Μήνας: Ιουνίου 2011

Ένα αυταρχικό ΔΝΤ

Σε αυτήν την εγκληματική οργάνωση μας παρέδωσε ο George Papandreou, ο οποίος μετά την αποστολή του να ξεπουλήσει τα πάντα θα πάρει κάποια θέση στον οργανισμό ως αντάλλαγμα για την επιτυχία της αποστολής του. Διαβάστε παραδείγματα χωρών που έκαναν το λάθος να ζητήσουν τη βοήθειά του.

Ο πρόεδρος της Ινδονησίας υπογράφει την παράδοση της χώρας στον Μισέλ Καμντεσούς, γάλλο, διευθύνων σύμβουλο του ΔΝΤ και πρώην σοσιαλιστή (1997) πηγή:http://www.globalasia.org/Back_Issues/Volume_3_Number_4_Winter_2008/The_Search_for_a_New_Financial_Order.html

  Το ΔΝΤ ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν υπαγορεύει, αλλά πάντοτε «διαπραγματεύεται» τους όρους οποιασδήποτε συμφωνίας για δάνειο με τη δανειζόμενη χώρα. Πρόκειται όμως για μονόπλευρες διαπραγματεύσεις στις οποίες όλη η εξουσία βρίσκεται στα χέρια του, σε μεγάλο βαθμό επειδή πολλές από τις χώρες που ζητούν τη βοήθεια του ΔΝΤ έχουν απεγνωσμένα ανάγκη από κεφάλαια. Μολονότι το είχα δει αυτό ξεκάθαρα στην Αιθιοπία και σε άλλες αναπτυσσόμενες χώρες, το αισθάνθηκα ξανά κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου στη Νότια Κορέα το Δεκέμβριο του 1997, ενώ εξελισσόταν η κρίση στην Ανατολική Ασία. Οι οικονομολόγοι της Ν.Κορέας γνώριζαν ότι οι πολιτικές που προωθούσε στη χώρα τους το ΔΝΤ θα ήταν καταστροφικές. Και ενώ εκ των υστέρων, ακόμα και το ΔΝΤ παραδέχθηκε ότι επέβαλε υπερβολική δημοσιονομική λιτότητα, τότε ελάχιστοι οικονομολόγοι(εκτός ΔΝΤ) θεωρούσαν ότι η πολιτική αυτή είχε νόημα. Ωστόσο, οι οικονομικοί ηγέτες της Κορέας παρέμεναν σιωπηλοί.

  Αναρωτήθηκα για την αιτία αυτής της σιωπής, αλλά δεν κατάφερα να πάρω την απάντηση από τους κυβερνητικούς αξιωματούχους παρά μόνο δύο χρόνια αργότερα, σε επόμενη επίσκεψή μου, όταν η οικονομία της Κορέας είχε ανακάμψει. Η απάντηση ήταν, δεδομένων των προηγούμενων εμπειριών, αυτή που είχα εξαρχής υποπτευθεί. Οι Κορεάτες αξιωματούχοι εξήγησαν απρόθυμα ότι είχαν φοβηθεί να διαφωνήσουν ανοιχτά.

  Το ΔΝΤ όχι μόνο μπορούσε να διακόψει τη διάθεση δικών του κεφαλαίων, αλλά μπορούσε να χρησιμοποιήσει το φοβερό κύρος του για να αποθαρρύνει τις επενδύσεις από ιδιωτικά κεφάλαια της αγοράς, μεταδίδοντας στους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς του ιδιωτικού τομέα τις αμφιβολίες που είχε το ΔΝΤ σχετικά με την οικονομία της Κορέας. Επομένως η Κορέα δεν είχε επιλογή. Ακόμα και μια έμμεση κριτική από την Κορέα για το πρόγραμμα του ΔΝΤ θα μπορούσε να έχει καταστροφική επίδραση. Για το ΔΝΤ, θα σήμαινε ότι η κυβέρνηση δεν κατανοούσε πλήρως την «οικονομική πολιτική του ΔΝΤ» ότι διατηρούσε επιφυλάξεις και ότι θα ήταν επομένως λιγότερο πιθανό να υλοποιήσει πραγματικά το πρόγραμμα.

