Ιουλιανός ο «Παραβάτης»

«Για πού τραβάτε άνθρωποι; Δεν ντρέπεστε, να θεωρείτε το σκοτάδι πιο λαμπρό από το φως;»
Ιουλιανός «ο Παραβάτης»


Σήμερα ο Ιουλιανός αποτελεί μια ενοχλητική παρένθεση μέσα στα εγχειρίδια της ελληνικής ιστορίας. Αναφέρεται πάντοτε με το επώνυμο που του χάρισαν οι χριστιανοί («Παραβάτης» ή «Αποστάτης») οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση τον εμφανίζουν ως έναν ανεδαφικό οραματιστή- ένα μικρό ανάχωμα που παρασύρθηκε από το ποτάμι της ιστορίας.Ιδού ένα μικρό δείγμα μεγαλόθυμης θρησκευόμενης ιστοριογραφίας:
«Ως εραστής παράφρων ιστάμενος ενώπιον του πτώματος ερωμένης περιποθήτου εφαντάζετο ο ταλαίπωρος ότι δύναται δια των ασπασμών αυτού και των περιπτύξεων να εμφυσήσει ζωήν εις το σώμα σώζον μεν έτι καλλονήν απαράμιλλον αλλ’ουδέν ήττον άψυχον κατακείμενον. Θέαμα οικτρόν, του οποίου όμως ανάγκη να παρακολουθήσωμεν τας περιπετείας«. (Κ.Παπαρρηγόπουλος)

Εδώ θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι ο Κ.Παπαρρηγόπουλος και πολλοί ιστορικοί ύστερα απ’αυτόν δεν λαμβάνουν καθόλου υπ’όψιν το ότι την εποχή του Ιουλιανού (4ος αι.μ.χ) αν σε πολλές πόλεις της ανατολής ο χριστιανισμός είχε ενδυναμωθεί ως λαϊκό κίνημα , στην Ελλάδα στην Ιταλία και στη Δύση γενικότερα ήταν εξαιρετικά ανίσχυρος χωρίς καμία προοπτική προόδου.Δεν κατόρθωσε να επιβληθεί παρά τον 5ο αιώνα: όχι ως κίνημα αλλά ως αυτοκρατορική εξουσία. Η επικράτηση της νέας θρησκείας στον Ελλαδικό χώρο είναι ένα κεφάλαιο της ιστορίας που το μεγαλύτερο μέρος του καλύπτει η γενοκτονία του πληθυσμού όλων των πόλεων της νότιας Ελλάδας-πλην των Αθηνών-στη διάρκεια της βαρβαρικής εισβολής των νεοφώτιστων χριστιανών Γότθων του Αλάριχου, το 396μ.χ.-τριάντα τρία χρόνια μετά το θάνατο του Ιουλιανού.

Ο διάδοχος του Ιοβιανός τον έθαψε στην Ταρσό της Κιλικίας. Πάνω στον τάφο του έγραψε: στάθηκε καλός βασιλιάς και ικανός πολεμιστής. Αργότερα έγινε η ανακομιδή του στην Κωνσταντινούπολη.
Κύμα τρομοκρατίας ξέσπασε στην Ανατολική Αυτοκρατορία μετά το θάνατο του Ιουλιανού. Σχεδόν αμέσως πυρπολήθηκε από χριστιανούς η Βιβλιοθήκη της Αντιόχειας. Ακολούθησαν ομαδικοί διωγμοί και βίαιοι θάνατοι φιλοσόφων, καταδίκες για μαγεία των πιστών του αρχαίου Πανθέου, καταστροφές αρχαίων ναών αλλά και εστιακών σημείων του Ελληνισμού που δεν είχαν λατρευτικό χαρακτήρα, όπως τα γυμνάσια και τα μουσεία- με τελική κατάληξη την απαγόρευση της αρχαίας θρησκείας από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο (Νοέμβρ.392) και την σχεδόν ταυτόχρονη απαγόρευση των Ολυμπιακών αγώνων . Το Ελληνικό Πνεύμα, κατατρεγμένο, θα βρει πλέον καταφύγιο στις φιλοσοφικές σχολές, στις περισσότερες από τις οποίες δεν απομένουν παρά μερικές δεκαετίες ζωής. Ως και το εθνικό όνομα των Ελλήνων τέθηκε υπό απαγόρευση.

