Μήνας: Ιουλίου 2009

Περί έκτρωσης και άλλων αμαρτιών..

Η αποβολή είναι προσωπική απόφαση – οχι νομική διαμάχη

Σύμφωνα με τη zougla.gr:

Την έγκρισή του έδωσε ο ιταλικός Οργανισμός Φαρμάκων, «Agenzia del Farmaco», για την νόμιμη διάθεση του φαρμάκου Ru 486, το οποίο λαμβάνεται με τη μορφή χαπιού και προκαλεί τη διακοπή της κύησης, τις αμέσως επόμενες ημέρες μετά τη σύλληψη.

Στην επίσημη απόφαση αναφέρεται χαρακτηριστικά: « (…) τυχαίνει σεβασμού η ανάγκη προστασίας της υγείας του πολίτη, η οποία πρέπει να τεθεί πάνω από τις προσωπικές πεποιθήσεις του καθενός, έστω και αν, φυσικά, αξίζουν όλες τους τον πρέποντα σεβασμό».

Άμεση ήταν η αντίδραση του Βατικανού στην συγκεκριμένη απόφαση και δια στόματος του πρόεδρου της «Ακαδημίας για τη ζωή» του Βατικανού, Τζούλιο Σγκρέτσια, ζητάει την άμεση παρέμβαση της κυβέρνησης του Silvio Berlusconi: «Ευχόμαστε να υπάρξει ουσιαστική παρέμβαση της κυβέρνησης και των αρμόδιων υπουργών, διότι δεν πρόκειται για φάρμακο αλλά για θανατηφόρο δηλητήριο» είπε ο Σγκρέτσια και πρόσθεσε:

«Η χρήση του Ru 486 είναι αμαρτία και έγκλημα, από νομικής και ηθικής πλευράς. Επιβάλλει, φυσικά, αυτόματο αφορισμό για όποια έγκυο γυναίκα χρησιμοποιεί το χάπι, τον γιατρό της και τυχόν άτομα που ενθαρρύνουν τη χρήση του σκευάσματος».


Άρχισε πάλι η εκκλησία τα παρατράγουδά της.. Απαιτεί να αποφασίζει για όλον τον κόσμο (είτε είναι καθολικοί είτε δεν είναι)! Και ρωτάω εγώ :

Ποιός έβαλε τον καθολικό πάπα και τον ορθόδοξο επίσκοπο Αθηνών ως «φύλακες» της κοινωνίας γενικότερα;

..Αυτοί που δεν έχουν οικογένεια και παιδιά εναντιώνονται στις εκτρώσεις!

Μπορεί να μην έχουν σπουδάσει καμία επιστήμη παρά μόνο εβραϊκή μυθολογία αλλά διεκδικούν το αλάθητο της σκέψης τους και πρέπει να επιβάλλουν τις απόψεις τους!

Οι ευνούχοι του θεού απαιτούν εξουσία στις μήτρες όλων των γυναικών!

Και ποιός θεός είναι αυτός που επιτρέπει την θυσία ενός παιδιού (βλέπε ιστορία Αβράαμ και Ιωσήφ) και απαγορεύει την έκτρωση ;

Λες και οι ίδιοι οι αρχιερείς είναι που θα μείνουν έγκυοι και θα γεννήσουν τα παιδιά..

Λες και ταΐζουν τις ανύπαντρες και άνεργες μητέρες από το δικό τους στέρημα..

Η έκτρωση είναι απόφαση της κάθε γυναίκας ξεχωριστά επειδή έχει ακριβώς το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει στο σώμα της (και το έμβρυο όσο καιρό τρέφεται μέσα στην μήτρα είναι κομμάτι της)- και παρακαλώ μην αρχίσετε εσείς οι «υπερασπιστές των εμβρύων» να λέτε πως «το έμβρυο είναι μια ζωή» γιατί θα πρέπει να θυμάστε πως και το σπέρμα όπως και το ωάριο είναι ζωές. Μήπως πρέπει να γίνει ποινικό αδίκημα και ο αυνανισμός τελικά;

Οι υπέρμαχοι της απαγόρευσης -δήθεν- λόγω της υπεράσπισης των παιδιών είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν την βία στα παιδιά ως μέθοδο «εκπαίδευσης» (να μη ξεχνάμε και την χριστιανική έκφραση πως το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο). Επίσης είναι αυτοί που δεν έχουν πει κουβέντα για τους βομβαρδισμούς των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς, για την κατοχή του Ιράκ και του Αφγανιστάν από τους αμερικάνους καθώς και άλλες φρικαλεότητες που έχουν συμβεί από τους «καλούς» χριστιανούς.

Ο καφές και η δημοκρατία – Αζίζ Νεσίν

Ένα πολύ ενδιαφέρον διήγημα από τον Τούρκο λογοτέχνη και θεατρικό συγγραφέα Αζίζ Νασίν (1916-1995) που διαβάζοντας το κανείς καταλαβαίνει πόσο κοντά είναι οι λαοί μας και πόσο μας απασχολούν τα ίδια προβλήματα.. Αναρωτιέται κανείς.. τελικά οι διεφθαρμένοι πολιτικοί τί εθνικότητας είναι ;

_______________________________________________________________

Δυο πράγματα δεν ευδοκιμούν στη χώρα μας. το ένα είναι το δέντρο του καφέ και το άλλο η Δημοκρατία. Και τα δύο μας έρχονται από το εξωτερικό.

Στα χώματά μας δεν μπορέσαμε ν’ αναπτύξουμε με κανένα τρόπο το δέντρο του καφέ. Το κλίμα της χώρας μας, το νερό, το χώμα, δεν είναι κατάλληλα για την ανάπτυξη του δέντρου αυτού.

Όσο για τη Δημοκρατία… Η αλήθεια είναι πως ό,τι περνούσε από το χέρι μας, δεν παραλείψαμε να το κάνουμε, για την ανάπτυξή της, για την εδραίωσή της. Αν κοιτάξετε την ιστορία μας, πριν από εκατό χρόνια πάνω κάτω ρίχτηκε στη χώρα μας ο σπόρος της Δημοκρατίας. Είναι εκατό χρόνια που όλο λέμε:

«Αμάν η Δημοκρατία μας μπουμπούκιασε!…»

«Η νεαρή Δημοκρατία μας!…»

«Αμάν η νεαρή Δημοκρατία μας!…»

Να είναι δοξασμένος αυτός που τη μεγάλωσε, μόλις καταφέραμε τόσα χρόνια να φέρουμε σ’ αυτό το ανάστημα τη Δημοκρατία, έγινε ένα φιντάνι η Δημοκρατία.

Αν ξοδεύαμε αυτό τον κόπο των εκατό χρόνων που αφιερώσαμε στη Δημοκρατία, για την ανάπτυξη του καφέ, σήμερα η χώρα μας θα γινόταν δάσος από καφέ, που δεν τ’ άγγιξε ο μπαλτάς του ξυλοκόπου.

Στο παρελθόν κρίθηκε απαραίτητο, δεν το είχαμε καταλάβει. αντί να φυτέψουμε σπόρο καφέ, φυτέψαμε το σπόρο της Δημοκρατίας. «Δόξα τω Θεώ», αν και δεν έχουμε καμιά στενοχώρια απ’ τη μεριά της Δημοκρατίας, εμείς ξέρουμε το τι τραβάμε από την έλλειψη του καφέ. Καφές είναι αυτός!… Δε μοιάζει σε τίποτε. Έτσι είναι η Δημοκρατία; Και να είναι και να μην είναι το ίδιο κάνει…

Αν δεν υπάρχει καφές, του ανθρώπου το κεφάλι γυρίζει, αν δεν υπάρχει Δημοκρατία, του ανθρώπου το κεφάλι δεν γυρίζει. Ο καφές μοσκοβολάει, η Δημοκρατία ούτε καν έχει μυρουδιά. Τον καφέ τον βάζεις στο φλιτζάνι, τον πίνεις. Η Δημοκρατία ούτε τρώγεται, ούτε πίνεται. Σε τι χρειάζεται αυτή η Δημοκρατία, μπορείτε να μου πείτε;

Στη χώρα μας έρχεται από το εξωτερικό μπόλικη Δημοκρατία, αλλά καφές δεν έρχεται. Τον καφέ τον πουλάνε, τη Δημοκρατία τη δίνουν. Ο καφές είναι με λεφτά, η Δημοκρατία τζάμπα… Για τον καφέ χρειάζεται συνάλλαγμα, για τη Δημοκρατία τίποτα δεν χρειάζεται.

