Μήνας: Μαΐου 2009

Δίχως το τσιγάρο η ζωή έχει καλύτερη γεύση…

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 31 Μαΐου, με απόφαση που πήρε το 1988 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας, της Αντικαπνιστικής και Αντικαρκινικής Εταιρείας η Ελλάδα είναι μία από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη σε κατανάλωση καπνού.

Ερευνες έχουν δείξει ότι περίπου το 28 % του ενήλικου πληθυσμού της γης εκτιμάται ότι χρησιμοποιεί καπνό, αριθμός που υπερβαίνει κατά πολύ τον αριθμό αυτών που χρησιμοποιούν παράνομες ουσίες( πχ χάπια, κοκαΐνη κα).

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας μας ενημερώνει ότι το κάπνισμα είναι η σημαντικότερη αιτία θανάτου που μπορεί όμως εύκολα να προληφθεί και προβλέπει πως οι θάνατοι λόγω του καπνίσματος από καρκίνο, καρδιακές παθήσεις κ.ά. μπορεί να ξεπεράσουν τα δέκα εκατομμύρια το χρόνο έως το έτος 2020, με το 70% να προέρχεται από τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν και να βοηθήσουν στην εκστρατεία κατά του καπνίσματος θέλουν να περάσουν σε όλους με δυνατή φωνή το μήνυμα «ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΥΣΗ».

Advertisements

Οι θρύλοι του Έθνους (η εθνική μας μαστούρα)

Γράφει σε ένα άρθρο του το zougla.gr (τα σχόλια εντός παρένθεσης δικά μου):

Η πτώση της Πόλης γέννησε θρύλους που μεγάλωσαν γενιές και γενιές Ελλήνων,(..μεγαλώνει μεγαλώνει..γεράαααα παιδιά) γέννησε ήρωες που λάμπρυναν το ιστορικό μεγαλείο του Έθνους(του ποιού; ), γέννησε διδάγματα που κράτησαν «ίσια τη ρότα» του ελληνισμού (αν ο  ελληνισμός ήταν καράβι θα ήταν στον πάτο της θάλασσας) και κράτησε άσβεστο το μελάνι του κοντυλοφόρου για να γραφτούν νέες σελίδες στην μακρόχρονη ιστορία ενός προαιώνιου Έθνους (ο συγγραφέας ξεχνάει πως οι Έλληνες ουδέποτε υπήρξαν «έθνος» με τη σημερινή σημασία του όρου πόσο μάλλον «προαιώνιο»).

Το σύμβολο του Βυζαντίου (το οποίο ήταν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και καμία σχέση δεν είχε με αρχαία Ελλάδα) ζωντανεύει με τη μορφή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του τελευταίου αυτοκράτορα, του «Μαρμαρωμένου Βασιλιά», όπως λένε οι θρύλοι, που έπεσε με το σπαθί στο χέρι στην πύλη του Αγίου Ρωμανού (ήταν καλός ήταν χρυσός είχε τις χάρες όλες κορίτσια..).

Ο αυτοκράτορας δεν παρέδωσε την Πόλη αλλά, ως άλλος Λεωνίδας, έπεσε υπερασπιζόμενος τα όσια και τα ιερά(είμαι σίγουρος πως τους είπε ‘turks come and get it motherfucka’). Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, η ψυχή του Ελληνισμού, με την υπέρτατη θυσία του εξάγνισε την εθνική συνείδηση, ενσάρκωσε και συμβόλισε τη συνείδηση χιλιάδων χρόνων Ιστορίας ( όλα αυτά τα έκανε ένας ρωμαίος αυτοκράτορας για χάρη του ανύπαρκτου εκείνη την εποχή ελληνισμού).

Σε όλη τη διάρκεια της πολιορκίας της Πόλης από τους Τούρκους, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος Παλαιολόγος αγωνιζόταν ως απλός στρατιώτης με θάρρος και ανδρεία στα τείχη (όπως ο Σταλόνε στο Ράμπο: το πρώτο αίμα).

