Ένα αυταρχικό ΔΝΤ

Σε αυτήν την εγκληματική οργάνωση μας παρέδωσε ο George Papandreou, ο οποίος μετά την αποστολή του να ξεπουλήσει τα πάντα θα πάρει κάποια θέση στον οργανισμό ως αντάλλαγμα για την επιτυχία της αποστολής του. Διαβάστε παραδείγματα χωρών που έκαναν το λάθος να ζητήσουν τη βοήθειά του.

Ο πρόεδρος της Ινδονησίας υπογράφει την παράδοση της χώρας στον Μισέλ Καμντεσούς, γάλλο, διευθύνων σύμβουλο του ΔΝΤ και πρώην σοσιαλιστή (1997) πηγή:http://www.globalasia.org/Back_Issues/Volume_3_Number_4_Winter_2008/The_Search_for_a_New_Financial_Order.html

  Το ΔΝΤ ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν υπαγορεύει, αλλά πάντοτε «διαπραγματεύεται» τους όρους οποιασδήποτε συμφωνίας για δάνειο με τη δανειζόμενη χώρα. Πρόκειται όμως για μονόπλευρες διαπραγματεύσεις στις οποίες όλη η εξουσία βρίσκεται στα χέρια του, σε μεγάλο βαθμό επειδή πολλές από τις χώρες που ζητούν τη βοήθεια του ΔΝΤ έχουν απεγνωσμένα ανάγκη από κεφάλαια. Μολονότι το είχα δει αυτό ξεκάθαρα στην Αιθιοπία και σε άλλες αναπτυσσόμενες χώρες, το αισθάνθηκα ξανά κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου στη Νότια Κορέα το Δεκέμβριο του 1997, ενώ εξελισσόταν η κρίση στην Ανατολική Ασία. Οι οικονομολόγοι της Ν.Κορέας γνώριζαν ότι οι πολιτικές που προωθούσε στη χώρα τους το ΔΝΤ θα ήταν καταστροφικές. Και ενώ εκ των υστέρων, ακόμα και το ΔΝΤ παραδέχθηκε ότι επέβαλε υπερβολική δημοσιονομική λιτότητα, τότε ελάχιστοι οικονομολόγοι(εκτός ΔΝΤ) θεωρούσαν ότι η πολιτική αυτή είχε νόημα. Ωστόσο, οι οικονομικοί ηγέτες της Κορέας παρέμεναν σιωπηλοί.

  Αναρωτήθηκα για την αιτία αυτής της σιωπής, αλλά δεν κατάφερα να πάρω την απάντηση από τους κυβερνητικούς αξιωματούχους παρά μόνο δύο χρόνια αργότερα, σε επόμενη επίσκεψή μου, όταν η οικονομία της Κορέας είχε ανακάμψει. Η απάντηση ήταν, δεδομένων των προηγούμενων εμπειριών, αυτή που είχα εξαρχής υποπτευθεί. Οι Κορεάτες αξιωματούχοι εξήγησαν απρόθυμα ότι είχαν φοβηθεί να διαφωνήσουν ανοιχτά.

  Το ΔΝΤ όχι μόνο μπορούσε να διακόψει τη διάθεση δικών του κεφαλαίων, αλλά μπορούσε να χρησιμοποιήσει το φοβερό κύρος του για να αποθαρρύνει τις επενδύσεις από ιδιωτικά κεφάλαια της αγοράς, μεταδίδοντας στους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς του ιδιωτικού τομέα τις αμφιβολίες που είχε το ΔΝΤ σχετικά με την οικονομία της Κορέας. Επομένως η Κορέα δεν είχε επιλογή. Ακόμα και μια έμμεση κριτική από την Κορέα για το πρόγραμμα του ΔΝΤ θα μπορούσε να έχει καταστροφική επίδραση. Για το ΔΝΤ, θα σήμαινε ότι η κυβέρνηση δεν κατανοούσε πλήρως την «οικονομική πολιτική του ΔΝΤ» ότι διατηρούσε επιφυλάξεις και ότι θα ήταν επομένως λιγότερο πιθανό να υλοποιήσει πραγματικά το πρόγραμμα.