Για κοιτάξτε το τι τραβάμε απ’ τον καφέ. Σάμπως δεν έχουμε συνηθίσει στον καλό καφέ; Αμέσως καταλαβαίνουμε τον καλό καφέ απ’ τον άσκημο, το μπαγιάτικο απ ‘το φρέσκο, το νοθεμένο απ ‘το σκέτο.

Ζωή να ‘χουνε, μερικοί πατριώτες μας έκαναν ψεύτικο καφέ. Στην αρχή βγήκε ο κριθαρένιος καφές, δεν έπιασε. Ύστερα βγήκε καφές από φασόλια, δεν το κατάπιαμε. Εμείς σαν έθνος είμαστε θεριακλήδες του καφέ. αν και καταπίνουμε όλες τις απομιμήσεις, του καφέ την απομίμηση δεν την καταπίνουμε.

Ω, Ύψιστε! Να γινόταν, τόσο δα απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε απ’ αυτόν τον καφέ, να καταλαβαίναμε και από Δημοκρατία…

_______________________________________________________

πηγή: Αζίζ Νεσίν, Διηγήματα

Η Σύγχρονη Τέχνη ενταγμένη στο αστικό περιβάλλον

Με αφορμή την απόκτηση κάποιων τευχών του περιοδικού ¨intellectum¨ από κάποιον καλό φίλο που γνώρισα στις πρόσφατες διακοπές μου, έπεσε το μάτι μου σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την σύγχρονη τέχνη και τον δημόσιο χώρο. Θα ήθελα λοιπόν να επικεντρωθώ σε κάποια σημεία του άρθρου, το οποίο υπογράφει η Μαρία Κενανίδου.

Μια πόλη είναι πάντα σε μια συνεχή διαδικασία εξέλιξης, τείνοντας να προχωρήσει προς τα εμπρός ακόμη και δεδομένου ότι επαναφέρει «ιζήματα» του παρελθόντος. Το νέο ενσωματώνεται στο παλαιό, ανακατασκευάζοντας και επαναπροσδιορίζοντας το δημόσιο χώρο, που εμπεριέχει το χρόνο: παρόν-παρελθόν-μέλλον, είναι το πραγματικό σημείο συνάντησης ετερογενών δυνάμεων και διαφορετικών τομέων δράσης του κοινωνικού συνόλου ενός τόπου και προκαλεί διάφορα διλήμματα πολιτικής όσον αφορά την έννοια της ποιότητας ζωής.

Μια πόλη διακοσμημένη με έργα τέχνης πέραν του ότι αποτελεί ισχυρός πόλος έλξης για επισκέπτες , συνδράμει και στην πολιτιστική επιμόρφωση των κατοίκων της, μεταλαμπαδεύοντας τους τα μηνύματα που έχουν μεταφέρει στα έργα τους οι καλλιτέχνες . Δυστυχώς οι διαφημίσεις που έχουν κατακλύσει την πόλη μας εκτός από ρύπανση αποτελούν και εστία μόλυνσης για τη νέα γενιά, η οποία μεγαλώνει με την εσφαλμένη αντίληψη πως κεντρική ιδέα της ζωής τους θα πρέπει να είναι η διαρκής κατανάλωση αγαθών με κάθε τρόπο, χωρίς ηθικούς φραγμούς και αφιερώνοντας όλο τον ελεύθερο χρόνο στην εργασία εις βάρος είτε της μόρφωσής τους, είτε ακόμη και εις βάρος της δημιουργίας οικογένειας.

Η αντικατάσταση της πλειοψηφίας των διαφημιστικών πινακίδων με σύγχρονα έργα τέχνης είναι μια επιτακτική ανάγκη η οποία εξυπηρετεί δύο σκοπούς:

1. από την μία η αμεσότερη επαφή της τέχνης με τον άνθρωπο, με όλα τα θετικά που αυτή συνεπάγεται

2. από την άλλη η χαλάρωση και η «αποτοξίνωση» από το συνεχές βομβαρδισμό των εταιρειών με το μοτό τους «καταναλώνω άρα υπάρχω».

Η τέχνη στο δημόσιο χώρο ως εφήμερη παρέμβαση με τις ιδιότητες του χωροκεντρικού αποτελεί μια δυναμική τοπική παρέμβαση, καθώς επαναπροσδιορίζεται διαρκώς, περνώντας από την έννοια του χωροκεντρικού σ’αυτήν του κοινωνιοκεντρικού. Η δημόσια τέχνη, με τις γλώσσες και μορφές δράσης με τις οποίες έχει την δυνατότητα να εισχωρήσει στον κοινωνικό ιστό της πόλης, με τη σχοινοβασία ορίων ανάμεσα στην καθημερινή και την αισθητική εμπειρία, και τους τρόπους με τους οποίους μπορεί μέσα από τη μόνιμη ή εφήμερη παρουσία της να δώσει μια εναλλακτική αντίληψη του χώρου και να προσφέρει εναύσματα για μια φιλική σχέση με το φυσικό περιβάλλον.

Η τέχνη, όταν ενταχθεί στο φυσικό περιβάλλον της πόλης μας θα προσφέρει μια ευχάριστη νότα ξεκούρασης αλλά και δημιουργίας στοχασμών, μια τροφή για σκέψη θα λέγαμε έτσι ώστε ο σύγχρονος άνθρωπος να βρίσκεται σε μια διαρκή επαγρύπνηση απέναντι στην προπαγάνδα που έχοντας ως κύριο μοχλό τα Μ.Μ.Ε. καθημερινά αποχαυνώνουν την πλειοψηφία και αποσυντονίζουν από τα πραγματικά μας προβλήματα.

Γιατί δεν μπορεί να είναι ουσιώδες το ζήτημα της απόκτησης του νέου κινητού τηλεφώνου αλλά η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας και απομόνωσης των ανθρώπων που ενώ ήδη έχουν πολλούς εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας (πέραν της φυσικής επαφής που είναι ο καλύτερος) εντούτοις απομονώνονται, απομακρύνονται από τους γύρω τους και κλείνονται στον εαυτό τους, ευτυχισμένοι απλά επιδεικνύοντας το επίπεδο του πλούτου της χλιδής στην οποία ζουν, κρύβοντας επιμελώς την μιζέρια και τον παραλογισμό πίσω από ένα χαρούμενο προσωπείο.

Σήμερα όμως στην εποχή των χορηγών και των προσφορών η τέχνη εκφυλίζεται. Αυτή η επαιτεία προς το κράτος, η αναγωγή των χορηγών σε βασικό παράγοντα της τέχνης, η σχέση με τις τράπεζες, με τις επιχειρήσεις, οι εκδηλώσεις του επίσημου κράτους βάζουν έναν όρο συναλλαγής και μικροπολιτικής. Επιβάλλουν στην τέχνη τους όρους της αγοράς, καθώς το κράτος δεν συντηρεί όπως θα έπρεπε τους θεσμούς, ούτε εμπιστεύεται στοιχειωδώς με αξιοκρατία τους θεσμούς αυτούς.

Ένα μείζον πρόβλημα, είναι ακριβώς το κατά πόσον μπορεί να ονομαστεί τέχνη η προσπάθεια μιας εταιρείας να προβληθεί μαζικά, ή μια διαφήμιση η οποία χρησιμοποιεί στοιχεία της τέχνης για να ενορχηστρώσει μια πανδαισία εικόνων και ήχων που θα οδηγήσει σε μεγαλύτερες πωλήσεις προϊόντων ή ένας καλλιτέχνης που έχει ως χορηγό μια εταιρεία θα δημιουργήσει έργα αποσυνδεδεμένα ως προς το έργο του χορηγού.

Η όλη προσπάθεια αποτελεί μια υπενθύμιση για το πώς στην εποχή μας η διαχείριση της κοινής γνώμης προέρχεται από μια διανοητική ακαμψία και προτείνει τρόπους και προσπάθειες με τους οποίους μπορούμε να καλύψουμε γνωσιολογικά κενά που υφίστανται από την ευδιάκριτη έλλειψη πολιτιστικής εκπαίδευσης των ακροατηρίων. Αποτελεί μια έκφραση αποδοκιμασίας που προκαλεί το σχόλιο,τις αντιδράσεις, στην πολιτιστική περιβαλλοντική ανεπάρκεια της πόλης μας, στην διατήρηση ενός «κοινωνικού κενού» όπου επιχειρείται να υλοποιηθεί καλλιτεχνικά μια νέα ουτοπία επικοινωνίας.