Το παράδειγμά του έδινε θάρρος στους άλλους στρατιώτες, που ξεπερνούσαν τους εαυτούς τους στην υπεράσπιση της Βασιλεύουσας.

Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς

Όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος αντιλήφθηκε ότι οι Τούρκοι είχαν μπει στην εσωτερική πλευρά των τειχών από την Κεκρόπορτα, έβγαλε τα βασιλικά του ρούχα και όλα τα σύμβολα της αυτοκρατορικής του εξουσίας (μέχρι και τις βασιλικές ζαρτιέρες ξεφορτώθηκε), και παίρνοντας ένα σπαθί και μια ασπίδα κατευθύνθηκε στην Πύλη του Ρωμανού για να αγωνιστεί μέχρι θανάτου. Σε μια μάχη χαμένη για την Πόλη, αλλά κερδισμένη για το θρύλο του (τότε είναι που θα γεννήθηκε η θρυλική ατάκα : ‘που πας ρε Καραμήτροοοοοοοο‘ ).

Αυτόν τον θρύλο, που λέει ότι τη στιγμή που ο βασιλιάς περικυκλώθηκε από τους Οθωμανούς, Άγγελος Κυρίου τον άρπαξε και τον έκρυψε σε μια σπηλιά, αφού πρώτα τον μαρμάρωσε(ο άγγελος ήταν λιγάκι μαστουρωμένος γιατί το αρχικό σχέδιο ήταν να μαρμαρώσει τους τούρκους και να τους κλείσει στην σπηλιά). Στη σπηλιά αυτή περιμένει για αιώνες ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς»(πετώντας τάπες σε κουβάδες μέχρι να ωριμάσει το ουίσκυ 200 ετών) να ξαναέρθει την κατάλληλη στιγμή, «το πλήρωμα του χρόνου», που ο ίδιος Άγγελος Κυρίου θα του ξαναδώσει τη ζωή και το σπαθί του για να διώξει του Τούρκους από την Κωνσταντινούπολη και να τους κυνηγήσει μέχρι την Κόκκινη Μηλιά.(μμμμ.. μήπως να του δώσει κάτι πιο σύγχρονο γιατί με σπαθί αυτός με πυραύλους οι Τούρκοι θα είναι λίγο άνιση μάχη; ) Στη μάχη που θα γίνει, οι Τούρκοι θα νικηθούν και «θα κολυμπήσει το μοσχάρι στο αίμα τους»(γι’αυτό πρέπει να μάθουμε σε όλα τα μοσχάρια να κολυμπάνε μην χάσουμε κανένα από πνιγμό ε; εκτός κι αν προσλάβουμε τους διασώστες του bay-watch για κάθε στάβλο).

Ο θρύλος προσθέτει ακόμα, ότι οι Τούρκοι ψάχνουν συνεχώς να ανακαλύψουν τη σπηλιά, όπου βρίσκεται ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, για να χτίσουν την είσοδο της, ώστε να μην μπορεί να ξαναβγεί από εκεί. Όμως, οι προσπάθειές τους είναι συνεχώς άκαρπες, αφού ο Άγγελος προστατεύει τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά και περιμένει την εντολή του θεού για να τον ξυπνήσει (αντί να βοηθήσει ο θεός τους καλούς βυζαντινούς να νικήσουν βοήθησε τους οθωμανούς-μήπως και ο θεός τα τσούζει πού και πού; ).

———————————————-

Παρακαλώ εν έτη 2009 να χαμηλώσουμε τους τόνους της εθνικής μας σχιζοφρένειας πως ο σημερινός νεοελληνικός πολιτισμός αποτελεί απευθείας απόγονος του αρχαίου ελληνισμού σε συνδυασμό με την εβραϊκή παράδοση.

Δεν είμαστε γονιδιακά απόγονοι των αρχαίων ελλήνων ούτε της εβραϊκής φυλής.  Ουδέποτε υπήρξε ελληνορθόδοξος πολιτισμός και ουδέποτε θα υπάρξει.

