Μήνας: Ιουνίου 2015

Όχι στο Ναι

Ο ελληνικός λαός μετά από 5 χρόνια Μνημόνιο έχει κλείσει μια και καλή τους λογαριασμούς του με το φόβο.

Αγαπημενε μου μοναδικέ αναγνώστη,

Έχω να σου κάνω μια βαρυσήμαντη δήλωση:

5 χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις του πασοκ και νδ ψήφισαν 2 μνημόνια τα οποία διέλυσαν τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων, πολλαπλασίασαν τους ανέργους, διέλυσαν μισθούς και συντάξεις και όλα αυτά στο όνομα της θεάς «Ανάπτυξης». Πάνω στα πτώματα όλων όσων αυτοκτόνησαν εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων τα κοράκια της ακροδεξιάς έφτιαξαν τις περιουσίες , τα εξοχικά τους, τις καταθέσεις τους στην Ελβετία και σε άλλες χώρες.

Χρειάστηκε μόνον η ανακοίνωση ενός δημοκρατικού δημοψηφίσματος από τον Τσίπρα (ο οποίος έκανε πολύ καλά αν και δεν ξεχνώ πως πριν είχε πάει ένα μνημόνιο στους αφέντες της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ το οποίο το θεώρησαν πολύ «λίγο» αφού δεν σκότωνε αρκετές χιλιάδες εργαζομένων και συνταξιούχων) για να καταρρεύσει ο μύθος της «αξιοπιστίας» του ευρώ αλλά και ο μύθος των «5 χρόνια και 2 μνημόνια μετά υπάρχει σταθερότητα στην ελληνική οικονομία».

Το δημοψήφισμα είναι ξεκάθαρο- είτε υποστηρίζετε ένα νέο μνημόνιο με ακόμη σκληρότερους όρους ή θέλετε ρήξη με τους τρεις θεσμούς. Το δημοψήφισμα δεν ζητάει αν θέλετε να βγείτε από την ΕΕ, ούτε την επιστροφή στην δραχμή (αν και θα ήμουν υπέρ μιας τέτοιας εξέλιξης για λόγους που δεν θα συζητηθούν εδώ). Ζητάει αν στηρίζετε ένα 3ο Μνημόνιο με μισθούς των 300 ευρώ. Φυσικά αν είστε επιχειρηματίας με πολλά άτομα προσωπικό σας συμφέρει να εξαθλιώσετε κι άλλο (αφού έτσι λένε οι «θεσμοί») τους εργαζομένους και περιμένω όσοι ψηφίσουν «Ναι» να είναι σε τέτοια θέση.

Να ξέρετε πως αν είστε εργαζόμενοι, άνεργοι ή συνταξιούχοι και ψηφίσετε «Ναι» , υποστηρίζετε την περαιτέρω εξαθλίωσή σας. Σκεφτείτε ποιό είναι το συμφέρον σας και το συμφέρον των ανθρώπων σας.

«Εθνικό» συμφέρον δεν υπάρχει αφού όπως βλέπετε 5 χρόνια τώρα οι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι πολυεθνικές έχουν διαλύσει τους εργαζομένους τους (τους μετόχους μόνον στις ζημιές τους) προς χάρη της τσέπης τους.

Che Guevara- Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας

Σήμερα, ημέρα που γιορτάζουμε την επέτειο των γενεθλίων του Τσε, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας».

Αφού πήρα το πτυχίο μου, άρχισα να ταξιδεύω στη Λατινική Αμερική.. Με εξαίρεση την Αΐτή και τη Δομινικανή Δημοκρατία, επισκέφτηκα- με τον ένα ή άλλο τρόπο- όλες τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Έτσι όπως ταξίδευα, πρώτα ως φοιτητής και ύστερα ως γιατρός, άρχισα να έρχομαι σε στενή επαφή με τη φτώχεια, την πείνα, τις αρρώστιες, την αδυναμία να θεραπευτεί ένα παιδί από έλλειψη μέσων..Κι άρχισα να βλέπω ότι υπήρχε κάτι που μου φαινόταν τότε σχεδόν εξίσου σημαντικό με την καριέρα μου ή με τη συμβολή μου στην ιατρική επιστήμη, και αυτό ήταν να βοηθήσω εκείνους τους ανθρώπους.

(1960)

Nazhim Hikmet «5 October of 1945»

Με αφορμή την επέτειο το θανάτου του Ναζίμ Χικμέτ στις 3 Ιουνίου δημοσιεύω ένα από τα πιο όμορφα ποίημα που έγραψε κατά την προσωπική μου γνώμη (από την ποιητική του συλλογή «Τα ποιήματα των 9-10μμ) :

«Ξέρουμε κι οι δυο, αγαπημένη,

μας έμαθαν:

να πεινάμε, να κρυώνουμε

να πεθαίνουμε στην κούραση

και να ζούμε μακριά ο ένας απ’τον άλλον.

Δε μας ανάγκασαν ακόμα να σκοτώσουμε

και δε μας σκότωσαν ακόμα.

Ξέρουμε κι οι δυο, αγαπημένη,

μπορούμε να μάθουμε στους άλλους:

ν’αγωνίζονται για τους ανθρώπους

και κάθε μέρα λίγο πιο βαθιά

λίγο πιο ωραία,

ν’ αγαπάνε..»