Το συμβάν στα Ίμια και ο Σημίτης


Δεν ξέρω αν παρακολουθήσατε τις προάλλες την εκπομπή του Μάκη Τριανταφυλλό-πουλου, αλλά είχε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες δηλώσεις πρώην υπουργών και πρωθυπουργών για τα Ίμια .Επίσης χθες βράδυ και ο κος.Λαζόπουλος τα έδειξε στην εκπομπή του «Αλ Τσαντίρ Νιουζ».
Συγκεκριμένα ο κος.Λυμπέρης δήλωσε » Άκουσα τον κ.Σημίτη να λέει στον Πάγκαλο, που είναι οι διαπραγματεύσεις; Δεν ήξερα ποιες ήταν οι διαπραγματεύσεις! Δεν μου είχαν πει τίποτα. Μου είπε ο πρωθυπουργός, αρχηγέ αν βγάλουμε την σημαία είναι σοβαρό;Του λέω, μπορεί να πέσει και η κυβέρνηση. Μου απαντάει: Είστε συναισθηματικός! Προς στιγμήν είπα, ρε μπας και πάμε για πόλεμο; Τους είπα ότι αν θέλετε να κάνετε αυτό που λένε οι Αμερικανοί κάντε το αλλά δεν είναι σωστό. Ήρθε ο κ.Πάγκαλος και μου είπε: Ρε αρχηγέ, δεν λες ότι την πήρε την σημαία ο αέρας το κύμα να τελειώνουμε;
Κατ’αρχήν είναι δυνατόν κύριε πρώην πρωθυπουργέ να ρωτάτε αν είναι ή δεν είναι σοβαρή η υποστολή της σημαίας μας; Μου σηκώνεται η τρίχα και μόνο που το ακούω..
Μα καλά και σεις κύριε πρώην υπουργέ, λέγονται αυτά τα πράγματα; Δεν είμαι εθνιστικιστής, ούτε με ενδιαφέρει η μοίρα μιας βραχονησίδας, αλλά το να δεχόμαστε την υποστολή της σημαίας μας μου φαίνεται τουλάχιστον ύποπτο. Φύσηξε αέρας και πήρε τη σημαία; Δεν θα πω περισσότερα. Ο έχων μάτια βλέπει.
Πού είναι μωρέ οι πατριώτες; Πότε θα κάνει ξαστεριά; Αχ βρε συ Ξυλούρη έγραψες πολλά ωραία τραγούδια αλλά αυτό το τραγούδι σου είναι για κάτι τέτοιες καταστάσεις το πιο επίκαιρο και το πιο ταιριαστό..
Το αφιερώνω στους παραπάνω :
‘ Πότε θα κάμει ξαστεριά,
πότε θα φλεβαρίσει,
-*-
να πάρω το ντουφέκι μου,
την έμορφη πατρόνα,
-*-
να κατεβώ στον Ομαλό,
στη στράτα των Μουσούρων,
-*-
να κάμω μάνες δίχως γιους,
γυναίκες δίχως άντρες,
-*-
να κάμω και μωρά παιδιά,
να κλαιν’ δίχως μανάδες,
-*-
να κλαιν’ τη νύχτα για νερό,
και το πρωί για γάλα,
-*-
και τ’ αποξημερώματα
για τη γλυκιά πατρίδα.. ‘