Η συνέντευξη του Άνθιμου στο «καληνύχτα Ελλάδα»

Για τα χρήματα που δίνει ένα ζευγάρι για το γάμο είπε:

«Το παράβολο για την άδεια γάμου είναι για το δημόσιο και όταν βγαίνει η άδεια δίνουν ένα «φιλοδώρημα» αν θέλουν- αν δεν θέλουν δεν δίνουν, μετά βέβαια κατά τη διάρκεια του γάμου μπορεί να δώσουν ένα φιλοδώρημα 100-200 ευρώ για όλους όσους θα βοηθάνε- τους ιερείς, τους νεοκόρους, τους ψάλτες (που θα το μοιραστούν μεταξύ τους).«

Όταν τον ρώτησαν για το αν του λείπει ο γάμος αρνήθηκε να απαντήσει λέγοντας πως «αυτό είναι προσωπικού επιπέδου ερώτηση και δεν λέγεται«.

Δέχονται τα φιλοδωρήματα που παίρνουν στους γάμους και στις κηδείες γιατί «δεν τους φτάνουν τα 1400 ευρώ που παίρνουν για να ζήσουν και πως όλοι οι παπάδες είναι παντρεμένοι και πολύτεκνοι«!

Τα χρήματα που παίρνουν για να διαβάσουν στα μνήματα είναι για να μπορούν να «αντέξουν» τον πόνο των συγγενών.

Επίσης στη συνέχεια δήλωσε πως «Εδώ όταν μιλάμε για συναλλαγή επί ιδιωτικού επιπέδου(εννοεί τα χρήματα που παίρνουν για να διαβάσουν ευχές στο μνήμα κάποιου) κι όχι επί του μισθού που μιλούσαμε πριν, τα πράγματα είναι διαφορετικά, δεν μπορούμε στο κοιμητήριο της θεσσαλονίκης ή εδώ να αφήσουμε ούτε μια ώρα με φως το κοιμητήριο χωρίς ιερείς, αυτό είναι βαρύ, εμείς δεν στέλνουμε , δεν συνιστούμε σε ιερείς να πάνε αλλά θα πάνε μερικοί γιατί δεν μπορούνε να ζήσουν είτε διατί το θεωρούν χρέος και οι χριστιανοί το ζητούν«.

Δεν τους φτάνουν τα χρήματα του μισθού γιατί δεν μπορούν να δουλέψουν αλλού πέραν της εκκλησίας όπως μπορούν σε άλλα επαγγέλματα.

Για τα εκκλησιαστικά σκάνδαλα είπε:
«Ο Χριστός είχε 12 μαθητάς και έκανε τα πάντα για αυτούς, ο ένας όμως ήταν προδότης. Εάν μέσα σε αυτή την αναλογία δούμε τα ανθρώπινα παραπτώματα υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν, όλοι κάνουμε αμαρτίες ε; όλοι.. αλλά μπορεί μερικές να είναι πάρα πολύ πιο δυνατές πιο σοβαρές ή διότι έρχονται στην δημοσιότητα να κοστίζουν πολύ περισσότερο.»

Για το σκάνδαλο με την «δωρεά» των 32 στρέμματων (τα οποία υποτίθεται πως δεν είναι δασικής έκτασης) στο Πανόραμα προς την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης:

«Εγώ ζήτησα από το υπουργείο να μας δώσει ένα κομμάτι όπου θα φτιάχναμε αυτό το ίδρυμα (φροντίδας χρόνια ασθενών)- αν ήθελε το έδινε – και τόσο ήμουν βέβαιος ότι ήταν κατά χρήση που την πρώτη φορά έκανα λόγο στην εκκλησία είπα τί φωνάζετε; είναι κατά χρήσην και για 99 χρόνια όπως γίνεται στην Αγγλία και σε άλλες χώρες στο δημόσιο. Δεν δόθηκε στον μητροπολίτη αλλά στο νομικό πρόσωπο της μητρόπολης.«

Τέλος διευκρίνισε πως ζήτησε να καταλάβουμε τα Σκόπια ειρηνικά και μόνο επειδή πρώτα οι Σκοπιανοί διεκδίκησαν ελληνικά εδάφη.

