Μπορεί η ιστορία να είναι αντικειμενική;

Άδωνις Γεωργιάδης, από τους γνωστότερους παραχαράκτες της ελληνικής ιστορίας και τηλεβιβλιοπώλης

Αντικειμενική ιστορία ούτε υπήρξε ούτε και θα  υπάρξει ποτέ. Για τον απλούστατο λόγο πως ο ιστορικός ή ο αναγνώστης της ιστορίας είναι ένα υποκείμενο που έρχεται αντιμέτωπο με ένα αντικείμενο και το φορτίζει με σημασίες που δεν τις έχει το ίδιο.

Οι σημασίες άλλωστε δεν αναβρύζουν από τα αντικείμενα, όπως το νεράκι από την πηγή, όπως λέει ο Ρολάν Μπαρτ. Τις σημασίες τις προσθέτουν στα γεγονότα και στα αντικείμενα οι άνθρωποι, όταν αποκαθιστούν μαζί τους μια διαλεκτική σχέση που σημαίνει σχέση που δημιουργείται από τη σύγκρουση του αντικειμένου με το υποκείμενο.

Γίγαντας Ραφαηλίδης versus Νάνου Πλεύρη

Η απαίτηση για αντικειμενικότητα λοιπόν είναι η πιο μεγάλη απάτη που κατ’εξακολούθηση κάνει η αστική σκέψη για να παραμένει υποκειμενική προς «ιδιον ταξικόν όφελος». Όπως λέει πάλι ο Ρολάν Μπαρτ, έχει μεγαλύτερη σημασία το ποιός είναι αυτός που μιλάει, παρά το τί λέει. Αυτή την λογοπαικτική και συνεπώς χιουμοριστική διατύπωση μιας πολύ γνωστής σκέψης του Μπαρτ θα μπορούσαμε να την εκφράσουμε και με τη λόγια ελληνική παροιμία: «εκ στόματος κόρακος, κρα!»

Όλα τα «κρα» των ιστορικών μας που αγωνιούσαν όχι για την ιστορική αλήθεια όσο για μια έδρα στο πανεπιστήμιο και άλλη μία στην ακαδημία, μας τα σέρβιραν ως «αντικειμενικές αλήθειες» προκειμένου να λειτουργήσουν καλά τόσο το σύστημα όσο και οι ίδιοι οι ιστορικοί εντός του συστήματος.

Συχνά η αλλοτρίωσή τους έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό, που ούτε οι ίδιοι έχουν πλέον συνείδηση πως λένε ψέμματα. Μ’άλλα λόγια, το «εσωστραμμένο» ψέμα βγαίνει προς τα έξω ως αλήθεια και έτσι η ιστορική συνείδηση γίνεται μια ψευδής συνείδηση.

Η ψευδής συνείδηση δεν αναφέρεται σ’αυτόν που λέει ενσυνείδητα ψέματα, αλλά σ’εκείνον που αντιλαμβάνεται ως αληθές το ψευδές και το προτείνει και στους άλλους ως αληθές.

Ο υπερτονισμός του ρόλου του υποκειμένου που έρχεται αντιμέτωπο με το αντικείμενο, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει διαγραφή ή παραποίηση του αντικειμένου.

Το ιστορικό γεγονός , όταν είναι ένα βεβαιωμένο ιστορικό γεγονός θα παραμείνει τέτοιο στον αιώνα τον άπαντα και κανένα υποκείμενο δεν θα αλλοιώσει την αντικειμενική του υπόσταση. Το μόνο που μπορεί να κάνει το κάθε υποκείμενο είναι να το κοιτάξει διαφορετικά, να δώσει διαφορετικό νόημα. Και εφόσον είναι όντως υποκείμενο και όχι φερέφωνο ή φορέας εύκολα διαγνώσιμης «ψευδούς συνείδησης» δεν μπορεί παρά να το νοηματοδοτήσει διαφορετικά.

Λιακόπουλος άλλος μεγάλος παραχαράκτης της ιστορίας

Εμάς εδώ στην Ελλάδα μας μπέρδεψαν τόσο οι κονδυλοφόροι της «επίσημης» ιστοριογραφίας που δεν είμαστε πια σε θέση να ξεχωρίσουμε τον μύθο από το ιστορικό γεγονός. Οι «εθνικά σκεπτόμενοι» μπορεί να σκέφτονται έξοχα εθνικά όμως αυτό δεν τους εξασφαλίζει και τη δυνατότητα να σκέφτονται σκέτα και χωρίς προσδιοριστικό επίθετο.

_______________________

πηγή κειμένου: Νεοελληνική ιστορία της αρχαίας Ελλάδας, Βασίλης Ραφαηλίδης

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Μπορεί η ιστορία να είναι αντικειμενική;

Τα σχόλια είναι κλειστά.