Τίποτα δεν είναι ιερό, Ραούλ Βάνεγκεμ

  Η εγγεγραμμένη στο αμερικανικό σύνταγμα αρχή σύμφωνα με την οποία «η ελευθερία του τύπου είναι από τα ισχυρότερα προπύργια της ελευθερίας και δεν μπορεί ποτέ να περιορίζεται παρά μόνο από δεσποτικές κυβερνήσεις» πρέπει να εξεταστεί σήμερα από δύο σκοπιές:
α) Υπήρξε και παραμένει όπλο ενάντια σε κάθε μορφή τυραννίας.
β) Η άσκηση μιας τέτοιας ελευθερίας παραμορφώθηκε ιδιαίτερα από τις τεχνικές προόδους στους τομείς της χειραγώγησης των μαζών, της διαφήμισης, της προπαγάνδας, της επικοινωνίας, της πληροφόρησης, της σκηνοθεσίας της ζωής που βιώνουμε, με στόχο να υποταχθεί στην εξουσία του χρήματος και στο χρήμα της εξουσίας μια συνείδηση ευτελισμένη από το φόβο και μια σκέψη που μοιραία παραμένει φτωχή και αυτολογοκρινόμενη. Η μόνη που μπορεί σήμερα να την αποκαταστήσει, είναι η πάλη για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία.
  Απόρροια της ελεύθερης ανταλλαγής και της ελεύθερης κυκλοφορίας αγαθών και ανθρώπων, η ελεύθερη έκφραση απειλείται σήμερα από το εμπορευματικό πνεύμα που πρωτοστάτησε στην γέννησή της. Ό,τι την άνοιγε παλιά σήμερα την κλειδώνει, καθώς σφίγγει γύρω από τον κόσμο ο κλοιός του κέρδους.
  Το θέαμα του κόσμου το οποίο παρακολουθούμε ως παθητικοί θεατές, μας προσφέρεται για να το δούμε και να το ακούσουμε σύμφωνα με φαινομενικά ποικίλα σενάρια, που μάλλον υπηρετούν τα συμφέροντα των σκηνοθετών και των εντολοδόχων τους, παρά τα δικά μας.
  Ό,τι προσφέρεται στη γνώση μας έχει υποστεί επεξεργασία στα παρασκήνια: ένα συγκεκριμένο φωτισμό, μια ευαίσθητη ή χοντροκομμένη ρητορική, μια τέχνη να αποκρύπτεις το ουσιαστικό και να διαχειρίζεσαι, προκαλώντας αναστάτωση, τη θλιβερή επιμονή και την επανάληψη, επικράτειες σκιων και σιωπών όπου φήμες και υποψίες συγχέονται.
  Ο αγώνας κατά της τυραννίας για τον οποίο καμαρώνει η ελευθερία του λόγου και της σκέψης, είναι απάτη αν ο πολίτης δεν μάθει να επισημαίνει και να διακρίνει πως οι πληροφορίες με τις οποίες του υπερφορτώνουν τα μάτια και τα αυτιά καθημερινά, σε τί συνομωσίες συμφερόντων υπακούουν, ή τουλάχιστον πώς διατάσσονται, κατευθύνονται, παραμορφώνονται.
  Δεν πρέπει να αγνοούμε πως ακόμα κι όταν διοχετεύονται χύμα, μας προσφέρονται με τη συσκευασία των μμε. Οφείλεις να τις ξετυλίξεις και να τις ξεδιαλέξεις όπως ακριβώς ξετυλίγονται και ξεδιαλέγονται τα καταναλωτικά προϊόντα που ενίοτε υπήρξαν, συχνά είναι και θα γίνουν γρήγορα σκουπίδια. Γιατί μετά τη διαλογή, δεν υπάρχει το παραμικρό που , γεννώντας την έλξη, την απώθηση ή την αδιαφορία, να μην μπορεί να υποκλαπεί, να αποκατασταθεί ή να μεταλλαχθεί, προκειμένουν να υπηρετήσει το ατομικό και το συλλογικό καλό.

  Η βλασφημία είναι το κατάλοιπο ενός θρησκευτικού ολοκληρωτισμού ασυμβίβαστου με την ανθρώπινη πρόοδο.
Η θρησκεία είναι υπόθεση προσωπικής συναλλαγής ανάμεσα σε αυτόν που την ασπάζεται και το υπερφυσικό ον που ο ίδιος διάλεξε να του καθορίζει την μοίρα. Είναι απαράδεκτο να επιβάλλεται ενός εκκλησιαστικού ή κρατικού θεσμού, ενώπιον του οποίου κάποιος θα έπρεπε να υποκλίνεται. Η ελευθερία να πιστεύει κανείς και να τελεί τελετές δεν μπορεί να συγχέεται με την αυθαίρετη εξουσία να τις συνιστά σε όσους δεν την συμμερίζονται.
  Αν υποχρεώνεις το παιδί να υποταχθεί σε ένα δόγμα χωρίς να το διαφωτίσεις προηγουμένως με τη συγκριτική μελέτη της εβραϊκής, της χριστιανικής, της ισλαμικής, της βουδιστικής, της ινδουιστικής, της κελτικής, της αρχαιοελληνικής ή της αζτεκικής μυθολογίας είναι σαν να το διαφθείρεις.

_______________________________________________

πηγή: Ραουλ Βάνεγκεμ, «Τίποτα  δεν είναι ιερό»

Advertisements