλη, στάθηκε αφορμή να διαδοθούν από εχθρικά πρόσωπα σκανδαλώδεις φήμες, ότι ο Κήπος ήταν τόπος ακατάπαυστων οργίων και γλεντιών, φήμες που προφανώς ενισχύθηκαν από τη θέση του Επίκουρου ότι η σωματική ηδονή είναι η πρωταρχική και βασική μορφή ηδονής. Όμως ο Επίκουρος πίστευε στο γάμο και στην οικογένεια, για όσους ήταν προετοιμασμένοι για τέτοιες ευθύνες, και αποδοκίμαζε τον σεξουαλικό έρωτα, διότι παγιδεύει τον εραστή μέσα σ’ένα κουβάρι περιττών αναγκών και τρωτών συναισθηματικών καταστάσεων. Το τυπικό μοντέλο: αρχικά πόθος, μετά ξεμυάλισμα, στη συνέχεια εκπλήρωση και τέλος ζήλεια ή πλήξη. Σ’αυτή την ανέανα επαναλαμβανόμενη ιστορία, πέρα από την ίδια την ερωτική πράξη δεν υπάρχει παρά η ανησυχία και η κατάπτωση. Ο Επίκουρος θεωρούσε το σεξ ως μία μη αναγκαία ηδονή που ποτέ δεν πρόσφερε πραγματικό όφελος σε κανέναν -…»και να ‘μαστε κι ευχαριστημένοι αν δεν μας βλάψει κιόλας«! Η ερωτική πράξη από μόνη της δεν έχει τίποτα το επιλήψιμο, όμως πολύ πιο σημαντική από το σεξ ή τον έρωτα είναι η φιλία, που «χορεύει ολόγυρα στην οικουμένη καλώντας μας να ξυπνήσουμε για χάρη της ευτυχίας«.

Το πάρκο των εραστών στην Ολλανδία!


Σκέφτεστε ωραιότερο μέρος για να κάνετε έρωτα;

Από το ερχόμενο φθινόπωρο, όσοι θέλουν να κάνουν δημόσια σεξ στην Ολλανδία, θα μπορούν στο πάρκο Βόντελ, μετά τη δύση του ηλίου να το κάνουν με την συνένεση του νόμου.
Φυσικά θα πρέπει να τηρούν κάποιους απλούς κανόνες, όπως το να μην πλησιάζουν τις παιδικές χαρές που υπάρχουν τριγύρω, να μαζεύουν τα προφυλακτικά τους, να πηγαίνουν μετά τη δύση του ήλιου.
Τί ωραίοι άνθρωποι αυτοί οι Ολλανδοί! Η αστυνομία δήλωσε πως η αποποινικοποίηση του σεξ μπορεί να εγγυηθεί καλύτερη την ασφάλεια των εραστών.
Τώρα εγώ να μη ζητήσω να γίνει κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα;

Λίγοι στίχοι για τον ανεκπλήρωτο Έρωτα

Με καταδίκασες..

Να ξυπνάω και να μαντεύω αν το χρυσοποίκιλτο χαμόγελό σου θα ανατέλει σε μια νέα αγκαλιά.. Έναν καινούργιο έρωτα..
Να σπάω το κεφάλι μου αν στην προηγούμενη μου ζωή ήσουν δίπλα μου ή μακριά μου, εντός ή εκτός μου.. Σκέφτομαι, σκέφτομαι και άκρη δεν βγάζω..
Γλυκιά μου θλίψη, με καταδίκασες να ανάβω τις φωτιές του έρωτά μου κάθε βράδυ, στη μακρινή χερσόνησο της λύπης μου, σαν φάρο στις άγριες φουρτούνες του ωκεανού της ζωής μου.
Ανεμοδαρμένες σκέψεις, χτυπούν το κουφάρι του έρωτά μου, έτοιμο κι αυτό να αγκυροβολήσει στις πιο έρημες ακτές των δακρύων μου, στα σκοτεινά και απύθμενα βάθη του εγώ μου, μακριά από το λατρεμένο σου κορμί, το μαγευτικό σου βλέμμα..

Υπήρξες η πηγή της νιότης μου, της χαράς μου και του πάθους μου και τώρα πρέπει να σε απαρνηθώ, να ξεχάσω το τριανταφυλλένιο άρωμά σου, δίδυμη καρδιά και ψυχή μου..
Ο έρωτάς μου για σένα θα δύσει με την τελευταία μου πνοή, τον τελευταίο παλμό της καρδιάς μου, τον τελευταίο στίχο στην σκέψη μου..

Για όλες τις χαμένες μας αγάπες..

Τα βουνά περνάω

και τις θάλασσες περνώ

Κάποιον αγαπάω

Δυο ευχές κρατάω

και δυο τάματα κρατώ

Περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως η αγάπη,σ’ένα αστέρι κατοικεί,
αύριο βράδυ θα’μαι εκεί..

Κάποιος είπε πως ο έρωτας,για μια στιγμή κρατά,
αύριο βράδυ θα’ναι αργά..

Στα πουλιά μιλάω ,και στα δέντρα τραγουδώ..

Κάποιον αγαπάω,Κι οταν τραγουδάω ,
προσευχές παραμιλώ,περπατώ και πάω…

Κάποιος είπε πως ο δρόμος ,είναι η φλέβα της φωτιάς,
ψυχή μου πάντα να κυλάς…

Κάποιος είπε πως ταξίδι,είναι μόνο η προσευχή,
καρδιά μου να’σαι ζωντανή…

Κάποιος είπε πως η αγάπη ,σ’ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα’μαι εκεί,
Κάποιος είπε πως ο έρωτας,για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα’ναι αργά…