Μήνας: Νοέμβριος 2008

Μια ιστορία…

Επειδή μ’αρέσουν οι προσκλήσεις είπα να παίξω σε ένα παιχνίδι που με προσκάλεσε το υπέροχο σκουληκάκι:

Να γράψω μία ιστορία με τις εξής λέξεις: παράξενο, γιατί, ρολόι, περπάτησα, δίκιο

Περπάτησα χιλιάδες μονοπάτια με χιονισμένες λέξεις..

ανέβηκα βουνά όπου τα σκονισμένα μου γιατί είχα ξεχάσει..

και στο παράξενο ταξίδι μου οδοιπόρος ο χρόνος φίλος και εχθρός μου..

να μου φωνάζει μέσα από ένα σκουριασμένο ρολόι..

πως το δίκιο είναι ο ήλιος των φτωχών και αδικημένων..


* Με τη σειρά μου βάζω τις εξής λέξεις  «αστέρια, αγναντεύω, θάλασσα, άγγελος, απόλαυση» και προσκαλώ τους ενεσούλα, ανορθόδοξο, ηλιαχτίδαιοκάστη να παίξουν.

Advertisements

Θεολογία των Κελτών

Οι Κέλτες, λαός πολεμικός και με έντονα μεταφυσικά ενδιαφέροντα, κατά τα αρχαϊκά χρόνια εκτείνονταν από τον Καύκασο ως τις παραδουνάβιες περιοχές δυτικά, και προς νότον έως περιοχές της Μικράς Ασίας, όπως η Μίλητος της Ιωνίας στα παράλια αυτής. Στις περιοχές όπου εγκαταστάθηκαν ίδρυσαν έναν ιδαίτερο πολιτισμό, ξεχωριστό για την δημιουργική φαντασία και επιμονή του να υπερασπίζεται με πάθος ό,τι θεωρεί άξιο για κάτι τέτοιο πολλές φορές «κολυμπώντας ενάντια στο ρεύμα» της ιστορίας ή της εκάστοτε «μόδας» των καιρών.
Οι σύγχρονοι Κέλτες διακρίνονται ακόμη και σήμερα για τον πολύ εύθυμο αλλά και βλοσυρό χαρακτήρα τους, το απρόβλεπτο της προσωπικότητάς τους, όπως και την σταθερή συνήθειά τους να ζουν μονίμως μέσα σ’ ένα fairy tale (διακρίνετε κάποια ομοιότητα με εμάς; ).
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολλοί σπουδαίοι συγγραφείς και ποιητές του 20ου αιώνα είναι Ιρλανδοί (π.χ. Yeats, James Joyce) ή Ουαλλοί (Arthur Machen).

Οι θεοί των Κελτών

Ο θεός Dagda
Ο θεός Dagda απεικόνιση πάνω σε κέλτικο λέβητα

Ο Θεός Ντάιντα (Dagda), που θεωρείται ως ο κάτοχος της τέλειας Γνώσης και ακόμα ο αγαθός θεός που προστατεύει τους πολεμιστές και γενικά τους ανθρώπους όταν ζητούν την βοήθειά του. Ο θεός αυτός παριστάνεται να φορά δέρμα αγρίου ζώου και να φέρει ρόπαλο που οι Κέλτες θεωρούν μαγικό. Ο Ντάιντα έχει πολλές ομοιότητες, τόσο στην εμφάνιση όσο και στον χαρακτήρα, με τον Ηρακλή της Ελληνικής Μυθολογίας.

Ο θεός Lugh
Ο θεός Lugh

Επίσης πολύ σημαντικός θεός, ανάμεσα σ’αυτούς της Κελτικής Μυθολογίας είναι ο Λουγ (Lugh), ο οποίος ταυτίζεται με τον ήλιο. Μάλιστα δε, οι ημέρες της εβδομάδας θεωρούνται από τους Κέλτες ως «οι γιοί του Λουγ». Κοντά στους παραπάνω βρίσκονται ο Μακ Γκετ (mac Geht), το όνομα του οποίου σημαίνει ο «γιός του αρότρου» και είναι ο κατ’ εξοχήν θεός της γεωργίας και της αγροτικής ζωής, και ο Μακ Τήηλ (Mac Tail), δηλαδή «ο γιος του πελέκεως», θεός του κεραυνού και των πολέμων. Οι τελευταίοι συνοδεύονται από στρατιές βοηθητικών θεοτήτων, από τις οποίες μερικές ονομάζονται ντέβα (deva σανσκριτική λέξη που σημαίνει θεός) και είναι αγαθά πνεύματα, άλλες καλούνται Φόμορς (fomors) και θεωρούνται ως πονηρά και κακόβουλα πνεύματα, και κάποιες φέρουν την προσωνυμία μητέρες και συνιστούν θεότητες που σχετίζονται με την ευφορία, την γονιμότητα και τη βλάστηση.

