Μήνας: Ιανουαρίου 2009

Τα αιτήματα ενός οργανωμένου αθεϊστικού κινήματος

Τα αιτήματα που πιστεύω πως πρέπει να απαιτήσει με συντονισμένες ενέργειες ένα αθεϊστικό κίνημα είναι τα παρακάτω (τα αναφέρω κατά σειρά προτεραιότητας) :

1. Πλήρης διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους (αναθεώρηση του Συντάγματος και αφαίρεση όλων των στοιχείων που αναφέρονται στον χριστιανισμό, κατάργηση μισθοδοσίας ιερέων, κατάργηση κάθε είδους επιχορήγησης προς εκκλησιαστικά ιδρύματα κ.α.)

2. Φορολόγηση της εκκλησίας και των μονών της

3. Οικονομικός έλεγχος με ορκωτούς λογιστές των εσόδων/εξόδων της εκκλησίας και επιβολή προστίμων

4. Κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών (πλήρης και όχι αντικατάσταση της ύλης με στοιχεία θρησκειολογίας) αλλά και αφαίρεση των στοιχείων θρησκευτικής προπαγάνδας από τα υπόλοιπα βιβλία (ιδίως στο βιβλίο της ιστορίας).

5. Υποβάθμιση των ανώτατων εκκλησιαστικών σχολών.

6. Κατάργηση του «αυτοδιοίκητου» καθεστώτος του Αγίου Όρους.

A Fairy Tale about the Purple Temple of Ignorance

Ένα παραμύθι που ίσως να μην διαφέρει πολύ από την πραγματικότητα – δικής μου έμπνευσης..

Once uppon a time in a far far away land,
there was a kingdom of eternal happiness and joy,
all the people was enjoying every day of their life,
and their Queen – a princess of Logic and Skepticism..

But this didn’t last for too long,a dark age started,
dark preachers with purple robes riding black horses,
preaching about the necessity of keeping the law of god,
an unknown god who was an ungly detestation of sick minds..

They built a Purple Temple of Ignorance,
made statues for goddess of Misery and god of Pitifulness,
and forced all the inhabitants to bow at them night and day,
even to live their lives with some twisted rules..

Then people started believing to this foreign god,
half of them because of the priests’s golden swords,
and the other half because they were ignorants,
trapped into the priests madness..

The golden sun of Logic has stopped sharing it’s wormth,
and the purple moon of Doubt and Terror has risen,
people started to have nightmares about immortal hell,
remorses about acts that priests called «sins»..

Even the Queen fall into a dark melancholia,
people of the kigdom didn’t listen to her voices,
they were deaf and blinded by the priests terrorism ,
when there was no obedience there was death to follow..

A Templar with golden armor came from distant lands riding his white horse,
holding sword of Knowledge in one hand and Chalice of Criticism in the other,
he gave people back the light they lost and suck their darkness,
finally killed the purple priests that seeded so evil around them..

From now on people opened their eyes and became Templars,
every one became a protector of knowledge in his heart,
no priests could blind again people’s minds and spirits,
and sun of Logic was sunshining again keeping darkness away..

And they have lived happily ever after..

Οένγους και Κάερ- Κέλτικη μυθολογία

Ο Οένγους (Aengus) των πτηνών ήταν ιρλανδικός θεός του έρωτα, ένας από τους Τουάχα Ντε Ντάναν. Είναι γνωστός ως «Μακ Οκ» (νεαρός γιος), εξαιτίας των συνθηκών υπό τις οποίες γεννήθηκε, από τον Ντάγντα και την Μπόαν. Το θεϊκό ζευγάρι απέκρυψε την παράνομη ένωσή του και την εγκυμοσύνη της Μπόαν κάνοντας τον ήλιο να σταθεί ακίνητος στον ουρανό επί εννέα μήνες:έτσι ο Οένγους συλλαμβάνεται και γεννιέται αυθημερόν.

Ο κύριος ρόλος του Οένγους είναι να βοηθάει τους εραστές που βρίσκονται σε κίνδυνο. Έτσι επεμβαίνει στις δυσκολίες ζευγαριών όπως ο Μίγιρ και η Ετάιν. Αλλά στο «Όνειρο του Οένγους» ο ίδιος ο θεός πληγώνεται από έναν «καταδικασμένο» έρωτα. Ονειρεύεται μια νεαρή κοπέλα την οποία δεν γνωρίζει. Ξυπνώντας ανακαλύπτει πως την έχει ερωτευτεί και μαθαίνει το όνομά της: είναι η Κάερ Ιμπορμέιθ. Αναζητώντας την φτάνει σε μια λίμνη όπου την βρίσκει με τις κοπέλες που την συντροφεύουν.

Η Κάερ έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται: κάθε δεύτερο χρόνο στη γιορτή του Σαβάιν μεταμορφώνεται σε κύκνο, μαζί με τις φίλες της. Ο Οένγους παρατηρεί ότι κάθε ζευγάρι κοριτσιών ενώνεται με ασημένια αλυσίδα, ενώ η αλυσίδα που έχει η Κάερ είναι χρυσή. Ο πατέρας της Κάερ αρνείται να δεχτεί τον Οένγους για γαμπρό του. Ο μόνος τρόπος να παντρευτούν οι δυό τους είναι να πάρει ο Οένγους την Κάερ, καθώς αυτή θα μεταμορφώνεται σε κύκνο.  Έτσι στο Σαβάιν, ο Οένγους πλησιάζει την λίμνη της Κάερ και πετά μακριά μαζί της, έχοντας και αυτός μεταμορφωθεί σε πουλί, Το ζευγάρι πετά τρεις φορές γύρω από τη λίμνη, και το μαγικό τους τραγούδι κάνει τους πάντες να κοιμηθούν για τρεις μέρες και τρεις νύχτες. Τότε το ζεύγος πετά στο παλάτι του Οένγους στο Μπρουγ να Μπόνε.

Όπως και ο Μάμπον, έτσι και ο Οένγους είναι ο αρχέτυπος «Νέος άνδρας» ή «θεϊκός νέος». Και η Κάερ έχει υπερφυσική υπόσταση: ο πατέρας της έχει το δικό του Sidh ή κατοικία στον Άλλο Κόσμο, και εκείνη έχει τη δύναμη να μεταμορφώνεται. Η εικόνα των μαγεμένων κύκνων που τους ενώνουν αλυσίδες από πολύτιμο μέταλλο δεν υπάρχει μόνο σε αυτόν τον μύθο, αλλά επανέρχεται και αλλού, π.χ. στους μύθους που σχετίζονται με τον Κου Χουλάιν.

_______________________________________________

πηγή: Μιράντα Τζεην Γκρην: Μύθοι των Κελτών

Πλάθοντας Θεούς..

Χθες βράδυ ένιωσα μια παράξενη μοναξιά,

κι αντί να βγω με το λυχνάρι μου ανθρώπους για να ψάξω,

βρήκα πιο εύκολο θεούς να πλάσω μια κουβέντα να ανταλλάξω..

Έφκιαξα λοιπόν έναν δυό μέτρα ψηλό, με στεφάνι χρυσό ,

να λέει πως ο κόσμος ετούτος είναι αγγελικά πλασμένος ,

και πως όσοι πεθαίνουν άδικα , παράδεισο θα αποκτήσουν,

μα τί ανόητος θεός, ευθύς τον διαγράφω..

Έφκιαξα έναν άλλο μετά, μισό μέτρο μπόι, συνεχώς για να με εξυμνεί,

του βαλα και δυο φτερά χρυσά, μα δεν του τα δωκα για να πετάει,

άλλωστε τον ήθελα για δούλο και για σκλάβο μου μονάχα,

μα ήταν τόσο φαιδρός και τιποτένιος, που τον βαρέθηκα κι αυτόν..

Μιας και ήξερα πια θεούς να ανασταίνω έφκιαξα κι έναν τρίτο,

του δωκα το δικό μου το μπόι να ‘χει -μήτε πιο ψηλό μήτε πιο κοντό,

να’χει δικιά του γνώμη-κι ας μην ήταν στο ίδιο ύψος με την δικιά μου,

δεν του δωκα φτερά μήτε στεφάνια για διακόσμηση ανούσια και κενή,

μα του δωσα το πνεύμα μου το καθ’εικόνα και καθ’ ομοίωσιν..

