Μήνας: Μαρτίου 2009

1 χρόνος Χαμένος Παράδεισος

Σήμερα αυτό το ταπεινό-πλην τίμιο- ιστολόγιο κλείνει έναν χρόνο από τότε που γεννήθηκε (ένα χρόνο και μία μέρα ακριβώς).

Δεν θα κάνω καμία αυτοκριτική (άλλωστε τα λάθη μου είναι πάρα πολλά για να τα γράψω) , το μόνο που έχω να πω είναι ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους εσάς που το αγαπήσατε, σε όλους εσάς που μοιράζεστε καθημερινά τις σκέψεις μου, τα πιστεύω μου και τις αγωνίες μου.

Σε όλους όσους έχουν σχολιάσει καθώς και σε όσους γνωριστήκαμε καλύτερα μέσα από αυτό το ιστολόγιο και την καθημερινή μας επαφή όπως την Ιοκάστη, την Λίνα, τον Άθεο, τον Ανορθόδοξο, τον Διαγόρα τον Μηλιό, την Αόρατη Μελάνη, το Νεύτωνα, το Batcic, την Μαριαλένα, το Nespa, το Bromisteraki, τον Zaphod, το Σκουλήκι καθώς και σε πολλούς άλλους που έδωσαν ζωή σε αυτό το ιστολόγιο.

Η αλήθεια για την ύπαρξη του θεού στα αστέρια

Διαβάζοντας την «Γκέμμα» του Λιαντίνη , αυτού του εξαίσιου ανθρώπου, μου γεννάται μια απορία για όλους αυτούς τους δογματικούς πιστούς όλων των θρησκειών. Απάντηση δεν πιστεύω πως θα πάρω (μακάρι να με διαψεύσουν) αλλά εγώ θα την εκθέσω..

Κοιτάζοντας λοιπόν τα αστέρια με το τηλεσκόπιό μου, αισθανόμουν πάντα ένα δέος με τις εικόνες άλλων πλανητών, οι οποίοι είναι τελείως διαφορετικοί από ό,τι η γη μας, σε μέγεθος, σε σύσταση, σε θερμοκρασία, σε ατμόσφαιρα. Και όλοι αυτοί οι πλανήτες και τα αστέρια για να τα επισκεφθεί κανείς από κοντά θα ήθελε  άπειρα σχεδόν χρόνια ζωής. Όταν λοιπόν έχω μπροστά μου αυτή την εικόνα και αντιλαμβάνομαι πως τα μεγέθη των πλανητών και του σύμπαντος γενικότερα είναι θηριώδη μεγαλύτερα από το μέγεθος της ύπαρξής μου (είτε την μετρήσει κανείς σε ύψος είτε σε χρόνια ζωής) πως είναι δυνατόν να θεωρώ πως υπάρχει μια ανώτερη ύπαρξη η οποία αφού έπλασε όλο αυτό το σύστημα ήρθε στην γη και ζήτησε από τα μικροσκοπικά όντα της να ακολουθούν συγκεκριμένο τρόπο ζωής γιατί μόνον έτσι θα ευχαριστηθεί; Πόσο εγωιστικό  είναι να θεωρεί ένα πλάσμα που δεν ζει ούτε καν ένα δέκατο του δευτερολέπτου σε σχέση με την ηλικία του σύμπαντος πως τα πάντα δημιουργήθηκαν για το ίδιο από έναν αόρατο παντοδύναμο;

Χριστιανοί, μουσουλμάνοι, ιουδαίοι, ή οποιασδήποτε άλλης θρησκείας πιστοί ανοίξτε τα μάτια σας και αντιληφθήτε πως κανένα άλλο είδος στο ζωικό βασίλειο δεν αφιέρωσε ούτε ένα δευτερόλεπτο από τον χρόνο της ζωής του σε κάποια ανώτερη και αόρατη ύπαρξη, φτιαγμένη καθ’εικόναν και ομοίωση του. Και εσείς που είστε τόσο περισσότερο έξυπνοι από αυτά, που έχετε την ικανότητα της αυτοσυνείδησης, που μπορείτε πλέον να δείτε την εικόνα από μακρινούς γαλαξίες πως μπορείτε να θεωρείτε πως υπάρχει κάποιος θεός ή θεά που θα ‘κανε παζάρια μαζί σας για μια ευτυχισμένη ζωή τώρα και μια μεταθανάτια;

Γι’αυτό κοιτάξτε ψηλά στον ουρανό απόψε το βράδυ, αντιληφθείτε την μηδαμινότητά σας σε σχέση με το σύμπαν, και αρχίστε να πιστεύετε στους ανθρώπους γύρω σας και όχι στους ιερείς που αντιπροσωπεύουν αόρατους παντοδύναμους θεούς και ζητούν τα πάντα μα δεν προσφέρουν τίποτε άλλο παρά κύβδηλες υποσχέσεις για ευτυχισμένη μεταθανάτια ζωή.