Ο θεός Cernunnos
Ο θεός Cernunnos

Με την τελευταία σχετίζεται επίσης ο κελτικός θεός Κερνούννος (Cernunnos), ο οποίος φέρει πολλές διακλαδώσεις κεράτων στην κεφαλή του, όπως ακριβώς φέρει ένας τάρανδος και προς τιμήν του οποίου οι Κέλτες διεξάγουν πολλές μυητικές εκδηλώσεις και γιορτές που διακρίνονται για το πολύ παράξενο φαντασμαγορικό χρώμα τους. Ο Κερνούννος είναι θεός της γης αλλά και του ουρανού, υποδηλώνοντας με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο την σοφία που εντοπίζεται στις σχέσεις μεταξύ ουρανού και γης.
Έντονη κάνει την εμφάνισή της, ανάμεσα στους κέλτες θεούς, η λεγόμενη τριαδική θεά Μόρριγκαν (Morrigan) και έχει ταυτόχρονα τις όψεις μιας νεαρής, ώριμης και ηλικιωμένης γυναίκας .


Τα ονόματα των τριών όψεων- εκδηλώσεων της θεάς Μόρριγκαν είναι Μάχα (Macha), Νέμιν (Nemain) και Μπάνουα (Banba). Μάλιστα ως Μπάνουα παντρεύτηκε τον θεό Ντάιντα και γένννησε απ’ αυτόν τον θεό Ένγκους (Oengus), ο οποίος έγινε αργότερα θεός του χρόνου. Η Μπάνουα εμφανίζεται επίσης με τη μορφή κορακιού να συνοδεύει τον θεό Λουγ στις μάχες, με την αποστολή της μεταφοράς των πολεμιστών που σκοτώθηκαν στον παράλληλο κόσμο Sidh. Σ’αυτόν τον τελευταίο μάλιστα, η θεά βασιλεύει σε μια περιοχή που ονομάζεται «χώρα των γυναικών» (Tir na mba στα ιρλανδικά).

Κομμάτι από π�τρινο κύκλο αφιερωμ�νο στον Κρομ Κρούαν
Κομμάτι από πέτρινο κύκλο αφιερωμένο στον Κρομ Κρούουχ

Ο θεός Κρομ Κρούουχ (Crom Cruach) θεωρείται σκοτεινός και σχετίζεται με τον κάτω κόσμο ή σύμφωνα με την δρυιδική διδασκαλία, με τον Άννουν, και ακόμη με μια παράξενη θεώρηση που συνδέει την γονιμότητα της γης με τον πόλεμο.

Ο Μαναουήθαν Μακ Λυρ(Manawydan Mac Llyr) είναι θεός της θάλασσας και πολλές φορές μετέχει ο ίδιος ενεργώς στις περιπέτειες των θαλασσοπόρων.

Ακόμη στο Κελτικό Πάνθεον συναντούμε την φιγούρα της θεάς Σίλα νέι Γιχ (Suila na Gigh), που θεωρείται ως θεά της Δημιουργίας και της Καταστροφής. Παριστάνεται ως μια πολύ γκροτέσκα μορφή που θυμίζει καλικάντζαρο, δείγμα του πολύ ιδιαίτερου χιούμορ των Κελτών ακόμη και όταν οι τελευταίοι προσεγγίζουν τα πλέον βαθιά ζητήματα της ζωής και του θανάτου.

Επίσης μεταξύ των υπολοίπων θεών, ξεχωρίζουν η θεά Ντάανου (Danua), που θεωρείται η πρώτη μητέρα των Κελτών. Μια από τις πιο θεμελιακές φυλές της Ιρλανδίας ονομάζεται Τούουθα ντέι Ντάαναν (Tuatha da Danann) παίρνοντας το όνομά της από την θεά Ντάανου.

