Μήνας: Απρίλιος 2012

Τίποτα δεν είναι ιερό, Ραούλ Βάνεγκεμ

  Η εγγεγραμμένη στο αμερικανικό σύνταγμα αρχή σύμφωνα με την οποία «η ελευθερία του τύπου είναι από τα ισχυρότερα προπύργια της ελευθερίας και δεν μπορεί ποτέ να περιορίζεται παρά μόνο από δεσποτικές κυβερνήσεις» πρέπει να εξεταστεί σήμερα από δύο σκοπιές:
α) Υπήρξε και παραμένει όπλο ενάντια σε κάθε μορφή τυραννίας.
β) Η άσκηση μιας τέτοιας ελευθερίας παραμορφώθηκε ιδιαίτερα από τις τεχνικές προόδους στους τομείς της χειραγώγησης των μαζών, της διαφήμισης, της προπαγάνδας, της επικοινωνίας, της πληροφόρησης, της σκηνοθεσίας της ζωής που βιώνουμε, με στόχο να υποταχθεί στην εξουσία του χρήματος και στο χρήμα της εξουσίας μια συνείδηση ευτελισμένη από το φόβο και μια σκέψη που μοιραία παραμένει φτωχή και αυτολογοκρινόμενη. Η μόνη που μπορεί σήμερα να την αποκαταστήσει, είναι η πάλη για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία.
  Απόρροια της ελεύθερης ανταλλαγής και της ελεύθερης κυκλοφορίας αγαθών και ανθρώπων, η ελεύθερη έκφραση απειλείται σήμερα από το εμπορευματικό πνεύμα που πρωτοστάτησε στην γέννησή της. Ό,τι την άνοιγε παλιά σήμερα την κλειδώνει, καθώς σφίγγει γύρω από τον κόσμο ο κλοιός του κέρδους.
  Το θέαμα του κόσμου το οποίο παρακολουθούμε ως παθητικοί θεατές, μας προσφέρεται για να το δούμε και να το ακούσουμε σύμφωνα με φαινομενικά ποικίλα σενάρια, που μάλλον υπηρετούν τα συμφέροντα των σκηνοθετών και των εντολοδόχων τους, παρά τα δικά μας.
  Ό,τι προσφέρεται στη γνώση μας έχει υποστεί επεξεργασία στα παρασκήνια: ένα συγκεκριμένο φωτισμό, μια ευαίσθητη ή χοντροκομμένη ρητορική, μια τέχνη να αποκρύπτεις το ουσιαστικό και να διαχειρίζεσαι, προκαλώντας αναστάτωση, τη θλιβερή επιμονή και την επανάληψη, επικράτειες σκιων και σιωπών όπου φήμες και υποψίες συγχέονται.
  Ο αγώνας κατά της τυραννίας για τον οποίο καμαρώνει η ελευθερία του λόγου και της σκέψης, είναι απάτη αν ο πολίτης δεν μάθει να επισημαίνει και να διακρίνει πως οι πληροφορίες με τις οποίες του υπερφορτώνουν τα μάτια και τα αυτιά καθημερινά, σε τί συνομωσίες συμφερόντων υπακούουν, ή τουλάχιστον πώς διατάσσονται, κατευθύνονται, παραμορφώνονται.
  Δεν πρέπει να αγνοούμε πως ακόμα κι όταν διοχετεύονται χύμα, μας προσφέρονται με τη συσκευασία των μμε. Οφείλεις να τις ξετυλίξεις και να τις ξεδιαλέξεις όπως ακριβώς ξετυλίγονται και ξεδιαλέγονται τα καταναλωτικά προϊόντα που ενίοτε υπήρξαν, συχνά είναι και θα γίνουν γρήγορα σκουπίδια. Γιατί μετά τη διαλογή, δεν υπάρχει το παραμικρό που , γεννώντας την έλξη, την απώθηση ή την αδιαφορία, να μην μπορεί να υποκλαπεί, να αποκατασταθεί ή να μεταλλαχθεί, προκειμένουν να υπηρετήσει το ατομικό και το συλλογικό καλό.

