Κατηγορία: ιστορία

Η «απελευθέρωση» της Ελλάδας από τους Γερμανούς(και η παράδοση στους Άγγλους)

Ο τελευταίος Γερμανός έφυγε από την Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου του 1944 και η ελληνική κυβέρνηση αποβιβάζεται στην Ελευσίνα 6 ημέρες αργότερα. Αυτές τις 6 ημέρες περιμένει φορτωμένη στο θωρηκτό «Αβέρωφ» το σύνθημα του άγγλου πρεσβευτή Ρέτζιναλντ Λίπερ που ήταν ήδη στην Αθήνα συνοδευόμενος από τον Μακμίλαν βοηθό του άγγλου υπουργού εξωτερικών Ήντεν. Φανταστείτε πόσο «δημοκρατική» είναι μια κυβέρνηση που περιμένει το σήμα από έναν άγγλο πρεσβευτή για να αναλάβει το πόστο της!

Η Ιερά Οδός που συνδέει την Ελευσίνα με την Ακρόπολη και δια της οποίας στην αρχαιότητα περνούσε η πομπή των Παναθηναίων, επιλέγεται σκόπιμα για μια γιορτή όπου τα μέλη της «δημοκρατικής» κυβέρνησης ανεβαίνουν στην Ακρόπολη για να υψώσουν την ελληνική σημαία την 18η του Οκτώβρη.

Μετά την έπαρση της σημαίας και μαζί με αυτή της εθνικής υπερηφάνειας (που έφυγαν οι Γερμανοί και ήρθαν οι Εγγλέζοι) οι επίσημοι πάνε στην μητρόπολη όπου ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός τελεί δοξολογία για να ευχαριστήσει την παναγία – δηλαδή τους «απελευθερωτές» Εγγλέζους..

Αφού τελειώσει η τελετή ο πρωθυπουργός Γ.Παπανδρέου ανεβαίνει σε μπαλκόνι στο Σύνταγμα και τραβάει έναν εθνικοπατριωτικό λόγο, μα τί λόγο! Όλο ύμνους και εγκώμια για τους Εγγλέζους. Φυσικά δεν παραλείπει να ζητήσει απ’τους Βούλγαρους να φύγουν απ’την Αν.Μακεδονία και την Θράκη καθώς και την Βόρειο Ήπειρο.. Βέβαια για την Κύπρο δεν λέει κουβέντα αφού αυτή ανήκει στους «φίλους μας» τους Άγγλους!

Την 26η Οκτώβρη οι Αθηναίοι βγαίνουν στους δρόμους για να επευφημήσουν τον άγγλο υπουργό εξωτερικών ¨Ηντεν που κάνει μια φιλική επίσκεψη στην Ελλάδα μετά την επιστροφή του από την Μόσχα. «Ζήτω οι ελευθερωτές της Ελλάδας» είναι το κυρίαρχο σύνθημα. Ακόμα και το ΕΑΜ χαρακτηρίζει τους Άγγλους ελευθερωτές της Ελλάδας!

Λίγο νωρίτερα, ο Σκόμπι στέλνει έγγραφο στον φρούραρχο της Αθήνας Σπηλιωτόπουλο που γράφει επί λέξει:

«Όταν οι Γερμανοί φύγουν ή παραδοθούν, τα Τάγματα Ασφαλείας θα λάβουν οδηγίες σας ή να λιποτακτήσουν ή να παραδοθούν σε εμάς» – που σημαίνει είτε κάντε τα στραβά μάτια είτε αν παραδοθούν αφήστε τους ελεύθερους έτσι ώστε όταν σφυρίξουμε να μας βοηθήσουν για να σώσουμε την Ελλάδα από τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» ακριβώς όπως έκαναν πριν παρέα με τους Γερμανούς. Πολύ πατριώτες οι ταγματασφαλίτες! Επ’αυτών θα στηριχθεί η δημιουργία του νέου κράτους και γι’αυτό θα προκόψει!

Και για κερασάκι σας παρουσιάζω ένα γράμμα του Τσώρτσιλ προς τον υπουργό του των εξωτερικών:

«Έχοντας υπόψιν τη μεγάλη τιμή (εννοώντας την Ουγγαρία, την Ρουμανία και την Βουλγαρία) που πληρώσαμε στους Ρώσους για να έχουμε ελεύθερα τα χέρια στην Ελλάδα, δε θα έπρεπε να διστάσουμε να χρησιμοποιήσουμε βρετανικά στρατεύματα για να υποστηρίξουμε την ελληνική βασιλική κυβέρνηση του κ.Παπανδρέου. Αυτό συνεπάγεται τη βέβαιη επέμβαση των βρετανικών στρατευμάτων για να εμποδιστούν οι ταραχές. Χρειαζόμαστε 8 ή 10 χιλιάδες στρατιώτες ακόμα για να κρατήσουμε την πρωτεύουσα και την Θεσσαλονίκη στο όνομα της τωρινής κυβέρνησης. Περιμένω οπωσδήποτε μια σύγκρουση με τον ΕΑΜ και δεν πρέπει να την αποφύγουμε, με την προϋπόθεση να διαλέξουμε καλά το έδαφος».

πηγή:Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους 1830-1974, Βασίλης Ραφαηλίδης

Το νησί της Αραβίας Ι

Παγκόσμιος Χάρτης του 1160μ.χ. από τον άραβα Al Idrisi

Οι κάτοικοί της την αποκαλούν «Ντεζιρέτ ουλ Άραμπ» – που μεταφράζεται σε «νησί της Αραβίας». Οι μακρινοί πρόγονοι των σημερινών Αράβων που κατοικούν στην αραβική χερσόνησο ήλθαν από την Μεσοποταμία, η οποία είναι η πηγή όλων των Σημιτών. Μόνον οι κάτοικοι της «Ευδαίμονος» Αραβίας όπως ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες η σημερινή Υεμένη ήταν αφρικανικής καταγωγής.