  Μια δημόσια ανακοίνωση από το ΔΝΤ ότι οι διαπραγματεύσεις είχαν διακοπεί, ή έστω αναβληθεί, θα έστελνε ένα ιδιαίτερα αρνητικό σήμα στις «αγορές». Το σήμα αυτό θα οδηγούσε στην καλύτερη περίπτωση σε υψηλότερα επιτόκια ενώ στην χειρότερη σε πλήρη αποκοπή από τα ιδιωτικά κεφάλαια.

  Ακόμα πιο σοβαρό για μερικές από τις φτωχότερες χώρες οι οποίες έχουν ούτως ή άλλως μικρή πρόσβαση σε ιδιωτικά κεφάλαια, είναι το γεγονός ότι άλλοι δωρητές (Παγκόσμια τράπεζα, Ε.Ε. και πολλοί άλλοι οργανισμοί και χώρες) εξαρτούν την πρόσβαση στα κεφάλαιά τους από την έγκριση του ΔΝΤ. Οι πρόσφατες πρωτοβουλίες για παραγραφή των χρεών έδωσαν στην πραγματικότητα ακόμα μεγαλύτερη δύναμη στο ΔΝΤ, γιατί αν δεν εγκρίνει την οικονομική πολιτική της χώρας, δεν υπάρξει παραγραφή των χρεών.

     Η έλλειψη ισορροπίας μεταξύ ΔΝΤ και των χωρών «πελατών» δημιουργεί αναπόφευκτα ένταση μεταξύ τους, αλλά η συμπεριφορά του ΔΝΤ στις διαπραγματεύσεις οξύνει μια ήδη δύσκολη κατάσταση. Καθώς υπαγορεύει τους όρους των συμφωνιών, το ΔΝΤ πραγματικά καταπνίγει οποιαδήποτε συζήτηση εντός μιας κυβέρνησης-πελάτη- για να μη μιλήσουμε για ευρύτερο διάλογο μέσα στη χώρα- σχετικά με τις εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές. Σε περιόδους κρίσεων, το ΔΝΤ δικαιολογούσε την στάση του λέγοντας ότι «απλώς δεν υπήρχε χρόνος». Όμως η συμπεριφορά του ελάχιστα διέφερε, είτε υπήρχε κρίση είτε όχι. Η άποψη του ΔΝΤ ήταν απλή: τα ερωτήματα, ιδιαίτερα όταν διατυπώνονταν μεγαλόφωνα και ανοιχτά, θεωρούνταν ως πρόκληση κατά της απαραβίαστης ορθοδοξίας. Εάν γίνονταν δεκτά, μπορεί και να υπονόμευαν το κύρος και την αξιοπιστία της. Οι ηγέτες των κυβερνήσεων το γνώριζαν αυτό και έπρατταν αναλόγως- μπορούσαν να διαφωνούν κατ’ιδίαν , όχι όμως και δημόσια. Οι πιθανότητες να αλλάξουν τις απόψεις του ταμείου ήταν ελάχιστες, ενώ οι πιθανότητες να ενοχλήσουν τους ηγέτες του Ταμείου και να τους κάνουν να υιοθετήσουν σκληρότερη στάση σε άλλα ζητήματα ήταν πολύ μεγαλύτερες.

Και αν θύμωναν ή ενοχλούνταν, το ΔΝΤ ενδεχομένως θα ανέβαλλε τα δάνεια του- τρομακτική προοπτική για μια χώρα που αντιμετωπίζει κρίση. Αλλά το γεγονός ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έμοιαζαν να επικροτούν τις συστάσεις του δεν σήμαινε ότι όντως συμφωνούσαν με αυτές. Και το ΔΝΤ το γνώριζε.

