Μήνας: Ιουλίου 2010

Λίγα λόγια για την δολοφονία Γκιόλια

Με αφορμή την δολοφονία του Γκιόλια ήθελα να εκφράσω τις αντιρρήσεις μου σε αυτό το γενικευμένο κλίμα «ηρωοποίησης» του. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί πρέπει όταν πεθαίνει κάποιος να απολαμβάνει δόξες ενώ δεν τα αξίζει. Είναι φυσικά λυπηρή η δολοφονία, όμως προφανώς ο συγκεκριμένος είχε πολλούς εχθρούς οι οποίοι έκαναν ό,τι έκαναν. Το θέμα είναι εμείς τί κάνουμε. Το συγκεκριμένο ιστολόγιο του troktikou είναι ένα από τα πιο χαμηλά ποιοτικά ιστολόγια, όπου το 99% των αναρτήσεων είναι σκουπίδια. Δεν ξέρω τί εχθρούς μπορεί να είχε ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος όμως το σίγουρο είναι πως οι αναρτήσεις του αποκλείεται να ήταν η αιτία θανάτου του. Γιατί από την μία γράφουν 200 ασυναρτησίες την ημέρα και από την άλλη τίποτε δεν είναι έγκυρο. Ένας ιστοχώρος να’χαμε να λέγαμε.

Ο συγκεκριμένος -αν τον κρίνουμε από τις δημοσιεύσεις του τρωκτικού- δεν ήταν υπόδειγμα δημοσιογράφου. Μπορεί να ήταν ο,τιδήποτε άλλο όχι όμως δημοσιογράφος. Ξαφνικά όμως στα μυαλά των νεοελλήνων όταν κάποιος δολοφονείται είναι «ήρωας», όσο ζούσε ήταν υπόδειγμα επαγγελματία και φυσικά οι εκτελεστές βαπτίζονται «τρομοκράτες». Για μένα οι δολοφόνοι παραμένουν δολοφόνοι, εκτός κι αν βάλουν καμία πυρηνική οπότε αυτόματα αλλάζουν κλίμακα και γίνονται «τρομοκράτες» όπως στην κλίμακα των τρομοκρατών ανήκουν οι σημερινοί κυβερνώντες.

Επίσης κουραστική είναι όλη αυτή η υποκρισία για τον «χαμό ενός συνανθρώπου μας». Το’χω δει και στο θάνατο των γονιών μου όπου γνωστοί και φίλοι την μία στιγμή ήταν «συντετριμμένοι»  και μετά- την ώρα που έπιναν τον παραδοσιακό καφέ με τις πίτες «στην υγειά των νεκρών» και τα συναφή κουτσομπόλευαν για το «προκλητικό» φόρεμα της γειτόνισσας ή τα ξενοπηδήματα του μπατζανάκη του γείτονα. Μα αν είναι να πάτε σε κηδεία κύριοι καλά θα κάνετε να το κάνετε για να τιμήσετε το νεκρό κι όχι για να βρείτε ευκαιρία για να ανοίξετε τον βόθρο των σκέψεών σας. Διαφορετικά να μην πατήσετε και ο νεκρός μια χαρά θα είναι εκεί που είναι.

Το όλο θέμα πάντως με τον Γκιόλια δείχνει την αμορφωσιά της σημερινής νεοελληνικής κοινωνίας, όπου από την μία κυριαρχεί η βουλιμία για φαγητό και σεξ και από την άλλη η σικέ συμπόνοια για την «κακομοίρα την γυναίκα και τα παιδιά του» και τα κροκοδείλια δάκρυα του 1 λεπτού. Στο κάτω-κάτω αν όντως συμπονάτε ρε αναίσθητοι τους ανθρώπους που άφησε πίσω του προσφέρετε τους ό,τι έχετε και προπαντώς ό,τι δεν έχετε- το ενδιαφέρον και την υλική σας στήριξη. Έχει κουραστεί η τηλεοπτική συσκευή από τα πλαστικά σας δάκρυα και σε λίγο θα βάλουμε κουβάδες να μη στάζει στο πάτωμα! Έλεος πια!

Και κάτι τελευταίο για να μην ξεχνιόμαστε- τον σεβασμό και τις τιμές τις δίνουμε σε αυτούς που αγαπάμε όταν είναι ζωντανοί- μετά το θάνατο όσο μεγάλο τάφο κι αν κάνεις, όσα δάκρυα κι αν χύσεις είναι δώρον-άδωρον!