Ο Μωάμεθ, ο ιδρυτής μιας θρησκείας η οποία έδωσε ζωή στην έννοια του αραβικού έθνους, δυσκολεύτηκε πολύ μέχρι να πείσει τους κάτοικους της Νότιας Αραβικής Χερσονήσου να αποδεχθούν τους λόγους του μιας και δεν τους έλειπε τίποτε – μόνον στην έλλειψη τροφής άλλωστε ο άνθρωπος στρέφεται στην αόρατη τροφή της θρησκείας. Αυτό που κατάφερε πάντως δεν ήταν και λίγο- ένωσε τους λαούς της αραβικής χερσονήσου απλά και μόνον με βάση το θρήσκευμα.

Μοτίβο ισλαμικής αρχιτεκτονικής από τζαμί στην Κόρδοβα της Ισπανίας

Αν αναζητήσει κανείς «αυθεντικούς» άραβες δύσκολα θα βρει άκρη- ίσως να μη βρει και καθόλου. Άλλωστε οι νότιοι κάτοικοι υποστηρίζουν πως είναι πιο «γνήσιοι» λόγω παλαιότητας ενώ οι βόρειοι κάτοικοι λόγω της κοινής καταγωγής με τον Μωάμεθ. Φυσικά αν κανείς θέλει να θέσει το θέμα με τη γνωστή «νεοελληνορθόδοξη μέθοδο» θα πει πως πιο «γνήσιος» άραβας είναι ο πιο πιστός μουσουλμάνος, όπως ο πιο «γνήσιος» έλληνας είναι ο ο πιο πιστός ορθόδοξος.

Η αραβική χερσόνησος έχει έκταση ίση με το ένα τρίτο της επιφάνειας της Ευρώπης, κατοικούνται όμως μόνο τα δύο τρίτα εξαιτίας της ερήμου. Την έρημο μπορούσε κανείς να τη διασχίσει μόνο με καμήλες. Κι ο Μωάμεθ πριν γίνει επαγγελματίας προφήτης καμηλιέρης ήταν. Ο μουσουλμανισμός άλλωστε είναι θρησκεία φτιαγμένη ειδικά για τους ανθρώπους της ερήμου.

Το 25% των κατοίκων της αραβικής χερσονήσου είναι βεδουίνοι, που περιφέρονται σαν τους δικούς μας τσιγγάνους με τα πρόβατα,τις κατσίκες τους και τις απαραίτητες καμήλες, ενώ το υπόλοιπο φελάχοι- δηλαδή αγρότες.

Hosh al-Basha- Η «αυλή του Πασσά» στην Αίγυπτο

Υπάρχουν διάφορες φυλές –ή καμπίλα στα αραβικά- που κατοικούν στην περιοχή και η κάθε μία έχει τον αρχαιότερο ως αρχηγό της-δηλαδή τον Σεΐχη στα αραβικά- ο οποίος είναι ο ισχυρότερος. Παλιότερα ο Σεϊχης ήταν αυτός που επιβάλλονταν στους υπόλοιπους και το αξίωμά του δεν ήταν κληρονομικό. Μόνο τα τελευταία χρόνια άρχισε να υπάρχει η κληρονομικότητα στον θεσμό.

Πάντως μιας και μιλάμε για τους άραβες και την θρησκεία τους, πρέπει να πούμε πως σύμφωνα με την εβραϊκή Βίβλο οι χριστιανοί  πρέπει να θεωρούνται ξαδέρφια τους, αφού ο Αβραάμ είχε ως γιούς τον Ισαάκ – πρόγονο του Ιησού και τον Ισμαήλ-ο οποίος θεωρείται ως γενάρχης των αράβων. Μάλιστα ο μουσουλμανισμός αποδέχεται τον χριστιανισμό καθώς και τα βιβλία του – εκεί που διαφέρει είναι πως θεωρεί τον Ιησού ως κατώτερο προφήτη από τον Μωάμεθ.

Άραβας είναι αυτός που συμπεριφέρεται ως άραβας κι όχι αυτός που γεννήθηκε από άραβες. Με τον ίδιο τρόπο θα έπρεπε να θεωρείται και έλληνας αυτός που συμπεριφέρεται ως έλληνας αλλά στο Ελλαδιστάν μας ουδέποτε η λογική ανήκε στην πλειοψηφία του πληθυσμού. Για να γιγαντωθεί έτσι η αραβική αυτοκρατορία δεν χρειάστηκε αποκλειστικά η ισχύς των όπλων- απλά και μόνον με την μετάδοση της μουσουλμανικής θρησκείας μεγάλο μέρος του πληθυσμού έγιναν άραβες.

Οι άραβες θα διδάξουν στον κόσμο την δύναμη των ιδεών- το πως δηλαδή ένα μιμίδιο μπορεί να μετατρέψει έναν άνθρωπο σε υποχείριο του. Η στρατηγική αυτή για την κατάκτηση κρύβει μεγάλη πονηριά – αφήνεις τον θεό σου να επιβληθεί στο μυαλό όσων περισσότερων από τους εχθρούς σου και μετά εσύ επιβάλλεις με την βία σε όσους απέτυχε ο ίδιος.

Κτίριο ισλαμικής αρχιτεκτονικής στο Ουζμπεκιστάν

Όπως ο ελληνικός εθνικισμός έχει γλωσσική καταγωγή έτσι και ο αραβικός έχει τη δική του. Μάλιστα το Κοράνι θα πρέπει κανονικά να διαβάζεται στα αραβικά- λέγεται δε πως η προσευχή που δεν είναι στα αραβικά χάνει τη μισή της δύναμη..

Ο Μωάμεθ, σύμφωνα με το Κοράνι- ως αγράμματος που ήταν δεν θα μπορούσε να γράψει ούτε το όνομά του πόσο μάλλον κάποιο «ιερό» βιβλίο. Βέβαια η επιστήμη της γλωσσολογίας αποκαλύπτει πως ο Μωάμεθ συνέλεγε και κατέγραφε για 23 χρόνια τον θρησκευτικό λόγο των νομάδων, ένα συνονθύλευμα από χριστιανικές και ιουδαϊκές σκέψεις.

