Οι τρεις «πληγές» του νεοέλληνα

Τρεις είναι οι κυριότερες πηγές στις οποίες οφείλεται η πνευματική αποσάθρωση του νεοέλληνα :

1. Η θρησκεία

2. Το κόμμα

3. Η ομάδα

Αυτές οι τρεις αγέλες αναγκάζουν το νεοέλληνα να ξοδεύει χρόνο και χρήμα έτσι ώστε να έχει μια ψευδαίσθηση πως ανήκει σε κάποιες (και πολλές φορές σε όλες) από τις παραπάνω. Βέβαια αν αφιέρωνε τον χρόνο αυτό στην ενασχόλησή του με την μόρφωση του τότε θα έβλεπε πως σε λίγο χρονικό διάστημα θα υπήρχε ραγδαία ανάπτυξη της αίσθησης κριτικής ικανότητας και θα μπορούσε να απαλλαχθεί από τα δεσμά του φανατισμού που τον δένουν οι «ποιμενάρχες» του. Πέραν αυτού αυτή η «ομαδοποίηση» καθιστά το άτομο αντικοινωνικό μιας και όσοι δεν ανήκουν στο δικό του «κοπάδι» αυτόματα είναι εχθροί και πολέμιοι.

Βλέπουμε καθημερινά θρησκευτικά φανατισμένους που κάνουν το παν «εις το όνομα του θεού» λες και ο θεός εφόσον υπήρχε δεν θα μπορούσε να εκπροσωπήσει τον εαυτό του αλλά πρέπει κάποιος άλλος να μιλήσει εκ μέρους του. Αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν ο άνθρωπος, ένα τόσο ασήμαντο πλάσμα μπροστά στο μέγεθος του σύμπαντος, να πιστεύει πως υπάρχει κάποιος ανώτερος δημιουργός που ασχολείται με το αν πήδηξε ή αν είπε ψέμματα ή αν κράτησε τη νηστεία. Όμως η ψυχολογική υποστήριξη που τους προσφέρει αυτή η ενασχόληση έτσι ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την καθημερινότητά τους γι’αυτούς είναι αρκετή έτσι ώστε να φτάνουν σε σημείο να ακρωτηριάζουν τις φυσιολογικές ορμές προς χάρην της αφοσίωσής τους σε κάτι «ανώτερο».

Επίσης καθημερινό φαινόμενο είναι να βλέπουμε φανατισμένους με ποδοσφαιρικές ομάδες να πλακώνονται στο ξύλο ή να καταστρέφουν περιουσίες γιατί η ομάδα τους έχασε ή αδικήθηκε. Κι εδώ ο κακομοίρης οπαδός αφιερώνει χρόνο και χρήμα έτσι ώστε από τη μία να ανήκει σε ένα είδος «οικογένειας» και από την άλλη να ξεσπά τα βίαια ένστικτά του με ασφάλεια μιας και τελεί κάτω από την προστασία της υπόλοιπης αγέλης. Το γεγονός πως οι «θεοί» των φανατισμένων πληρώνονται με εκατομμύρια δεν φαίνεται να τους απασχολεί μιας και η έννοια της ομάδας στο μυαλό τους είναι «αγιοποιημένη».

Τέλος οι φανατισμένοι με τα κόμματα, οι οποίοι χρόνο με το χρόνο λιγοστεύουν (θέλω να πιστεύω), γλείφουν τις κατουρημένες ποδιές των βουλευτών τους μήπως και τους θυμηθούν σε περίπτωση που χρειαστούν κανένα διορισμό ή απευθείας ανάθεση έργου άντε το πολύ πολύ καμία ευνοϊκή μετάθεση για τον γιόκα τους. Φυσικά οι «βολευτές» ως επί το πλείστον τακτοποιούν μόνο τους συγγενείς και κάποιους φίλους, για τους υπόλοιπους έχουν ως «δώρο» έναν διορισμό με ημερομηνία λήξης έτσι ώστε να υπάρχει ανάγκη για συνεχόμενο «γλείψιμο». Όμως αξίζει να γίνεσαι υποχείριο ενός ανθρώπου που θα σου προσφέρει μεν μια δουλειά αλλά θα κλέψει τόσο πολύ την τσέπη σου που στο τέλος δεν θα ‘χεις σπίτι να μείνεις; Αξίζει να γλείφεις τον κλέφτη της δημόσιας περιουσίας; Εγώ πιστεύω πως όχι.

Άξιον προσοχής είναι πως εκκλησία και  ποδόσφαιρο (όπως επίσης εκκλησία και κόμμα) πηγαίνουν χέρι-χέρι . Σε κάθε έναρξη ποδοσφαιρικής περιόδου κάνουν αγιασμό, πολλά σήματα ποδοσφαιρικών ομάδων έχουν σύμβολα εκκλησιαστικά (ο δικέφαλος αετός πχ), σε περίπτωση που κάποια ομάδα καταφέρει να νικήσει πάντα ισχυρίζονται πως ήταν «θέλημα θεού» λες και κάποια «ανώτερη δύναμη» ενδιαφέρεται για το ποιός θα νικήσει κ.α…

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Οι τρεις «πληγές» του νεοέλληνα

  1. Δεν έχεις άδικο σε όλα, γενικά συμφωνώ!

    Να σου υπενθυμίσω ότι το ποδόσφαιρο θαυμάζεται σχεδόν σε όλο τον κόσμο με παρόμοιο τρόπο που συμβαίνει και στον «Νεοέλληνα»( όλοι νέοι είμαστε τελικά).

    Επίσης, η εκκλησία βρίσκεται παντού στην Ελλάδα, ακόμα και στις πολιτικές εκδηλώσεις ή στη Βουλή στο ποδόσφαιρο δεν θα ήταν;;

    Το κυριότερο: Έχε υπ’όψιν σου ότι ο φανατισμός δεν προκύπτει μόνο από την ανάγκη κάποιων να ανήκουν σε μία «οικογένεια» αλλά μπορεί να υπάρξει βαρβαρότητα και μίσος και χωρίς ιδεολογία!!!!

    Παράδειγμα: Ο Μηδενισμός….

Τα σχόλια είναι κλειστά.