Πηγές άρθρου: http://www.aegeantimes.gr/article.asp?id=23103&type=28

Advertisements

Ελλάς Ελλήνων Οδηγών


Σήμερα σκεφτόμουν ποιές είναι οι πιθανές λύσεις για το κυκλοφοριακό μπάχαλο αυτής της χώρας. Έχοντας ενστερνιστεί τις απόψεις του συγγραφέως Ρ.Ντώκινς στο βιβλίο του «το Εγωιστικό Γονίδιο» βλέπω πως η μόνη λύση είναι η μη προστασία των κακών οδηγών. Τί εννοώ μη προστασία; Εννοώ ότι θα είναι ελεύθεροι να μην χρησιμοποιούν ζώνη ασφαλείας.
Θα μου πείτε τί θα γίνει αν το κάνουμε αυτό; Απλώς οι κακοί οδηγοί με τον καιρό θα πάψουν να υπάρχουν οπότε θα επιβιώσουν μόνο οι πραγματικά άξιοι οδηγοί. Μα θα μου πείτε είναι κακό να θέλεις να πεθάνουν οι κακοί οδηγοί. Όχι δεν ζητάω να πεθάνουν.. Απλά ζητάω να μην τους προστατεύει κανείς έτσι ώστε να εξαλειφθεί το είδος τους. Το να πεθάνουν θα είναι εύκολο εφόσον δεν φοράνε ζώνη. Και μη μου πείτε πως όταν βλέπετε κάποιον δολοφόνο της ασφάλτου δεν θέλατε ποτέ να εξαφανιστεί από προσώπου γης γιατί θα είναι ψέμματα.
Στην φύση όταν ένα είδος είναι παράσιτο για τα άλλα, τότε αναπτύσσονται αμυντικοί μηχανισμοί εναντίον του είδους αυτού. Στον ανθρώπινο κόσμο έχουμε την τάση να προστατεύουμε κάθε τί άχρηστο και επιβλαβές με το πρόσχημα ότι είμαστε «φιλάνθρωποι». Μα είναι δυνατόν να είμαι καλός με έναν υποψήφιο δολοφόνο; Κάποιον που πάει με 30 χλμ/ώρα στο αριστερό ρεύμα και έχει από πίσω του μια ουρά χιλιομέτρων, κάποιον που περνάει με κόκκινο-εις γνώση του, κάποιον που αδιαφορεί για το φλας (έχω τσακωθεί άπειρες φορές με άτομα που ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΦΛΑΣ), κάποιον που αντί να αφήσει τον πεζό να περάσει στη διάβαση πεζών πάει καταπάνω του σαν μανιακός δολοφόνος;
Όλοι οι παραπάνω εις γνώσην τους επιθυμούν να αφαιρέσουν άλλες ζωές. Την δική τους έχουν το δικαίωμα να την αφαιρέσουν τους άλλους τους ρωτάνε;;
Κάποιος θα πρότεινε να υπάρχει περισσότερη τροχαία στους δρόμους. Η τροχαία δυστυχώς υπάρχει μόνο για να γράφει για υπερβολική ταχύτητα, κρυμμένοι σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, ενώ μέσα στις πόλεις-όπως στη Θεσσαλονίκη, πολύ σπάνια θα δεις τροχαία να είναι σταματημένη σε κάποια κεντρικά σημεία και να κάνει ελέγχους. Εδώ βλέπεις διπλοπακαρισμένα αυτοκίνητα και αν είσαι ο άτυχος που πάρκαρε από την μέσα μεριά πρέπει να φωνάξεις γερανό για να βγεις (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων που αφήνουν τηλέφωνο επικοινωνίας πάνω στο παρμπρίζ-όχι ότι αυτό είναι λύση ε;).
Α ναι.. Πρέπει κάτι να γίνει και για τους ανθρώπους που κάνουν εξετάσεις για τα διπλώματα. Καλό και άγιο το λάδωμα αλλά έτσι δεν βγαίνουν συνηδειτοποιημένοι οδηγοί παρά υποψήφιοι φονιάδες. Δεν υποστηρίζω ότι όλοι λαδώνονται αλλά υπάρχει ένα σεβαστό ποσοστό. Ειλικρινά όμως για σκεφτείτε για ένα λεπτό πως θα ένιωθε ένας εξεταστής που αφού έδινε το δίπλωμα σε κάποιον ανάπηρο ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ο ανάπηρος αυτός σκότωνε το παιδί του με το αυτοκίνητό του;
Πάντως χαίρομαι που δεν είμαστε σαν την Αμερική, όπου η οπλοφορία είναι ελεύθερη.. Θα είχαμε περισσότερους φόνους στους δρόμους, από ότι έχουν οι Αμερικανοί εγκληματίες μεταξύ τους.

Ροκ VS Εκκλησία σημειώσατε 1 !