Μια διευκρίνηση για όσους λανθασμένα συνδυάζετε τον Μωάμεθ με τους Τούρκους: μόνον για τρεις αιώνες ο Αλλάχ μιλάει τουρκικά ενώ συνεχίζει να γράφει στα αραβικά. Η τουρκική γλώσσα γράφονταν με το αραβικό αλφάβητο μεν αλλά μέχρι που καταργήθηκε από τον Κεμάλ Ατατούρκ για να μπει στη θέση του το λατινικό. Φυσικά πολλές τουρκικές λέξεις έχουν ρίζα αντίστοιχες αραβικές όπως ακριβώς συμβαίνει και με την σημερινή ελληνική.

Η μεγάλη διαφορά του ορθόδοξου θεού με τον Αλλάχ είναι πως ο πρώτος μίλησε στα εβραϊκά στην αρχή και στην συνέχεια στα ελληνικά ενώ ο δεύτερος ουδέποτε μίλησε σε άλλη γλώσσα εκτός της αραβικής.

Οι Τούρκοι, αφού κατέκτησαν τους άραβες, τους έκαναν σχεδόν να πιστέψουν πως ο ένας θεός είναι ανώτερη έννοια από την μία γλώσσα, την αραβική, την γλώσσα του κορανίου. Ο ισλαμισμός, ένα σύστημα οργάνωσης της κοινωνικής και οικονομικής ζωής βασισμένο στη θρησκεία που λέγεται μουσουλμανισμός εμπεριέχει τον αραβικό εθνικισμό.

Θα ήθελα να κλείσω αυτό το άρθρο με ένα πανέμορφο ποίημα του Jelaluddin Rumi , μουσουλμάνου ποιητή και σούφι, που γεννήθηκε το 1207 στο Αφγανιστάν.

A lover knows only humility, he has no choice.
He steals into your alley at night, he has no choice.
He longs to kiss every lock of your hair, don’t fret,
he has no choice.
In his frenzied love for you, he longs to break the chains of his imprisonment,
he has no choice.

A lover asked his beloved:
– Do you love yourself more than you love me?
Beloved replied: I have died to myself and I live for you.
I’ve disappeared from myself and my attributes,
I am present only for you.
I’ve forgotten all my learnings,
but from knowing you I’ve become a scholar.
I’ve lost all my strength, but from your power I am able.

I love myself…I love you.
I love you…I love myself.

I am your lover, come to my side,
I will open the gate to your love.
Come settle with me, let us be neighbours to the stars.
You have been hiding so long, endlessly drifting in the sea of my love.
Even so, you have always been connected to me.
Concealed, revealed, in the unknown, in the un-manifest.
I am life itself.

You have been a prisoner of a little pond,
I am the ocean and its turbulent flood.
Come merge with me,
leave this world of ignorance.
Be with me, I will open the gate to your love.

I desire you more than food or drink
My body my senses my mind hunger for your taste
I can sense your presence in my heart
although you belong to all the world
I wait with silent passion for one gesture one glance
from you.

πηγή άρθρου & εικόνων:

Βασίλης Ραφαηλίδης- «Άραβες»

http://www.fotopedia.com/albums/384b6f11-5433-492f-b583-b602e44c0e7a/entries/eMFKXP2PfzY

http://www.touregypt.net

http://www.islamic-architecture.info

http://www.mauritiusencyclopedia.com

 

Επειδή η ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται..

Η επαναστατική έκρηξη του 1968 δεν περιορίστηκε στον Γαλλικό Μάη. Αγκάλιασε όλο τον κόσμο: Ιαπωνία, Γερμανία, Γιουγκοσλαβία, Πολωνία, Λατινική Αμερική, ΗΠΑ και, φυσικά, τη γειτονική Ιταλία. Ο ιταλικός Μάης, εξαιτίας της φύσης της ιταλικής κοινωνίας, κράτησε περισσότερο και ήταν πιο εκρηκτικός: οι εργάτες κάνουν μαζικά «άγριες» απεργίες*, οι νέοι, οι φοιτητές, οι μαθητές, οι γυναίκες, οι φυλακισμένοι, οι ψυχασθενείς και όλοι οι «παρίες» της κοινωνίας ξεσηκώνονται. Πραγματοποιούνται μερικές θεσμικές αλλαγές- ο κόσμος, όμως, δεν αρκείται σ’ αυτές. Αρνείται ριζικά και μαζικά τις καθημερινές συνθήκες ζωής στην κοινωνία της μισθωτής εργασίας. Για ν’ αμυνθεί απέναντι στους φασίστες και την αστυνομία αρχίζει να εξοπλίζεται.

Ξεσπούν ταραχές στις φάμπρικες, στις φυλακές, στους δρόμους. Η κατάσταση ξεφεύγει απ’ τον έλεγχο του κράτους,αλλά και του ΚΚΙ και της συνδικαλιστικής γραφειοκρα- τίας.Μέσα στο 1969, οι αρχές παραπέμπουν στα δικαστήρια 10.000 εργάτες- οι δίκες, φυσικά, δεν γίνονται ποτέ. Στις 19 του Νοέμβρη, γίνεται στο Μιλάνο μεγάλη απεργία και συγκέντρωση για το ζήτημα των ενοικίων. Έχουν προηγηθεί συγκεντρώσεις, απεργίες και κάθε λογής εκδηλώσεις, που σκοπό έχουν να κάνουν τους ανθρώπους ν’ αποκτήσουν ξανά τον έλεγχο πάνω σ’όλες τις πτυχές της ζωής τους. Η κατάσταση φαίνεται καθαρά πως ξεφεύγει από τον έλεγχο του κράτος και των θεσμοθετημένων εξουσιών. Η Ιταλία οδεύει προς την επανάσταση.Το κράτος περνά στην επίθεση. Για να «παγώσει» τον κόσμο, πρέπει να προκαλέσει ένα απρόοπτο και τραυματικό γεγονός.