Μακάρι πάντως να βρουν τους δολοφόνους του και να τους σκοτώσουν με τον ίδιο τρόπο.  Γιατί σε κανέναν δεν αξίζει να πεθαίνει με αυτόν τον τρόπο.

Advertisements

Καταργώντας το αυτοκίνητο

Τον τελευταίο μήνα έχω σχεδόν καταργήσει τη χρήση του αυτοκινήτου, μιας και χρησιμοποιώ κατά 90% των μετακινήσεών μου ποδήλατο.

Οι αποστάσεις είναι τέτοιες που το ποδήλατο μου προσφέρει πλήρη απεξάρτηση από τη χρήση του αυτοκινήτου με ό,τι αυτό συνεπάγεται(περίπου 10χλμ ως τη δουλειά). Κατ’αρχήν βελτιώνει την φυσική κατάσταση-κάτι που μου επιτρέπει να μην σκέφτομαι ενοχές όταν κάθομαι στο τραπέζι. Κατά δεύτερον η ποδηλασία βελτιώνει και την ψυχική υγεία αφού με το ποδήλατο απολαμβάνεις το τοπίο γύρω σου, δεν εγκλωβίζεσαι στην κίνηση, ξεχνάς ό,τι πρόβληματα έχεις και παραδίνεσαι στην ομορφιά της διαδρομής. Κατά τρίτον απεγκλωβίζεσαι από τα έξοδα του αυτοκινήτου – και δεν μιλώ μόνο για την βενζίνη αλλά και όλα τα υπόλοιπα- σέρβις, ανταλλακτικά κλπ.

Το ποδήλατο είναι το πλέον «αναρχικό» μέσο για να κινηθεί κανείς. Σε πάει παντού με ελάχιστο κόστος και με τη δύναμη που εσύ έχεις στα πόδια σου. Και ενώ το αυτοκίνητο έχει σταθερή επιτάχυνση το σώμα μας μέρα με τη μέρα βελτιώνει τις αποδόσεις του και «αυξάνει» τα κυβικά του.  Η βελτίωση της φυσικής κατάστασης βελτιώνει το επίπεδο της ζωής μιας και προσφέρει ένα σωρό πλεονεκτήματα- μεγαλύτερη αντοχή, αύξηση μεταβολισμού, βελτίωση κυκλοφορικού, μείωση αρτηριακής πίεσης, ευκολότερη αποβολή τοξινών και ελεύθερων ριζών.

Με το ποδήλατο μαθαίνεις πως υπάρχει ένας κόσμος κρυμμένος για όσους χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο- ένας κόσμος με υπέροχες μυρωδιές- τουλάχιστον για όσους έχουν την τύχη να περνούν μέσα από πάρκα ή έχουν την τύχη να ζουν σε χωριά. Είναι υπέροχη αίσθηση να περνάς από μια διαδρομή και να την μαθαίνεις χρησιμοποιώντας όχι μόνο την όραση και την ακοή αλλά και την όσφρηση. Φυσικά αν ζεις σε μία μεγάλη πόλη είναι δύσκολο κάτι τέτοιο όχι όμως αδύνατο. Το αυτοκίνητο μας αποξενώνει από τη φύση γύρω μας και μας βαλτώνει σε μία καθημερινότητα που μας δημιουργεί στρες και προβλήματα υγείας που στο χρόνο χειροτερεύουν.

Φυσικά η πολιτεία πρέπει να λαμβάνει μέτρα για την αύξηση της χρήσης του, μιας και κάτι τέτοιο θα βελτιώσει την ποιότητα του αέρα στις πόλεις. Μέχρι τώρα δεν έχει κάνει ιδιαίτερες κινήσεις για την διευκόλυνση των ποδηλάτων μιας και τα έσοδα από τη χρήση του αυτοκινήτου είναι η προτεραιότητα της. Γι’αυτό και στις εκλογές θα πρέπει να ψηφίζουμε κόμματα που βάζουν το περιβάλλον μέσα στην πολιτική τους ατζέντα. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μας έχουν αποδείξει πως η κλοπή της δημόσιας περιουσίας είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει.