Το παραμύθι του εθνικισμού (Ραφαηλίδης)

Άσιμος – Σαν θα με καλέσει η πατρίδα..

Πατρίδα είναι ο τόπος όπου ζεις και αναπτύσσεις τις δραστηριότητές σου, από τις οποίες η πιο σημαντική είναι η οικονομική, και όχι ο τόπος καταγωγής των προγόνων, ενδόξων ή αδόξων. Η αυτονόμηση της Αμερικής από την Αγγλία, η αυτονόμηση των κεντροαμερικανικών και νοτιοαμερικανικών κρατών από την Ισπανία δείχνει με τον πιο σαφή τρόπο πως η έννοια «πατρίδα» έχει προτεραιότητα έναντι της έννοιας έθνος. Άλλο λοιπόν υπερασπίζομαι την πατρίδα μου, δηλαδή τα συμφέροντά μου, και άλλο νιώθω ή δεν νιώθω υπερήφανος που ανήκω σ’αυτό κι όχι στο άλλο έθνος. Και οι ισπανοί της Κούβας ένιωθαν υπερήφανοι που ήταν Ισπανοί, αλλά αυτό καθόλου δεν τους εμπόδισε να στείλουν στα τσακίδια τη μαμά Ισπανία, που τους ρουφούσε τον ιδρώτα με καλαμάκι.

Και ο αναγκαίος συνειρμός: Αν το κράτος της Αθήνας, σε μας εδώ δεν σταματήσει να αντιμετωπίζει την υπόλοιπη Ελλάδα σαν αποικία του, μην παραξενευτείτε καθόλου όταν κάποτε δείτε την ελληνική Μακεδονία να ζητάει τη μακεδονική της αυτονομία και την ελληνική Κρήτη, την κρητική της αυτονομία.

Όσο για τους φτωχούς και καταπιεσμένους απανταχού της γης, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί προτιμούν τους ντόπιους από τους ξένους εκμεταλλευτές. Είναι καλό να είσαι υπερήφανος που είσαι Έλληνας, αλλά χωρίς ξένους και έλληνες εκμεταλλευτές στο κεφάλι σου. Ο ξεκομμένος απ’την ταξική συνείδηση εθνικισμός, αποβλακώνει.

Ο παραλογισμός είναι προφανής στην περίπτωση που προτιμάει κανείς τον ντόπιο, τον ομοεθνή εκμεταλλευτή από τον ξένο, τον αλλοεθνή. Δεν κάνεις καμιά επιλογή, όταν επιλέγεις μια από τα ίδια. Για να ερμηνεύσεις με λογική επάρκεια αυτόν τον παραλογισμό, πρέπει να ζητήσεις την επικουρία αυτού που λέγεται ψυχολογία της μάζας:Ο εντοπισμένος στα όρια της πατρίδας και συνεπώς εμφανέστερος ταξικός σου εχθρός είναι λιγότερο επίφοβος από τον ξένο και άγνωστο. Το άγνωστο είναι πάντα επίφοβο. Η ψυχολογική ρίζα του συντηρητισμού εντοπίζεται σ’αυτόν ακριβώς τον φόβο του αγνώστου.

_____________________________________________________

πηγή: Επαναστατικά και απελευθερωτικά κινήματα, Βασίλης Ραφαηλίδης

Advertisements

5 σκέψεις σχετικά με το “Το παραμύθι του εθνικισμού (Ραφαηλίδης)

  1. Φυσικά και δεν χρειαζόμαστε νταβάδες, αν είναι δυνατόν… Αλλά χρειαζόμαστε σωστούς ηγέτες όπως είπες, κάτι από το οποίο πάσχουμε σαν χώρα (και σαν πλανήτης μη σου πω…).