Στις 12 Δεκέμβρη του 1969, το κράτος «ρίχνει την πρώτη κανονιά του εμφυλίου πολέμου» (Τζ. Σανγκουινέτι). Μια βόμβα εκρήγνυται στην Αγροτική Τράπεζα του Μιλάνου, στην Πιάτσα Φοντάνα: 9 νεκροί και 100 τραυματίες. Μια άλλη βόμβα, στην Εμπορική Τράπεζα, στην πλατεία της Σκάλας του Μιλάνου, δεν εκρήγνυται. Δυο βόμβες στη Ρώμη, μια στην Τράπεζα Εργασίας και μια στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, έχουν περί τους είκοσι τραυματίες.

Οι εκρήξεις αυτές των βομβών είναι πράξεις αμυντικής τρομοκρατίας (Τζ. Σανγκουινέτι). Σ’ αυτήν προσφεύγουν μόνο τα κράτη και αντικείμενο της είναι ο πληθυσμός στο σύνολο του. Υπεύθυνοι, κατά συνέπεια, για τις βόμβες είναι το ιταλικό κράτος και οι μυστικές του υπηρεσίες. Οι εκρήξεις βομβών που προηγήθηκαν, όπως λογου χάρη στις 25 του Απρίλη του 1969 (στο Πανηγύρι και στην Τράπεζα του Σταθμού του Μιλάνου) και τον Αύγουστο (στα τρένα), είναι «πρόβα τζενεράλε» πριν απ’ το φοβερό τούτο χτύπημα.

Giuseppe Pinelli, ο αποδιοπομπαίος τράγος του ιταλικού κράτους για τις βόμβες

Η αστυνομία συλλαμβάνει στο Μιλάνο τον «αναρχικό σιδηροδρομικό» Τζουζέπε Πινέλι, ή Πίνο όπως τον έλεγαν οι φίλοι του, έγγαμο με δυο θυγατέρες και πάει να του φορτώσει την ευθύνη για τις βόμβες. Οι αρχές «βασίζουν» την κατηγορία στο ότι είχε κάνει ένα αδικαιολόγητο ταξίδι στη Ρώμη τον Αύγουστο, τότε που είχαν τοποθετηθεί οι βόμβες στα τρένα. Ο Πινέλι έχει άλλοθι: έπαιζε χαρτιά με κάτι γέρους συνταξιούχους σ’ ένα καφενείο όλη τη μέρα στις 12 του Δεκέμβρη. Η μαρτυρία των συνταξιούχων χαρακτηρίζεται «αναξιόπιστη» και δε λαμβάνεται υπόψη.

Παράλληλα, συλλαμβάνεται στη Ρώμη ο «αναρχικός χορευτής» Πιέτρο Βαλπρέντα, που κατηγορείται κι αυτός για τη βόμβα της Πιάτσα Φοντάνα. Ένας ταξιτζής, τον αναγνώρισε δήθεν στο Μιλάνο και υποστηρίζει ότι τον πήρε ταραγμένο από την Πιάτσα Φοντάνα. Στις 15 του Δεκέμβρη, στις 12 παρά 3 τη νύχτα, η Διοίκηση της Αστυνομίας του Μιλάνου καλεί ασθενοφόρο. Στις 12 και 2, αυτόπτες μάρτυρες βλέπουν να ρίχνεται στην αυλή του κτιρίου από το τέταρτο πάτωμα ο Πινέλι. Τα στοιχεία δείχνουν ότι, στη διάρκεια της ανάκρισης, ο επιθεωρητής Καλαμπρέζε έδωσε στον Πινέλι μια κοφτή στο λαιμό και τον σκότωσε. Μες στην αναμπουμπούλα, κάποιος αστυνομικός κάλεσε ασθενοφόρο. Έπειτα, όμως, οι αστυνομικοί σκέφτηκαν να σκηνοθετήσουν «αυτοκτονία» του Πι- νέλι. Τον πέταξαν νεκρό στο κενό και υποστήριξαν ότι «πήδηξε μονάχος του απ’ το ανοιχτό παράθυρο».

Για το τέλος απολαύστε μια προκήρυξη με τίτλο «το Ράιχστανγκ καίγεται» που είχε κυκλοφορήσει στις 19 Δεκέμβρη του 1969 (η οποία είναι πάντα επίκαιρη):

«Μπροστά στο ανέβασμα του επαναστατικού κινήματος, παρόλες τις προσπάθειες των συνδικάτων και των γραφειοκρατών της παλιάς και της νέας αριστεράς να το επαναφομοιώσουν, η εξουσία οδηγείται μοιραία να παίξει αυτή τη φορά το ψεύτικο χαρτί της τρομοκρατίας… Η ιταλική αστική τάξη του 1969… δεν έχει πια ανάγκη από τα σφάλματα των παλιών αναρχικών για να βρει μια πρόφαση και να υλοποιήσει την ολοκληρωτική της φύση, παγιδεύοντας τους νέους αναρχικούς με μιαν αστυνομική σκευωρία…

Η  μ π ό μ π α τ ο υ  Μ ι λ ά ν ο υ έ σ κ α σ ε  ε ν α ν τ ί ο ν  τ ο υ  π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ . Προορισμός της ήταν να χτυπήσει τα λιγότερο ριζοσπαστικοποιημένα στρώματα του πληθυσμού, ώστε να τα κάνει να συμμαχήσουν με την εξουσία, και να καλέσει σε συσπείρωση την αστική τάξη… :καθόλου τυχαία, σφαγή στους αγρότες (Αγροτική Τράπεζα   και μονάχα εκφοβισμός στους αστούς (μπόμπα που δεν έσκαοε στην Εμπορική Τράπεζα). Τα άμεσα όσο και τα έμμεσα αποτελέσματα που είχαν οι απόπειρες ή τ α ν σ κ ό π ι μ α…