Κι ένα βίντεο με κέλτικη μουσική (Hills of Ireland λέγεται το κομμάτι) και τοπία από την Ιρλανδία

____________________________________________________________________________________________________

Πηγές:

«Oι μυθολογίες του κόσμου»,  Διονύσιος Πλατανιάς

http://en.wikipedia.org/wiki/index.html?curid=8424214

http://www.geocities.com/moonwillow80/brighid.html

Περί Έρωτος και άλλων δαιμονίων- Φιλόδημος Επιγράμματα

Τα Επιγράμματα δημοσιεύθηκαν μετά το 100π.χ. Μπορεί ο συγγραφέας να μην είναι ο ίδιος ο Φιλόδημος, ωστόσο κατά τη γνώμη του Sider (μελετητή των Επιγραμμάτων) πρόκειται για ένα πρόσωπο που σε μεγάλο βαθμό εμπνέεται από τις αρχές της Επικούρειας φιλοσοφίας και προσπαθεί να την βιώσει, αν και δεν το καταφέρνει πάντοτε.
Ο ίδιος ο Φιλόδημος καταδικάζει τον έρωτα και μιλά περιφρονητικά για την ερωτική επιθυμία, αρκετές φορές στο φιλοσοφικό του έργο. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω πως η ποιητική αξία των παρακάτω στίχων είναι ανεξάρτητη με το αν συμφωνούν με τις αρχές της επικούρειας φιλοσοφίας.

Απολαύστε μερικούς από τους στίχους αυτής της διαχρονικής ερωτικής ανθολογίας (οι ζωγραφιές είναι του Borris Vallejo):

boris-vallejo-alone-to-her-fantasies

Το παίξιμο της άρπας και η ομιλία της Ξανθίππης,
το εύγλωττο βλέμμα και το τραγούδι της και η φλόγα που αρχίζει
να σιγοκαίει
θα σε κάψουν ψυχή μου. Δεν ξέρω γιατί, πότε και πώς θα συμβεί.
Θα το μάθεις δύσμοιρη ψυχή μου όταν θα τσουρουφλίζεσαι.


Κάθε φορά που βρίσκομαι στην αγκαλιά της Κυδίλλης, είτε μέρα
είτε νύχτα τολμήσω να την αναζητήσω,
περπατώ στο χείλος του γκρεμού και το ξέρω, ξέρω ότι κάθε φόρα
παίζω το κεφάλι μου στα ζάρια.
Και τί με ωφελεί που ξέρω; Γίνεσαι θρασύς όταν με σέρνεις Έρωτα,
και παίρνεις από την καρδιά μου τη σκιά του φόβου…….
boris-vallejo-99teefaandthebutterflies
Η Χαριτώ κλείνει τα εξήντα της χρόνια, όμως οι πλεξούδες της
παραμένουν ακόμα μαύρες και μακριές,
τα δύο της στήθη στέκουν στο στέρνο της ολόρθα σαν αλαβάστρινoi
κώνοι χωρίς να χρειάζονται στηθόδεσμο,
ενώ το δέρμα της αρυτίδωτο αποπνέει ακόμα αμβροσία, σαγήνη
ακατανίκητη και χίλιες ακόμη χάρες.
Όσοι εραστές δεν πτοείστε από φλογερούς πόθους σπεύστε,
λησμονώντας πόσες δεκαετίες την βαραίνουν.

Τί πόδια θεέ μου, τί γάμπες και τί μηροί (θα λιποθυμίσω)
τί πισινά, τί εφηβαίο και τί λαγόνες
τί ώμοι θεέ μου και τί στήθη, και τί λεπτός λαιμός είναι αυτός,
τί χέρια και τί μάτια (θα τρελαθώ τελείως),
μα και με τί τέχνη κουνιέται και τί φιλιά υπέροχα μοιράζει
και τί φωνούλα είναι αυτή (πάρτε με για θυσία)
Τί κι αν είναι μια Ιταλίδα Φλώρα που δεν ξέρει να τραγουδά
τους στίχους της Σαπφούς
κι ο Περσέας ερωτεύτηκε κάποτε την Ινδή Ανδρομέδα..
boris-vallejo-018
Δεν πρόβαλε ακόμα ο καρπός από τον ανθό ούτε μαύρισαν ακόμα
τα τσαμπιά που θα προβάλουν την παρθενική σου χάρη.
Όμως οι νεαροί Έρωτες, Λυσιδίκη, ήδη τροχίζουν τα τόξα τους
που βρίσκουν
γρήγορα στόχο και μια κρυφή φωτιά σιγοκαίει μέσα μας.
Ας φύγουμε δύστυχοι εραστές πριν τα βέλη των Ερώτων
πάρουν θέση στην χορδή.
Προβλέπω να ξεσπά μεγάλη φωτιά σε λίγο..