Ωραίος θεός έγινε στ’αλήθεια, και η συζήτησή μας γόνιμη και ωραία,

μου’πε λοιπόν πως προσευχές κουράστηκε να ακούει απ’τον κόσμο,

πως των κεριών μας ο καπνός δεν τον αγγίζει- μήτε τα δάκρυα,

μήτε τα μοιρολόγια από ανθρώπους που την μια μέρα σκοτώνουν,

και την άλλη παρακαλάνε να μην σκοτωθούν από αυτούς που σκότωναν,

άνθρωποι-απάνθρωποι με το ένα χέρι στις Γραφές και στο άλλο το σπαθί τους,

όπου μπορούν τον θάνατο να δώσουν, στο σώμα όταν ο εχθρός είν’ αδύνατος,

στο πνεύμα όταν ο εχθρός πελώριος ξεπροβάλλει, σαν τον Σαμψών που η δύναμη,

όση κι αν ήταν ποτέ δεν ήταν αρκετή για να αναδείξει την απάτη την κρυμμένη..

Waiting for Sleep – Dream Theater


Standing by the window
Eyes upon the moon
Hoping that the memory
will leave her spirit soon


She shuts the doors and lights
And lays her body on the bed
Where images and words are
running deep
She has too much pride to pull
the sheets above her head
So quietly she lays and waits
for sleep



She stares at the ceiling
And tries not to think
And pictures the chains
She’s been trying to link again
But the feeling is gone


And water can’t cover her memory
And ashes can’t answer her pain
God give me the power to take
breath from a breeze..
And call life from a cold metal
frame


In with the ashes
Or up with the smoke from the
fire
With wings up in heaven
Or here, lying in bed
Palm of her hand to my head
Now and forever curled in my
heart
And the heart of the world

Ιστορία της Ροτόντας στη Θεσσαλονίκη

Η Ροτόντα σε χαλκογραφία του 19ου αιώνα

Η Ροτόντα αποτελεί ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα μνημεία της Θεσσαλονίκης. Στην ιστορία των 16 αιώνων της άλλαξε ονόματα και χρήσεις από ρωμαϊκός ναός σε χριστιανικός, σε μουσουλμανικό τζαμί και πάλι σε χριστιανικό ναό, κι έτσι εξηγούνται οι διάφορες φάσεις και προσθήκες στο κτίριο.

Ρωμαϊκή εποχή : Η θεμελίωση του κτιρίου γύρω στα 300 μ.Χ. είναι σίγουρη, αλλά το ερώτημα για τον αρχικό προορισμό της ακόμα παραμένει. Σύμφωνα με κάποιους ερευνητές ήταν Μαυσωλείο του Γαλερίου ή ναός των Καβείρων ή ναός του Δία. Πιο πιθανή φαίνεται η τελευταία θέση. Επειδή ο Δίας ήταν ο προστάτης θεός του Διοκλητιανού και του Γαλερίου. Εκτός αυτού είναι γνωστό ότι ο Γαλέριος τάφηκε στην γενέτειρά του στο Σίρμιο και όχι στην Θεσσαλονίκη.

Το κτίριο έχει ομοιότητες με το Πάνθεον του Αγρίππα στην Ρώμη. Οι τοίχοι του έχουν πάχος 6,30 μ. και αποτελούνται από πέτρα, ενισχυμένη σε κάποια σημεία με τούβλο. Εχει ύψος 29,80 μ. και τα τόξα και ο τρούλος αποτελούνται από κεραμίδι. Ένα οπαίο στην κορυφή της στέγης άφηνε να περάσει το φως και ο αέρας. Η στέγη κτίστηκε σε 3 επίπεδα. Παρ΄ όλο που στο εξωτερικό του το κτίριο δείχνει βαρύ και ογκώδες, στο εσωτερικό δίνει την αίσθηση του ανάλαφρου, λόγω των πολλών ανοιγμάτων και τόξων. Υπήρχαν 8 μεγάλες τετράγωνες κόγχες που καλύπτονταν από ημικυκλικά τόξα και μάλλον υπήρχαν ανοίγματα παραθύρων με επιστύλιο που ένωνε τους κίονες των παραθύρων ανά δύο. Πάνω από τις κόγχες υπήρχαν 8 μεγάλα παράθυρα και πάνω απ΄ αυτά και κάτω από τον τρούλο 8 μικρά παράθυρα.

Η κυρίως είσοδος του κτιρίου ήταν κατά μήκος του άξονα προς τα νότια και ξεκινούσε από την νότια κόγχη του. Δίπλα από την είσοδο αυτήν υπήρχαν εκατέρωθεν δύο σκάλες που οδηγούσαν στην στέγη.

