Archive for the μυθολογία Category

Το ζώδιο του ευκολόπιστου

Posted in θρησκεία, μυθολογία on 22 Σεπτεμβρίου, 2010 by stardust30

Ο κος.Κόυνερ πρότεινε σε άτομα που πήγαιναν σε αστρολόγους για να μάθουν το ωροσκόπιό τους ν’αναφέρουν στον αστρολόγο μια ημερομηνία από την ζωή τους μια συγκεκριμένη μέρα όπου τους έτυχε ένα ιδιαίτερα καλότυχο ή κακότυχο περιστατικό. Το ωροσκόπιο θα έπρεπε να επιτρέπει στον αστρολόγο να εξακριβώσει πάνω-κάτω το περιστατικό αυτό.  Ωστόσο η πρόταση του κου.Κόυνερ είχε πολύ λίγη επιτυχία, γιατί οι πληροφορίες που έδιναν οι αστρολόγοι στους πιστούς σχετικά με τον αστερισμό τους δεν ταίριαζαν βέβαια με το περιστατικό, ωστόσο οι πιστοί έλεγαν στο τέλος οργισμένοι ότι τα άστρα φωτίζουν μονάχα ορισμένες πιθανότητες κι αυτές μπορεί να υπήρχαν μια χαρά την ημέρα που έγινε το περιστατικό.

Ο κος.Κόυνερ απόρησε μ’αυτή τη δικαιολογία κι έθεσε ακόμα τούτο το ερώτημα: Δεν μπορώ να καταλάβω είπε πως είναι δυνατόν να επηρεάζονται μονάχα οι άνθρωποι απ’ όλα τα πλάσματα της γης από τη θέση των άστρων. Οι δυνάμεις αυτές δεν μπορούν να αφήσουν απέξω τα ζώα. Τί γίνεται αν ένας άνθρωπος ανήκει λόγου χάρη στον αστερισμό του υδροχόου κι έχει ένα ψύλλο που ανήκει ας πούμε στον αστερισμό του ταύρου κι ο άνθρωπος αυτός πνιγεί στο ποτάμι; Μαζί του μπορεί να πνιγεί κι ο ψύλλος που πιθανό να έχει ευνοϊκό αστερισμό. Όχι δεν μου αρέσει καθόλου αυτό.

πηγή κειμένου: Ιστορίες του κου.Κόυνερ, Μπρεχτ

πηγή εικόνας: http://resources.bplondon.org/images/antiinspiration/unfiltered/astrology.jpg

Οι όμορφοι εθνικιστικοί μύθοι όμορφα καίγονται κυρ Μίκυ μου..

Posted in προπαγάνδα, παιδεία, μυθολογία with tags , , , , , , on 18 Ιανουαρίου, 2010 by stardust30

«Η ιστορία είναι το πιο επικίνδυνο από όλα τα προϊόντα του χημικού εργαστηρίου του ανθρώπινου μυαλού. Διεγείρει τα όνειρα, δηλητηριάζει τα έθνη, γεννά στην ψυχή τους στρεβλές μνήμες, γιγαντώνει, μέχρις υπερβολής τις αντιδράσεις τους, ανοίγει τις παλιές πληγές τους, τα στερεί από το πνεύμα της ειρήνης και τα μπολιάζει με μεγαλομανία και μανία καταδιώξεως», Πωλ Βαλερύ, (γάλλος ποιητής, συγγραφέας και φιλόσοφος 1871-1945)

Αναδημοσιεύω μερικά κομμάτια από την ανακοίνωση του Micky κατά της κας.Δραγώνα (τα εντός της αγκύλης είναι σχόλια δικά μου):

«Κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα[προφανώς o Mickys στην προηγούμενη του ζωή ήταν ένας Οδυσσέας,στην επομένη ο Κολοκοτρώνης και τώρα έγινε ένας ακροδεξιός με αριστερό παρελθόν], με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν’ η πατρίδα μας;», στην ουσία αμφισβητείτε οτιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων[..για να υπάρχει απόδειξη θα πρέπει κάποιος να μελετήσει το έργο πράγμα που ο κος.Μίκυς αμέλησε να κάνει].