_______________________________________________

πηγή: Η Μεγάλη Αυταπάτη, Joseph E.Stiglitz

Χρυσή Αυγή: Στόχος κάθε μελαμψός, μετά τους μετανάστες

Σύμφωνα με το tvxs.gr:

Ανεξέλεγκτες διαστάσεις τείνει να πάρει η δράση των ρατσιστικών ομάδων που ξυλοκοπούν ανθρώπους επειδή έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος.  Τελευταίο επεισόδιο, η  επίθεση κατά δύο Ινδών, υπαλλήλων πολυεθνικής εταιρείας, σε περιοχή του Πειραιά.  Την ίδια ώρα  ήταν σε εξέλιξη  συγκέντρωση της «Χρυσής Αυγής», την οποία αθωώνει προκαταβολικά τοπικός αστυνόμος.

..Γι’αυτόν ακριβώς τον λόγο ο παρακάτω κύριος αναζητεί σωματοφύλακες για την προσωπική του ασφάλεια από τους παραπάνω:

Στρατιωτική θητεία και πολιτικοί..

Εσείς γνωρίζετε που υπηρέτησαν και για πόσον καιρό οι αρχηγοί των κομμάτων μας; Ναι ναι αυτοί που φωνάζουν για «πατρίδα» όταν οι ίδιοι δεν έχουν κάνει μέχρι σήμερα την παραμικρή θυσία γι’αυτήν (η σύγκριση με τον Καποδίστρια που είχε αρνηθεί τον μισθό του είναι για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Πρωθυπουργός, ΓΡΑΦΕΑΣ ΑΡΜΑΤΩΝ. Το 1978 παρουσιάστηκε στη Καλαμάτα. Εξαγόρασε 16 μήνες θητείας προς 19.000 δρχ. και απολύθηκε τον Αύγουστο του 1979.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ: Πρόεδρος ΝΔ, ΝΑΥΤΗΣ. Τον Ιούλιο του 1976 παρουσιάστηκε στο Πολεμικό Ναυτικό, τον Οκτώβριο απολύθηκε, πληρώνοντας 21.000 δρχ. με τις….οποίες εξαγόρασε τους 21 μήνες. Το υπόλοιπο τρίμηνο της θητείας του το έκανε το 1977.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Πρώην Πρωθυπουργός, ΝΑΥΤΗΣ ΜΕ ΠΛΑΤΥΠΟΔΙΑ. Το 1977 παρουσιάστηκε και πήρε απολυτήριο το 1979. Ειδικότητα –προσέξτε– διαχειριστής / εφοδιαστής .

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: ΥΕΘΑ. Το 1986 παρουσιάστηκε στη Κόρινθο. Οι γιατροί τον έβγαλαν Ι3 λόγω «παχυσαρκίας». Εξαγόρασε εννέα μήνες θητείας προς 27.000 δρχ.

ΑΚΗΣ ΤΣΟΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ: Πρώην ΥΕΘΑ, ΑΠΑΛΛΑΓΗ. Το 1968 κηρύχτηκε ανυπότακτος, το 1972 έχασε την ελληνική ιθαγένεια. Το 1975 με 29.000 δρχ. εξαγόρασε 29 μήνες θητείας.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ: Αντιπρόεδρος Κυβέρνησης, ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ. Το 1959 παρουσιάστηκε στο ΠΝ και απολύθηκε το 1961. Σ´ αυτό το διάστημα με την ειδικότητα του διαχειριστή, φύλαγε ένα φάρο στον «ακριτικό» Πειραιά.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ: Πρόεδρος ΛΑΟΣ, ΣΜΗΝΙΤΗΣ. Υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία στο λεκανοπέδιο Αττικής και ένα μέρος της θητείας του βρισκόταν στο γραφείο δημοσίων σχέσεων της Αεροπορίας στην… οδό Πανεπιστημίου!

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ: Πρόεδρος Συνασπισμού, ΝΑΥΤΗΣ. Την άνοιξη του 2003 είχε επιλεγεί να υπηρετήσει στο Στρατό Ξηράς, όμως με «μέσο» στην τότε Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, κατάφερε να κάνει μετάταξη στο Πολεμικό Ναυτικό, στο Κέντρο Εκπαίδευσης Παλάσκα στο Σκαραμαγκά. Εκεί, αφού πέρασε τη βασική εκπαίδευση διάρκειας 50 ημερών, ξανάβαλε «μέσο» για τη μονάδα του: τοποθετήθηκε στη διοίκηση του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, στην «ακριτική» Λεωφόρο Μεσογείων, στο Πεντάγωνο, μέσα στην καρδιά του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, όπου για να υπηρετήσεις εκεί τη θητεία σου θα πρέπει να διαθέτεις τεράστιο βύσμα.