 Rock Is Here..Ready Or Not

Δράτομαι της ευκαιρίας να πω μερικά πράγματα για την «αιώνια» διαμάχη μεταξύ Ορθόδοξης Εκκλησίας και Ροκ μουσικής.
Ξεκινώντας από την χαραυγή του πολιτισμού, οι θρησκευτικοί ηγέτες πάντοτε επέβαλλαν τα πιστεύω τους και τα θέλω τους στους φτωχούς πλην τίμιους πιστούς τους, ενώ οι τελευταίοι πάντοτε είχαν την ψευδαίσθηση ότι κάτι καλό θα κομίσουν (Παράδεισοι με χερουβείμ και σεραφείμ μετά το κακάρωμα) αν ακολουθούν τον βοσκό, ο οποίος έχει εντολή «εκ των άνωθεν» να τους ορίζει το μέλλον τους.
Το πρόβλημα όμως με τη μουσική, η οποία από τότε που εμφανίστηκε ήταν ένα μείζον πρόβλημα για την θρησκεία, διότι αν δεν ακολουθούσε τις επιταγές της (αν δεν προπαγάνδιζε το έργο της) ήταν το έργο του έξωαποδώ. Φυσικά και δεν κατηγόρησε μόνο την Ροκ και Μέταλ μουσική η εκκλησία, αλλά ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός της και μάλιστα έχει δώσει πολλά χρήματα μέχρι τώρα για να προπαγανδίσει την «κατωτερότητα» της Ροκ και Μέταλ.
Όλα αυτά σε αντίθεση με την ροκ και μέταλ που επειδή ακριβώς είναι κλάσης ανώτερη του εκκλησιαστικού κατεστημένου, έχει ελάχιστα τραγούδια και γκρουπ που ασχολούνται μαζί της.
Φυσικά και υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις που έχουν θέματα γύρω από τον σατανισμό, αλλά το 95% των συγκροτημάτων της ροκ και μέταλ ουδεμία σχέση έχει με θρησκευτική διαπαιδαγώγηση.
Το αστείο είναι πως όλη αυτή η καλά στημένη προπαγάνδα κατά της ροκ και μέταλ μουσικής αποβαίνει εις βάρος της εκκλησίας. Ξέρω πολλές περιπτώσεις ανθρώπων (ακόμη κι εγώ είμαι μέσα σε αυτές) οι οποίοι ξεκίνησαν να ακούν ροκ στα παιδικά τους χρόνια λόγω αντίδρασης στην πίεση του «έτσι θέλει ο Θεός να ζεις» και στο «μη αυτό τζηζ, θα πας στην κόλαση καλό μου» και μετά από πολλά πολλά χρόνια τώρα που μεγαλώσαμε και σοβαρευτήκαμε (λέμε τώρα) βλέπουμε πως κάναμε την ΚΑΛΥΤΕΡΗ επιλογή.Γιατί; Γιατί ζούμε και απολαμβάνουμε την κάθε ημέρα, την κάθε ώρα , το κάθε λεπτό, χωρίς να χάνουμε χρόνο και χωρίς να σπαταλάμε τις ομορφιές της ζωής για να πάρουμε δήθεν ανταμοιβή αφού γίνουμε τροφή και λίπασμα για άλλες μορφές ζωής..
Χαίρομαι που όσο περνάει ο καιρός, όλο και περισσότερος κόσμος μεγαλώνει και εντρυφεί τα «μυστικά» της ροκ μουσικής , χωρίς να φορά θρησκευτικές παρωπίδες και χωρίς να φοβάται τον κοινωνικό αποκλεισμό (κάποτε έτρωγες ξύλο έτσι και είχες μακρύ μαλλί). Έχω διαβάσει πολλά άθλια βιβλία που έβριζαν την ροκ λες και ήταν το νούμερο ένα πρόβλημα των νέων. Αντί να γράφουν οι παπάδες βιβλία για το πως θα βρουν δουλειά οι νέοι,πώς θα έρθουν σε επαφή με τους γονείς τους, πώς θα ανταπεξέλθουν στις χίλιες μύριες υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία (στρατιωτικό,σπουδές,οικογένεια) κάθονται και ξοδεύουν την πολύτιμη μελάνη τους στο πως να αποφεύγουν την ροκ μουσική.
Ειλικρινά μου έκανε πάντα εντύπωση, γιατί δεν γράφουν βιβλία για τα λαϊκά, τα σκυλάδικα και τα υπόλοιπα είδη της ελληνικής μουσικής; Δηλαδή είναι πιο επικίνδυνο να ακούει κανείς ροκ από το να ακούει Πέγκυ Ζήνα ή Μελά; Ίσα ίσα που η ροκ με τη θεματολογία της (κοινωνική δικαιοσύνη, άδικοι πόλεμοι,πείνα,καπιταλισμός είναι ελάχιστα από τα πολλά θέματα που ασχολείται) ευαισθητοποιεί τους οπαδούς της και τους ανοίγει τα μάτια. Ενώ η ελληνική μουσική που κατά 99,9% μιλάει ΜΟΝΟ για την καψούρα του καθενός αποκοιμήζει τον ακροατή μέχρι εκεί που δεν πάει.. Και φυσικά δεν είναι η ροκ αντιερωτική αφού οι καλύτερες μπαλάντες είναι οι ροκ και μέταλ μπαλάντες.
Και για να δώσω έναν επίλογο (αν και θα μπορούσα να γράψω βιβλίο για το θέμα αυτό) παρακαλώ όλους τους θρησκευτικούς ηγέτες (άσχετα με τη θρησκεία που ανήκουν) να πάψουν να έχουν φρούδες ελπίδες ότι ο κόσμος ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΡΕΥΝΑ .
Κάποτε οι ιερείς περίμεναν τις θυσίες των ζώων για να φάνε λίγο κρεατάκι, σε λίγο καιρό δεν θα έχει πια θυσίες στο άγνωστο θεό.
Η ροκ είναι εδώ για να αφυπνίζει τις συνειδήσεις όλων μας και να μας θυμίζει πως τα καλύτερα μας χρόνια είναι πριν το θάνατο (κι όχι μετά που θα μετράμε ραδίκια). Κι όσο οι οπαδοί της ροκ αυξάνονται, τόσο οι «οπαδοί» της εκκλησίας μειώνονται, κι αυτό δυστυχώς για την εκκλησία είναι μη αναστρέψιμο .
Βέβαια ευτυχώς που δεν υπάρχει ακόμα η Ιερά Εξέταση να μας κάνει ψητά σουβλάκια εμάς τους «αντιφρονούντες».