Μερικά κείμενα που βρήκα πολύ ενδιαφέροντα είναι τα παρακάτω.

Για την ελληνικότητα των θεσσαλονικέων

«Τόσα μπορώ ίσως να πω χωρίς πολυλογίες και χωρίς να γίνω κουραστικός: ότι είναι απο γενιά καθεαυτού Ελληνική, από τους πιο γνήσιους Έλληνες, και πόλη της είναι η μητρόπολη της Μακεδονίας»
«Μήπως χρειάζονται μεγαλύτερες αποδείξεις της παλιάς δόξας και του μεγαλείου της Μακεδονίας; Κι ο πιο σπουδαίος τόπος της Μακεδονίας είναι εκείνη η πόλη που έχτισαν, μετά τη συντριβή των Θεσσαλών, νομίζω και που πήρε τ’όνομά της από τη νίκη εναντίον τους.»

Για την Ελλάδα

«Και μετά, φεύγοντας για την Ελλάδα, τότε που όλοι νόμιζαν πως με στέλναν εξορία, τάχα δε δόξασα την τύχη μου σα να γιόρταζα τη μεγαλύτερη γιορτή, λέγοντας πως εκείνη η αλλαγή ήταν για μένα ό,τι καλύτερο και πως είχα ανταλλάξει, όπως λένε «χαλκό με χρυσάφι και εννιά βόδια με εκατό»; Τέτοια αγαλλίαση ένιωθα που μου’λαχε να πάω στην Ελλάδα αντί να μείνω σπίτι μου- κι ας μην είχα εκεί ούτε χωράφι ούτε κήπο ούτε ένα σπιτάκι δικό μου.»

Για την παιδεία στην Ελλάδα

«Νομίζω πως χάρη στην παιδεία και τη φιλοσοφία, στη σημερινή Ελλάδα έχει συμβεί κάτι παρόμοιο με εκείνο που βρίσκουμε στους μύθους και τις διηγήσεις των Αιγυπτίων; λένε λοιπόν πως κι οι Αιγύπτιοι θεωρούν ότι ο Νείλος γενικά είναι σωτήρας και ευεργέτης της χώρας τους και κυρίως αποτρέπει την καταστροφή από τη φωτιά, κάθε φορά που ο ήλιος μετά από μεγάλο κύκλο και σε συζυγία με εξέχοντες αστερισμούς γεμίζει τον αέρα φωτιά και κατακαίει τα πάντα, γιατί ο καύσωνας, λένε δεν έχει τη δύναμη να εξαντλήσει και να στερέψει τις πηγές του Νείλου. Έτσι και στην Ελλάδα δεν χάνεται η φιλοσοφία, δεν εγκατέλειψε ούτε την Αθήνα ούτε τη Σπάρτη ούτε την Κόρινθο- χάρη σ’αυτές τις πηγές «δεν μένει το Άργος διψασμένο».. Κι η Αθήνα έχει πολλά και καθάρια τρεχούμενα νερά που αναβλύζουν από το έδαφός της, αλλά και πολλά που συρρέουν απ’έξω, όχι λιγότερο πολύτιμα από τα ντόπια- κι οι άνθρωποι εκεί τα αγαπούν και τα προσέχουν, επιθυμώντας να αποκτήσουν τον μοναδικό πλούτο που αξίζει να φθονεί κανείς .