Την άνοιξη του 2004 χρησιμοποίησε ένα νόμο του Άκη Τσοχατζόπουλου, που έλεγε ότι αν είσαι στο στρατό και κατέβεις υποψήφιος βουλευτής παίρνεις προσωρινή απόλυση και επανέρχεσαι μετά. Έτσι λοιπόν απολύθηκε προσωρινά κατεβαίνοντας υποψήφιος και μετά τις εκλογές ξαναγύρισε στις τάξεις του Ναυτικού.

Στο μεταξύ, η στρατιωτική θητεία είχε μειωθεί κατά τρεις μήνες και εκεί που χρωστούσε έξι (6) μήνες, υπηρέτησε τρεις (3)… Ο ίδιος αναφέρει για τους τελευταίους του μήνες: «είχε πέσει τρελό σύρμα στη μονάδα ότι ήμουν υποψήφιος βουλευτής και από κει που με στέλνανε για αγγαρείες, μόνο προσοχές δεν μου βαράγανε!». Συνολικά υπηρέτησε 15 μήνες και απολύθηκε στις 28 Ιουλίου 2004, δηλαδή πάνω στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

πηγή πληροφοριών: http://www.ramnousia.com/

Ντροπής πράματα κυρ Μάκη!

Σκηνικό απείρου κάλους στον τηλεοπτικό σκουπιδοδέκτη και στην εκπομπή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου με τον Ανευλαβή..

Απολαύστε αφού πρώτα πάρετε τα παιδιά από την οθόνη..

Δυστυχώς αυτή είναι η αληθινή τηλεόραση και αυτός είναι ο πολιτισμός που πλασάρει. Ευτυχώς υπάρχει και το youtube και τα καταγράφει γιατί είναι κρίμα να ξεχαστεί αυτό το «ξεβράκωμα» της γυάλινης «πολιτισμένης» βιτρίνας που μας πουλάνε οι εφοπλιστές και οι μεγαλοεργολάβοι.

Μην τους δίνετε σημασία μην αγοράζετε τα προϊόντα που διαφημίζουν.

Η μόνη αλήθεια για το μνημόνιο..

Τον τελευταίο καιρό δεν βρίσκω λόγια να πω για την κατάσταση στην Ελλάδα. Το μόνο που έχω να πω είναι πως η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη και πρέπει να φύγει με οποιοδήποτε μέσο.

Ένα από τα άρθρα με το οποίο συμφωνώ 100% είναι το παρακάτω από το ιστολόγιο http://anarchypress.wordpress.com.

Επειδή η κατάσταση με το μνημονιακό σήριαλ συνεχίζεται θα προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε ορισμένα συμπεράσματα και να αναφερθούμε στα ψέματα και στις αλήθειες.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν.

Η αλήθεια είναι πως λεφτά υπάρχουν. Συνεπώς το ψέμα βρίσκεται στην μετέπειτα δήλωση του Γιωργάκη, ότι δεν υπάρχουν λεφτά.

Η αλήθεια είναι πως αυτό το Πασοκικό ψέμα υποκρύπτει σκοπιμότητες.

Είναι ψέμα πως η διαδικασία για την «σωτηρία» της Ελλάδας ξεκίνησε μετά από τις εκλογές όπου ανατέθηκε η διαχείριση της εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ. Αυτή είχε ξεκινήσει από πολύ καιρό. Τόσο με την δήθεν δυσβάστακτη αύξηση του «χρέους» όσο και με τις συνεννοήσεις που είχαν γίνει παρασκηνιακά (και βγήκαν στο φώς της δημοσιότητας λόγω ανταγωνισμών μέσα στους κόλπους των εξουσιαστών).