Όλη την εκπομπή μπορείτε να την κατεβάσετε από εδώ.

Η προπαγάνδα κατά του Επίκουρου

Ο Κήπος ήταν για πολλούς και διάφορους λόγους στόχος σε αδιάκοπη και βίαιη επίθεση. Παρακολουθούσαν και κουτσομπόλευαν το τί έκαναν και τί έλεγαν εκεί μέσα. Θορυβούσαν υποκριτικά για κάθε τι που μπορούσε να ερεθίσει τους αφώτιστους.

Ο Επίκουρος, φώναζαν, περιφρονεί τα εγκύκλια μαθήματα, γιατί ο ίδιος ήταν απαίδευτος. Ο Μητρόδωρος ασέβησε στον Όμηρο, γιατί είπε σ’έναν νέο να μη σκοτίζεται που δεν ξέρει αν ο Έκτορας ήταν Έλληνας ή Τρωαδίτης. Λαβή για διασυρμό έδινε η παρεξήγηση ή διαστροφή του όρου ηδονή, που στάθηκε μοιραία στην ιστορία της Σχολής ως τις μέρες μας. Έλεγαν πως εκεί μέσα δουλεύουν για το στομάχι και για τις σαρκικές ηδονές, όπως κατάντησε τυπικό στους απληροφόρητους: Επικουρισμός σημαίνει να φάμε και να πιούμε γιατί αύριο θα πεθάνουμε.

Χρησιμοποίησαν έναν ελαφρόμυαλο τον Τιμοκράτη, αδελφό του Μητρόδωρου, που από διαφορές με τον αδελφό του κι ανικανότητα να προσαρμοστεί στο φρόνημα της Σχολής, κλώτσησε κι έγινε σωστή πληγή. Έβριζε όλους όπου πήγαινε, στις συναθροίσεις, στα θέατρα, κοντά στους άλλους λόγιους: «διακωμωδεί σε (Επίκουρε) Τιμοκράτης ο Μητροδώρου αδελφός επί τούτοις εν ταις εκκλησίαις, εν τοις θεάτροις, παρά τοις άλλοις σοφισταίς» (Αλκ., IV 17,10). Διεκτραγωδούσε το τί είδε κι έπαθε εκεί μέσα, πως μόλις γλύτωσε από τις νυχτερινές φιλοσοφίες και τις απόκρυφες συγκεντρώσεις: «μόγις εκφυγείν ισχύσαι τας νυκτερινάς εκείνας φιλοσοφίας και την μυστικήν εκείνην συνδιαγωγήν». Τέτοια έγραψε και σ’ένα βιβλίο που είχε τίτλο «Εύφραντοι» δηλαδή διασκεδαστικές ιστορίες (Διογ.Λαέρτ., Χ6).

Ο Λαέρτιος συνεχίζοντας εκείνο που είπαμε ψόγο του Επίκουρου σημειώνει: Οι κατήγοροί του έλεγαν πως στα γράμματά του βρίζει πολλούς, ιδιαίτερα το δάσκαλό του Ναυσιφάνη.. Τον λέγει μαλάκιο (πλεύμονα) και αγράμματο κι απατεώνα. Τους οπαδούς του Πλάτωνα Διονυσοκόλακες και τον ίδιο τον Πλάτωνα μαλαματένιο (χρυσούν), τον Αριστοτέλη άσωτο, που αφού κατάφαγε την πατρική του περιουσία, πήγε μισθοφόρος και κατάντησε φαρμακοπώλης.

Τον Πρωταγόρα τον έλεγε χαμάλη και γραφέα του Δημόκριτου και γραμματοδάσκαλο σε χωριά, τον Ηράκλειτο ανακατωτή, τον Δημόκριτο Ληρόκριτο (αρχιφλύαρο), τον Αντίδωρο Σανίδωρο (σαλτιμπάγκο), τους Κυνικούς εχθρούς της ελλάδας, τους διαλεκτικούς μεγάλη συμφορά, τον Πύρρωνα αμαθή και απαίδευτο. Διονυσοκόλακες ήταν οι άνθρωποι του θεάτρου (κόλακες του Διόνυσου), οι Πλατωνικοί παίρνουν το όνομα επειδή ο αρχηγός τους κολάκεψε το Διονύσιο, τύραννο της Συρακούσας.

