To φαινόμενο της αγωγής

  Η αγωγή είναι επίδραση. Στην απλούστερη μορφή της είναι η επίδραση που συνειδητά και ευμέθοδα ασκεί η πρεσβύτερη στη νεώτερη ηλικία, με σκοπό να διακονείται η επιβίωση του είδους άνθρωπος μέσα στη φύση.

  Εάν ανασκάβοντας τα στρώματα που επικαλύπτουν τη σύγχρονη παράσταση της αγωγής φτάσουμε στο γυμνό του σώματός της, όπως το συνιστούν γενετικά οι πρώτες αρχές και αιτίες, θα βρούμε ότι η μητέρα της είναι η ίδια ρίζα που οικονομεί τη διατήρηση των ειδών. Την διαιώνιση δηλαδή των ποικίλων τύπων της ζωής μέσα στο δρομαίο γεγονός του χρόνου.

  Η αγωγή του ανθρώπου έχει την ίδια πηγή που έχει και το ένστικτο της γονικής φροντίδας των ζώων. Η περίπτωση του παιδιού που μαθαίνει το αλφαβητάρι και του νεοσσού που ξεδιπλώνει τα φτερά του, στο σχέδιο της φύσης έχουν κοινό σημείο αναφοράς. Το σημείο αυτό είναι η πρωτουργική, με την έννοια του ανεπίδεκτου και του αναπόδραστου, πρόνοια της σωτηρίας των ειδών.

  Αυτό σημαίνει ότι η αγωγή, υπερπηδώντας τα όρια όλων των επιμέρους δυνατών σκοπιμοτήτων, την ακραία αιτία της την αναγνωρίζει στον ακραίο μυχό της ανάγκης.

  Η αγωγή για τον άνθρωπο που η φύση, οικονομώντας με τη γνωστή σοφία την ισοροπία της ζωής επάνω στην αντιδικία των όρων της, τον έπλασσε

γυμνόν τε και ανυπόδητον και άστρωτον και άοπλον

χωρίς δηλαδή το κυρίαρχο γνώρισμα που θα μπορούσε να εγγυηθεί την προστασία του μέσα στη φυσική έχθρα του περιβάλλοντος είναι ό,τι είναι το μάτι για τον αητό, το πόδι για το ελάφι, η προβιά για το πρόβατο, και το ψυχρό αίμα για τα φίδια.

  Βέβαια, από το σημείο αυτό του ιδρυτικού λόγου της αγωγής ως τις μορφές που έχει λάβει σήμερα η λειτουργική της με την περίτεχνη προφάνεια όλου του φάσματος των σκοπών που πραγματοποιεί υπάρχει μια απόσταση που είναι τόσο δύσκολο να ιχνηλατηθεί στις λεπτομέρειές της, όσο δύσκολο είναι να διατρέξει κανείς ερμηνευτικά την εσωτερική πορεία του ανθρώπου από τη δυναστεία των σπηλαίων ως την δυναστεία της μηχανής.

  Αρχίζοντας από τις εγγενείς ιδιότητες, το καταβολικό δυναμικό, και την κληρονομική χορεία κατευθύνει την παιδευτική ακτινοβολία της ως την ανώτερη περιοχή των αξιολογικών ολοκληρωμάτων με τα γνωστά περιεχόμενα της κατορθωμένης και της ξεκάθαρης μορφής που έχει απεργαστεί η γνώση, η πράξη και η ευαισθησία του σύγχρονου ανθρώπου.

  Η αγωγή με την έννοια της επίδρασης, από την κοιτασματική κατάσταση της ανθρώπινης φύσης επινοεί, αναπτύσσει, και κάποτε στις περιπτώσεις των φωτεινών εξακοντισμών, επιγεννά ακόμη και δυνάμεις τέτοιες, που από ένα δυναμικό μηδέν τείνουν να ξεδιπλώσουν ένα ενεργητικό άπειρο.

  Όταν λοιπόν ερμηνεύοντας το φαινόμενο της αγωγής μιλάμε για επίδραση, εννοούμε ότι η αγωγή αποδύεται στο συστηματικό έργο μιας μεταβολής πάνω στον άνθρωπο, όμοιας με τη μεταβολή που πραγματοποιεί ο γλύπτης, όταν αρχίζει να τροποποιεί τη δυναμική αμορφία της πέτρας, για να την οδηγήσει βαθμηδόν στην αιγλήεσα μορφή του αγάλματος.