Η αλήθεια είναι πως αυτά που έχουν ξεκινήσει εδώ και ένα χρόνο είναι μονόδρομος. Μόνο που αυτός ο μονόδρομος είναι χαραγμένος κι επιλεγμένος από τους κυρίαρχους για να ενισχύσει την εξουσία και να συστηματοποιήσει την εκμετάλλευση.

Η αλήθεια είναι πως αυτός ο δρόμος κατασκευάζει ακόμα χειρότερες συνθήκες για τους ανθρώπους του ελλαδικού χώρου.

Είναι ψέμα ότι δεν ήξεραν οι ισχυροί της Ευρώπης (Γαλλία, Γερμανία κλπ) για αυτήν την διαδικασία. Ήξεραν και πολύ καλά μάλιστα και είχαν καταστρώσει λεπτομερή σχέδια και εναλλακτικές «λύσεις».

Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει κανενός είδους κρίση. Τα όσα έχουν τεθεί σε κίνηση με το πρόσχημα της «κρίσης» και του «χρέους» έχουν πολλαπλούς στόχους, αλλά και πολλούς αποδέκτες.

Η αλήθεια είναι πως όλη αυτή η κατάσταση διευκολύνει την διαδικασία ενοποίησης της κυριαρχίας σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Μια διαδικασία που έχει μπει στην τελική της ευθεία εδώ και δύο δεκαετίες. Αυτός είναι και ο λόγος που, μέσω του εδώ ενδιαμέσου των υπερατλαντικών συμφερόντων Γιωργάκη, εξυπηρετούνται και τα συμφέροντα της εγχώριας και της ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Έτσι, ΔΝΤ και Ευρωπαϊκή Τράπεζα προχωρούν στην αναδιανομή των μερισμάτων εξουσίας και εκμετάλλευσης στους δικαιούχους.

Είναι ψέμα πως δεν υπάρχει συναίνεση ανάμεσα στις μερίδες της πολιτικής εξουσίας. Αυτή υπήρχε ανέκαθεν. Όλα τα κόμματα από την λεγόμενη αριστερά ως και την πιο σκληρή πτέρυγα της λεγόμενης δεξιάς έχουν δώσει την συναίνεσή τους στα όσα δρομολογούνται. Πίσω από την συναίνεση, που υποτίθεται πως ζητούν αυτοί που έχουν «το πάνω χέρι», κρύβεται η ανυπομονησία τους να προχωρήσουν άμεσα οι διαδικασίες διανομής της πίττας που λέγεται εκμεταλλεύσιμοι κι ανεκμετάλλευτοι πόροι του ελλαδικού χώρου.

Η αλήθεια είναι πως η αλληλοδιείσδυση των διαφόρων τμημάτων της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας (βλέπε π.χ. συμφωνίες με Κίνα και όχι μόνο μ’ αυτήν) είναι τόσο πολυσύνθετη και διαπλεκόμενη που κάθε προσπάθεια να αμφισβητηθεί η διαδικασία ενοποίησης της κυριαρχίας καταντά χαμένος κόπος. Η συναίνεση, λοιπόν, αφορά την εξασφάλιση των αλληλοδιαπλεκομένων συμφερόντων. Αυτός είναι και ένας λόγος που ξεφύτρωσαν κι άλλα κόμματα κι αποκόμματα, με σκοπό να διασφαλίσει η κάθε πλευρά όσο γίνεται πιο καλά τα συμφέροντά της. Οι πολιτικοί σχηματισμοί, χρησιμεύουν σ’ αυτή την κατεύθυνση αλλά και κατοχυρώνουν την πολιτική τους έκφραση, με τον ανάλογο κόσμο που ελέγχουν ή επιδιώκουν να αποσπάσουν και να επανακατευθύνουν.

Είναι ψέμα πως εκχωρήθηκε η λεγόμενη εθνική κυριαρχία με το μνημόνιο Νο1. Αυτή η ιδέα έχει πεθάνει εδώ και πολύν καιρό (αν υποτεθεί πως κάποτε υπήρξε). Αυτό που έγινε πριν από ένα χρόνο ήταν και η τυπική επιβεβαίωση του γεγονότος. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που κανένας από τους υπερασπιστές της δεν καλεί στον αυτονόητο γι’ αυτόν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Επειδή, πολύ απλά, κανένας αγώνας δεν μπορεί να αναστήσει «σεσηπότες νεκρούς» (πτώματα σε αποσύνθεση).

