To φαινόμενο της αγωγής

  Η αγωγή είναι επίδραση. Στην απλούστερη μορφή της είναι η επίδραση που συνειδητά και ευμέθοδα ασκεί η πρεσβύτερη στη νεώτερη ηλικία, με σκοπό να διακονείται η επιβίωση του είδους άνθρωπος μέσα στη φύση.

  Εάν ανασκάβοντας τα στρώματα που επικαλύπτουν τη σύγχρονη παράσταση της αγωγής φτάσουμε στο γυμνό του σώματός της, όπως το συνιστούν γενετικά οι πρώτες αρχές και αιτίες, θα βρούμε ότι η μητέρα της είναι η ίδια ρίζα που οικονομεί τη διατήρηση των ειδών. Την διαιώνιση δηλαδή των ποικίλων τύπων της ζωής μέσα στο δρομαίο γεγονός του χρόνου.

  Η αγωγή του ανθρώπου έχει την ίδια πηγή που έχει και το ένστικτο της γονικής φροντίδας των ζώων. Η περίπτωση του παιδιού που μαθαίνει το αλφαβητάρι και του νεοσσού που ξεδιπλώνει τα φτερά του, στο σχέδιο της φύσης έχουν κοινό σημείο αναφοράς. Το σημείο αυτό είναι η πρωτουργική, με την έννοια του ανεπίδεκτου και του αναπόδραστου, πρόνοια της σωτηρίας των ειδών.

  Αυτό σημαίνει ότι η αγωγή, υπερπηδώντας τα όρια όλων των επιμέρους δυνατών σκοπιμοτήτων, την ακραία αιτία της την αναγνωρίζει στον ακραίο μυχό της ανάγκης.

  Η αγωγή για τον άνθρωπο που η φύση, οικονομώντας με τη γνωστή σοφία την ισοροπία της ζωής επάνω στην αντιδικία των όρων της, τον έπλασσε

γυμνόν τε και ανυπόδητον και άστρωτον και άοπλον

χωρίς δηλαδή το κυρίαρχο γνώρισμα που θα μπορούσε να εγγυηθεί την προστασία του μέσα στη φυσική έχθρα του περιβάλλοντος είναι ό,τι είναι το μάτι για τον αητό, το πόδι για το ελάφι, η προβιά για το πρόβατο, και το ψυχρό αίμα για τα φίδια.

  Βέβαια, από το σημείο αυτό του ιδρυτικού λόγου της αγωγής ως τις μορφές που έχει λάβει σήμερα η λειτουργική της με την περίτεχνη προφάνεια όλου του φάσματος των σκοπών που πραγματοποιεί υπάρχει μια απόσταση που είναι τόσο δύσκολο να ιχνηλατηθεί στις λεπτομέρειές της, όσο δύσκολο είναι να διατρέξει κανείς ερμηνευτικά την εσωτερική πορεία του ανθρώπου από τη δυναστεία των σπηλαίων ως την δυναστεία της μηχανής.

  Αρχίζοντας από τις εγγενείς ιδιότητες, το καταβολικό δυναμικό, και την κληρονομική χορεία κατευθύνει την παιδευτική ακτινοβολία της ως την ανώτερη περιοχή των αξιολογικών ολοκληρωμάτων με τα γνωστά περιεχόμενα της κατορθωμένης και της ξεκάθαρης μορφής που έχει απεργαστεί η γνώση, η πράξη και η ευαισθησία του σύγχρονου ανθρώπου.

  Η αγωγή με την έννοια της επίδρασης, από την κοιτασματική κατάσταση της ανθρώπινης φύσης επινοεί, αναπτύσσει, και κάποτε στις περιπτώσεις των φωτεινών εξακοντισμών, επιγεννά ακόμη και δυνάμεις τέτοιες, που από ένα δυναμικό μηδέν τείνουν να ξεδιπλώσουν ένα ενεργητικό άπειρο.

  Όταν λοιπόν ερμηνεύοντας το φαινόμενο της αγωγής μιλάμε για επίδραση, εννοούμε ότι η αγωγή αποδύεται στο συστηματικό έργο μιας μεταβολής πάνω στον άνθρωπο, όμοιας με τη μεταβολή που πραγματοποιεί ο γλύπτης, όταν αρχίζει να τροποποιεί τη δυναμική αμορφία της πέτρας, για να την οδηγήσει βαθμηδόν στην αιγλήεσα μορφή του αγάλματος.

πηγή: Homo Educandus- Δημήτριος Λιαντίνης

2 σκέψεις σχετικά με το “To φαινόμενο της αγωγής

  1. @ Άλεξ, η αγωγή δεν είναι μόνον η μόρφωση από το σχολείο αλλά και η μόρφωση των γονιών σου αλλά και όλη η επίδραση από το συγγενικό περιβάλλον (καθώς και τα βιβλία που θα επιλέξεις να διαβάσεις).
    Η γραφή μόνον στην αρχαιότητα εξυπηρέτησε 100% το ρόλο της ως εργαλείο της εξουσίας. Τώρα πια μπορεί κανείς να διαβάσει πολλά βιβλία που θα τον βοηθήσουν να καταλάβουν τί γίνεται γύρω του.
    Μην τα βλέπεις όλα άσπρο/μαύρο.
    καλή σου μέρα και ευχαριστώ για το σχόλιο.

  2. Γεια σου,
    ενδιαφέρον κείμενο, αν και δεν συμφωνώ μέ όσα γράφει.
    Η αγωγή ως διαδικασία μάθησης, δεν είναι καθαρή διαδικασία, απλά με όρους επιβίωσης, όπως είναι στα ζώα για παράδειγμα, εμπεριέχει την ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων, είναι δε το κύριο μέσο εδραίωσης και διαιώνισής της.
    Ενα μέρος της αγωγής αφορα τα στοιχειώδη της ανθρώπινης ζωής και το υπόλοιπο, δια βίου την αγωγή για το κατεστημένο σύστημα

    τα λέμε

Τα σχόλια έχουν κλείσει.