Φώτισε δικέρατη, νυχτερινή, φιλεύωχη Σελήνη, φώτισε
γλιστρώντας μέσα από των παραθυριών τις γρύλιες
λούσε με το φως σου το ξανθό Καλλίστιον. Κανείς δε σε φθονεί,
αθάνατη, εσένα που θωρείς από ψηλά τα έργα των εραστών.
Ξέρω Σελήνη μακαρίζεις κι εκείνη κι εμένα,
άλλωστε και τη δική σου ψυχή πυρπόλησε κάποτε ο έρωτας
του Ενδυμίωνα.

boris-vallejo-1979-05

Η κόλαση είναι εξώθερμη ή εσώθερμη;

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια απάντηση που δόθηκε σε ενδιάμεσες εξετάσεις/ προόδους στη χημεία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Η ερώτηση είχε ως εξής και βαθμολογούταν με έξτρα βαθμούς: Η Κόλαση είναι εξώθερμη ή εσώθερμη; (στη χημεία ή εξώθερμη δίνει θερμότητα ενώ η άλλη απορροφά).
Οι περισσότεροι φοιτητές έδωσαν απαντήσεις παρέχοντας αποδείξεις βασισμένες στο Νόμο του Boyle (ένα αέριο ψύχεται όταν μεγαλώνει ο όγκος και θερμαίνεται όταν συμπιέζεται) ή κάτι παρόμοιο.

Ωστόσο, ένας έγραψε τα εξής:

Πρώτον πρέπει να γνωρίζουμε αν ο όγκος της κόλασης αυξάνεται προς το χρόνο. Επομένως χρειάζεται να ξέρουμε το ρυθμό με τον οποίο οι ψυχές εισρέουν στην κόλαση και το ρυθμό με τον οποίο διαφεύγουν. Νομίζω ότι μπορούμε ασφαλώς να υποθέσουμε ότι όταν μια ψυχή παέι στην κόλαση, δεν πρόκειται να φύγει. Επομένως, δεν διαφεύγουν ψυχές. Τώρα για το πόσες ψυχές μπαίνουν, ας δούμε πόσες διαφορετικές θρησκείες υπάρχουν σήμερα στον κόσμο. Οι περισσότερες απο αυτές δηλώνουν ότι αν δεν είσαι οπαδός τους τότε θα πας στη κόλαση. Εφόσον υπάρχουν περισσότερες απο μία τέτοια θρησκεία και εφόσον οι άνθρωποι δεν ανήκουν σε περισσότερη απο μία θρησκεία τότε μπορούμε να εξαγάγουμε οτι όλες οι ψυχές πάνε στην κόλαση. Και όπως έχουν οι ρυθμοί γεννήσεων και θανάτων, θα πρέπει να αναμένουμε ότι ο αριθμός των ψυχών στην κόλαση θα αυξηθεί εκθετικά.
Τώρα, ο λόγος για τον οποίο εξετάζουμε το ρυθμό αλλαγής του όγκου της κολάσεως είναι γιατί ο Νόμος του Μπόυλ δηλώνει ότι για να παραμείνει σταθερή η θερμοκρασία και η πίεση στην κόλαση, ο όγκος της πρέπει να αυξάνεται ανάλόγως με τις ψυχές που προστίθενται. Αυτό μας δίνει 2 περιπτώσεις:

1. Εαν η Κόλαση διαστέλλεται με πιο αργό ρυθμό απο αυτόν με τον οποίο εισέρχονται ψυχές, τότε η θερμοκρασία και η πίεση θα αυξάνονται μέχρι να σκάσει η Κόλαση και να ξεχυθούν οι ψυχές.
2. Εαν η Κόλαση διαστέλλεται με ρυθμό πιο γρήγορο από τη αύξηση των ψυχών, τότε η θερμοκρασία και ή πίεση θα πέφτουν μέχρι να παγώσουν τα καζάνια της.