Η αλήθεια είναι πως για να επιβάλουν τις θελήσεις τους, οι εξουσιαστές, χρειάζονται να αποδιοργανώσουν τον κοινωνικό χώρο, να αλλάξουν τις σχέσεις που ήδη υπάρχουν ανάμεσα σε ομάδες και άτομα και να τις διαχωρίσουν ακόμη περισσότερο. Χρειάζονται να μεταστρέψουν την αντίθεση των ανθρώπων και των κοινωνικών ομάδων προς το κράτος και τις εξουσιαστικές-εκμεταλλευτικές σχέσεις σε έναν μισαλλόδοξο και «φυλετικό» ανταγωνισμό ανάμεσα στις ομάδες της κοινωνίας. Κι αυτό είναι που έχουν θέσει σε εφαρμογή τα τελευταία τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια.

Η αλήθεια είναι πως τα μέτρα που τίθενται σε εφαρμογή εδώ και ένα χρόνο έχουν σαν σκοπό να γονατίσουν και να υποτάξουν τον κόσμο του ελλαδικού χώρου που μέχρι πριν από δυόμιση χρόνια απέδειξε πως –παρά τις αντιξοότητες και τα εμπόδια που του στήνουν οι κυρίαρχοι– μπορεί να εξεγείρεται.

Η αλήθεια είναι πως το σύστημα διαχείρισης των εξουσιαστικών συμφερόντων βρίσκεται σε διαδικασία αναπροσαρμογής. Γι’ αυτό και όλοι οι διάδοχοι και φιλόδοξοι επίγονοι σπεύδουν να στηρίξουν ανακαινισμένες μορφές εξουσίας. Ανάμεσά τους κι αυτοί που εμφανίζουν ορισμένες απ’ αυτές σαν απελευθερωτικές, αντιεξουσιαστικές, ακόμα και ως αναρχικές.

Είναι ψέμα πως το ζήτημα της διαχείρισης των εξουσιαστικών υποθέσεων και των αποφάσεων με εξουσιαστικούς τρόπους μπορεί να έχει οποιαδήποτε σχέση με την απελευθέρωση των ανθρώπων και με την αναρχία. Η αναρχία δεν ταυτίζεται ούτε με την εξουσία, ούτε με την δημοκρατία (άμεση ή έμμεση). Γι’ αυτό και τα τεχνάσματα της άμεσης δημοκρατίας και των λαϊκών συνελεύσεων αποσκοπούν στο να μεταστρέψουν την ουσιαστική αντίθεση κομματιών της κοινωνίας με το κράτος και τους εξουσιαστές-εκμεταλλευτές, σε τρόπο διαχείρισης των επιβαλλόμενων μέτρων από τους ευρωπαίους και υπερατλαντικούς δυνάστες των ανθρώπων. Πρόκειται με άλλα λόγια για μια επιχειρούμενη επαναδιαπραγμάτευση του «χρέους».

Η αλήθεια είναι πως με την δολοφονία των εργαζομένων στη Μαρφίν, από μια παρακρατική συμμορία, αναχαιτίστηκε η οργή και το πάθος των ανθρώπων ενάντια στο μνημόνιο Νο1. Αν τότε γινόταν πραγματικότητα μία εισβολή των διαδηλωτών στη Βουλή (ή έστω μια δυναμική απόπειρα), τότε μπορούμε να συμπεράνουμε πως οι συνθήκες σήμερα θα ήταν διαφορετικές, αφού και μόνο η αναβολή της ψήφισης με ένα τέτοιο τρόπο θα είχε σοβαρές επιπτώσεις