Δυστυχώς το κράτος συντροφιά με τις εταιρείες προπαγανδίζουν την τυφλή υπακοή στους ανήθικους νόμους της αγοράς, απογυμνώνοντας το άτομο από ηθικές αρχές και αξίες και μετατρέποντάς το σε ένα άβουλο ζώο το οποίο παραπλάναται έτσι ώστε να σκέφτεται μόνον μια στεγνή ζωή από μόρφωση και εκπαίδευση, μια ζωή αφιερωμένη στην εργασία μέχρι εξόντωσης, υπόδουλος των πολιτικών και των διαφημιστικών εταιρειών που υπόσχονται κενούς παράδεισους.

Για να θυμόμαστε τί έγινε στην Κύπρο

Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο «η Κύπρος δεν εάλω» όπου υπάρχουν τα απομνημονεύματα του Τούρκου στρατηγού Bedrettin Demirel, που ηγήθηκε της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Διαφαίνεται ξεκάθαρα η ανοργανωσιά των τουρκικών δυνάμεων που παρ’όλα αυτά νίκησαν λόγω της  «βοήθειας» της ελληνικής δικτατορίας.

Σαν αποτέλεσμα του πραξικοπήματος η Ε.Φ. ήταν κατανεμημένη σε όλο το νησί. Ιδιαίτερα στις περιοχές που κατοικούσαν Τούρκοι. Οι πιθανές περιοχές απόβασης εγκαταλείφθηκαν αδύνατες από τους Ε/Κ. Μεταξύ των Ε/Κ δυνάμεων υπήρχαν υποστηρικτές και μη υποστηρικτές του πραξικοπήματος. Η μεγαλύτερή μας ανησυχία ήταν η αποτυχία του πρώτου κύματος των αποβατικών μας δυνάμεων με επέμβαση των αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων του εχθρού. Η Ε.Φ. δεν είχε δυνατή αεροπορία και ναυτικό. Όμως μπορούσε να ενισχυθεί από την Ελλάδα! Οι ελληνικές αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις θα μπορούσαν να είχαν έλθει στην Κύπρο από προηγουμένως. Παράλληλα, την απόβασή μας μπορούσε να εμποδίσει ο Ρωσικός και ο Αμερικανικός στόλος. Τίποτε από αυτά δεν έγινε.¨

..Ενώ στις πρώτες δυνάμεις μας που αποβιβάστηκαν στις 20 Ιουλίου, δεν είχαμε δει ακόμα τα εχθρικά αεροπλάνα..

….Οι από αέρα και θάλασσα αποβατικές μονάδες δεν μπόρεσαν να ενωθούν μέχρι τις 22 Ιουλίου. Υπήρχαν πυρομαχικά και τρόφιμα για δύο μέρες!

…Όμως οι μονάδες του πεζικού μας δεν προχώρησαν πέρα από 300 μέτρα ανατολικά από το σημείο της απόβασης. Στις 20 και 21 Ιουλίου , μερικές μονάδες απομακρύνθηκαν 500 μέτρα από την ακτή. Ακολούθως αυτοί, λόγω των δασικών πυρκαγιών εγκατέλειψαν τα σακίδιά τους και ήλθαν και μαζεύτηκαν στο σημείο της απόβασης.

…Επειδή ο μονάδες μας μέχρι τη στιγμή εκείνη ήταν στερημένες από υποστήριξη βαρέων όπλων, ο εχθρός επωφελήθηκε από αυτό και υποχρέωσε την ΤΟΥΡΔΥΚ σε οπισθοχώρηση και με επιθέσεις που έκαμε από ανατολάς και δυσμάς είχε κόψει αρκετές φορές από 3 σημεία το δρόμο Λευκωσίας, Κιόνελι και Daphagaz. Μια φορά μάλιστα τα εχθρικά άρματα, πλησίασαν πάρα πολύ κοντά στις μονάδες μας, αργότερα από άγνωστη αιτία αποτραβήχτηκαν!

…Οι Ε/Κ ήταν χωρισμένοι σε αριστερούς και δεξιούς και δεν υπήρχε κατανόηση και εμπιστοσύνη μεταξύ τους. Ο καθένας ακολουθούσε το δικό του δρόμο.

Επεξήγηση όρων:

Ε/Κ = ελληνοκύπριοι

Ε.Φ.=εθνοφυλακή

Σωστή παιδεία θα ειπεί.. (Λιαντίνης)

Να χτίζεις στο μάρμαρο της γνώσης, και να γκρεμίζεις την αχεροπλιθιά της πρόληψης. Αυτές είναι οι δύο εντολές που πάνω τους κρέμονται οι νόμοι και οι προφήτες της παιδείας.

Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή, και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής.

Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε το νέο στη ζωή. Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά.

Χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το εννοούμε, από τα γεννοφάσκια του φιδοζώνουμε το παιδί με δεισιδαιμονίες προλήψεις και μαγικούς κατάδεσμους. Και με τα δηλητήρια αυτά πνίγουμε την ψυχή του. Όπως τα ζιζάνια και τα άλλα αγριόχορτα πνίγουν το στάρι.

Λερναία Ύδρα είναι οι προλήψεις. Φορτώνουμε στη ράχη του νέου ανθρώπου την άρρωστη φαντασία μας, τις ψευτιές, την άγνοια, την ηθική μας απολίθωση, τις έντρομες παραστάσεις και όλο τον καταποντισμένο αταβισμό των προγόνων. Και το αναγκάζουμε να σηκώσει στον ώμο αυτό το γιουσουρούμ της αχρηστίας και της οξείδωσης, όπως εσήκωνε ο αρχαίος τιτάνας τον ουρανό.

Ο μύθος του Άτλαντα εδώ βρίσκει την πιο πιστή και την πιο μακάβρια απομυθοποίησή του. Τα καημένα τα παιδιά. Στο όνομα και στο άδικο της μωρίας μας, όλα τους με το φυσερό στο στήθος και τις κνήμες ετοιμόρροπες και πρησμένες, γίνονται μικροί μάταιοι Άτλαντες.

Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε τη φύση μέσα από το παιδί και την ανταλλάζουμε με την άρρωστη γνώμη μας.

Και δώστου οι παπάδες με τα θυμιατά στις γωνιές των κοιμητηρίων. Για να βουτάνε τα όβολα των πονεμένων. Σαν το φίδι κοιτάνε πως να μαγνητίσουν το θύμα. Άε πια όταν τύχει να τους ιδείς να πιάνουνται σε πρόστυχο καβγά για τον πελάτη. Χάρμα.

Και δώστου οι αγύρτες με τα ωροσκόπια και τους ζωδιακούς σε εφημερίδες και περιοδικά και τελεβίζια. Βλέπεις κάτι χοντρές κυρίες που σαν αρχίσουν να σου μιλούν για τον Στάχυ της Παρθένου και για τις επιρροές του Αιγόκερου με τα κέρατα στα ερωτικά σου βουβαίνουν τον Πεντζίας και τον Ουΐλσον.

Και δώστου το τροπάρι για την καλή ψυχή και τα καλά στερνά. Να γίνεις δίκαιος και να γίνεις καλός για τους άλλους. Να πηγαίνεις το δείλι στο παρεθύρι και να διαβάζεις τη «θεία» γραφή και τη χαλιμά που έλεγε της θυγατρός της η γυναίκα της Ζάκυνθος. Εσύ ν’αγιάσεις. Και μην προσέχεις που οι άλλοι είναι λύκοι έτοιμοι να σε φάνε. Και προπαντός αυτό: τα μάτια σου τέσσερα για τον ουρανό και τη βασιλεία του.

Κόκκινο σαν παπαρούνα και κίτρινο σαν τη χολή είναι το αφιονοτόπι της ψευτιάς και των προλήψεων. Η στρατηγική να καταστρέφεται το φυσικό τοπίο του παιδιού με τις προλήψεις είναι σκόπιμη, κατευθυνόμενη, κακουργηματική τρις και τετράκις σε θάνατο και απάνθρωπη.

Έτσι όταν τα παιδιά μας φτάνουν στην ηλικία να δώσουν τον όρκο του άντρα, και όταν οι κοπέλες μας φτάνουν στην ώρα τους, γίνονται ωραίες-δηλαδή έχουνε χωριστεί σε δύο τάξεις.

Η μία που είναι η μάζα σχεδόν του συνόλου, έχει αφομοιώσει το δηλητήριο της ψευτιάς. Και έχει ανοσοποιηθεί στα υδροκυάνια και στα κώνια, κατά τον τρόπο του παλαιού εκείνου Μιθριδάτη. Είναι η πλαστική στόφα ανθρώπου, τα μηχανημένα νευρόσπαστα, που παραλαβαίνουν τη σκυτάλη των προλήψεων και αναπαράγουν το ίδιο στις νέες γενιές.