πηγή: Homo Educandus- Δημήτριος Λιαντίνης

Περί έκτρωσης και άλλων αμαρτιών..

Η αποβολή είναι προσωπική απόφαση – οχι νομική διαμάχη

Σύμφωνα με τη zougla.gr:

Την έγκρισή του έδωσε ο ιταλικός Οργανισμός Φαρμάκων, «Agenzia del Farmaco», για την νόμιμη διάθεση του φαρμάκου Ru 486, το οποίο λαμβάνεται με τη μορφή χαπιού και προκαλεί τη διακοπή της κύησης, τις αμέσως επόμενες ημέρες μετά τη σύλληψη.

Στην επίσημη απόφαση αναφέρεται χαρακτηριστικά: « (…) τυχαίνει σεβασμού η ανάγκη προστασίας της υγείας του πολίτη, η οποία πρέπει να τεθεί πάνω από τις προσωπικές πεποιθήσεις του καθενός, έστω και αν, φυσικά, αξίζουν όλες τους τον πρέποντα σεβασμό».

Άμεση ήταν η αντίδραση του Βατικανού στην συγκεκριμένη απόφαση και δια στόματος του πρόεδρου της «Ακαδημίας για τη ζωή» του Βατικανού, Τζούλιο Σγκρέτσια, ζητάει την άμεση παρέμβαση της κυβέρνησης του Silvio Berlusconi: «Ευχόμαστε να υπάρξει ουσιαστική παρέμβαση της κυβέρνησης και των αρμόδιων υπουργών, διότι δεν πρόκειται για φάρμακο αλλά για θανατηφόρο δηλητήριο» είπε ο Σγκρέτσια και πρόσθεσε:

«Η χρήση του Ru 486 είναι αμαρτία και έγκλημα, από νομικής και ηθικής πλευράς. Επιβάλλει, φυσικά, αυτόματο αφορισμό για όποια έγκυο γυναίκα χρησιμοποιεί το χάπι, τον γιατρό της και τυχόν άτομα που ενθαρρύνουν τη χρήση του σκευάσματος».


Άρχισε πάλι η εκκλησία τα παρατράγουδά της.. Απαιτεί να αποφασίζει για όλον τον κόσμο (είτε είναι καθολικοί είτε δεν είναι)! Και ρωτάω εγώ :

Ποιός έβαλε τον καθολικό πάπα και τον ορθόδοξο επίσκοπο Αθηνών ως «φύλακες» της κοινωνίας γενικότερα;

..Αυτοί που δεν έχουν οικογένεια και παιδιά εναντιώνονται στις εκτρώσεις!

Μπορεί να μην έχουν σπουδάσει καμία επιστήμη παρά μόνο εβραϊκή μυθολογία αλλά διεκδικούν το αλάθητο της σκέψης τους και πρέπει να επιβάλλουν τις απόψεις τους!

Οι ευνούχοι του θεού απαιτούν εξουσία στις μήτρες όλων των γυναικών!

Και ποιός θεός είναι αυτός που επιτρέπει την θυσία ενός παιδιού (βλέπε ιστορία Αβράαμ και Ιωσήφ) και απαγορεύει την έκτρωση ;

Λες και οι ίδιοι οι αρχιερείς είναι που θα μείνουν έγκυοι και θα γεννήσουν τα παιδιά..

Λες και ταΐζουν τις ανύπαντρες και άνεργες μητέρες από το δικό τους στέρημα..

Η έκτρωση είναι απόφαση της κάθε γυναίκας ξεχωριστά επειδή έχει ακριβώς το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει στο σώμα της (και το έμβρυο όσο καιρό τρέφεται μέσα στην μήτρα είναι κομμάτι της)- και παρακαλώ μην αρχίσετε εσείς οι «υπερασπιστές των εμβρύων» να λέτε πως «το έμβρυο είναι μια ζωή» γιατί θα πρέπει να θυμάστε πως και το σπέρμα όπως και το ωάριο είναι ζωές. Μήπως πρέπει να γίνει ποινικό αδίκημα και ο αυνανισμός τελικά;

Οι υπέρμαχοι της απαγόρευσης -δήθεν- λόγω της υπεράσπισης των παιδιών είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν την βία στα παιδιά ως μέθοδο «εκπαίδευσης» (να μη ξεχνάμε και την χριστιανική έκφραση πως το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο). Επίσης είναι αυτοί που δεν έχουν πει κουβέντα για τους βομβαρδισμούς των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς, για την κατοχή του Ιράκ και του Αφγανιστάν από τους αμερικάνους καθώς και άλλες φρικαλεότητες που έχουν συμβεί από τους «καλούς» χριστιανούς.