«Την υπερηφάνειά μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη.[ενώ η κα.Δραγώνα δεν θίγει πουθενά τους αρχαίους ελλήνες ούτε την περηφάνεια κανενός εντούτοις ο κος.Μίκυς ενοχλείται που υπάρχουν ιστορικοί που θέλουν να διορθώσουν τα κακώς κείμενα του βιβλίου της ελληνικής ιστορίας που διδάσκεται στα σχολεία] Δηλαδή, θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την Ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός»[εδώ γίνεται και ιατρός εκτός από ιστορικός-μα όσα γνωρίζετε κυρ Μίκυ μου είναι ασύστολα ψεύδη δεν σας ενοχλεί αυτό; ]. Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων  επιστημόνων[οι οποίοι είναι  αληθινοί όμως επιστήμονες κι όχι σαν τους μύθους] βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του[οι όμορφοι μύθοι όμορφα καίγονται-αλλίμονο αν οι μύθοι τρέφουν την αγάπη για ένα έθνος..], να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας[..αν τα παιδιά γίνουν ακροδεξιοί τότε ούτε τρυφερά ούτε ανύποπτα θα μείνουν].

Για την ιστορική αλήθεια έχω να πω τα εξής:

  1. Η ιστορική αλήθεια ΔΕΝ είναι η «αλήθεια που μας βολεύει». Αυτό λέγεται  απάτη προς τα παιδιά μας και είναι ανεπίτρεπτη να διδάσκεται στα σχολεία μας (αυτό κάνουν στις σχολές των φονταμενταλιστών ισλαμιστών και δεν μπορεί να τους κατηγορούμε ως φανατικούς όταν εμείς οι ίδιοι ποτίζουμε με ρατσισμό τα παιδιά μας).
  2. Η ιστορική αλήθεια ΔΕΝ διδάσκεται από φανατισμένους πατριδοκάπηλους ή ακροδεξιούς φασίστες αλλά από επιστήμονες οι οποίοι μελετούν και διδάσκουν όλες τις πλευρές της ιστορίας
  3. Η ιστορική αλήθεια αναδύεται όταν κατεβάσουμε τα «εθνικά υπερήφανα» μούτρα μας στο δάπεδο για τις αδικίες που έχει διαπράξει το κράτος μας αντί να επαναλαμβάνουμε πόσο κακοί είναι οι «άλλοι».

Είναι τυχαίο το γεγονός πως γεννηθήκαμε σε αυτόν τον τόπο που λέγεται Ελλάδα, θα μπορούσαμε να γεννηθούμε στην Χαβάη και να είμαστε υπερήφανοι που είμαστε Χαβανέζοι. Δεν δικαιολογεί όμως η υπερηφάνεια να θολώνει την σκέψη και την όρασή μας.

Και όπως είπε ο Γιουτζην Β.Ντεμπς (υποψήφιος σοσιαλιστής πρόεδρος των ΗΠΑ):

» Δεν έχω πατρίδα για να υπερασπιστώ. Πατρίδα μου είναι η γη και είμαι πολίτης του κόσμου..»

Θα επανέλθω επί του θέματος μιας και οι εθνικιστές μας έχουν όρεξη..

Παραμύθι ενός άθεου στον γιό του..

Posted in μυθολογία with tags , , on 3 Αυγούστου, 2009 by stardust30

Μια φορά κι έναν καιρό, γιε μου, μια χρονιά απ’όλες τις χρονιές, σε μια χώρα, ζούσε ένας άνθρωπος με άσπρα γένια που ήξερε πολλά, πιο πολλά από την καλοσύνη που’χε στην ψυχή του, και η καλοσύνη της ψυχής του ήτανε πιο πλατιά από τη γνώση του.

Σ’ αυτή την χώρα λοιπόν γιέ μου, που ζούσε ο άνθρωπος με την άσπρη γενειάδα, στην πιο μεγάλη πόλη είχανε στήσει ένα άγαλμα. Το άγαλμα είχε μάτια αστραφτερά φτιαγμένα από πέτρες πολύτιμες, τα μαλλιά του από ατόφιο ασήμι, η κορμοστασιά του από απείραγο χρυσάφι και το μπό του ίσια με δύο χιλιάδων ανθρώπων. Οι συντοπίτες του ανθρώπου μας με την άσπρη γενειάδα, πιστεύανε και προσκυνούσανε αυτό το άγαλμα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, πιστεύανε πως το άγαλμα που λέμε έδινε και την καλοσύνη και την κακία, και την καλή και την κακή σοδειά και την ομορφιά και την ασχήμια και όλα.