Η αγάπη για την γνώση (Ντίδιερ 1962)

Ένα από τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα ζώα (γιατί ζώο είναι και ο άνθρωπος) είναι η ανάγκη της γνώσης για χάρην της γνώσης. Πολλά ζώα εκδηλώνουν περιέργεια, αλλά είναι μια περιέργεια που βασίζεται στην πλευρά της διαδικασίας προσαρμογής τους. Ο άνθρωπος διψάει για μάθηση. Για πολλούς ανθρώπους μάλιστα αν κάποιος είναι προικισμένος με την ικανότητα να μαθαίνει τότε έχει υποχρέωση να μάθει. Κάθε κομμάτι γνώσης, οσοδήποτε μικρό, οσοδήποτε άσχετο με την πρόοδο ή την ευημερία μας, αποτελεί μέρος μιας ολότητας. Σε τούτη την ολότητα συμμετέχει ο επιστήμονας. Το να γνωρίζεις πραγματικά την μύγα σημαίνει ότι κατέχεις ένα κομματάκι του μεγαλείου της Γνώσης. Αυτή είναι η πρόκληση και η χαρά της επιστήμης.

Βινσεντ Ντίδιερ 1962

Το παραμύθι της διατήρησης της ελληνικής γλώσσας από την Ορθόδοξη εκκλησία

Υπάρχει ένας μύθος των χριστιανών απολογητών πως δήθεν ο χριστιανισμός βοήθησε να διατηρηθεί η ελληνική γλώσσα.

Μια κραυγαλέα απόδειξη πως δεν συνέβη κάτι τέτοιο είναι η δημιουργία του αλφάβητου  για την σλάβικη γλώσσα από τον Κύριλλο, γύρω στα 863μχ κατ’ εντολήν του Πατριάρχη Φωτίου. Ενώ λοιπόν θα περίμενε κανείς να μεταδοθεί ακριβώς όπως είναι το ελληνικό αλφάβητο, παρ’όλα αυτά ο Κύριλλος δημιούργησε ένα διαφορετικό, στο οποίο πρόσθεσε πολλά γράμματα από το εβραϊκό, μερικά από τα οποία είναι τα A,B,V,G,K,P,S,R,Sch. Εφόσον κόπτεστε κύριοι απολογητές για την ελληνική σας γλώσσα, πως δεν ντρέπεστε που ενώ είχατε την ευκαιρία να μεταδώσετε τα ελληνικά εσείς επιλέξατε μια νέα γλώσσα;

Το δεύτερο παραμύθι σχετικά με την διάδοση της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού είναι ο ανύπαρκτος θεσμός του «κρυφού σχολειού».

Η τουρκική εξουσία δεν απαγόρευε τη λειτουργία σχολείων, ώστε να πρέπει να είναι κρυφά. Τα προνόμια του Πατριαρχείου ήταν πολλά και σπουδαία, αφού μπορούσαν οι ραγιάδες να έχουν αυτοδιοίκηση. Έτσι σιγά σιγά η τουρκοκρατούμενη Ελλάδα και οι ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού γέμισαν σχολεία και ξεκίνησε η εκπαιδευτική αναμόρφωση και πνευματική ανάπτυξη της χώρας.

Ο εκπαιδευτικός αναβρασμός προκάλεσε αναστάτωση στην Εκκλησία, που θεωρούσε τη μόρφωση βλαβερή. Το Πατριαρχείο αντέδρασε συστηματικά στην αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος σύμφωνα με το ευρωπαϊκό πρότυπο. Δεν επιθυμούσε με κανένα τρόπο να διδάσκονται στα σχολεία τα ανώτερα μαθηματικά, οι φυσικές επιστήμες και τα φιλοσοφικά μαθήματα. Γι’αυτό όχι μόνο αποδοκίμαζε τα νέα εκπαιδευτικά προγράμματα, μα και τα απαγόρευε. Υποστήριζε πως τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν το Ψαλτήρι (τους ψαλμούς του Δαβίδ) και την Οκτώηχο. Πολλούς Έλληνες του εξωτερικού και εσωτερικού τους χαρακτήρισε άθεους. Ο συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας» εκτός των άλλων τονίζει, πως στα παλιά χρόνια- στα χρόνια του Ρήγα Βελεστινλή και πιο πριν- δεν τολμούσαν στα σχολεία να προφέρουν τη λέξη ελευθερία, γιατί φοβούνταν τους παπάδες.