Η Σύγχρονη Τέχνη ενταγμένη στο αστικό περιβάλλον

Με αφορμή την απόκτηση κάποιων τευχών του περιοδικού ¨intellectum¨ από κάποιον καλό φίλο που γνώρισα στις πρόσφατες διακοπές μου, έπεσε το μάτι μου σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την σύγχρονη τέχνη και τον δημόσιο χώρο. Θα ήθελα λοιπόν να επικεντρωθώ σε κάποια σημεία του άρθρου, το οποίο υπογράφει η Μαρία Κενανίδου.

Μια πόλη είναι πάντα σε μια συνεχή διαδικασία εξέλιξης, τείνοντας να προχωρήσει προς τα εμπρός ακόμη και δεδομένου ότι επαναφέρει «ιζήματα» του παρελθόντος. Το νέο ενσωματώνεται στο παλαιό, ανακατασκευάζοντας και επαναπροσδιορίζοντας το δημόσιο χώρο, που εμπεριέχει το χρόνο: παρόν-παρελθόν-μέλλον, είναι το πραγματικό σημείο συνάντησης ετερογενών δυνάμεων και διαφορετικών τομέων δράσης του κοινωνικού συνόλου ενός τόπου και προκαλεί διάφορα διλήμματα πολιτικής όσον αφορά την έννοια της ποιότητας ζωής.

Μια πόλη διακοσμημένη με έργα τέχνης πέραν του ότι αποτελεί ισχυρός πόλος έλξης για επισκέπτες , συνδράμει και στην πολιτιστική επιμόρφωση των κατοίκων της, μεταλαμπαδεύοντας τους τα μηνύματα που έχουν μεταφέρει στα έργα τους οι καλλιτέχνες . Δυστυχώς οι διαφημίσεις που έχουν κατακλύσει την πόλη μας εκτός από ρύπανση αποτελούν και εστία μόλυνσης για τη νέα γενιά, η οποία μεγαλώνει με την εσφαλμένη αντίληψη πως κεντρική ιδέα της ζωής τους θα πρέπει να είναι η διαρκής κατανάλωση αγαθών με κάθε τρόπο, χωρίς ηθικούς φραγμούς και αφιερώνοντας όλο τον ελεύθερο χρόνο στην εργασία εις βάρος είτε της μόρφωσής τους, είτε ακόμη και εις βάρος της δημιουργίας οικογένειας.

Η αντικατάσταση της πλειοψηφίας των διαφημιστικών πινακίδων με σύγχρονα έργα τέχνης είναι μια επιτακτική ανάγκη η οποία εξυπηρετεί δύο σκοπούς:

1. από την μία η αμεσότερη επαφή της τέχνης με τον άνθρωπο, με όλα τα θετικά που αυτή συνεπάγεται

2. από την άλλη η χαλάρωση και η «αποτοξίνωση» από το συνεχές βομβαρδισμό των εταιρειών με το μοτό τους «καταναλώνω άρα υπάρχω».

Η τέχνη στο δημόσιο χώρο ως εφήμερη παρέμβαση με τις ιδιότητες του χωροκεντρικού αποτελεί μια δυναμική τοπική παρέμβαση, καθώς επαναπροσδιορίζεται διαρκώς, περνώντας από την έννοια του χωροκεντρικού σ’αυτήν του κοινωνιοκεντρικού. Η δημόσια τέχνη, με τις γλώσσες και μορφές δράσης με τις οποίες έχει την δυνατότητα να εισχωρήσει στον κοινωνικό ιστό της πόλης, με τη σχοινοβασία ορίων ανάμεσα στην καθημερινή και την αισθητική εμπειρία, και τους τρόπους με τους οποίους μπορεί μέσα από τη μόνιμη ή εφήμερη παρουσία της να δώσει μια εναλλακτική αντίληψη του χώρου και να προσφέρει εναύσματα για μια φιλική σχέση με το φυσικό περιβάλλον.