Όλες αυτές οι πληροφορίες έχουν κοινή πηγή μια επιστολή, που άλλοι την λένε «Προς τους εν Μυτιλήνη φιλοσόφους«, άλλοι «Περί Επιτηδευμάτων«. Φτάνει όμως να έχει κανείς λίγο αισθητήριο και κάποια γνωριμία με το ήθος και το γράψιμο του φιλόσοφου για να φωνάξει πως αυτά δεν μπορούν να είναι του Επίκουρου. Η επιστολή είναι πλαστή. Μάλιστα μας δίνει μια ιδέα για το τί σκάρωναν οι σκοτεινοί άνθρωποι. Διάλεξαν το Ναυσιφάνη, για να δείξουν την ασέβεια στο δάσκαλό του από ματαιοδοξία να φανεί πρωτότυπος. Το ίδιο έκαναν και με το Δημόκριτο, όσο κι αν είναι άφθονες οι μαρτυρίες πως ο Επίκουρος τιμούσε εξαιρετικά τον εισηγητή της ατομικής θεωρίας και τον εαυτό του τον έλεγε δημοκρίτειο.

Αν ο Ιησούς ερχόταν σήμερα τί θα έλεγε στους υπαλλήλους του;

Αν και όλοι μας γνωρίζουμε πως ουδέποτε υπήρξε Ιησούς ως ιστορικό πρόσωπο εντούτοις ο παρακάτω φανταστικός λόγος προς τους οπαδούς του αποδίδει την αποσύνθεση του συστήματος της θρησκείας από τους ίδιους τους ιερείς που υποτίθεται πως εκπροσωπούν τον «θεό της αγάπης».

– Μα εγώ δεν είμαι χριστιανός, βρε σαφρακιάρηδες. Κι εσείς μοιάζετε σε μένα, όσο μοιάζει ο ρυπαρός ιπποπότα­μος στο περήφανο άλογο με το κατάλευκο δέρμα και τα κατάμαυρα μάτια. Όλους εσάς δεν ήρθα να σώσω. Να σας καταγγείλω ήρθα, και να σας φραγγελώσω.

Το μυαλό σας, την ψευτιά σας, την αχρεία ψυχή, και τις δολερές σας πράξεις. Αυτά είχα στο νου μου, την ώρα που τίναζα τα αστροπελέκια με τα απανωτά «ουαί» για τη φαρισαϊκή ηθική σας. Με αστραπές τρεκλές, με βροντή και με λάμψη εμαστίγωσα την υποκρισία σας. Και σεις με κάματε ση­μαία στα ψεύδη και σάλπιγγα στις πομπές σας.

Γιατί όλοι σας, από τον πάπα της Ρώμης και τον πατριάρχη της Πό­λης, από το σοφό θεολόγο και το φοροφυγά επίτροπο της ενορίας ως τον τουρλωτό καθηγούμενο του μοναστηριού, είσαστε ίδιοι οι τάφοι που παράσταινα. Γιομάτοι ακαθαρ­σίες, μύγα κουλουμωτή, και σάπια κόκαλα. Και τούτο το τέρας των τεράτων δύο χιλιάδες χρόνους τώρα. Το σέρνετε και χαράζετε την τροχιά της ιστορίας, όπως οι Τρώες που έσερναν εκείνο το ξύλινο άλογο με χαχανητά και αλλη­λούια από τα τείχη στην πόλη. Χωρίς να ξέρουν ότι ετοί­μαζαν το χαμό τους.

Σας βλέπω χωσμένους στα ερείπια της ιστορίας, που οι ίδιοι στο όνομά μου θα την γκρεμί­σετε. Διπλοεντέληνοι και παχυμουλαράτοι. Κακά σας έμα­θε, όποιος σας είπε ότι σας φέρνω ειρήνη.