Ποια απο τις 2 περιπτώσεις ισχύει??
boris-vallejo-06

Αν αποδεχθούμε το αξίωμα το οποίο μου είπε η Τερέζα όταν ήμουν πρωτοετής ότι ‘Θα πρέπει να παγώσει η Κόλαση πριν κοιμηθούμε μαζί’ και συνθεωρήσουμε και το γεγονός ότι χθες το βράδυ κοιμήθηκα μαζί της, τότε ισχύει η δεύτερη υπόθεση και επομένως είμαι σίγουρος ότι η Κόλαση είναι εξώθερμη και ότι ήδη έχει παγώσει. Απόροια αυτής της θεωρίας είναι ότι η κόλαση αφού έχει παγώσει άρα δεν δέχεται άλλες ψυχές και επομένως έχει εκλείψει…. αφήνοντας μόνο τον Παράδεισο. Αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει την ύπαρξη ενός Θεϊκού Οντος, το οποίο εξηγεί γιατί χθες το βράδυ η Τερέζα φώναζε συνεχώς: ‘Θεέ μου, Θεέ μου’

Η ιερατική κάστα – μια επικίνδυνη μορφή ζωής (Νίτσε)

Αν είναι κανόνας η μετατροπή της πολιτικής έννοιας της υπεροχής σε ψυχολογική έννοια, δεν είναι εξαίρεση αυτού του κανόνα (παρ’ όλο που κάθε κανόνας υπόκειται σε εξαιρέσεις) το ότι η ανώτερη κάστα είναι και η ιερατική κάστα και πως κατά συνέπεια, προτιμάει, για την γενική της ονομασία, έναν τίτλο που να θυμίζει τα ειδικά της λειτουργήματα. Έτσι χρησιμοποιείται, παραδείγματος χάρη, για πρώτη φορά η αντίθεση «άμωμος και «ακάθαρτος» για να διακρίνονται οι κάστες. Άλλωστε, δεν πρέπει να δίνουμ εξ’αρχής υπερβολικά αυστηρή και πλατειά έννοια στις έννοιες «άμωμος» και «ακάθαρτος», αλλ’ούτε και συμβολική έννοια: όλες οι έννοιες της πρωτόγονης ανθρωπότητας είχαν αρχίσει να σχηματίζονται από έναν βαθμό που ούτε καν φανταζόμαστε, με μια χονδροειδή , χυδαία, συνοπτική, περιορισμένη έννοια και προπαντός με μια συμβολική έννοια.


Ο «καθαρός» αρχικά είναι απλώς ο άνθρωπος που πλένεται, που δεν τρώγει ορισμένες τροφές που προκαλούν δερματικά νοσήματα, που δεν συνέρχεται με ακάθαρτες γυναίκες του όχλου, που σιχαίνεται το αίμα- αυτό και τίποτε παραπάνω, ή εν πάση περιπτώσει, ελάχιστα παραπάνω! Εξ’ άλλου, οι ιδιαίτερες μέθοδοι των ιερατικών αριστοκρατιών μας δίνουν να καταλάβουμε πως κατόρθωσαν εδώ ακριβώς να πάρουν πνευματικό χαρακτήρα και να ενταθούν πολύ γρήγορα οι αξιολογικές αντιθέσεις. Και πραγματικά, αυτές χάραξαν τελικά ανάμεσα στους ανθρώπους τέτοια βάραθρα, που ούτε ένας Αχιλλέας της ελεύθερης σκέψης δεν θα μπορούσε να τα διαβεί χωρίς ν’ ανατριχιάσει. Από την αρχή υπάρχει κάτι το νοσηρό σ’αυτές τις ιερατικές αριστοκρατίες και στις κυριαρχικές τους συνήθειες, που εχθρεύονται τη δράση, που θέλουν τον άνθρωπο πότε βυθισμένο στα όνειρά του και πότε να αναταράζεται από συναισθηματικά ξεσπάσματα- συνέπεια αυτού του πράγματος φαίνεται πως είναι εκείνη η εντερική καεχξία κι εκείνη η νευρασθένεια που σχεδόν μοιραία παρουσιάζεται στους παπάδες όλων των εποχών. Και το φάρμακο που συνιστούν γι’αυτή τη νοσηρή κατάσταση, πως να μην πούμε πως τελικά αποδείχθηκε εκατό φορές πιο επικίνδυνο από την αρρώστεια που ήταν να γιατρέψει;