Παλαιοχριστιανική και ρωμαϊκή εποχή : Σε ποια ακριβώς εποχή μετατράπηκε το κτίριο από κοσμικό με χριστιανικό δεν είναι βέβαιο. Πρέπει να συνέβη μεταξύ του τέλους του 4 ου και των αρχών του 6 ου αι., πιθανότατα στην εποχή του Θεοδόσιου του Μεγάλου (379-395 μ.Χ.).Η επικρατέστερη άποψη για την μετονομασία του είναι ναός των Ασωμάτων ή των Αρχαγγέλων, που αναφέρεται σε πηγές του 9 ου , 12 ου και 14 ου αι. Το κτίριο μετατράπηκε στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης μεταξύ 1523-24 και 1590-91, οπότε και η προγενέστερη Μητρόπολη Αγ. Σοφία είχε μετατραπεί σε τζαμί. Η ανατολική κόγχη μετατράπηκε σε ορθογώνια με αψίδα για το Ιερό Βήμα. ‘Ετσι έχασε το κτίριο την στατική του ικανότητα και ενισχύθηκε στο εξωτερικό της κόγχης με δύο αντιρρήδες. Γι΄ αυτό υπέστη μεγάλες ζημιές στον σεισμό του 1978. Επίσης προστέθηκε ψηφιδωτή διακόσμηση στην αψίδα του Ιερού Βήματος.

Μια άλλη μεγάλη αλλαγή ήταν η προσθήκη ενός περιμετρικού στεγασμένου διαδρόμου γύρω από όλο τον ρωμαϊκό κύλινδρο για να μεγαλώσει η χωρητικότητα του εσωτερικού του σχεδόν στο διπλάσιο. Ετσι γκρεμίστηκαν οι τοίχοι των 7 κογχών. Ο διάδρομος αυτός πρέπει να γκρεμίστηκε με τον μεγάλο σεισμό του 7 ου αι. στην πόλη. Στην δυτική πλευρά χτίστηκε μια νέα είσοδος με νάρθηκα. Στην νότια είσοδο προστέθηκε ένας προθάλαμος με δύο παρεκκλήσια, ένα κυκλικό στα ανατολικά κι ένα οκταγωνικό στα δυτικά του. Αυτό δείχνει ότι η είσοδος προς τα νότια και προς το Ανάκτορο ακόμα υπήρχε και μάλλον ο ναός χρησίμευε στην παλαιοχριστιανική εποχή σαν αυτοκρατορικός ναός του Ανακτόρου.

Δείγματα της λάμψης της παλαιοχριστιανικής εποχής είναι τα υπέροχα ψηφιδωτά εργαστηρίου της Θεσσαλονίκης, που αποτελούν τα παλαιότερα σωζόμενα της Ανατολής. Ψηφιδωτά διακοσμούσαν τα εσωτερικά στις κόγχες, τα τόξα, τα επάνω παράθυρα και τον τρούλο. Επίσης υπήρχε πολύχρωμη ορθομαρμάρωση στους τοίχους μέχρι την βάση του τρούλου, η οποία δεν σώζεται καθόλου σήμερα.

Τα ψηφιδωτά στις 3 κόγχες και στα 4 παράθυρα που σώζονται σήμερα έχουν καθαρά διακοσμητικό χαρακτήρα, με πλούσια μοτίβα, νατουραλιστική απόδοση και πολυχρωμία, με λαμπερές χρυσές και ασημένιες ψηφίδες στο φόντο. Στο τόξο της νοτιοανατολικής κόγχης υπάρχουν οκταγωνικά πλαίσια με πουλιά και φρούτα. Μια φαρδιά ταινία με βάζα με άνθη και καλάθια με φρούτα περικλείει το ψηφιδωτό. Το ψηφιδωτό της νότιας κόγχης έχει διακόσμηση τάπητα : γύρω από έναν κεντρικό σταυρό με ασημένιο φόντο είναι άνθη, πουλιά, άστρα και καλάθια με φρούτα. Παρόμοια είναι και η διακόσμηση της δυτικής κόγχης και τα τόξα των παραθύρων. Εδώ φαίνεται η εμπειρία και η ευαισθησία των τεχνιτών, οι οποίοι χρησιμοποίησαν στα παράθυρα που φωτίζονταν άμεσα απαλότερους τόνους χρωμάτων, ενώ στις χαμηλότερες και σκοτεινότερες κόγχες εντονότερα χρώματα.