Ρομφαία και μαχαίρια σας έφερα. Και το μεγάλο πόλεμο στον εαυτό σας πρώτα, και ύστερα στους υποκριτές του κόσμου. Καμωθήκατε πως δεν καταλάβατε αυτά που σας είπα. Όμως τα λόγια μου ήσαν κρυστάλλινα και καθαρά σαν τα μάτια μου. Εκείνος που είναι να τραβήξει το δρόμο μου, είπα, θα σηκώσει τον δικό του σταυρό. Αλλο πέρασμα δεν υπάρχει. Ούτε άλλη ερμηνεία στα λόγια μου.

Μα εσείς διακωμωδήσατε την τραγωδία. Ανοίξατε πόρτα εκεί που δεν υπάρχει. Την οδηγία μου την κατεβάσατε στη λασπουριά και στα έλη σας. Όπου κοάζετε και βουτάτε με τους βαθράκους.

Εγώ να σηκώσω τις δικές σας αμαρτίες; Για ποιο λόγο τάχα, χαραμήδες; Το χρώσταγα στην αμά­θεια, στην οκνηρία, στο βόλεμά σας; Στο λιανό άντερο και στο χοντρό σας; Ναι. Είναι αλήθεια πως σας ζήτησα ν’ αγαπάτε τους άλλους. Αλλά πώς ημπορείτε, θεομπαίχτες, ν’ αγαπάτε τους άλλους, αν δεν πάψετε πρώτα ν’ αγαπάτε τον εαυτό σας;

Που ο καθένας σας πιστεύει πως είναι ο άξονας, που γύρω του κινείται η γη και η ιστορία; Με παραχαράξατε ως το τελευταίο μου κύτταρο. Και διδάξατε πονηρά ότι ανέβηκα στο σταυρό, για να σας λυτρώσω, Όχι. Εκείνος που είναι να σωθεί, που σημαίνει εκείνος που διάλεξε τη ζωή της αρετής και του δίκιου, θα τραβή­ξει αναπόφευγα για το δικό του λόφο και το δικό του όρος. Τέλος, κιοτήδες και κάλπηδες. Αγιορείτες, μαδεμλίνοι, δομηνικανοί, σαβουρώματα.

Τέλος.

Αρκετά στο όνομά μου σταυρώσατε το ανθρώπινο γένος!

πηγή: Λιαντίνης, «Γκέμμα»

