Η πηγή της πίστης μας στο παράλογο

Στην πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης, έχουμε αναπτύξει την ικανότητα να ανακαλύπτουμε συσχετίσεις μεταξύ καταστάσεων και αντικειμένων στο περιβάλλον μας (π.χ. αν μυρίζει κάτι άσχημα μην το αγγίζεις). Η αιτιοκρατική σκέψη αν και είναι απαραίτητη για την διαιώνιση μας εντούτοις δεν είναι αλάθητη. Κάνουμε συσχετίσεις αδιάκοπα, είτε είναι αληθείς είτε ψευδείς. Οι ψευδείς διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:

α. Η πρώτη είναι η ψευδής αρνητική η οποία είναι θανατηφόρα (π.χ. το φαγητό που μυρίζει άσχημα είναι χαλασμένο άρα επικίνδυνο),

β. Η δεύτερη είναι η ψευδής θετική που απλώς κοστίζει σε χρόνο και ενέργεια (π.χ. οι λιτανείες για να έρθει βροχή, ή η προσευχή για να γιατρευτεί κάποιος).

Δυστυχώς η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή που κληρονομείται και στις επόμενες γενιές πράγμα που σημαίνει πως ψευδοεπιστήμες και θρησκείες θα βρίσκουν πάντα εύπιστους για να γεμίσουν τα ταμεία τους.


Η θρησκευτική πίστη επηρεάζει την αντίληψη: ένα ατύχημα που είχαμε εξηγείται με την θεϊκή τιμωρία για κάποια πράξη μας, ενώ αντίστοιχα κάποιο ευτυχές συμβάν εξηγείται με την θεϊκή εύνοια προς το άτομό μας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενες δοξασίες για τρεις λόγους:

α) Γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία
β) γιατί η σκέψη μας παρασύρεται στην απάτη με γενικούς τρόπους
γ) γιατί η σκέψη μας παρασύρεται στην απάτη με συγκεκριμένους τρόπους
Το μόνο φάρμακο για την πίστη στο παράλογο είναι ο σκεπτικισμός.

Ο σύγχρονος σκεπτικισμός έχει ενσωματωθεί στην επιστημονική μέθοδο, η οποία σχετίζεται με την συλλογή δεδομένων για τον έλεγχο της φυσικής ερμηνείας των φυσικών φαινόμενων. Κάποια φαινόμενα όπως π.χ. η ραβδοσκοπία, η εξωαισθητηριακή αντίληψη και ο δημιουργισμός, έχουν υποβληθεί σε έλεγχο αρκετές φορές ώστε να βγάλουμε το προσωρινό ασφαλές συμπέρασμα πως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Ουσία του σκεπτικισμού είναι το να αποφύγει κανείς τον κίνδυνο τόσο του ακραίου αγνωστικισμού όσο και της ευπιστίας διαμέσου της αυστηρής εφαρμογής των μεθόδων της επιστήμης.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Η πηγή της πίστης μας στο παράλογο

  1. Έχω 3 ακόμα λόγους να προσθέσω στους 3 δικούς σου.
    1. Ο φόβος ελλείψει «γνώθι σαυτόν».
    2. Ο εαυτουλισμός (που τον ακολουθεί)
    3. Ο μεγαλύτερος φόβος (που ακολουθεί τον εαυτουλισμό)

    Γιάλλο όμως πέρασα από εδώ: Γνωρίζοντας τα φιλόθεα αισθήματά σου, ήθελα να σου εξομολογηθώ ότι έχω πρόβλημα με την θεόπνευστη Σανίδα, όπως αναλυτικά άλλωστε παραθέτω στο εμόν βλόγιον.
    Έχω την αίσθηση ότι ΚΑΙ ΕΓΩ βρήκα κάποια λάθη στη θητεία της.

    Λες να είμαι θεός και να μην το ξέρω;;;

    Βοήθα με σε παρακαλώ με τις γνώσεις σου.

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

    Σός
    (που να μή σώσ’…)

Τα σχόλια έχουν κλείσει.