Η άλλη είναι η τάξη που καταλογογραφεί τους Ελάχιστους. Ετούτοι είναι οι χρηστηριασμένοι από κάποια βούληση και οι φορτοβαστάκτες της προσωπικής τους ευθύνης. Λίγοι αλλά όλοι τους ξανασαρκώνουν τον Ορέστη, τον πρίγκιπα Μύσκιν, τον Τσε-Γκεβάρα, τον ποιητή Σέλλεϋ, τον Άμλετ τον δανό. Καθώς τους μαστιγώνει η οργή της αλήθειας, ο τρόμος της ομορφιάς, και το μεγαλείο του ανθρώπου.

Κάτω από τυφλωτικές καταλαμπές και θερινές καταιγίδες όλοι αυτοί κρατούν μέσα τους τον άνθρωπο όρθιο και στο φυσικό του ανάστημα. Που πάει να πει: λεύτερο από ψευτιές και δεισιδαιμονίες.

Και ένα βίντεο για να δροσιστούμε:

Το γέλιο του Λιαντίνη

___________________________________________

πηγή: Τα ελληνικά, Λιαντίνης

Κριτική επί του θεάματος – Γκυ Ντεμπόρ

Χωρίς αμφιβολία, η εποχή μας προτιμά την εικόνα από το αντικείμενο, το αντίγραφο από το πρωτότυπο, την αναπαράσταση από την πραγματικότητα, το φαινόμενο από το είναι. Το ιερό γι’αυτήν δεν είναι παρά η ψευδαίσθηση, και το ανίερο είναι η αλήθεια. Ή μάλλον, το ιερό μεγαλώνει στα μάτια της στο μέτρο που μικραίνει η αλήθεια και αυξάνεται η ψευδαίσθηση, έτσι ώστε γι’αυτήν, το αποκορύφωμα της ψευδαίσθησης ν’αποτελεί επίσης το αποκορύφωμα του ιερού.

(Φουέρμπαχ)

Οι εικόνες που αποσπάστηκαν από κάθε πλευρά της ζωής, συγχωνεύονται σ’ένα κοινό ρεύμα όπου η ενότητα αυτής της ζωής δεν μπορεί πια να αποκατασταθεί. Η αποσπασματικά θεωρημένη πραγματικότητα εκτυλίσσεται μέσα στην ίδια της την γενική ενότητα σαν ένας ξεχωριστός ψευδό-κόσμος, αντικείμενο της μοναδικής παρατήρησης. Η εξειδίκευση των εικόνων του κόσμου ξαναβρίσκεται, ολοκληρωμένη, μέσα στον κόσμο της αυτονομημένης εικόνας όπου το ψεύτικο εξαπάτησε τον ίδιο του τον εαυτό. Το θέαμα γενικά, σαν συγκεκριμένη αντιστροφή της ζωής, είναι η αυτόνομη κίνηση του μη-ζωντανού.

Η αλλοτρίωση του θεατή απ’το αντικείμενο που παρατηρεί (που δεν είναι παρά αποτέλεσμα της δικής του ασυνείδητης δραστηριότητας) εκφράζεται ως εξής: όσο περισσότερο παρατηρεί τόσο λιγότερο ζει- όσο περισσότερο δέχεται να αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα στις κυρίαρχες εικόνες της ανάγκης, τόσο λιγότερο κατανοεί την δική του ύπαρξη και τη δική του επιθυμία. Η εξωτερικότητα του θεάματος, σε σχέση με τον δρώντα άνθρωπο, φαίνεται απ’το γεγονός ότι οι ίδιες του οι κινήσεις δεν του ανήκουν  πια, αλλά ανήκουν σ’έναν άλλο που του τις παρουσιάζει. Το θέαμα είναι παντού, να γιατί ο θεατής δεν αισθάνεται πουθενά σαν στο σπίτι του.