Η τέχνη, όταν ενταχθεί στο φυσικό περιβάλλον της πόλης μας θα προσφέρει μια ευχάριστη νότα ξεκούρασης αλλά και δημιουργίας στοχασμών, μια τροφή για σκέψη θα λέγαμε έτσι ώστε ο σύγχρονος άνθρωπος να βρίσκεται σε μια διαρκή επαγρύπνηση απέναντι στην προπαγάνδα που έχοντας ως κύριο μοχλό τα Μ.Μ.Ε. καθημερινά αποχαυνώνουν την πλειοψηφία και αποσυντονίζουν από τα πραγματικά μας προβλήματα.

Γιατί δεν μπορεί να είναι ουσιώδες το ζήτημα της απόκτησης του νέου κινητού τηλεφώνου αλλά η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας και απομόνωσης των ανθρώπων που ενώ ήδη έχουν πολλούς εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας (πέραν της φυσικής επαφής που είναι ο καλύτερος) εντούτοις απομονώνονται, απομακρύνονται από τους γύρω τους και κλείνονται στον εαυτό τους, ευτυχισμένοι απλά επιδεικνύοντας το επίπεδο του πλούτου της χλιδής στην οποία ζουν, κρύβοντας επιμελώς την μιζέρια και τον παραλογισμό πίσω από ένα χαρούμενο προσωπείο.

Σήμερα όμως στην εποχή των χορηγών και των προσφορών η τέχνη εκφυλίζεται. Αυτή η επαιτεία προς το κράτος, η αναγωγή των χορηγών σε βασικό παράγοντα της τέχνης, η σχέση με τις τράπεζες, με τις επιχειρήσεις, οι εκδηλώσεις του επίσημου κράτους βάζουν έναν όρο συναλλαγής και μικροπολιτικής. Επιβάλλουν στην τέχνη τους όρους της αγοράς, καθώς το κράτος δεν συντηρεί όπως θα έπρεπε τους θεσμούς, ούτε εμπιστεύεται στοιχειωδώς με αξιοκρατία τους θεσμούς αυτούς.

Ένα μείζον πρόβλημα, είναι ακριβώς το κατά πόσον μπορεί να ονομαστεί τέχνη η προσπάθεια μιας εταιρείας να προβληθεί μαζικά, ή μια διαφήμιση η οποία χρησιμοποιεί στοιχεία της τέχνης για να ενορχηστρώσει μια πανδαισία εικόνων και ήχων που θα οδηγήσει σε μεγαλύτερες πωλήσεις προϊόντων ή ένας καλλιτέχνης που έχει ως χορηγό μια εταιρεία θα δημιουργήσει έργα αποσυνδεδεμένα ως προς το έργο του χορηγού.

Η όλη προσπάθεια αποτελεί μια υπενθύμιση για το πώς στην εποχή μας η διαχείριση της κοινής γνώμης προέρχεται από μια διανοητική ακαμψία και προτείνει τρόπους και προσπάθειες με τους οποίους μπορούμε να καλύψουμε γνωσιολογικά κενά που υφίστανται από την ευδιάκριτη έλλειψη πολιτιστικής εκπαίδευσης των ακροατηρίων. Αποτελεί μια έκφραση αποδοκιμασίας που προκαλεί το σχόλιο,τις αντιδράσεις, στην πολιτιστική περιβαλλοντική ανεπάρκεια της πόλης μας, στην διατήρηση ενός «κοινωνικού κενού» όπου επιχειρείται να υλοποιηθεί καλλιτεχνικά μια νέα ουτοπία επικοινωνίας.

Δυστυχώς το κράτος συντροφιά με τις εταιρείες προπαγανδίζουν την τυφλή υπακοή στους ανήθικους νόμους της αγοράς, απογυμνώνοντας το άτομο από ηθικές αρχές και αξίες και μετατρέποντάς το σε ένα άβουλο ζώο το οποίο παραπλάναται έτσι ώστε να σκέφτεται μόνον μια στεγνή ζωή από μόρφωση και εκπαίδευση, μια ζωή αφιερωμένη στην εργασία μέχρι εξόντωσης, υπόδουλος των πολιτικών και των διαφημιστικών εταιρειών που υπόσχονται κενούς παράδεισους.