Τουρκοκρατία : Το 1590-91 ο ναός μετατράπηκε από τον Σινάν Πασά και τον επικεφαλής της Μονής των Δερβίσηδων, Χορτάτζη Σουλεϊμάν Εφέντη, σε τζαμί, και ονομάστηκε Χορτάτζ Εφέντη Τζαμί. Ο Δερβίσης και κάποιος Γιουσούφ Μπέης τάφηκαν ανατολικά της κόγχης του Ιερού. Απομεινάρι της εποχής είναι ο μιναρές, η κρήνη στην αυλή και οι προθάλαμοι στην δυτική και νότια είσοδο του κτιρίου. Εκείνη την εποχή ονομαζόταν και σαν Εσκί Μετροπόλ (Παλαιά Μητρόπολη), από τις πειγραφές των περιηγητών του 18 ου και 19 ου αι. Το σημερινό όνομα Αγ. Γεώργιος, δόθηκε από το παρεκκλήσι του αγίου, που βρισκόταν στην δυτική είσοδο του κτιρίου και ανήκε στην Μονή Γρηγορίου του Αγ. Ορους. Μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1912, ξαναχρησιμοποιήθηκε το κτίριο σαν χριστιανικός ναός. Το 1914 έγιναν ανασκαφές από γάλλους της Στρατιάς της Ανατολής, επιβλεπόμενες από έλληνες και δανούς. Το 1917 ο Ελ. Βενιζέλος ανακήρυξε το κτίριο σαν Μακεδονικό Μουσείο, κι έτσι αποτελούσε εκθετήριο χριστιανικών γλυπτών μέχρι τον σεισμό του 1978.

Παραθέτω την ιστορία του ναού αφιερωμένο εις το Πάνθεον στην Ρώμη ο οποίος έχει παρόμοια αρχιτεκτονική καθώς και μερικές φωτογραφίες του για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα για το αν και κατα πόσον η Ροτόντα είναι όντως «ορθόδοξο μνημείο» .

Το Πάνθεον της Ρώμης

Το Πάνθεον ήταν αρχικά χτισμένο το 27-25 π.Χ. από τον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα, γαμπρό και σύμβουλο του αυτοκράτορα Αυγούστου (το όνομά του εμφανίζεται στην επιγραφή έξω), για να εορτάσει τη νίκη στο Άκτιο επί του Αντώνιου και Κλεοπάτρας. Ο πρωτότυπος ναός κάηκε το 80 μ.Χ..

Το Πάνθεον ανακατασκευάστηκε εντελώς το 125 μ.Χ. επί Αδριανού, ένας κοσμοπολίτης αυτοκράτορας που είχε ταξίδεψει ευρέως στην Ανατολή.  Ο δεύτερος ναός ήταν αφιερωμένος σε κάθε γνωστό θεό, γεγονός από το οποίο το Πάνθεον παίρνει το όνομά του. Ο ίδιος ο Αδριανός πιστώνεται το βασικό σχέδιο, ένας αρχιτεκτονικός σχεδιασμός που ήταν μοναδικός για την εποχή.

Το Πάνθεον διατηρήθηκε και αποκαταστάθηκε από τους αυτοκράτορες Septimus Severus (193-211) και Caracalla (211-17).
Κατά τη διάρκεια των δύο αιώνων ως λειτουργία ναού, αγάλματα των θεών συμπλήρωναν οι κόγχες. Τα ζώα θυσιάζονταν και καίγονταν στο κέντρο;-ο καπνός διέφευγε μέσα από το μοναδικό  μέσο του φωτός, μια οφθαλμική οπή στην οροφή του ναού.
Η δημόσια «ειδωλολατρική» λατρεία απαγορεύθηκε το 346μ.χ. οπότε και έκλεισαν περισσότεροι από 356 ειδωλολατρικοί ναοί .  Ευτυχώς, ένα διάταγμα του 408 επαναδιευθέτησε τις χρήσεις των ναών – έτσι ορισμένοι έχουν διατηρηθεί και χρησιμοποιήθηκαν ως κοσμικά κτίρια.
Το Πάνθεον παρέμεινε αχρησιμοποίητο μέχρι που ο ανατολικο-ρωμαίος αυτοκράτορας Φωκάς (602-10) το έδωσε στον Πάπα Boniface IV (608-15). Το 609 μ.Χ., το Πάνθεον λειτούργησε ως χριστιανική εκκλησία.  Ήταν ο πρώτος ειδωλολατρικός ναός στη Ρώμη που «χριστιανοποιήθηκε», παρόλο που η πράξη αυτή ήταν κάτι το συνηθισμένο στην Ανατολή του 4ου αιώνα. Ο ναός ήταν αφιερωμένος στην Παναγία και όλους τους μάρτυρες, συνεχίζοντας την παράδοση του «πανθεϊστικού» τόπου λατρείας.

