Εν αρχήν ην ο δάσκαλος..

Εν αρχήν ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δε θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δε θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς τν κραυγή, τα χουγιαχτά, τα συνθήματα. Δε θα άκουγε όμως ούτε θα’βλεπε την φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς.

Επίκουρος

Γιατί; Απλά, γιατί ο δάσκαλος είναι που μεταμορφώνει τον εγκέφαλο του ζώου σε νου του ανθρώπου. Αυτός κατορθώνει ώστε η ματιά του καθένα μας να μη μένει βλέμμα βοδιού, αλλά να γίνεται βιβλίο ανοικτό να το διαβάζεις. Επεξεργάζεται το πετσί της κεφαλής μας και δημιουργεί πρόσωπο. Η δουλειά του δασκάλου είναι ο αθέρας της βυρσοδεψίας. Και στο τέλος-τέλος ο δάσκαλος θωπεύει και μαλάζει έτσι το σώμα και την ψυχή μας, ώστε από τν στέρησή μας αποστάζεται το κλάμα και από τν πλησμονή κορφολογιέται το γέλιο μας.

Τα ζώα και τα φυτά δε γελούν ούτε δακρύζουν. Γιατί τους λείπει ο  δάσκαλος. Έτσι δεν έμαθαν ποτές ότι στον ενόργανο κόσμο πέρα από τη σφαίρα του βιολογικού ανοίγεται ο φωτεινός ορίζοντας του πνεύματος. Ο θυμός, δηλαδή, οι επιθυμίες, τα πάθη, η φαντασία, ο λόγος.

Αριστοτέλης

Ο δάσκαλος είναι ο φυτουργός και ο σπορέας του λόγου.Χωρίς το δάσκαλο ο λόγος θα σάπιζε άχρηστος μέσα στο έλος το κρανίου μας. Όπως σαπίζει άχρηστο το τραίνο που ρεμίζαρε για πάντα στο σταθμό. Και όπως σκεβρώνει άφτουρη η νύφη που έμεινε αγεώργητη από τον άντρα. Ο ιερός τρόμος της παρθενίας της σιγά-σιγά κακοβολεί, ωσόπου στο τέλος γίνεται ένα τεφρό δίχτυ αράχνης.

πηγή: Τα ελληνικά, Λιαντίνης

To φαινόμενο της αγωγής

  Η αγωγή είναι επίδραση. Στην απλούστερη μορφή της είναι η επίδραση που συνειδητά και ευμέθοδα ασκεί η πρεσβύτερη στη νεώτερη ηλικία, με σκοπό να διακονείται η επιβίωση του είδους άνθρωπος μέσα στη φύση.

  Εάν ανασκάβοντας τα στρώματα που επικαλύπτουν τη σύγχρονη παράσταση της αγωγής φτάσουμε στο γυμνό του σώματός της, όπως το συνιστούν γενετικά οι πρώτες αρχές και αιτίες, θα βρούμε ότι η μητέρα της είναι η ίδια ρίζα που οικονομεί τη διατήρηση των ειδών. Την διαιώνιση δηλαδή των ποικίλων τύπων της ζωής μέσα στο δρομαίο γεγονός του χρόνου.

  Η αγωγή του ανθρώπου έχει την ίδια πηγή που έχει και το ένστικτο της γονικής φροντίδας των ζώων. Η περίπτωση του παιδιού που μαθαίνει το αλφαβητάρι και του νεοσσού που ξεδιπλώνει τα φτερά του, στο σχέδιο της φύσης έχουν κοινό σημείο αναφοράς. Το σημείο αυτό είναι η πρωτουργική, με την έννοια του ανεπίδεκτου και του αναπόδραστου, πρόνοια της σωτηρίας των ειδών.

  Αυτό σημαίνει ότι η αγωγή, υπερπηδώντας τα όρια όλων των επιμέρους δυνατών σκοπιμοτήτων, την ακραία αιτία της την αναγνωρίζει στον ακραίο μυχό της ανάγκης.

  Η αγωγή για τον άνθρωπο που η φύση, οικονομώντας με τη γνωστή σοφία την ισοροπία της ζωής επάνω στην αντιδικία των όρων της, τον έπλασσε

γυμνόν τε και ανυπόδητον και άστρωτον και άοπλον

χωρίς δηλαδή το κυρίαρχο γνώρισμα που θα μπορούσε να εγγυηθεί την προστασία του μέσα στη φυσική έχθρα του περιβάλλοντος είναι ό,τι είναι το μάτι για τον αητό, το πόδι για το ελάφι, η προβιά για το πρόβατο, και το ψυχρό αίμα για τα φίδια.

  Βέβαια, από το σημείο αυτό του ιδρυτικού λόγου της αγωγής ως τις μορφές που έχει λάβει σήμερα η λειτουργική της με την περίτεχνη προφάνεια όλου του φάσματος των σκοπών που πραγματοποιεί υπάρχει μια απόσταση που είναι τόσο δύσκολο να ιχνηλατηθεί στις λεπτομέρειές της, όσο δύσκολο είναι να διατρέξει κανείς ερμηνευτικά την εσωτερική πορεία του ανθρώπου από τη δυναστεία των σπηλαίων ως την δυναστεία της μηχανής.