Είναι ψέμα πως η αντίθεση των ανθρώπων προς όσα εφαρμόζουν οι εξουσιαστές έχει καταλαγιάσει. Το μνημόνιο Νο2 ετοιμάζεται να ψηφιστεί. Τώρα, όμως, η εξασφάλιση της Βουλής έρχεται από αυτούς που φωνάζουν «έξω οι κλέφτες», προσπαθώντας να σκεπάσουν το «ΝΑ ΚΑΕΙ, ΝΑ ΚΑΕΙ, ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ Η ΒΟΥΛΗ». Ενδεχομένως κάποιοι απ’ αυτούς, που θέλουν να βγουν οι κλέφτες, σκοπεύουν να καταλάβουν τη θέση τους στα έδρανα. Προφανώς, αυτοί που θα οδηγηθούν να περικυκλώσουν τη βουλή δεν έχουν σκοπό να την καταλάβουν, αλλά να την προστατεύσουν από όσους τυχόν θελήσουν να εισβάλουν.

Η αλήθεια είναι πως αυτά τα μέτρα προστασίας της Βουλής ωχριούν στις αλυσίδες που συνηθίζει να στήνει το ΚΚΕ με τους σημαιοφόρους-ροπαλοφόρους του.

Είναι ψέμα πως υπάρχουν κλέφτες. Κλοπή υπάρχει όταν σου αφαιρέσουν κάτι που σου ανήκει πραγματικά. Οι σκλάβοι ποτέ δεν είχαν κάτι δικό τους. Η ψευδαίσθηση που καλλιεργείται στους σύγχρονους σκλάβους είναι πως τους κλέβουν. Ενώ στην πραγματικότητα η κλοπή γίνεται ανάμεσα σ’ αυτούς που κατέχουν και διαχειρίζονται τον πλούτο. Αυτός είναι και ο λόγος που ενδεχομένως (κάπου, κάποτε) να τιμωρηθούν κάποιοι απ’ αυτούς. Δεν μπορούν να σου κλέψουν κάτι που εσύ κατέχεις φαντασιακά, ενώ άλλοι είναι εκείνοι που το κατέχουν πραγματικά.

Η αλήθεια είναι πως όλο αυτό το ετερόκλητο σύμφυρμα που βρίσκεται εδώ και 20 μέρες στην πλατεία του συντάγματος χρησιμοποιείται σαν εφαλτήριο για να επιτευχθούν πολλοί στόχοι. Από την επαναδιαπραγμάτευση του «χρέους», μέχρι την δυνατότητα ελιγμών από μέρους των κρατούντων και τις ανακατατάξεις στο εξουσιαστικό μπλοκ, που θα εμφανιστούν σαν νίκη του «λαϊκού κινήματος».

Η αλήθεια είναι «οι αγανακτισμένοι πολίτες» ήταν ανέκαθεν οι κατ’ εξοχήν αντίπαλοι όσων ξεσηκώνονταν και συγκρούονταν με το κράτος και τους εκμεταλλευτές. Ο αριστερός και ο δεξιός εθνικισμός, που ανέχονται και προβάλλουν αυτό το ετερόκλητο σύμφυρμα των καθυστερημένα «αγανακτισμένων», γνωρίζουν πολύ καλά πως τέτοιες καταστάσεις αποτελούν τη «λαϊκή βάση» που διευκολύνει τις εκάστοτε μεθοδεύσεις της κυριαρχίας.

Είναι ψέμα πως η όποια εξέγερση που ενδεχομένως θα ξεσπούσε μέσα στις παρούσες συνθήκες θα μπορούσε να οδηγήσει άμεσα στην αναρχία.

Η αλήθεια είναι πως θα βοηθούσε στην προετοιμασία για ένα αναρχικό μέλλον, αρκεί τα συμπεράσματα και οι εμπειρίες να αξιοποιηθούν με λειτουργικό τρόπο, στην προοπτική της πανανθρώπινης απελευθέρωσης.

Η αλήθεια είναι πως δεν αβαντάρουμε εξουσιαστικές διαδικασίες και πως συνεχίζουμε να περπατάμε στο δρόμο του αδιάλλακτου αγώνα ενάντια σε κάθε μορφής εξουσία κι εκμετάλλευση.

Αθήνα, 14 Ιουνίου 2011

Συσπείρωση Αναρχικών