Αρχιτεκτονική πλάγια όψη του Πάνθεον στην Ρώμη

_________________________________________________________

Πηγές:

http://www.touristguides.gr/ebook/texts/galeriano.asp

http://www.sacred-destinations.com/italy/rome-pantheon.htm

Για την ψήφο των γυναικών

«…Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός… Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω… Επειδή εν τούτοις αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον.»

(Εφημερίδα «Νέα Ημέρα», 20 Μαρτίου 1928.)
Την ίδια χρονιά, ωστόσο, η Αύρα Θεοδωροπούλου γράφει στον «Αγώνα της Γυναίκας»:
«Ζητούμε την ψήφο :
1) Γιατί είμαστε κι εμείς όπως και οι άντρες μέλη μιας δημοκρατίας που πρέπει να στηρίζεται στην ελεύθερη θέληση όλων των πολιτών, ανδρών και γυναικών.

2) Γιατί η ψήφος είναι το ισχυρότερο μέσο με το οποίο μπορούμε να υποστηρίζουμε τα ιδιαίτερά μας συμφέροντα ως γυναίκες.
3) Γιατί όλοι οι νόμοι που αφορούν το παιδί ρυθμίζονται ως τώρα σύμφωνα με την ανδρική αντίληψη…
4) Γιατί όλα τα οικονομικά ζητήματα που αποφασίζονται στη Βουλή συνδέονται στενότατα με την οικιακή οικονομία…

5) Γιατί με τα πολιτικά δικαιώματα θα αποκτήσει η γυναίκα την αντίληψη της κοινωνικής ευθύνης…

Οι πιέσεις για τη γυναικεία ψήφο γίνονται ολοένα και μεγαλύτερες και μπορούμε να πούμε ότι το πρώτο βήμα έγινε το 1930, όταν επί κυβερνήσεως Βενιζέλου, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα ψήφου με τόσο περιοριστικούς όρους, όμως, που ήταν μάλλον δώρον άδωρον! Το δικαίωμα ψήφου ίσχυε μόνο για τις δημοτικές εκλογές, αφορούσε μόνο το δικαίωμα του εκλέγειν και όχι του εκλέγεσθαι, ίσχυε μόνο για τις
εγγράμματες Ελληνίδες και οπωσδήποτε άνω των 30 ετών.

Πράγματι, το 1934, οι γυναίκες καλούνται να ψηφίσουν στις δημοτικές εκλογές για πρώτη φορά. Πόσες όμως Ελληνίδες ήξεραν γράμματα; Το 70% ήταν αναλφάβητες. Κι έτσι, εκείνες που ψήφισαν σε ολόκληρη τη χώρα δεν ξεπερνούσαν τις 240!

Μεσολαβεί ο πόλεμος, η Κατοχή, ο Εμφύλιος. Η Ελλάδα άλλοτε παραπαίει από τη γάγγραινα των κατακτητών και άλλοτε ψυχορραγεί δέσμια του αλληλοσπαραγμού. Όλα μένουν πίσω. Όταν η υπόλοιπη Ευρώπη ξαναγεννιέται από την τέφρα της, σαν τον Φοίνικα, εμείς τρώμε τις σάρκες μας. Θα περάσουν πολλά χρόνια ακόμα για να αποκτήσουν οι Ελληνίδες σωστό δικαίωμα ψήφου, ισότιμο με το αντρικό. Για πρώτη φορά ο θηλυκός πληθυσμός θα προσέλθει στις κάλπες στις βουλευτικές εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956.

_______________________________________________________

Αυτό το κείμενο το παρουσιάζω για δύο λόγους:

1. Για να καταλάβουμε ΟΛΟΙ πως τα δεδομένα δικαιώματα που έχουμε σήμερα έγιναν μετά από ΑΓΩΝΕΣ.

2. Για να καταλάβετε με τί γελοίες δικαιολογίες στερούσαν το δικαίωμα της ψήφου στις γυναίκες.

πηγή: http://www.inarcadia.gr/news/arthra/istorika/psifos-gynaik.pdf

συγγραφέας: Χριστιάννα Λούπα (15-3-06)