Ο Μονόκερος

Αυτό το άρθρο είναι ένας φόρος τιμής στην μοναδική αληθινή θρησκεία της Ελληνορθόδοξης εκκλησίας της  Αόρατης Ροζ Μονόκερου (μεγάλη η χάρη Της).

Ο Έλληνας ιστορικός Κρησίας, το 400πχ είχε αναφέρει πως στο βασίλειο της Ινδίας ζούσαν κάτι πολύ γρήγορα άγρια γαϊδούρια με άσπρο τρίχωμα, πορφυρά κεφάλια, μάτια θαλασσιά, είχαν ένα κέρατο που προεξείχε στο κέντρο του μετώπου, άσπρο στη βάση, κόκκινο στην άκρη και μαύρο στη μέση. Ο Πλίνιος έγραψε:

Το πιο άγριο, το πιο βίαιο, απ’όλα τα ζώα είναι ο Μονόκερος, το σώμα του μοιάζει με του αλόγου, το κεφάλι του με του ελαφιού, τα πόδια με του ελέφαντα και η ουρά του με της αρκούδας. Βελάζει απαίσια κι ένα μαύρο κέρατο φυτρώνει στο κέντρο του μετώπου του, που προεξέχει δύο πήχεις. Αυτό το άγριο ζώο, όπως λέγεται,δεν μπορεί να πιαστεί ζωντανό.

Ο ασιανολόγος Σράντερ, το 1892 υπέθεσε πως τον Μονόκερο μπορεί να τον εμπνεύστηκαν οι Έλληνες από κάποια περσικά ανάγλυφα,που απεικονίζουν ταύρους μ’ένα μόνο κέρατο.

Ο αλ-Κασβίνι λέει ότι πρόκειται για ομοίωμα ανθρώπου καβάλα σε άλογο. Ένας εχθρός του Μονόκερου είναι το λιοντάρι και μια στροφή στην περίπλοκη αλληγορία η Νεραϊδοβασίλισσα καταγράφει ως εξής τη μονομαχία τους:

Σαν ένα λιοντάρι που τη βασιλική του δύναμη,
ένας περήφανος κι ατίθασος Μονόκερος αψηφά,
του τρομερού του εχθρού για ν’αποφύγει
την παράτολμη επίθεση και την οργισμένη βία
σ’ένα δέντρο τον παραφυλάει
και σαν τον δει μ’όλη του τη δύναμη να τρέχει
γλυστρά στο πλάι. Και πάνω στα κούτσουρα χτυπιέται
για να μην μπορούν το κέρατο να του πάρουν
όταν οι εχθροί του βίαιου αυτού ζώου τ’αποζητούν
αν και στον δυνατό το νικητή πλούσια γιορτή προσφέρει..

Οι στίχοι αυτοί που βρίσκονται στο Βιβλίο ΙΙ,Ωδή V,Στροφή Χ, χρονολογούνται από τον δέκατο έκτο αιώνα. Στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα, με την ένωση του βασιλείου της Αγγλίας με το βασίλειο της Σκωτίας, στο εθνόσημο της Μεγάλης Βρετανίας συγκεντρώθηκαν η αγγλική λεοπάρδαλη ή Λέων κι ο Μονόκερος της Σκωτίας.

Στο Μεσαίωνα, οι ζωολόγοι δίδασκαν ότι ο Μονόκερος μπορούσε να πιαστεί από μια παρθένα. Στις ετυμολογίες του Ισίδωρου της Σεβίλλης, που γράφτηκαν στις αρχές του 7ου αιώνα, διαβάζουμε ότι πλήγμα από το κέρατο του Μονόκερου μπορεί να σκοτώσει ελέφαντα.

Στον ελληνικό Φυσιολόγο διαβάζουμε: «πώς συλλαμβάνεται ο μονόκερος; Μπροστά του πάει και κάθεται μια παρθένα, αυτός πηδά, την αγκαλιάζει κι εκείνη ζεσταίνοντάς τον μ’αγάπη, τον πηγαίνει στο παλάτι των βασιλιάδων».

Ένα από τα μετάλλια του Πισανέλλο και πολλές περίφημες ταπετσαρίες απεικονίζουν την σύλληψη αυτή. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι αποδίδει τη σύλληψη του Μονόκερου στη λαγνεία του, που τον κάνει να ξεχάσει τη μανία του και να πέσει στην αγκαλιά ενός κοριτσιού, για να πιαστεί απ’τους κυνηγούς.

Κατά τον Μεσαίωνα πίστευαν στη μαγική δύναμη που είχε το κέρας του Μονόκερου. Από αυτό μπορούσε να γίνει μια σκόνη που εξουδετέρωνε κάθε είδους δηλητήριο, ενώ για το ίδιο το κέρας λένε ότι μάτωνε όταν πλησίαζε σε δηλητηριασμένο φαγητό. Επίσης, σταματούσε βέλη, θεράπευε την πανώλη, προστάτευε από τον πυρετό,την επιληψία και την απώλεια μνήμης.
Ήταν φυλακτό και συγχρόνως όπλο και γιατρικό.