  Η βλασφημία είναι το κατάλοιπο ενός θρησκευτικού ολοκληρωτισμού ασυμβίβαστου με την ανθρώπινη πρόοδο.
Η θρησκεία είναι υπόθεση προσωπικής συναλλαγής ανάμεσα σε αυτόν που την ασπάζεται και το υπερφυσικό ον που ο ίδιος διάλεξε να του καθορίζει την μοίρα. Είναι απαράδεκτο να επιβάλλεται ενός εκκλησιαστικού ή κρατικού θεσμού, ενώπιον του οποίου κάποιος θα έπρεπε να υποκλίνεται. Η ελευθερία να πιστεύει κανείς και να τελεί τελετές δεν μπορεί να συγχέεται με την αυθαίρετη εξουσία να τις συνιστά σε όσους δεν την συμμερίζονται.
  Αν υποχρεώνεις το παιδί να υποταχθεί σε ένα δόγμα χωρίς να το διαφωτίσεις προηγουμένως με τη συγκριτική μελέτη της εβραϊκής, της χριστιανικής, της ισλαμικής, της βουδιστικής, της ινδουιστικής, της κελτικής, της αρχαιοελληνικής ή της αζτεκικής μυθολογίας είναι σαν να το διαφθείρεις.

_______________________________________________

πηγή: Ραουλ Βάνεγκεμ, «Τίποτα  δεν είναι ιερό»

Παν σοκ άριστον!

Ένας ακόμη νεκρός. Στο Σύνταγμα. Ένας από τους δικούς μας. Εδώ και καιρό ο πόλεμος είναι σε εξέλιξη. Απλώς, το έχουν καταλάβει μόνο οι απέναντι. Εμείς, μαλακιζόμαστε και κόβουμε τσάρκες ανέμελα.

Τώρα θα σοκαριστούμε. Επειδή αυτοκτόνησε δημόσια. Όμως θα πρέπει να σοκαριστούμε με μέτρο. Είμαστε ευρωπαίοι εμείς. Όπως θα έλεγε και ο Παπαδημούλης «Η βία δεν είναι στην κουλτούρα μας».

Πολύ λογικό να βγει και η Μπακογιάννη να πει πως η αυτοκτονία δεν είναι στην κουλτούρα μας. Η κουλτούρα μας είναι ένα πράγμα το οποίο χρησιμοποιείται κατά πως βολεύει τον εκάστοτε εκπρόσωπο της κουλτούρας.

Για παράδειγμα, συγκινούμαστε ως λαός – αλλά και τα κόμματα – από τους άστεγους που κοιμούνται έξω τον χειμώνα, αλλά δεν έχουμε ιδιαίτερο πρόβλημα να μαντρώσουμε χιλιάδες άστεγους μετανάστες σε κάποιο στρατόπεδο για να βράζουν στα ΤΟΛ από λαμαρίνες.

Το σοκ μας έχει μέτρο. Δεν ισχύει το παν σοκ άριστον. Υπάρχουν σοκ και σοκ. Άλλο να αυτοκτονήσει ένας εφοπλιστής επειδή τα καράβια του έπεσαν έξω ή ένα καράβι του βούλιαξε παίρνοντας στο βυθό κάποιες εκατοντάδες επιβατών κι άλλο ν’ αυτοκτονήσει ένας ανώνυμος.

Άλλο σοκ δημιουργεί ο θάνατος ενός βουλευτή, που μπορεί να έφαγε ένα σκασμό λεφτά, να συμμετείχε ή να συναινούσε σε σκάνδαλα κι άλλο να αυτοκτονεί ένας τυχαίος. Δεν είναι το ίδιο.

Είμαστε στη ζώνη του ευρώ, δεν πρέπει να λαϊκίζουμε με τα σοκ. Πρέπει να σοκαριζόμαστε με μέτρο. Άλλωστε μια αυτοκτονία είναι στα πλαίσια των θυσιών του ελληνικού λαού, τον οποίο σέβονται ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς κι ο Παπαδήμος, όπως κατ’ επανάληψη έχουν δηλώσει.