Ο Φιλήμων στο έργο του «Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως», τόμος Γ’, κεφάλαιο κβ’ αποκαλεί το κρυφό σχολειό «παχυλόν ψεύδος». Ο Σπυρίδων Τρικούπης στην Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τόμος Α’ σελίδα 229 το χαρακτηρίζει «μέγα ψεύδος». Ο Ιωάννης Βλαχογιάννης, που αγωνίστηκε με πάθος να θεμελιώσει την αρχειακή έρευνα στην ιστορία του ’21, αναφέρει: «Δεν υπάρχει καμία ιστορική μαρτυρία, που να βεβαιώνει την ύπαρξη κρυφού σχολειού». Ο Φίνλεϋ στην «ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως», τόμος Α’,σελ.217 λέει: «τούτο (το κρυφό σχολειό) δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια». Ένας κληρικός ο Νεόφυτος Βάμβας, στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» , τόμος ΙΒ,σελ 308, μας πληροφορεί: «Είτε από αδιαφορία είτε ως αρχή, η Υψηλή Πύλη ποτέ δεν εναντιώθηκε στην αναγέννηση των γραμμάτων στην Ελλάδα. Οι πιο πραγματικοί εχθροί ήσαν οι προκαταλήψεις και η αδιαφορία του πανίσχυρου κλήρου. Φυσικά και υπήρξαν περίοδοι που απαγορεύονταν η ύπαρξη σχολείων όμως ήταν ανά περιοχές και για κάποια χρόνια, πράγμα που δεν δικαιολογεί την υστερία των απολογητών με τον δήθεν διαδεδομένο θεσμό που υποτίθεται πως γλύτωσαν τον ελληνικό πολιτισμό.

Η Ελλάδα και η ελληνική γλώσσα υπήρχαν και μεγαλούργησαν χιλιετίες πριν την ορθοδοξία και δεν της χρωστούν τίποτε. Είναι φυσικό για τους πολιτισμούς να γνωρίζουν την ύφεση και την παρακμή. Πάντοτε όμως έρχεται ένα νέο κύμα ανάπτυξης κι αυτό θα έλθει ξανά μετά την κατάργηση της ορθοδοξίας.

___________________________________________________

πηγές:
Δαυλός, τεύχος 278, σελ.18470
Βίοι Αγίων , πρότυπα προς αποφυγήν, Γρηγορομιχελάκης Γεώργιος

Διαβάστε επίσης:

http://www.egolpio.com/HISTORY/krufo_sxoleio_amfisvitisis.htm

http://www.paremvaseis.org/yliko9a1mar2007.htm

Μικρές εξομολογήσεις του Βασίλη Ραφαηλίδη

Ένα παλιό απόσπασμα από την τηλεοπτική εκπομπή «κίτρινος τύπος» όπου ο Βασίλης αποκαλύπτει το σημαντικότερο γεγονός της ζωής του που τον έκανε να σιχαθεί την εκκλησία.

Είδε στην τρυφερή ηλικία των 8 ετών τον άδειο του τάφο! Και αυτό συνέβη επειδή ο παπάς του χωριού του θεώρησε σκόπιμο να του διαβάσει αναστάσιμους ψαλμούς δίπλα στον τάφο που του είχαν φτιάξει (είχε χαθεί για κάποιο χρονικό διάστημα και τον θεώρησαν νεκρό οπότε του έφτιαξαν ένα κενό μνήμα).

Αν αυτό δεν είναι ψυχολογικός βιασμός τότε αναρωτιέμαι τί είναι..