    Για την Ιρλανδία ειδικά (αδυναμίες), 1000 φορές υπέρ της αυτονομίας της είμαι, αλλά μπορεί μάλλον να ανταπεξέλθει, μιλούσα όμως με Ουαλούς πχ και μου έλεγαν πως πίστευαν ότι αν αυτονομηθούν θα καταρρεύσει η οικονομία τους. Βέβαια αν ό,τι γίνει γίνει με γνώμονα το συμφέρον του κάθε λαού δεν θα υπάρχει πρόβλημα, απλά ο καθένας κοιτάζει πως θα εκμεταλλευτεί τον άλλο όσο περισσότερο μπορεί. Είναι πολλά στην μέση γενικά, και δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες .. Στην Ισπανία ας πούμε παίζουν διάφορα…

    Το ιδανικό βέβαια είναι να μην υπάρχει κανέναν είδος εκμετάλλευση γιατί το εγχώριο και το εξωτερικό δεν έχουν διαφορά, και αυτός πρέπει να είναι και ο στόχος μας….

  2. Σε ιδανικές καταστάσεις ο κόσμος θα ήταν τέλειος..μα δεν είναι, και κάθε κομμάτι γης εκτός από τους «οφέλιμους» μικροοργανισμούς» έχει και «παράσιτα»..

  3. Ιοκάστη μου το συμφέρον ενός τόπου είναι ακριβώς να έχει σωστούς ηγέτες. Αν δεν είναι σωστοί οι ηγέτες του τότε αυτονομείται.
    Γιατί πιστεύεις ότι η Ελλάδα ήθελε να αυτονομηθεί από την Οθωμανική αυτοκρατορία; Σίγουρα ο σουλτάνος «προστάτευε» τον ελλαδικό χώρο από τις ξένες δυνάμεις – όμως ο ίδιος δεν ήταν και καταπιεστής του;
    Είναι ακριβώς όπως οι γυναίκες που δουλεύουν στο πεζοδρόμιο- μπορεί να έχουν έναν νταβά -για να προστατεύονται από τους ξένους νταβάδες- όμως και πάλι δεν είναι ελεύθερες από την εκμετάλλευση κάποιου άλλου.
    Το θέμα μου είναι χρειαζόμαστε νταβάδες όπως το παρα-κράτος των Αθηνών; Την ελληνική κόζα-νόστρα; Πιστεύω πως όχι.
    Όπως και οι Κούρδοι, όπως οι βορειο-Ιρλανδοί, όπως οι Βάσκοι έτσι κι εγώ θέλω το καλύτερο για τον τόπο μου- κάτι που δεν θέλουν οι «πρωτευουσιάνοι» βρωμοπολιτικοί και τα «ντόπια» τσιράκια τους..

  4. Κι επίσης σε πάρα πολλές χώρες υπάρχουν τάσεις αυτονόμησης περιοχών και οι λόγοι για αυτό είναι πολλοί. Δεν εξετάζω αν είναι σωστοί ή λάθος, γενικά όμως νομίζω πως το συμφέρον ενός τόπου είναι να ανήκει κάπου, γιατί υπάρχουν πολλές μεγάλες δυνάμεις που κοιτάζουν να φάνε τις μικρότερες. Βέβαια πρέπει να ανήκει κάπου όπου δεν τον εκμεταλλεύονται κι όπου υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός…

    Τέλος πάντων, αυτό που ήθελα να πω είναι πως για μένα η όλη ιστορία με την πατρίδα και το έθνος είναι μια μπούρδα. Αγαπάω την Ελλάδα επειδή εδώ γεννήθηκα (τυχαία) κι εδώ είναι όλες μου οι αναμνήσεις, αλλά ως εκεί. Αγάπησα και την Ουαλία, και την Ισπανία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και την Ουαλία πατρίδα μου την θεωρώ. Τα κράτη πρέπει να υπάρχουν (αν πρέπει) απλά και μόνο για λόγους επιβίωσης σε μια δύστροπη κοινωνία.

    Κι αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοώ την ιστορία της Ελλάδας, αφού έτυχε να γεννηθώ εδώ με ενδιαφέρει και η ιστορία και η πορεία της, και νομίζω πως ξέρω περισσότερα από μερικούς μερικούς φανατισμένους εθνικιστές (γιατί αν ήξεραν δεν θα ήταν έτσι..). Αλλά αυτό δεν σημαίνει και τίποτα, άλλη μια χώρα είναι στις τόσες του κόσμου, και δεν είναι και από τις καλύτερες…

Τα σχόλια είναι κλειστά.