  Μια δημόσια ανακοίνωση από το ΔΝΤ ότι οι διαπραγματεύσεις είχαν διακοπεί, ή έστω αναβληθεί, θα έστελνε ένα ιδιαίτερα αρνητικό σήμα στις «αγορές». Το σήμα αυτό θα οδηγούσε στην καλύτερη περίπτωση σε υψηλότερα επιτόκια ενώ στην χειρότερη σε πλήρη αποκοπή από τα ιδιωτικά κεφάλαια.

  Ακόμα πιο σοβαρό για μερικές από τις φτωχότερες χώρες οι οποίες έχουν ούτως ή άλλως μικρή πρόσβαση σε ιδιωτικά κεφάλαια, είναι το γεγονός ότι άλλοι δωρητές (Παγκόσμια τράπεζα, Ε.Ε. και πολλοί άλλοι οργανισμοί και χώρες) εξαρτούν την πρόσβαση στα κεφάλαιά τους από την έγκριση του ΔΝΤ. Οι πρόσφατες πρωτοβουλίες για παραγραφή των χρεών έδωσαν στην πραγματικότητα ακόμα μεγαλύτερη δύναμη στο ΔΝΤ, γιατί αν δεν εγκρίνει την οικονομική πολιτική της χώρας, δεν υπάρξει παραγραφή των χρεών.

     Η έλλειψη ισορροπίας μεταξύ ΔΝΤ και των χωρών «πελατών» δημιουργεί αναπόφευκτα ένταση μεταξύ τους, αλλά η συμπεριφορά του ΔΝΤ στις διαπραγματεύσεις οξύνει μια ήδη δύσκολη κατάσταση. Καθώς υπαγορεύει τους όρους των συμφωνιών, το ΔΝΤ πραγματικά καταπνίγει οποιαδήποτε συζήτηση εντός μιας κυβέρνησης-πελάτη- για να μη μιλήσουμε για ευρύτερο διάλογο μέσα στη χώρα- σχετικά με τις εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές. Σε περιόδους κρίσεων, το ΔΝΤ δικαιολογούσε την στάση του λέγοντας ότι «απλώς δεν υπήρχε χρόνος». Όμως η συμπεριφορά του ελάχιστα διέφερε, είτε υπήρχε κρίση είτε όχι. Η άποψη του ΔΝΤ ήταν απλή: τα ερωτήματα, ιδιαίτερα όταν διατυπώνονταν μεγαλόφωνα και ανοιχτά, θεωρούνταν ως πρόκληση κατά της απαραβίαστης ορθοδοξίας. Εάν γίνονταν δεκτά, μπορεί και να υπονόμευαν το κύρος και την αξιοπιστία της. Οι ηγέτες των κυβερνήσεων το γνώριζαν αυτό και έπρατταν αναλόγως- μπορούσαν να διαφωνούν κατ’ιδίαν , όχι όμως και δημόσια. Οι πιθανότητες να αλλάξουν τις απόψεις του ταμείου ήταν ελάχιστες, ενώ οι πιθανότητες να ενοχλήσουν τους ηγέτες του Ταμείου και να τους κάνουν να υιοθετήσουν σκληρότερη στάση σε άλλα ζητήματα ήταν πολύ μεγαλύτερες.

Και αν θύμωναν ή ενοχλούνταν, το ΔΝΤ ενδεχομένως θα ανέβαλλε τα δάνεια του- τρομακτική προοπτική για μια χώρα που αντιμετωπίζει κρίση. Αλλά το γεγονός ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έμοιαζαν να επικροτούν τις συστάσεις του δεν σήμαινε ότι όντως συμφωνούσαν με αυτές. Και το ΔΝΤ το γνώριζε.

_______________________________________________

πηγή: Η Μεγάλη Αυταπάτη, Joseph E.Stiglitz

Advertisements