Μα η ιταλική αστική τάξη είναι η πιο άθλια αστική τάξη της Ευρώπης. Ανίκανη σήμερα να τρομοκρατήσει ενεργητικά το προλεταριάτο, καταφεύγει στο μόνο όπλο που της απομένει: μεταδίδει στην πλειονότητα του πληθυσμού την παθητική της τρομοκρατία, τον φοβερίζει με τον μπαμπούλα του προλεταριάτου. Ανίσχυρη κι αδέξια, στην προσπάθεια της να εμποδίσει μ’αυτό τον τρόπο την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος και συνάμα να δημιουργήσει για τον εαυτό της μια δύναμη που δεν έχει, κινδυνεύει ν’αποτύχει και στα δυο. Έτσι πρέπει να’ πεσαν στο λάθος οι πιο προχωρημένες φατρίες της εξουσίας (εσωτερικές ή παράλληλες…). Η υπερβολική αδυναμία ξαναφέρνει την ιταλική αστική τάξη στο έδαφος της αστυνομικής υπερβολής- καταλαβαίνει ότι η μόνη της δυνατότητα να βγει από ένα ψυχομαχητό δίχως τέλος είναι να διακινδυνεύσει να τερματίσει ευθύς το ψυχομαχητό της.

Έτσι, η εξουσία πρέπει να κάψει απ’την αρχή κιόλας το τελευταίο χαρτί,που θα μπορούσε να παίξει πριν από τον εμφύλιο πόλεμο, ή πριν από ένα πραξικόπημα για το οποίο είναι ανίκανη, δηλαδή το διπλό χαρτί του ψεύτικου «αναρχικού κινδύνου» (για τη δεξιά) και του ψεύτικου «φασιστικού κινδύνου» (για την αριστερά), με σκοπό να μασκαρέψει και να κάνει δυνατή την αντεπίθεση της εναντίον του αληθινού κινδύνου: του προλεταριάτου. Επιπλέον, η πράξη που μ’ αυτήν η αστική τάξη προσπαθεί σήμερα να ξορκίσει τον εμφύλιο πόλεμο είναι στην πραγματικότητα η πρώτη πράξη του εμφυλίου πολέμου… Επομένως, για το προλεταριάτο το θέμα δεν είναι πια να τον αποφύγει ούτε να τον αρχινίσει, αλλά να τον κερδίσει….

Έχει αρχίσει πια να καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να τον κερδίσει με τη μερική βία, αλλά με την ολική αυτοδιαχείριση της επαναστατικής βίας και με το γενικό εξοπλισμό των εργαζομένων, που οργανώνονται στα Εργατικά Συμβούλια. Το προλεταριάτο, λοιπόν, ξέρει πια πως πρέπει ν’ απορρίψει μια για πάντα, κάνοντας την επανάσταση, τόσο την ιδεολογία της βίας όσο και τη βία της ιδεολογίας…. Σύντροφοι, μην αφήσετε να σας σταματήσουν εδώ… Ζήτω η απόλυτη εξουσία των Εργατικών Συμβουλίων!»
____________________________________________________________

πηγές άρθρου:

Ο θάνατος ενός  αναρχικού – Ντάριο Φο

http://en.wikipedia.org/wiki/Giuseppe_Pinelli

Οι αντιφάσεις του έργου του Παπαρρηγόπουλου

Ένα ενδιαφέρον απόσπασμα από την «Ελεύθερη Έρευνα» όπου αναφέρονται αρκετές από τις αντιφάσεις του γνωστού προπαγανδιστή Κ.Παπαρρηγόπουλο είναι το παρακάτω.  Για να καταλάβουμε τί είδους ιστορία μάθαμε εμείς και τί ιστορία θα μάθουν τα παιδιά μας..

Η προτομή του στον κήπο του Ζαππείου στην Αθήνα
Η προτομή του στον κήπο του Ζαππείου στην Αθήνα

1. B΄ τόμος, «Από του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι του οίκου του Ιουστινιανού»:

Στα παρακάτω αποσπάσματα υποστηρίζει τον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο και κατακρίνει τον Θεοδόσιο και τον Χριστιανισμό για τα εγκλήματά τους κατά του Ελληνισμού:

  • «Τότε ανετράπη εκ βάθρων ο εν Αλεξανδρεία περίφημος ναός του Σεράπιδος, πάλαι ποτέ οικητήριον των επιστημών, που έσωζε κατ’ αυτά τα έτη τα της αρχαίας σοφίας ίχνη. Τότε κατηδαφίσθη ο εν Απαμεία περικαλλής ναός του Διος. Τότε ηφανίσθησαν πλείστα άλλα της τέχνης αριστουργήματα ιδίως εν Συρία και εν Αιγύπτω… Αρκετοί δε εκ των επισκόπων και οι πλείστοι των μοναχών συνετέλουν προθυμότατα εις τον όλεθρον τούτον» (σελ.474).
  • «Συγχρόνως εξέδωκε νόμους αυστηρούς όπως η κατάργησις του αρχαίου ελληνικού βίου και ιδίως του αρχαίου ελληνικού θρησκεύματος. Ο Θεοδόσιος κατήργησεν εν έτει 394 τον μέγαν ολυμπιακόν αγώνα κατά την 293ην Ολυμπιάδα. Και θα λείψη τότε δια παντός η επιφανεστάτη εκείνη των αρχαίων ελληνικών πανήγυρις» (σελ. 473).
  • Για την σφαγή των Θεσσαλονικέων απ’ τον Θεοδόσιο στον ιππόδρομο: «Ευθύς την επομένην ημέραν προσεκλήθη ο λαός εις τον ιππόδρομον προς θέαν δήθεν ιπποδρομιακού αγώνος, εκεί δε αιφνιδίως οι στρατιώται έπεσαν με τα ξίφη των κατά του πλήθους και έσφαξαν εν διαστήματι τριών ωρών άνευ διακρίσεως αθώων και ενόχων πολιτών και ξένων δια μερικούς επτά χιλιάδας, δι’ άλλους δεκαπέντε χιλιάδας ανθρώπων. Η ανηλεής αύτη του Θεοδοσίου πράξις…» (σελ. 475).