– Μα εγώ δεν είμαι χριστιανός, βρε σαφρακιάρηδες. Κι εσείς μοιάζετε σε μένα, όσο μοιάζει ο ρυπαρός ιπποπότα­μος στο περήφανο άλογο με το κατάλευκο δέρμα και τα κατάμαυρα μάτια. Όλους εσάς δεν ήρθα να σώσω. Να σας καταγγείλω ήρθα, και να σας φραγγελώσω. Το μυαλό σας, την ψευτιά σας, την αχρεία ψυχή, και τις δολερές σας πράξεις. Αυτά είχα στο νου μου, την ώρα που τίναζα τα αστροπελέκια με τα απανωτά «ουαί» για τη φαρισαϊκή ηθική σας. Με αστραπές τρεκλές, με βροντή και με λάμψη εμαστίγωσα την υποκρισία σας. Και σεις με κάματε ση­μαία στα ψεύδη και σάλπιγγα στις πομπές σας. Γιατί όλοι σας, από τον πάπα της Ρώμης και τον πατριάρχη της Πό­λης, από το σοφό θεολόγο και το φοροφυγά επίτροπο της ενορίας ως τον τουρλωτό καθηγούμενο του μοναστηριού, είσαστε ίδιοι οι τάφοι που παράσταινα. Γιομάτοι ακαθαρ­σίες, μύγα κουλουμωτή, και σάπια κόκαλα. Και τούτο το τέρας των τεράτων δύο χιλιάδες χρόνους τώρα. Το σέρνετε και χαράζετε την τροχιά της ιστορίας, όπως οι Τρώες που έσερναν εκείνο το ξύλινο άλογο με χαχανητά και αλλη­λούια από τα τείχη στην πόλη. Χωρίς να ξέρουν ότι ετοί­μαζαν το χαμό τους. Σας βλέπω χωσμένους στα ερείπια της ιστορίας, που οι ίδιοι στο όνομά μου θα την γκρεμί­σετε. Διπλοεντέληνοι και παχυμουλαράτοι. Κακά σας έμα­θε, όποιος σας είπε ότι σας φέρνω ειρήνη. Ρομφαία και μαχαίρια σας έφερα1. Και το μεγάλο πόλεμο στον εαυτό σας πρώτα, και ύστερα στους υποκριτές του κόσμου. Καμωθήκατε πως δεν καταλάβατε αυτά που σας είπα. Όμως τα λόγια μου ήσαν κρυστάλλινα και καθαρά σαν τα μάτια μου. Εκείνος που είναι να τραβήξει το δρόμο μου, είπα, θα σηκώσει τον δικό του σταυρό1. Αλλο πέρασμα δεν υπάρχει. Ούτε άλλη ερμηνεία στα λόγια μου. Μα εσείς διακωμωδήσατε την τραγωδία. Ανοίξατε πόρτα εκεί που δεν υπάρχει. Την οδηγία μου την κατεβάσατε στη λασπουριά και στα έλη σας. Όπου κοάζετε και βουτάτε με τους βαθράκους. Εγώ να σηκώσω τις δικές σας αμαρτίες; Για ποιο λόγο τάχα, χαραμήδες; Το χρώσταγα στην αμά­θεια, στην οκνηρία, στο βόλεμά σας; Στο λιανό άντερο και στο χοντρό σας; Ναι. Είναι αλήθεια πως σας ζήτησα ν’ αγαπάτε τους άλλους. Αλλά πώς ημπορείτε, θεομπαίχτες, ν’ αγαπάτε τους άλλους, αν δεν πάψετε πρώτα ν’ αγαπάτε τον εαυτό σας; Που ο καθένας σας πιστεύει πως είναι ο άξονας, που γύρω του κινείται η γη και η ιστορία; Με παραχαράξατε ως το τελευταίο μου κύτταρο. Και διδάξατε πονηρά ότι ανέβηκα στο σταυρό, για να σας λυτρώσω, Όχι. Εκείνος που είναι να σωθεί, που σημαίνει εκείνος που διάλεξε τη ζωή της αρετής και του δίκιου, θα τραβή­ξει αναπόφευγα για το δικό του λόφο και το δικό του όρος. Τέλος, κιοτήδες και κάλπηδες. Αγιορείτες, μαδεμλίνοι, δομηνικανοί, σαβουρώματα. Τέλος. Αρκετά στο όνομά μου σταυρώσατε το ανθρώπινο γένος!

Οι μουσουλμάνοι δείχνουν τον φανατισμό τους

Σύμφωνα με άρθρο του zougla.gr:

Οι εκατοντάδες μουσουλμάνοι μετανάστες, που με την κραυγή «Ο Θεός είναι Μεγάλος» μετέτρεψαν το κέντρο της Αθήνας σε πεδίο πολέμου, ισχυρίζονται πως η βεβήλωση από αστυνομικό όργανο του Κορανίου είναι η αιτία του βίαιου ξεσηκωμού τους.

Η Αστυνομία, εμμέσως πλην σαφώς, επιβεβαιώνει και παραδέχεται πως κάτι συνέβη και πως διεξάγεται έρευνα. Ωστόσο, αν την Πέμπτη το απόγευμα πραγματοποιήθηκε μία αυθόρμητη διαδήλωση, στην οποία οι μουσουλμάνοι μετανάστες διαμαρτυρήθηκαν για την βεβήλωση του Ιερού Βιβλίου, την Παρασκευή, που η διαδήλωση ήταν σαφώς οργανωμένη, ξεπέρασαν το επίπεδο της διαμαρτυρίας και εισήλθαν σε αυτό της βίαιης σύγκρουσης με συνθήματα που παραπέμπουν στη «ΤΖΙΧΑΝΤ».

