Λίγα λόγια για την δολοφονία Γκιόλια

Με αφορμή την δολοφονία του Γκιόλια ήθελα να εκφράσω τις αντιρρήσεις μου σε αυτό το γενικευμένο κλίμα «ηρωοποίησης» του. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί πρέπει όταν πεθαίνει κάποιος να απολαμβάνει δόξες ενώ δεν τα αξίζει. Είναι φυσικά λυπηρή η δολοφονία, όμως προφανώς ο συγκεκριμένος είχε πολλούς εχθρούς οι οποίοι έκαναν ό,τι έκαναν. Το θέμα είναι εμείς τί κάνουμε. Το συγκεκριμένο ιστολόγιο του troktikou είναι ένα από τα πιο χαμηλά ποιοτικά ιστολόγια, όπου το 99% των αναρτήσεων είναι σκουπίδια. Δεν ξέρω τί εχθρούς μπορεί να είχε ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος όμως το σίγουρο είναι πως οι αναρτήσεις του αποκλείεται να ήταν η αιτία θανάτου του. Γιατί από την μία γράφουν 200 ασυναρτησίες την ημέρα και από την άλλη τίποτε δεν είναι έγκυρο. Ένας ιστοχώρος να’χαμε να λέγαμε.

Ο συγκεκριμένος -αν τον κρίνουμε από τις δημοσιεύσεις του τρωκτικού- δεν ήταν υπόδειγμα δημοσιογράφου. Μπορεί να ήταν ο,τιδήποτε άλλο όχι όμως δημοσιογράφος. Ξαφνικά όμως στα μυαλά των νεοελλήνων όταν κάποιος δολοφονείται είναι «ήρωας», όσο ζούσε ήταν υπόδειγμα επαγγελματία και φυσικά οι εκτελεστές βαπτίζονται «τρομοκράτες». Για μένα οι δολοφόνοι παραμένουν δολοφόνοι, εκτός κι αν βάλουν καμία πυρηνική οπότε αυτόματα αλλάζουν κλίμακα και γίνονται «τρομοκράτες» όπως στην κλίμακα των τρομοκρατών ανήκουν οι σημερινοί κυβερνώντες.

Επίσης κουραστική είναι όλη αυτή η υποκρισία για τον «χαμό ενός συνανθρώπου μας». Το’χω δει και στο θάνατο των γονιών μου όπου γνωστοί και φίλοι την μία στιγμή ήταν «συντετριμμένοι»  και μετά- την ώρα που έπιναν τον παραδοσιακό καφέ με τις πίτες «στην υγειά των νεκρών» και τα συναφή κουτσομπόλευαν για το «προκλητικό» φόρεμα της γειτόνισσας ή τα ξενοπηδήματα του μπατζανάκη του γείτονα. Μα αν είναι να πάτε σε κηδεία κύριοι καλά θα κάνετε να το κάνετε για να τιμήσετε το νεκρό κι όχι για να βρείτε ευκαιρία για να ανοίξετε τον βόθρο των σκέψεών σας. Διαφορετικά να μην πατήσετε και ο νεκρός μια χαρά θα είναι εκεί που είναι.

Το όλο θέμα πάντως με τον Γκιόλια δείχνει την αμορφωσιά της σημερινής νεοελληνικής κοινωνίας, όπου από την μία κυριαρχεί η βουλιμία για φαγητό και σεξ και από την άλλη η σικέ συμπόνοια για την «κακομοίρα την γυναίκα και τα παιδιά του» και τα κροκοδείλια δάκρυα του 1 λεπτού. Στο κάτω-κάτω αν όντως συμπονάτε ρε αναίσθητοι τους ανθρώπους που άφησε πίσω του προσφέρετε τους ό,τι έχετε και προπαντώς ό,τι δεν έχετε- το ενδιαφέρον και την υλική σας στήριξη. Έχει κουραστεί η τηλεοπτική συσκευή από τα πλαστικά σας δάκρυα και σε λίγο θα βάλουμε κουβάδες να μη στάζει στο πάτωμα! Έλεος πια!

Και κάτι τελευταίο για να μην ξεχνιόμαστε- τον σεβασμό και τις τιμές τις δίνουμε σε αυτούς που αγαπάμε όταν είναι ζωντανοί- μετά το θάνατο όσο μεγάλο τάφο κι αν κάνεις, όσα δάκρυα κι αν χύσεις είναι δώρον-άδωρον!

Μακάρι πάντως να βρουν τους δολοφόνους του και να τους σκοτώσουν με τον ίδιο τρόπο.  Γιατί σε κανέναν δεν αξίζει να πεθαίνει με αυτόν τον τρόπο.

2 σκέψεις σχετικά με το “Λίγα λόγια για την δολοφονία Γκιόλια

  1. Φίλε stardust
    Δεν υπάρχει κανένας λόγος γιατί ο θάνατος του Γκιόλια και κάθε άλλου «διάσημου» θα πρέπει να μας στεναχωρήσει περισσότερο από τους χιλιάδες θανάτους απλών πολιτών που συμβαίνουν κάθε μέρα. Δεν ήταν και κανένας ήρωας άλλωστε, ούτε κανένας άγιος…

Τα σχόλια έχουν κλείσει.