Αφιέρωμα στον Octavio Ocampo

O Octavio Ocampo γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου το 1943 στην Celaya, του Guanajuato στο Μεξικό. Μεγάλωσε σε οικογένεια σχεδιαστών και σπούδασε ως καλλιτέχνης από την παιδική του ηλικία. Στο σχολείο καλών τεχνών, ο Ocampo κατασκεύαζε μορφές από πιεσμένο χαρτί για άρματα, βωμούς, κοσμήματα τα οποία χρησιμοποιούνταν σε παρελάσεις καρναβαλιού και άλλα φεστιβάλ. Στο γυμνάσιο, ο Ocampo ζωγράφιζε τοιχογραφίες για το προκαταρκτικό σχολείο και το δημαρχείο στην Celaya.Η Ruth Rivera, κόρη του καλλιτέχνη και τοιχογράφου Diego Rivera, και η Maria Luisa Mendosa τον ενθάρρυναν να παρακολουθήσει τη σχολή ζωγραφικής και γλυπτικής του Εθνικού Ιδρύματος Καλών Τεχνών.

Τα ταλέντα του Octavio Ocampo δεν περιορίζονται στην ζωγραφική και στην γλυπτική, παρά επεκτείνονται επίσης και στην υποκριτική και τον χορό. Στο Ινστιτούτο τέχνης στο Σαν Φρανσίσκο, σπούδασε αυτούς τους τομείς και ακολούθησε κινηματογραφική και θεατρική καριέρα.Το 1976, ξεκίνησε να αφοσιώνεται αποκλειστικά με την ζωγραφική και την γλυπτική. Τώρα πια ασχολείται κυρίως με το μεταμορφικό στυλ- χρησιμοποιώντας μια τεχνική με την εναπόθεση και τοποθέτηση πλάι-πλάι των ρεαλιστικών και μεταφορικών λεπτομερειών στις εικόνες που δημιουργεί.

octavio1

octavio21

octavio4

octavio6

octavio5

_____________________________________________________________

πηγές:

http://en.wikipedia.org/wiki/Octavio_Ocampo

http://www.octavioocampo.com.mx/xgaleria1.htm

5 πρόσωπα που μου τη δίνουν

Μετά από την πρόσκληση του Ανορθόδοξου θα ήθελα να αναφερθώ στα πέντε πρόσωπα που μου τη δίνουν.

1.  Η γελοία κυβέρνηση αυτής της χώρας. Είναι η χειρότερη κυβέρνηση όλων των εποχών, το τσίρκο μεντράνο της πολιτικής σκηνής και οφείλει να φύγει νύχτα από την διοίκηση αυτής της χώρας. Οι βολευτές αυτής της χώρας. Νοιάζονται μόνο για τα στομάχια τους και για τα στομαχάκια των αφισοκολλητών τους, των γλυφτών τους και όσων σέρνονται σαν σκύλους που έχουν οίστρο στα πόδια τους. Δεν έχω γνωρίσει βολευτή που να νοιάζεται για το κοινό καλό.

2. Οι ρασσοφόροι είτε είναι μητροπολίτες είτε είναι απλοί παπάδες είτε είναι μοναχοί είτε είναι με παρέα..

3. Οι βωθρο-παρουσιαστές των καναλιών. Αυτοί οι τηλεοπτικοί «θεοί» που πλασάρουν την δική τους διεστραμμένη πραγματικότητα στα λωβοτομημένα μυαλά  των τηλε-δούλων τους.

4.Οι φανατισμένοι οπαδοί όλων των θρησκειών, είτε είναι χριστιανοί, είτε είναι δωδεκαθεϊστές, είτε έχουν ως θρησκεία κάποια ομάδα ποδοσφαίρου ή κάποιο μοντέλο ή τραγουδιστή. Με τους φανατισμένους όπως και με τους ηλίθιους δεν μπορείς να τα βάλεις – γιατί ως γνωστόν η βλακεία είναι αήττητη!

5. Οι αρρωστημένοι τηλεθεατές- όλοι όσοι αφιερώνουν τον χρόνο τους σε παρακολούθηση εκπομπών που απευθύνονται σε εγκεφαλικά νεκρούς, μερικοί δε έχουν την κακιά συνήθεια να αφήνουν την τηλεόραση ανοικτή ακόμη κι αν λείπουν από το σπίτι , λες και ο καναπές έχει και αυτός εθιστεί. Να ξεκαθαρίσω εδώ πως είναι άλλο να δεις 1-2 εκπομπές την ημέρα και άλλο να έχει γίνει το τηλεχειριστήριο επέκταση του χεριού σου. Προσωπικά προτιμώ να μην βλέπω καμία εκπομπή.