Μόνο ο άνθρωπός μας με την άσπρη γενειάδα δεν πίστευε σ’αυτά. Στην αρχή, αυτή του την απιστία την έκρυβε μέσα του. Με τον καιρό όμως το μυστικό του μεγάλωνε, ώσπου έγινε μέσα του μια μεγάλη πέτρα που του βάραινε την ψυχή. Ε, δεν άντεξε και μια μέρα τρέχει εκεί που ήτανε στημένο τ’άγαλμα και φωνάζει στους συντοπίτες του:

¨Καλοί μου συντοπίτες, γιατί πιστεύετε σ’αυτό το άγαλμα με τ’αστραφτερά μάτια και τη μαλαματένια κορμοστασιά; Αυτό,εσείς το φτιάσατε και το στήσατε εδώ. Με το μυαλό σας και με τα χέρια σας. Και τώρα στέκεστε μπροστά του λες και είναι τούτο ο δημιουργός του μυαλού και των χεριών σας! Εγώ σας λέω: πέρα από κείνο που δεν φαίνεται, που ‘ναι αιώνιο μα και που αλλάζει ασταμάτητα, πέρα από το πλάσμα που δεν πλάστηκε, δεν υπάρχει τίποτα που πρέπει να πιστεύετε. Γκρεμίστε τούτο το άγαλμα συντοπίτες μου!¨

Σαν ακούσανε τα λόγια του ανθρώπου η γνώση του ήταν πάνω από την καλοσύνη του και η καλοσύνη πάνω από τη γνώση, οι συντοπίτες του στην αρχή δεν καταλάβανε, ύστερα σαν καταλάβανε τα χάσανε λίγο, ύστερα θύμωσαν και στο τέλος πήρανε πέτρες από καταγής γιε μου, και τον πετροβολήσανε. Και όχι μόνο μια φορά. Έλα όμως που αυτός δεν το έβαζε κάτω και δεν σώπαινε. Αυτό που νόμιζε σωστό, αυτό που σκεφτότανε, το ‘λεγε χωρίς να διστάζει, κι όσο το ‘λεγε και το ξανάλεγε τόσο η φωνή του δυνάμωνε,κι όσο η φωνή του δυνάμωνε τόσο ένιωθε και πιο νέος.

Έτσι λοιπόν γιε μου ο άνθρωπός μας με την άσπρη γενειάδα απόκτησε την αγέραστη νιότη κάτω από τις πέτρες που πέφτανε βροχή. Κείνοι που τον πετροβολούσανε γέρασαν, οι μέσες τους λύγισαν, τα χέρια τους έτρεμαν και δεν μπορούσαν πια να προστατέψουν την πίστη τους, τ’άγαλμά τους. Κι ο άνθρωπός μας που συναπάντησε την αιώνια πίστη, αυτός που η γνώση του ήταν πάνω από την καλοσύνη και η καλοσύνη πάνω από τη γνώση, αυτός που η ψυχή του ήταν πάνω από την γνώση και η γνώση του κι απ’την ψυχή του πιο γενναία, γκρέμισε μόνο με μια γροθιά το άγαλμα που’χε το ύψος χιλιάδων ανθρώπων.

Κι εσύ γιε μου, σαν δεν διστάζεις να λες πως δεν πιστεύεις σ’αυτό που δεν πίστεψες ποτέ, σαν δεν κιοτέψεις τότε που θα σε πετροβολάνε γι’αυτό που πιστεύεις, κι εσύ τότε, σαν τον άνθρωπο που ζούσε κάποτε σε κείνη τη χώρα, που η καλοσύνη του ήτανε πάνω από τη γνώση του και η γνώση του πάνω από την καλοσύνη, τότε θα φτάσεις στην αιώνια νιότη γιε μου..

__________________________________________________________

πηγή: Ναζίμ Χικμέτ – Ερωτευμένο σύννεφο