Τρομοκρατία και πολιτική

Κάθε πιστότητα σ’ένα αυθεντικό συμβάν κατονομάζει τους αντιπάλους της εμμονής της. Αντίθετα από τη συναινετική ηθική, που διατείνεται πως αποφεύγει το διχασμό, η ηθική των αληθειών είναι πάντοτε λίγο πολύ αγωνιστική, μαχόμενη. Διότι η ετερογένειά της ως προς τις κατεστημένες γνώμες και γνώσεις εκφράζεται συγκεκριμένα με τον αγώνα ενάντια σε κάθε είδους απόπειρες ανακοπής, διαφθοράς, επιστροφής στα άμεσα συμφέροντα του ζώου άνθρωπος, σαρκασμού και καταπίεσης προς τον Αθάνατο που επέρχεται ως υποκείμενο. Η ηθική των αληθειών προϋποθέτει να αναγνωριστούν αυτές οι απόπειρες και συνεπώς το ιδιότυπο εγχείρημα που συνίσταται στο να κατονομαστούν οι εχθροί. Το είδωλο «εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση» από τους ναζί στην Γερμανία εισήγαγε ανάλογες κατονομασίες, ιδίως «εβραίος». Όμως η ανατροπή που επιτελεί το είδωλο σε σύγκριση με το αληθινό συμβάν εξακολουθεί κα ως προς αυτά τα ονόματα. Διότι ο εχθρός μια αληθινής υποκειμενικής πιστότητας είναι ακριβώς το κλειστό σύνολο, η υπόσταση, η κοινότητα, Και ενάντια σ’αυτές τις αδράνειες οφείλουμε να αναδείξουμε την παράτολμη χάραξη μιας αλήθειας και του οικουμενικού μηνύματός της.

Κάθε επίκληση του εδάφους, του αίματος, της φυλής, του εθίμου, της κοινότητας λειτουργεί ευθέως ενάντια στις αλήθειες, και το σύνολο όλων αυτών είναι ό,τι κατονομάζεται ως εχθρός στην ηθική των αληθειών. Ενώ η πιστότητα στο είδωλο, η οποία προάγει την κοινότητα, το αίμα, τη φυλή κλπ. κατονομάζει ακριβώς ως εχθρό, λόγου χάρην με το όνομα «εβραίος», το αφηρημένο οικουμενικό στοιχείο, η αιωνιότητα των αληθειών, το απευθύνει σε όλους.

Εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι η μεταχείριση αυτού που τα ονόματα υποδηλώνουν είναι διαμετρικά αντίθετη. Διότι, όσο εχθρός κι αν είναι μιας αλήθειας, ένας «κάποιος» εκλαμβάνεται πάντοτε, στο πλαίσιο της ηθικής των αληθειών, ως ικανός να γίνει ο Αθάνατος που είναι. Όμως το κενό με το οποίο ο πιστός ενός ειδώλου προσπαθεί να περιβάλλει την υποτιθέμενη υπόστασή του είναι ένα κενό πραγματικό, που προκύπτει πετσοκόβοντας σάρκες. Καθώς δεν είναι υποκειμενικός ερχομός κανενός Αθανάτου, η πιστότητα στο είδωλο- αυτή η τρομερή απομίμηση των αληθειών- το μόνο πράγμα που υποθέτει σ’εκείνον που ορίζει ως εχθρό είναι η αυστηρά περιορισμένη και ιδιαίτερη ύπαρξη του ως ζώου άνθρωπος. Τούτη άρα η ύπαρξη είναι που πρέπει να υποστεί την επιστροφή του κενού. Να γιατί η εξάσκηση της πιστότητας στο είδωλο εκδηλώνεται αναγκαστικά ως «άσκηση τρομοκρατίας».

Για να έρθουμε στα δικά μας, βλέπουμε την προσπάθεια του κρατικού μηχανισμού να προσπαθεί να εμφανίσει τον θάνατο ενός αστυνομικού ως «γενικότερη κλιμάκωση της τρομοκρατίας» εντός της χώρας, ενώ στην πραγματικότητα αυτό το γεγονός από μόνο του δεν αποδεικνύει τίποτε. Επίσης «τρομοκρατία» βαπτίζουν την καταστροφή κάποιων αυτοκινήτων ή το σπάσιμο τζαμαριών σε διάφορα κτίρια.

Βλέπουμε την προσπάθεια μιας κυβέρνησης που αντιπροσωπεύει το 17% του ελληνικού λαού να κουκουλώσει το έγκλημα της επιδρομής στην δημόσια περιουσία μέσω της δημιουργίας «αποδιοπομπαίων τράγων» είτε αυτοί θα λέγονται «τρομοκράτες» είτε «λαθρομετανάστες».  Στο κάτω-κάτω η κλοπή της δημόσιας περιουσίας είναι η πραγματική τρομοκρατία και όχι η δολοφονία ενός δημόσιου υπάλληλου ακριβώς επειδή η κλοπή επηρεάζει την πλειοψηφία του κόσμου.

Η συμμορία του Καραμανλή junior καλεί τον λαό να συσπειρωθεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ένας βοσκός καλεί τα πρόβατα κοντά του έτσι ώστε να τα προστατεύσει από τον «εξωτερικό κίνδυνο» για να μπορεί να τα αρμέγει κατά βούλησιν. Να ξεκαθαρίσω εδώ πως και ο Παπανδρέου αν ήταν πρωθυπουργός τα ίδια θα έκανε- και οι δύο ανήκουν στο ίδιο συνάφι, έχουν σπουδάσει στο ίδιο αμερικάνικο κολλέγιο και έχουν τον ίδιο κύκλο γνωριμιών.

Όταν βέβαια η χρεοκοπία του κράτους γίνει πραγματικότητα και ο στρατός των οπαδών-δημοσίων υπαλλήλων μείνουν απλήρωτοι στον δρόμο μιας και το Δ.Ν.Τ. θα αναλάβει τα ηνία της χώρας τότε ελπίζω ο κόσμος να λιντσάρει τους υπεύθυνους για αυτήν την κατρακύλα και να μην ξαναπέσει θύμα της κρατικής προπαγάνδας που αυτή τη στιγμή δουλεύει σαν καλολαδωμένη μηχανή.

_______________________________________________

πηγή κειμένου περί τρομοκρατίας:

Αλαίν Μπαντιού – Η ηθική -δοκίμιο για την συνείδηση του κακού

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Τρομοκρατία και πολιτική

  1. Εξαιρετικό!
    …»Φοβερό» που λέν κι οι νέοι μας.

    Μόνο μιά συμπληρωσούλα:
    Το
    «της κρατικής προπαγάνδας που αυτή τη στιγμή δουλεύει σαν καλολαδωμένη μηχανή.»
    προτείνω να τροποποιηθεί σε
    της κρατικής προπαγάνδας που αυτή τη στιγμή ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ δουλεύει σαν καλολαδωμένη μηχανή.

    Και σ’ άλλα με υγεία.

Τα σχόλια είναι κλειστά.