Στα παρακάτω αποσπάσματα γράφει τα εντελώς αντίθετα και αυτοαναιρείται κατηγορώντας συλλήβδην όλο τον Αρχαίο Κόσμο για ειδωλολατρία:

  • «Των ειδωλολατρών κατοίκων της Πόλεως (Νέας Ρώμης) πολλοί ελάτρευον και ανατολικάς θεότητας (…)» (σελ. 442).
  • Και ο «θρίαμβος»: «Τοιουτοτρόπως επί Θεοδοσίου εθριάμβευσεν ο Χριστιανισμός κατά της ειδωλολατρίας» (σελ. 474).
  • «Εν τω μέσω τοιούτων περιπετειών διήλθεν η του Θεοδοσίου βασιλεία· δεν ήρκεσεν η διοίκησις των Γότθων και η των σχέσεων αυτών ρύθμισις, δεν ήρκεσεν η κατατρόπωσις αρειανών και εθνικών, αλλά εδέησε να παλαίση και προς τας συνεπείας των γεγονότων τούτων (…)».
  • «Ο Θεοδόσιος απεκλήθη Μέγας· και τη αληθεία δύναται να λογισθή μέχρι τινός άξιος της επωνυμίας ταύτης εν τη ιστορία των μοναρχών του ανατολικού κράτους» (σελ. 476).

Ο ανελέητος και ανθέλληνας δολοφόνος Ρωμαίος αυτοκράτορας Θεοδόσιος μεταλλάσσεται «δικαίως» σε «αγαθόν» και «Μέγαν»:

  • «Ο Θεοδόσιος ανεκηρύχθη Μέγας τόσω μάλλον δικαίως (…).»
  • «Λόγω ιδιωτικών αρετών ο Θεοδόσιος ήτο ομολογουμένως κρείττων του Μεγάλου Κωνσταντίνου, διότι διετέλεσεν αγαθός σύζυγος, αγαθός πατήρ, αγαθός αδελφός και φίλος ευγνώμων. Πλην τούτων δεν ήτο οξύτατος περί της οργής και ευκόλως ετρέπετο προς την επιείκειαν και την μετάνοιαν» (σελ. 477).

πηγή άρθρου:

http://www.freeinquiry.gr/webfiles/pro.php?id=596

Για να θυμόμαστε τί έγινε στην Κύπρο

Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο «η Κύπρος δεν εάλω» όπου υπάρχουν τα απομνημονεύματα του Τούρκου στρατηγού Bedrettin Demirel, που ηγήθηκε της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Διαφαίνεται ξεκάθαρα η ανοργανωσιά των τουρκικών δυνάμεων που παρ’όλα αυτά νίκησαν λόγω της  «βοήθειας» της ελληνικής δικτατορίας.

Σαν αποτέλεσμα του πραξικοπήματος η Ε.Φ. ήταν κατανεμημένη σε όλο το νησί. Ιδιαίτερα στις περιοχές που κατοικούσαν Τούρκοι. Οι πιθανές περιοχές απόβασης εγκαταλείφθηκαν αδύνατες από τους Ε/Κ. Μεταξύ των Ε/Κ δυνάμεων υπήρχαν υποστηρικτές και μη υποστηρικτές του πραξικοπήματος. Η μεγαλύτερή μας ανησυχία ήταν η αποτυχία του πρώτου κύματος των αποβατικών μας δυνάμεων με επέμβαση των αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων του εχθρού. Η Ε.Φ. δεν είχε δυνατή αεροπορία και ναυτικό. Όμως μπορούσε να ενισχυθεί από την Ελλάδα! Οι ελληνικές αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις θα μπορούσαν να είχαν έλθει στην Κύπρο από προηγουμένως. Παράλληλα, την απόβασή μας μπορούσε να εμποδίσει ο Ρωσικός και ο Αμερικανικός στόλος. Τίποτε από αυτά δεν έγινε.¨

..Ενώ στις πρώτες δυνάμεις μας που αποβιβάστηκαν στις 20 Ιουλίου, δεν είχαμε δει ακόμα τα εχθρικά αεροπλάνα..

….Οι από αέρα και θάλασσα αποβατικές μονάδες δεν μπόρεσαν να ενωθούν μέχρι τις 22 Ιουλίου. Υπήρχαν πυρομαχικά και τρόφιμα για δύο μέρες!

…Όμως οι μονάδες του πεζικού μας δεν προχώρησαν πέρα από 300 μέτρα ανατολικά από το σημείο της απόβασης. Στις 20 και 21 Ιουλίου , μερικές μονάδες απομακρύνθηκαν 500 μέτρα από την ακτή. Ακολούθως αυτοί, λόγω των δασικών πυρκαγιών εγκατέλειψαν τα σακίδιά τους και ήλθαν και μαζεύτηκαν στο σημείο της απόβασης.

…Επειδή ο μονάδες μας μέχρι τη στιγμή εκείνη ήταν στερημένες από υποστήριξη βαρέων όπλων, ο εχθρός επωφελήθηκε από αυτό και υποχρέωσε την ΤΟΥΡΔΥΚ σε οπισθοχώρηση και με επιθέσεις που έκαμε από ανατολάς και δυσμάς είχε κόψει αρκετές φορές από 3 σημεία το δρόμο Λευκωσίας, Κιόνελι και Daphagaz. Μια φορά μάλιστα τα εχθρικά άρματα, πλησίασαν πάρα πολύ κοντά στις μονάδες μας, αργότερα από άγνωστη αιτία αποτραβήχτηκαν!

…Οι Ε/Κ ήταν χωρισμένοι σε αριστερούς και δεξιούς και δεν υπήρχε κατανόηση και εμπιστοσύνη μεταξύ τους. Ο καθένας ακολουθούσε το δικό του δρόμο.