Εκεί όπου ο πραγματικός κόσμος μετατρέπεται σε απλές εικόνες, οι απλές εικόνες γίνονται πραγματικά όντα και αποτελεσματικά κίνητρα μιας υπνωτικής συμπεριφοράς. Το θέαμα, καθώς έχει την τάση να δείχνει, μέσα από διάφορες εξειδικευμένες μεσολαβήσεις, τον κόσμο που δεν είναι πια άμεσα αντιληπτός, ανακαλύπτει φυσιολογικά στην όραση την προνομιούχα ανθρώπινη αίσθηση, που σε άλλες εποχές αποτελούσε η αφή-η αίσθηση η πιο αφηρημένη κι η πιο ευκολοπλάνητη, αντιστοιχεί στη γενικευμένη αφαίρεση της σημερινής κοινωνίας. Αλλά το θέαμα δεν είναι ταυτόσημο με το απλό βλέμμα, ακόμα κι όταν αυτό συνδυάζεται με την ακοή. Είναι αυτό που διαφεύγει απ’τη δραστηριότητα των ανθρώπων, απ’την αναθεώρηση και τη διόρθωση του έργου τους. Είναι το αντίθετο του διαλόγου. Όπου υπάρχει ανεξάρτητη αναπαράσταση, το θέαμα συγκροτείται εκ νέου.

______________________________________________

πηγή: Η Κοινωνία του θεάματος – Γκυ Ντεμπόρ

Περί ξενοφοβίας και νομιμοποίησης των μεταναστών

Σύμφωνα με δημοσκόπηση των Νέων από την ιστοσελίδα τους με ερώτηση για το αν η κατεδάφιση του καταυλισμού ήταν σωστή ή λανθασμένη τα αποτελέσματα μέχρι σήμερα είναι τα εξής:

64,17 % Σωστή, οι παράνομοι μετανάστες πρέπει να εκδιώκονται και να επαναπατρίζονται.
( 2348 ψήφοι )

29,38 % Λανθασμένη, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.
( 1075 ψήφοι )

6,45 % Δεν γνωρίζω / δεν απαντώ.
( 236 ψήφοι )

Οφείλω να εκφράσω τον αποτροπιασμό μου για την χυδαία αυτή αντιμετώπιση των ανθρώπων αυτών. Να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι υπέρ της αθρώας νομιμοποίησης αλλά της επαναπροώθησης όσων είναι εδώ χωρίς έγγραφα , είμαι όμως κάθετα εναντίον του να καταστρέφουμε τα παραπήγματα για να τους αναγκάσουμε να φύγουν. Αυτό είναι εναντίον κάθε έννοιας φιλοξενίας και αναρωτιέμαι για το πόσο φτύσιμο θα έτρωγαν οι νεοέλληνες που ψήφισαν πως ήταν σωστή (άρα και ηθική) αυτή η αντιμετώπιση από τους «αρχαίους ημών προγόνους» (ο Ξένιος Ζευς σας λέει κάτι ρε φασιστόμουτρα; ).
Θα πρέπει το κράτος να οργανώσει μέρη όπου θα φιλοξενηθούν μέχρι να επιστρέψουν πίσω- με ανθρώπινες συνθήκες, με καθαρά κτίρια και ένα πιάτο φαγητό καθημερινά  εώς ότου να επιστρέψουν. Από εκεί και πέρα δεν βλέπω τον λόγο να τους κάνουμε όλους «νόμιμους» εφόσον στερούνται των δικαιολογητικών- είναι επίσης ανήθικο κάποιοι να τους δίνουν δουλειά για 10-20 ευρώ την ημέρα χωρίς ασφάλεια γιατί είναι «πονόψυχοι»- και επίσης είναι ανήθικο να τους έχουμε ως αποδιοπομπαίους τράγους για την αύξηση της εγκληματικότητας- στο κάτω κάτω οι πολιτικοί μας κλέβουν από την τσέπη όλων μας (και πολλοί τους προσκυνούν) και τα βάζουμε με ανθρώπους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Μήπως οι πρώτοι που πρέπει να εξοριστούν είναι μερικοί υπουργοί της κυβέρνησης;
Τέλος όσοι θέλουν να αποκτήσουν νόμιμη άδεια παραμονής θα πρέπει να έχουν κάποιες προδιαγραφές – π.χ. από την χώρα τους θα πρέπει να έχουν λευκό ποινικό μητρώο, θα πρέπει να μάθουν την ελληνική γλώσσα μέσα σε ένα χρονικό διάστημα, καλό θα είναι να εξετάζονται για σοβαρές μολυσματικές ασθένειες κ.α. Φυσικά θα πρέπει να γίνεται και μία μελέτη για το πόσους μετανάστες χρειαζόμαστε ως εργάτες. Ξεχωριστό άρθρο χρειάζεται για τη διαφθορά των δημόσιων υπαλλήλων που λαδώνονται για να νομιμοποιούν παράνομους μετανάστες και τους συμμετέχοντες βουλευτές στο φαγοπότι..