  Αρχίζοντας από τις εγγενείς ιδιότητες, το καταβολικό δυναμικό, και την κληρονομική χορεία κατευθύνει την παιδευτική ακτινοβολία της ως την ανώτερη περιοχή των αξιολογικών ολοκληρωμάτων με τα γνωστά περιεχόμενα της κατορθωμένης και της ξεκάθαρης μορφής που έχει απεργαστεί η γνώση, η πράξη και η ευαισθησία του σύγχρονου ανθρώπου.

  Η αγωγή με την έννοια της επίδρασης, από την κοιτασματική κατάσταση της ανθρώπινης φύσης επινοεί, αναπτύσσει, και κάποτε στις περιπτώσεις των φωτεινών εξακοντισμών, επιγεννά ακόμη και δυνάμεις τέτοιες, που από ένα δυναμικό μηδέν τείνουν να ξεδιπλώσουν ένα ενεργητικό άπειρο.

  Όταν λοιπόν ερμηνεύοντας το φαινόμενο της αγωγής μιλάμε για επίδραση, εννοούμε ότι η αγωγή αποδύεται στο συστηματικό έργο μιας μεταβολής πάνω στον άνθρωπο, όμοιας με τη μεταβολή που πραγματοποιεί ο γλύπτης, όταν αρχίζει να τροποποιεί τη δυναμική αμορφία της πέτρας, για να την οδηγήσει βαθμηδόν στην αιγλήεσα μορφή του αγάλματος.

πηγή: Homo Educandus- Δημήτριος Λιαντίνης

Για την «ελληνικότητα» της Κων/πολης και την αφοσίωση των χριστιανών στην πίστη τους

Η Κων/πολη γύρω στα 1450μ.χ.

Πριν από την κατάκτηση των βαλκανίων οι τούρκοι είχαν δραστηριοποιηθεί στην περιοχή ως σύμμαχοι και βοηθοί των ίδιων εκείνων χριστιανικών δυνάμεων τις οποίες αργότερα έθεσαν υπό το ζυγό τους-μετά την κατάκτηση συνέχισαν να χρησιμοποιούν χριστιανούς στρατιώτες, κυρίως στις πολεμικές τους επιχειρήσεις στην Μικρά Ασία και στη Μέση Ανατολή.

Άρα οι ίδιοι ανατολικο-ρωμαίοι αυτοκράτορες φέρουν την ευθύνη για την πτώση της αυτοκρατορίας από την στιγμή που δεν προέβλεψαν πως οι κακοπληρωμένοι οθωμανοί στρατιώτες θα στρέφονταν εναντίον τους. Μα πόσο μυαλό θέλει για να καταλάβει κανείς πως η πείνα διώχνει κάθε συναίσθημα ηθικής;

Ήδη πριν από την πτώση της Πόλης το 1453 οι χριστιανοί προσχωρούσαν στο ισλάμ για πολλούς λόγους. Ένας έλληνας αρχιεπίσκοπος του δέκατου πέμπτου αιώνα σχολίαζε με αποστροφή τον εκούσιο προσηλυτισμό όσων οδηγούνταν από την «επιθυμία να αποκτήσουν ασήμι, να γίνουν προύχοντες και να ζουν στη χλιδή».

Ντροπή! Μα να προτιμούν τον επίγειο παράδεισο από τον επουράνιο;

Καλλιτεχνική απεικόνιση των τειχών της Κων/πολης

«Οι ευγενέστεροι μεταχειρίζονται τη σλαβονική γλώσσα ενώ οι παρακατιανοί μιλούν την τουρκική λαλιά ιδίωμα αρχικά των Τατάρων η οποία δανείζεται από την περσική τους πολιτικούς της όρους, από την αραβική τους θρησκευτικούς, από τους Έλληνες τους πολεμικούς και από την ιταλική τη ναυτική ορολογία», σχολιάζει ο Ουίλλιαμ Λίθγκοου.

Η λαίδη Μέρυ Γουόρτλεϋ Μόνταγκιου σημείωνε ότι «στην πρωτεύουσα μιλούν τούρκικα, ελληνικά, εβραϊκά, αρμένικα, αραβικά, περσικά, ρωσικά, σλαβονικά, βλάχικα, γερμανικά, ολλανδικά, γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, ουγγρικά- και το χειρότερο είναι ότι δέκα από αυτές τις γλώσσες μιλιούνται στο ίδιο το σπιτικό μου».

Μα είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται η σλαβονική γλώσσα ως γλώσσα των ευγενών;

Και πως είναι δυνατόν η  Κων/πολη να έχει τόσες πολλές γλώσσες εφόσον ο πληθυσμός της ήταν ελληνικός (όπως έγραφαν τα βιβλία μας στο σχολείο);

Φαντασιακή αναπαράσταση χριστιανόπαιδων κατά το παιδομάζωμα

Τελικά τα σχολικά μας εγχειρίδια είναι γεμάτα από εθνο-φασιστική προπαγάνδα.

_________________________________________________________________________

πηγή κειμένου: Τα  βαλκάνια- Μαρκ Μαζαουερ