Εγώ έχω να πω τα εξής:

1. Καμία θρησκευτική οργάνωση δεν έχει το δικαίωμα επειδή κάποιος της έθιξε το «θρησκευτικό αίσθημα» να προβαίνει σε καταστροφές.

2. Καμία θρησκευτική οργάνωση δεν μπορεί να ζητάει το κράτος να «υιοθετήσει» το σύστημα κανόνων που έχει η ίδια (στην προκειμένη περίπτωση να τιμωρηθεί ο «βέβηλος» σύμφωνα με το Ισλαμικό Δίκαιο).

3. Καμία θρησκευτική οργάνωση δεν μπορεί να ζητά από το κράτος να της φτιάξει ναούς- οι ίδιοι οι πιστοί να μαζέψουν χρήματα και να χτίσουν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι.

4. Εφόσον ο συγκεκριμένος αστυνομικός όντως προέβει στο κάψιμο του βιβλίου δεν διαφωνώ στο να τιμωρηθεί μεν με επιείκεια δε (θα πρέπει κάποτε να πάψουμε να χαϊδεύουμε τις ευαισθησίες των φανατικών σε όποια θρησκεία κι αν ανήκουν).

Και να σας θυμίσω λίγο τον φανατισμό των μουσουλμάνων μέσω μιας δίωξης εναντίον ενός ποιητή που έγινε πέρυσι τον Οκτώβριο:

Τις έντονες αντιδράσεις της Ιορδανικής Ένωσης Συγγραφέων, του Κέντρου Υπεράσπισης της Ελευθερίας των Δημοσιογράφων, που εδρεύει στο Αμμάν, και του Αραβικού Δικτύου Πληροφόρησης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, στο Κάιρο, προκάλεσε η άσκηση δίωξης σε βάρος του ποιητή Ισλάμ Σαμχάν, που κατηγορείται για προσβολή του Ισλάμ διότι χρησιμοποίησε στίχους από το ιερό Κοράνιο σε ερωτικό του ποίημα.

Μ’ αρέσει άμα σωπαίνεις- Me gusta cuando callas (Pablo Neruda)

Μ’ αρέσει άμα σωπαίνεις
Πάμπλο Νερούδα (μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής)

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.

Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ’ τα πράγματα,
ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή.

Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

Me gustas cuando callas porque estás como ausente,
y me oyes desde lejos, y mi voz no te toca.
Parece que los ojos se te hubieran volado
y parece que un beso te cerrara la boca.
.
Como todas las cosas están llenas de mi alma
emerges de las cosas, llena del alma mía.
Mariposa de sueño, te pareces a mi alma,
y te pareces a la palabra melancolía.
.
Me gustas cuando callas y estás como distante.
Y estás como quejándote, mariposa en arrullo.
Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza:
Déjame que me calle con el silencio tuyo.
.
Déjame que te hable también con tu silencio
claro como una lámpara, simple como un anillo.
Eres como la noche, callada y constelada.
Tu silencio es de estrella, tan lejano y sencillo.
.
Me gustas cuando callas porque estás como ausente.
Distante y dolorosa como si hubieras muerto.
Una palabra entonces, una sonrisa bastan.
Y estoy alegre, alegre de que no sea cierto.

I Like for You to be Still

I like you when you are quiet because it is as though you are absent,
and you hear me from far away, and my voice does not touch you.
It looks as though your eyes had flown away
and it looks as if a kiss had sealed your mouth.

Like all things are full of my soul
You emerge from the things, full of my soul.
Dream butterfly, you look like my soul,
and you look like a melancoly word.

I like you when you are quiet and it is as though you are distant.
It is as though you are complaining, butterfly in lullaby.
And you hear me from far away, and my voice does not reach you:
let me fall quiet with your own silence.

Let me also speak to you with your silence
Clear like a lamp, simple like a ring.
You are like the night, quiet and constellated.
Your silence is of a star, so far away and solitary.

I like you when you are quiet because it is as though you are absent.
Distant and painful as if you had died.
A word then, a smile is enough.
And I am happy, happy that it is not true.