Επεξήγηση όρων:

Ε/Κ = ελληνοκύπριοι

Ε.Φ.=εθνοφυλακή

Οι τρεις θεωρίες για την δημιουργία του κόσμου

Υπάρχουν τρεις κύριες θεωρίες για την δημιουργία του κόσμου, τις οποίες εμπνεύσθηκαν φιλόσοφοι και οι αρχηγοί των θρησκειών. Αυτές είναι:

(1) Ένας κόσμος άπειρης διάρκειας

Ο Αριστοτέλης πίστευε πως ο κόσμος υπήρχε από πάντα. Κάποιοι φιλόσοφοι θεωρούσαν ότι αυτός ο κόσμος δεν είχε αλλάξει ποτέ, ότι ήταν σταθερός. Άλλοι πάλι, πίστευαν ότι περνούσε από διαφορετικά στάδια, αλλά στο τέλος πάντα θα επέστρεφε στο προγενέστερο στάδιο. Ωστόσο, κάθε τέτοια πίστη σε μια άπειρη ηλικία του κόσμου ποτέ δεν ήταν πολύ δημοφιλής. Φαίνεται ότι υπήρχε έντονη η επιθυμία να προσδιορισθεί η αφετηρία, να εξηγηθεί το ξεκίνημα.

Επίσης ο κόσμος για τον Ηράκλειτο δεν είναι αποτέλεσμα δημιουργίας ή γένεσης, αλλά προϋπάρχει προαιώνια και περιγράφεται ως ζωντανή φωτιά, η οποία εναλλάξ δυναμώνει και εξασθενεί, χωρίς ποτέ να σβήνει εντελώς.

(2) Ένας σταθερός κόσμος βραχείας διάρκειας

Αυτή ήταν φυσικά, η χριστιανική άποψη, όπως παρουσιάστηκε στη βίβλο. Υπήρξε η επικρατούσα άποψη στον δυτικό κόσμο κατά τον Μεσαίωνα και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Βασιζόταν στην πίστη πως ένα υπέρτατο ον, ένας Θεός, ο οποίος είχε δημιουργήσει ολόκληρο τον κόσμο και τον άνθρωπο όπως περιγράφει η Δημιουργία στη βίβλο (γένεση).

Η πίστη ότι ο κόσμος έχει δημιουργηθεί από έναν παντοδύναμο θεό καλείται δημιουργισμός (creationism). Οι περισσότεροι από όσους πρεσβεύουν αυτή την πίστη, πιστεύουν επίσης ότι ο θεός σχεδίασε την δημιουργία του τόσο “σοφά” ώστε όλα τα ζώα και τα φυτά να είναι “τέλεια προσαρμοσμένα” μεταξύ τους και στο περιβάλλον τους. Καθετί στον κόσμο σήμερα εξακολουθεί να είναι όπως ήταν όταν δημιουργήθηκε. Κάτι τέτοιο φαίνεται λογικό αν εξετάσει κανείς τις γνώσεις που είχαν οι άνθρωποι την εποχή που γράφτηκαν οι ιερές γραφές των χριστιανών.

(3)Ένας εξελισσόμενος κόσμος

Σύμφωνα με αυτή την τρίτη άποψη, ο κόσμος είχε μεγάλη διάρκεια και συνεχώς μεταβάλλεται, εξελίσσεται. Παρότι μπορεί να μας φαίνεται παράξενο σήμερα, η έννοια της εξέλιξης ήταν αρχικά ξένη προς τη δυτική σκέψη. Η ισχύς του χριστιανικού φονταμενταλιστικού δόγματος ήταν τόσο δυνατή ώστε απαιτήθηκε μια μακρά σειρά από διαδικασίες αλλαγής και ανάπτυξης στον 17ο και 18ο αιώνα προτού γίνει πλήρως αποδεκτή η ιδέα της εξέλιξης.

Όσον αφορά την επιστήμη, η αποδοχή της εξέλιξης σήμαινε ότι ο κόσμος δεν μπορούσε πλέον να θεωρείται απλώς το κέντρο δράσης των φυσικών νόμων, αλλά έπρεπε να ενσωματώσει την ιστορία και το πιο σημαντικό τις παρατηρούμενες αλλαγές στον έμβιο κόσμο προϊόντος του χρόνου. Σταδιακά, ο όρος “εξέλιξη” κατέληξε να σημαίνει αυτές τις αλλαγές.

Μέσα στις αλλαγές αυτές υπάρχει και μια κατευθυντήρια συνιστώσα. Η μεταβολή αυτή ονομάζεται εξέλιξη. Η πρώτη ευρέως διαδεδομένη αίσθηση ότι ο κόσμος δεν είναι στατικός, όπως αφήνεται να εννοηθεί από τις ιστορίες περί Δημιουργίας, αλλά ότι μάλλον εξελίσσεται μπορεί να εντοπιστεί στον 18ο αιώνα. Τελικά έγινε αντιληπτικό ότι η στατική scala naturae μπορούσε να μετατραπεί σε ένα είδος βιολογικής κυλιόμενης κλίμακας, οδηγώντας από τους κατώτερους οργανισμούς σε όλο και ανώτερους και τελικά στον άνθρωπο. Όπως ακριβώς η βαθμιαία αλλαγή κατά την ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου οργανισμού οδηγεί από το γονιμοποιημένο αυγό στο πλήρως ανεπτυγμένο ενήλικο άτομο, ομοίως πιστευόταν ότι και ο οργανικός κόσμος ως σύνολο μετακινούνταν από τους απλούστερους οργανισμούς σε όλο και πιο πολύπλοκους, με αποκορύφωμα τον άνθρωπο.

πηγή άρθρου:

Τί είναι η εξέλιξη – Ernst Mayr

Οι θρύλοι του Έθνους (η εθνική μας μαστούρα)

Γράφει σε ένα άρθρο του το zougla.gr (τα σχόλια εντός παρένθεσης δικά μου):

Η πτώση της Πόλης γέννησε θρύλους που μεγάλωσαν γενιές και γενιές Ελλήνων,(..μεγαλώνει μεγαλώνει..γεράαααα παιδιά) γέννησε ήρωες που λάμπρυναν το ιστορικό μεγαλείο του Έθνους(του ποιού; ), γέννησε διδάγματα που κράτησαν «ίσια τη ρότα» του ελληνισμού (αν ο  ελληνισμός ήταν καράβι θα ήταν στον πάτο της θάλασσας) και κράτησε άσβεστο το μελάνι του κοντυλοφόρου για να γραφτούν νέες σελίδες στην μακρόχρονη ιστορία ενός προαιώνιου Έθνους (ο συγγραφέας ξεχνάει πως οι Έλληνες ουδέποτε υπήρξαν «έθνος» με τη σημερινή σημασία του όρου πόσο μάλλον «προαιώνιο»).