Οι Mονόκεροι αντιπροσώπευαν πολλά πράγματα: Πολύ συχνά αρετές όπως η αγνότητα και η ειλικρίνεια. Ήταν πολύ περήφανοι για να πιαστούν ζωντανοί. Σαν σύμβολο του φεγγαριού, το πλάσμα αυτό ανήκε στη Θεά Άρτεμη (στα λατινικά Diana), που ήταν Θεά της σελήνης και του κυνηγιού.

Στην Ινδία ο Μονόκερος είχε σημαντικό ρόλο, αν κρίνουμε από τις προφορικές και γραπτές παραδόσεις του τόπου. Το μυθικό ζώο εμφανίζεται ήδη από την προϊστορική περίοδο Harappa. Στο Ινδικό βιβλίο «Mahabharata» συναντάμε το «Rishi Ekasringa»,τον δικό μας Μονόκερο, να συνυπάρχει με τα υπόλοιπα ζώα του δάσους. Σύμφωνα με την ινδική παράδοση, γεννήθηκε από μια γαζέλα, που ήπιε το γόνιμο νερό μιας λίμνης.

Στις μεταγενέστερες δυτικές παραδόσεις, το γόνιμο νερό θα γινόταν το δηλητηριώδες νερό που μπορούσε να εξαγνιστεί με το κέρας του Μονόκερου.Συστατικά αυτού αλλά και άλλων παλιών ινδικών μύθων, έχουν επηρεάσει τις γραπτές παραδόσεις της Μεσοποταμίας, επίδραση ιδιαίτερα αισθητή στο έπος του Γκιλγκαμές. Και εδώ εμφανίζεται ο Μονόκερος, όχι όμως σαν το ινδικό υβρίδιο, αλλά σαν ένα κοινό ζώο, όπως μπορεί κανείς να δει στις ζωγραφικές αναπαραστάσεις της Μεσοποταμίας. Μετά από αυτή την εποχή, εμφανίζεται και σε ασσυριακά μνημεία σαν  ταύρος με αψιδωτό κέρας και χαίτη στο λαιμό.

Το δεύτερο αιώνα μ.Χ ένα σημαντικό στοιχείο για την ύπαρξη των Μονόκερων δημοσιεύτηκε,ο «Φυσιολόγος». Κατά λέξη ο τίτλος σημαίνει «Φυσικός Επιστήμονας», και ίσως χρησιμοποιήθηκε σαν ψευδώνυμο. Ο πραγματικός συγγραφέας δεν έγινε ποτέ γνωστός. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια δημοφιλή θεολογική συλλογή περιγραφών από διάφορα ζώα, φυτά και πέτρες, ακολουθούμενα από χριστιανικά ηθικά διδάγματα. Υπάρχοντα και μη πλάσματα, χρησιμοποιήθηκαν σαν παράδειγμα προς μίμηση ή αποφυγή: Αντιπροσώπευαν αρετές και ελαττώματα κατά αλληγορικό τρόπο.

Ολλανδικά: Eenhoorn Λιθουανικά: Vienaragis
Γερμανικά: Einhorn Πορτογαλλικά: Unicόnio
Ιταλικά: Alicorno Γαλλικά: Licorne
Πολωνικά: Jednorozec Ισπανικά: Unicornio
Λατινικά: Unicornus Νορβηγικά: Enhjoning
Φιλανδικά: Yksisarvinen Αραβικά: Karkadann
Ρώσικα: Yedinorog Esperanto: Unukornulo

_________________________________________________________

πηγές:

Το βιβλίο των φανταστικών τεράτων,Χορχε Λουις Μπορχες

http://homepages.pathfinder.gr/c_taklis/monokeros.htm

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Ο Μονόκερος

  1. ‘Ενας μύθος (μπορούμε να το πούμε και παραμύθι) λέει :
    «Στην εποχή των μυθικών πλασμάτων τότε που υπήρχε παντού μαγεία, μια όμορφη κοπέλα κινδύνευε. Τις φωνές τις τις άκουσε ένα κατάλευκο άλογο… Δεν ήταν πολύ μακριά από εκεί και έτσι έτρεξε να τη βοηθήσει. ‘Οταν το άλογο έσωσε την κοπέλα, εκείνη το ευχαρίστησε και του είπε πως θα του έδινε ένα όπλο για να προστατεύεται. Στην πραγματικότητα η κοπέλα ήταν μια νύμφη και το όπλο που έδωσε στο άλογο ήταν ένα κέρατο. ‘Ετσι γεννήθηκε ο μονόκερος, παρόλα αυτά ποτέ του δεν χρησημοποίησε το κέρατό του για κακό σκοπό.»
    Αυτό ήταν ένας / μία / ένα μύθος / ιστοριούλα / παραμύθι που ελπίζω να σας μείνει.
    :* :* :*

  2. Μύθοι λένε πως το κέρας του μονόκερου μπορούσε να επουλώσει οποιαδήποτε πληγή, ακόμη και να επαναφέρει στην ζωή πεθαμένους..

    Όμορφο θέμα, για άλλη μια φορά
    🙂

Τα σχόλια είναι κλειστά.