Παγανιστική αγόρευση – Φρανθίσκο Μπρίνες (ποίηση)

Επειδή, άραγε, πιστεύετε
στην αθανασία,
πρέπει και να σας δοθεί;
Είναι έργο της πίστης, του εγωισμού
ή της συντριβής.
Κι αν πάλι υπάρχει, δεν έχει σημασία που δεν πιστέψαμε σε κείνη:
αδαείς είναι όλες οι απαντήσεις του ανθρώπου
όταν στο θάνατο θέτει ερωτήματα.

Συνεχίστε με τις υπέρλαμπρες τελετές σας, τα αναθήματα στους θεούς
ή τα μεγάλα ταφικά μνημεία,
τις θερμές ικεσίες, την τυφλή σας ελπίδα.
Ή αποδεχτείτε το κενό που θα έλθει,
και μέσα του δεν θα φυσά ούτε στείρος αέρας.
Αυτό που πρόκειται να έλθει, όλων μας θε νάναι,
γιατί δεν υπάρχει καμιά αξία στο να γεννιέσαι
και τίποτα δεν δικαιολογεί το θάνατό μας.

Φρανθίσκο Μπρίνες
(Ολίβα, 1932)
ALOCUCIÓN PAGANA

¿Es que, acaso, estimáis que por creer
en la inmortalidad,
os tendrá que ser dada?
Es obra de la fe, del egoísmo
o la desolación.
Y si existe, no importa no haber creído en ella:
respuestas ignorantes son todas las humanas
si a la muerte interroga.

Seguid con vuestros ritos fastuosos, ofrendas a los dioses,
o grandes monumentos funerarios,
las cálidas plegarias, vuestra esperanza ciega.
O aceptad el vacío que vendrá,
en donde ni siquiera soplará un viento estéril.
Lo que habrá de venir será de todos,
pues no hay merecimiento en el nacer
y nada justifica nuestra muerte.

Francisco Brines

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “Παγανιστική αγόρευση – Φρανθίσκο Μπρίνες (ποίηση)

  1. καλησπέρα Λίνα μου!
    Αντί να ψάχνουμε ψεύτικες αυταπάτες θα ήταν σίγουρα χίλιες φορές καλύτερο να προσπαθούμε να βελτιώσουμε το σήμερα και τις μεταξύ μας σχέσεις.

  2. Τι αξία έχει άραγε η αθανασία;
    Θα ήταν καλύτερα αν απλά παλεύαμε για την ποιότητα κάθε στιγμής που ζούμε στο τώρα..

    *καλησπέρα καλέ μου 🙂

  3. @ Αόρατη μου έκανε εντύπωση πως στο συγκεκριμένο ποίημα συνδυάζεται με τόσο όμορφο τρόπο ο ρομαντισμός με τον ρεαλισμό- φοβερός συνδυασμός!
    @Truana gracias por todo mi dulce sueño
    @ newton, ξέρεις πως λαμπρά μυαλά υπάρχουν σε όλες τις εποχές- δυστυχώς όμως η βλακεία έχει πάντα τον τρόπο να υπερισχύει.. Και στις μέρες μας ακόμη περισσότερο.

  4. Las ventanas reflejan
    el fuego de poniente
    y flota una luz gris
    que ha venido del mar.
    En mí quiere quedarse
    el día, que se muere,
    como si yo, al mirarle,
    lo pudiera salvar.
    Y quién hay que me mire
    y que pueda salvarme.
    La luz se ha vuelto negra
    y se ha borrado el mar.

    kiss

Τα σχόλια είναι κλειστά.