Το σύμβολο του Βυζαντίου (το οποίο ήταν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και καμία σχέση δεν είχε με αρχαία Ελλάδα) ζωντανεύει με τη μορφή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του τελευταίου αυτοκράτορα, του «Μαρμαρωμένου Βασιλιά», όπως λένε οι θρύλοι, που έπεσε με το σπαθί στο χέρι στην πύλη του Αγίου Ρωμανού (ήταν καλός ήταν χρυσός είχε τις χάρες όλες κορίτσια..).

Ο αυτοκράτορας δεν παρέδωσε την Πόλη αλλά, ως άλλος Λεωνίδας, έπεσε υπερασπιζόμενος τα όσια και τα ιερά(είμαι σίγουρος πως τους είπε ‘turks come and get it motherfucka’). Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, η ψυχή του Ελληνισμού, με την υπέρτατη θυσία του εξάγνισε την εθνική συνείδηση, ενσάρκωσε και συμβόλισε τη συνείδηση χιλιάδων χρόνων Ιστορίας ( όλα αυτά τα έκανε ένας ρωμαίος αυτοκράτορας για χάρη του ανύπαρκτου εκείνη την εποχή ελληνισμού).

Σε όλη τη διάρκεια της πολιορκίας της Πόλης από τους Τούρκους, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος Παλαιολόγος αγωνιζόταν ως απλός στρατιώτης με θάρρος και ανδρεία στα τείχη (όπως ο Σταλόνε στο Ράμπο: το πρώτο αίμα).

Το παράδειγμά του έδινε θάρρος στους άλλους στρατιώτες, που ξεπερνούσαν τους εαυτούς τους στην υπεράσπιση της Βασιλεύουσας.

Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς

Όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος αντιλήφθηκε ότι οι Τούρκοι είχαν μπει στην εσωτερική πλευρά των τειχών από την Κεκρόπορτα, έβγαλε τα βασιλικά του ρούχα και όλα τα σύμβολα της αυτοκρατορικής του εξουσίας (μέχρι και τις βασιλικές ζαρτιέρες ξεφορτώθηκε), και παίρνοντας ένα σπαθί και μια ασπίδα κατευθύνθηκε στην Πύλη του Ρωμανού για να αγωνιστεί μέχρι θανάτου. Σε μια μάχη χαμένη για την Πόλη, αλλά κερδισμένη για το θρύλο του (τότε είναι που θα γεννήθηκε η θρυλική ατάκα : ‘που πας ρε Καραμήτροοοοοοοο‘ ).

Αυτόν τον θρύλο, που λέει ότι τη στιγμή που ο βασιλιάς περικυκλώθηκε από τους Οθωμανούς, Άγγελος Κυρίου τον άρπαξε και τον έκρυψε σε μια σπηλιά, αφού πρώτα τον μαρμάρωσε(ο άγγελος ήταν λιγάκι μαστουρωμένος γιατί το αρχικό σχέδιο ήταν να μαρμαρώσει τους τούρκους και να τους κλείσει στην σπηλιά). Στη σπηλιά αυτή περιμένει για αιώνες ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς»(πετώντας τάπες σε κουβάδες μέχρι να ωριμάσει το ουίσκυ 200 ετών) να ξαναέρθει την κατάλληλη στιγμή, «το πλήρωμα του χρόνου», που ο ίδιος Άγγελος Κυρίου θα του ξαναδώσει τη ζωή και το σπαθί του για να διώξει του Τούρκους από την Κωνσταντινούπολη και να τους κυνηγήσει μέχρι την Κόκκινη Μηλιά.(μμμμ.. μήπως να του δώσει κάτι πιο σύγχρονο γιατί με σπαθί αυτός με πυραύλους οι Τούρκοι θα είναι λίγο άνιση μάχη; ) Στη μάχη που θα γίνει, οι Τούρκοι θα νικηθούν και «θα κολυμπήσει το μοσχάρι στο αίμα τους»(γι’αυτό πρέπει να μάθουμε σε όλα τα μοσχάρια να κολυμπάνε μην χάσουμε κανένα από πνιγμό ε; εκτός κι αν προσλάβουμε τους διασώστες του bay-watch για κάθε στάβλο).

Ο θρύλος προσθέτει ακόμα, ότι οι Τούρκοι ψάχνουν συνεχώς να ανακαλύψουν τη σπηλιά, όπου βρίσκεται ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, για να χτίσουν την είσοδο της, ώστε να μην μπορεί να ξαναβγεί από εκεί. Όμως, οι προσπάθειές τους είναι συνεχώς άκαρπες, αφού ο Άγγελος προστατεύει τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά και περιμένει την εντολή του θεού για να τον ξυπνήσει (αντί να βοηθήσει ο θεός τους καλούς βυζαντινούς να νικήσουν βοήθησε τους οθωμανούς-μήπως και ο θεός τα τσούζει πού και πού; ).

———————————————-

Παρακαλώ εν έτη 2009 να χαμηλώσουμε τους τόνους της εθνικής μας σχιζοφρένειας πως ο σημερινός νεοελληνικός πολιτισμός αποτελεί απευθείας απόγονος του αρχαίου ελληνισμού σε συνδυασμό με την εβραϊκή παράδοση.

Δεν είμαστε γονιδιακά απόγονοι των αρχαίων ελλήνων ούτε της εβραϊκής φυλής.  Ουδέποτε υπήρξε ελληνορθόδοξος πολιτισμός και ουδέποτε θα υπάρξει.