Ολόκληρη η ανθρωπότητα υποφέρει ακόμη από τις συνέπειες αυτής της αφελούς θεραπείας που επινόησαν οι παπάδες. Φτάνει να υπενθυμίσουμε ορισμένες ιδιορρυθμίες της διαιτητικής θεραπείας (στέρηση του κρέατος), τη νηστεία, την σεξουαλική αποχή, την φυγή στην «έρημο» (την απομόνωση κατά το σύστημα Wir Mitcher χωρίς βέβαια τη δίαιτα υπερσιτισμού και πάχους που την συνοδεύει και που αποτελεί το πιο αποτελεσματικό φάρμακο κάθε υστερίας του ασκητικού ιδανικού). Σ’αυτά προσθέστε και την ιερατική μεταφυσική που εχθρεύεται τις αισθήσεις, που κάνει τεμπέλη και εκλεπτυσμένο τον άνθρωπο, τον υπνωτισμό με την αυθυποβολή που εφαρμόζουν οι ιερείς σαν τους φακίρηδες και τους βραχμάνες. Γι’αυτούς ο Βραχμάν είναι ό,τι για τους άλλους το κρυστάλλινο κουμπί ή η έμμονη ιδέα.

Ακόμα προσθέτει και τον ολοκληρωτικό και τελικό κορεσμό, που άλλωστε είναι πολύ ευνόητος ύστερα από την ριζική θεραπεία του ιερέα, και το μηδέν (ή το Θεό)- γιατί ο πόθος για μια μυστική ένωση με το Θεό δεν είναι άλλο παρά ο πόθος του βουδιστή για το μηδέν, για τη Νιρβάνα- και τίποτ’ άλλο! Κι αυτό γιατί με τους ιερείς όλα γίνονται πιο επικίνδυνα- όχι μονάχα οι θεραπείες και τα φάρμακα, αλλά κι η αλαζονεία, η εκδίκηση, η οξυδέρκεια, η ακολασία, ο έρωτας, η φιλοδοξία, η αρετή, η αρρώστεια. Η αλήθεια είναι πως, με λίγη αμεροληψεία, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πως ακριβώς μέσα στα πλαίσια αυτής της ουσιαστικά επικίνδυνης μορφής της ζωής, δηλαδή της ιερατικής μορφής, άρχισε ο άνθρωπος να γίνεται ενδιαφέρον ζώον. Εδώ απόκτησε η ανθρώπινη μορφή στην ύψιστη έννοιά τους, το βάθος και την κακία- και βέβαια,αυτές είναι οι δύο κεφαλαιώδεις ιδιότητες που εξασφάλισαν ως τα τώρα στον άνθρωπο την υπεροχή του απέναντι στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο!

_____________________________________________________________________________

πηγή: Γενεαλογία της Ηθικής- Φρίντριχ Νίτσε

Έρωτας και θάνατος – Λιαντίνης και Νερούντα

«Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του. Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.

Έτσι , από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής. Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.

Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου. Γι αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί κα ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.»

«Γκέμμα» Λιαντίνης

Για την καρδιά μου αρκεί..

Για την καρδιά μου αρκεί το στήθος σου,
για την ελευθερία σου αρκούν τα φτερά μου.
Απ’το δικό μου στόμα φτάνουν ως τον ουρανό
όσα εκοιμούνταν στην ψυχή σου μέσα.

Μέσα σου στέκει το ξεγέλασμα της κάθε ημέρας.
Έρχεσαι σαν τη δροσιά πάνω στα στόματα των λουλουδιών
Στέλνει στα καταχθόνια τους ορίζοντες η απουσία σου.
Στους αιώνες των αιώνων αλαργεύοντας
σαν της θαλάσσης τα κύματα

Και είπα τότε πως ετραγούδαγες στον άνεμο
ωσάν τα πεύκα και ωσάν τα κατάρτια των πλοίων
Σαν πεύκο είσαι εσύ και σαν κατάρτι πανύψηλη και αμίλητη.
Και ξαφνικά μελαγχολείς, σαν επιβάτης σε μπάρκο.

Φιλόξενη, ανοιχτόκαρδη σα δρόμος παλιός.
Σε κατοικούν φωνές και αντίλαλοι της νοσταλγίας.
Ξυπνάω εγώ και τότε, κάπου-κάπου, αποδημούνε
τα πουλιά που εκοιμούνταν στην ψυχή σου μέσα.

Πάμπλο Νερούντα «Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμιά ελπίδα»