Μα τί μ’έχει πιάσει; Και τί είδους ομιλία είχα σκοπό να ολοκληρώσω αν όχι τον έπαινο της αγαπημένης μου Ελλάδας που δεν μπορώ να τη φέρω στο νου χωρίς να μένω έκθαμβος με κάθε τι δικό της;»

Κατά Γαλιλαίων (Χριστιανών)

«Μου φαίνεται σωστό να εκθέσω σε όλους τους ανθρώπους τους λόγους για τους οποίους πείστηκα ότι η μηχανορραφία των χριστιανών δεν είναι παρά ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα που υπαγορεύτηκε από κακή πρόθεση. Μην έχοντας τίποτα θεόπνευστο και εκμεταλλευόμενη πέρα για πέρα το κομμάτι εκείνο της ψυχής που αρέσκεται στις φανταστικές ιστορίες και που είναι παιδαριώδες και ανόητο, κατάφερε να κάνει τις τερατώδεις αφηγήσεις να φαίνονται αληθινές.

Αξίζει τώρα να δούμε λίγο από που μας ήρθε και πώς ήταν η ιδέα του θεού στην αρχή, μετά να παραθέσουμε αυτά που λένε οι Εβραίοι και οι Έλληνες για το θείο, και μετά από αυτό να ξαναρωτήσουμε αυτούς που ούτε Έλληνες είναι ούτε Ιουδαίοι, αλλά ανήκουν στην αίρεση των Χριστιανών, για ποιό λόγο αντί για τη δική μας διδασκαλία διάλεξαν των εβραίων και επιπλέον γιατί επιτέλους δεν είναι πιστοί μήτε σ’εκείνους, αλλά ξέκοψαν κι από κει και τράβηξαν δικό τους δρόμο-χωρίς να’χουν ενστερνιστεί τίποτε το καλό και σπουδαίο είτε από τα δικά μας των Ελλήνων είτε από των Εβραίων του Μωυσή.

Θαρρείς κι ήταν Κήρες, μάζεψαν ό,τι ελατώματα κουβαλούν και τα δύο έθνη: από τη μία την αθεΐα της ιουδαϊκής αβελτηρίας, και από την άλλη τον ανήθικο και νωχελικό βίο της δικής μας ραθυμίας και χυδαιότητας- και αυτό θέλησαν να το ονομάσουν υποδειγματική θεοσέβεια.»
________________________________________________________________________________________________________

πηγή: Για την απέχθεια προς τα γένια ή «Μισοπώγων» Κατά χριστιανών επιστολές

Advertisements

5 σκέψεις σχετικά με το “Ιουλιανός ο «Παραβάτης»

  1. vildanden υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι στην ελληνική και παγκόσμια ιστορία, που ενώ υπήρξαν τίμιοι, ηθικοί και ειλικρινείς η χριστιανική θρησκεία τους εξύβρισε και τους υπονόμευσε μόνο κ μόνο γιατί δεν ανήκαν στους κόλπους της..
    Άθεος άντε άντε θα γίνω και Ωνάσης σε λίγο.. 😀

  2. Είμαι πνιγμένος, φίλε μου και δεν μπορώ να πω αρκετά.
    Ο Ανορθόδοξος μίλησε και για μένα.
    Σου χρωστάω άλλο ένα Ευρώ!

  3. Πολύ καλό είναι και το απόσπασμα για τα είδωλα, όπου εξηγεί γιατί ο «ειδωλολάτρης» δε νιώθει διαφορετικά απ’ότι ένας χριστιανός όταν αντικρίζει το άγαλμα ενός θεού του. Μου θυμίζει τη γελοιογραφία που βρήκα στο blog του Διαγόρα:

    http://diagoras.wordpress.com/2008/11/06/laughing_stock/

    Πολύ καλή η έκδοση του Μισοπώγων από τις εκδόσεις Θύραθεν.

  4. Από τα πλέον αδικημένα πρόσωπα στην ιστορία που διδασκόμαστε στα σχολεία. Όπου φυσικά δεν αναγράφεται λέξη για «μεγάλη προσωπικότητα» εν αντιθέσει με την αυτοκράτειρα Θεοδώρα (842-856μ.Χ.) που σε διωγμό εναντίον των «αιρετικών» παυλιανιτών, εξόντωσε 100.000 άτομα!!!

Τα σχόλια είναι κλειστά.