Ημέρα: 13 Απριλίου 2009

Για την σταύρωση και τους λόγους του Ιησού

Για ποιό λόγο ο Χριστός ούτε στον αρχιερέα όπου τον οδήγησαν ούτε στον κυβερνήτη δεν είπε έναν άξιο σοφού και θείου ανθρώπου, έναν λόγο ικανό να τους ανοίξει τα μάτια και να τους κάνει καλύτερους, το δικαστή και τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους; Παρά ανεχόταν να τον χτυπούν μ’ένα καλάμι, να τον φτύνουν και να του φορέσουν ακάνθινο στεφάνι. Μα ακόμα κι αν ήταν θεϊκή εντολή να υποστεί τα πάθη, ο χριστός οφειλε μεν να υπομείνει την τιμωρία, όχι όμως και να τα υποστεί όλα βουβός χωρίς να μιλήσει διόλου- θα έπρεπε να μιλήσει δυνατά και να πει λόγια σπουδαία και σοφά στον Πιλάτο τον δικαστή κι όχι ν’αφήνει να τον εξευτελίζουν σαν κανένα τιποτένιο του δρόμου.

Μα και κείνα τα λόγια του Ιησού προς τους μαθητές, γεμάτα ασάφεια και αμορφωσιά «μη φοβητείτε» , λέει «εκείνους που θανατώνουν το κορμί» κι ο ίδιο αγωνιά και μένει ξάγρυπνος προσμένοντας τα δεινά και προσεύχεται παρακαλώντας να μην το βρει το κακό και λέει στους δικούς του: «μείνετε ξυπνητοί και προσευχθητείτε, για να σας φύγει ο πειρασμός». Αυτά δεν είναι κουβέντες άξιες ενός γιού του θεού μα ούτε καν ανθρώπου σοφού που περιφρονεί τον θάνατο.

Κι ακόμη μου φαίνεται τελείως ανόητο εκείνο που είπε «αν πιστεύατε στον Μωυσή, θα πιστεύατε και μένα διότι ο Μωυσής για μένα έγραψε».  Όμως δεν σώζεται κανένα γραπτό του Μωυσή. Λένε πως όλα τα συγράματά του κάηκαν μαζί με το ναό. Όσα γράφτηκαν αργότερα επ’ ονόματι του Μωυσή, χίλια εκατόν ογδόντα χρόνια μετά το θάνατό του, τα συνέγραψαν ανακριβώς ο Έσδρα και οι άνθρωποί του. Μα ακόμα και να δεχτεί κανείς ότι ο γραπτός νόμος είναι το μωυσή, δεν μπορεί να υποδείξει κανένα σημείο όπου να αναφέρεται ο χριστός ως θεός ή λόγος του θεού ή δημιουργός. Και τελοσπάντων, από ποιόν είχε ειπωθεί πως ο χριστός θα σταυρωνόταν;

Δεν θα ήταν δίκαιο να θεράπευε από το κακό, όχι μόνο έναν και δύο ή τρεις και δεκατρείς, μα όλους τους ανθρώπους; πολύ περισσότερο που φημίζεται ότι γι’αυτό ακριβώς φροντίζει. Το να ελευθερώσει ένα άτομο από τα δεσμά του (μιλάει για το περιστατικό που έδιωξε τα δαιμόνια από κάποιον και αυτά μπήκαν σε ένα κοπάδι χοίρων), μεταφέροντας τα δεσμά αλλού με τρόπο αφανέρωτο και κάποιους να τους ελευθερώνει από τους φόβους αισίως, ενώ άλλους να τους περιβάλλει με φόβο, χωρίς κανένα λόγο, αυτό δεν είναι κατόρθωμα- και δεν θα ‘χαμε άδικο να του καταλογίσουμε δολιότητα.

Ας εξετάσουμε και μια φράση που είχε πει «πιο εύκολο είναι να περάσει καμήλα μέσα από βελόνα, παρά πλούσιος να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών». Αν ένας πλούσιος που δεν διαπράττει κανένα αδίκημα δεν πρόκειται να οδηγηθεί στην λεγόμενη «βασιλεία των ουρανών» τότε ποιό το όφελος να κάνουν δίκαιες πράξες οι δίκαιοι αν τυχαίνει να είναι πλούσιοι; Και τί έχουν να χάσουν οι φτωχοί αν διαπράττουν κάθε είδους κακούργημα; Αφού δεν είναι η αρετή που ανεβάζει τον άνθρωπο στους ουρανούς αλλά η πενία και η ένδεια. Γιατί εφ’όσον ο πλούτος αποκλείει τους πλούσιους από τους ουρανούς τότε κατ’αντίφαση, η φτώχεια ανοίγει το δρόμο στους φτωχούς. Με αυτή τη δικαιολογία ένας φτωχός μπορεί να μην ασχολείται με την αρετή αφού η πενία του φτάνει και του περισσεύει να μπει στον παράδεισο.

___________________________________________________

πηγή: Πορφύριος – Κατά Χριστιανών

Advertisements