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ταραχή μεν την αυτοκτονία ενός ανθρώπου για χρέη, αλλά θα πρέπει να σεβαστούμε τα μαλακισμένα φιλομνημονιακά κοπρόσκυλα που είναι βέβαιο ότι θ’ αρχίσουν να ρωτάνε «δηλαδή πριν το μνημόνιο δεν αυτοκτονούσαν άνθρωποι;».

Αυτά είναι τα «πρέπει». Τα «πρέπει» ενός πολέμου που μας τον έχουν κηρύξει, αλλά εμείς αρνούμαστε να ανταποδώσουμε τα πυρά. Αρεσκόμαστε να είμαστε αναλώσιμοι στόχοι. Έτσι ρε παιδί μου τη βρίσκουμε. Έτσι, αυτό λέμε, για να μην παραδεχτούμε απλώς ότι είμαστε δειλοί.

Δειλία, πάντως, δεν είναι η αυτοκτονία. Θέλει απίστευτη δύναμη και πάλη για να νικήσει κάποιος το ένστικτο της επιβίωσης. Κι αυτή τη δύναμη, την παίρνει από την απόγνωση που απλόχερα μας μοιράζουν. Αύριο θα είσαι εσύ αυτός που θα αυτοκτονήσει. Μεθαύριο εγώ. Ή και με την αντίστροφη σειρά, δεν έχει σημασία.

Είμαστε μόνοι. Ολομόναχοι. Κι όσο μένουμε μόνοι θα αυτοκτονούμε. Παπαριές τα περί αλληλεγγύης και «δεν είσαι μόνος». Παπαριές τα «γιατί δε ζήτησες βοήθεια;». Από ποιον να ζητήσεις; Ποιος έχει να σου δώσει; Χρέη έχουν αυτοί που αυτοκτονούν. Σε αδιέξοδο βρίσκονται. Δεν έχουν ερωτική απογοήτευση. Δεν είχαν «ροπή προς την κατάθλιψη».

Εάν επρόκειτο για την αυτοκτονία ενός, πέντε, δέκα ανθρώπων, άντε να κάτσεις και να εξετάσεις και ψυχολογικούς παράγοντες. Ξέρετε όμως μέχρι σήμερα πόσοι δικοί μας έχουν αυτοκτονήσει λόγω χρεών και απόγνωσης; Όχι! Ούτε εγώ ξέρω.
Ξέρετε πότε θα μάθουμε πόσοι δικοί μας αυτοκτόνησαν λόγω χρεών και απόγνωσης; Ποτέ!

Ο λόγος είναι απλός. Δηλώνονται οι αυτοκτονίες που αναφέρονται στην αστυνομία και μόνο αυτές. Βλέπετε, η Ορθόδοξη εκκλησία δεν κηδεύει τους αυτόχειρες. Κι έτσι πολλές οικογένειες παρακαλούν τους γιατρούς να δώσουν πιστοποιητικό θανάτου στο οποίο αναφέρεται ως λόγος θανάτου η ανακοπή.

Βλέπετε, ακόμη και σήμερα η αυτοκτονία είναι λόγος στιγματισμού της οικογένειας του αυτόχειρα. Κι έτσι, πολλές αυτοκτονίες κρύβονται κάτω από άλλα πιστοποιητικά θανάτου που αναφέρουν ως αιτία θανάτου το έμφραγμα ή το εγκεφαλικό.

Δε δηλώνονται οι αυτόχειρες στην Ελλάδα. Όχι ότι αν δηλώνονταν βέβαια θα σοκαριζόμασταν περισσότερο. Θα υποκρινόμασταν ότι δεν μας τρομάζει ο αριθμός. Διότι αν μας τρόμαζε θα έπρεπε να κάνουμε κάτι. Να αντιδράσουμε. Να πολεμήσουμε αυτούς που μας σκοτώνουν και τους μπάτσους που τους φυλάνε.

Όμως δε θέλουμε να το κάνουμε. Είμαστε δειλοί. Δε θέλουμε να πολεμήσουμε. Δεν το ‘χουμε, πώς το λένε; Εκλογές θέλουμε. Είμαστε ευρωπαίοι. Δεν είναι η επιβίωση στην κουλτούρα μας βρε αδελφέ. Με το ζόρι επαναστάτης;

πηγή: Καρτέσιος