Ημέρα: 21 Οκτωβρίου 2008

Περί Μοναξιάς (Κάφκα)

Από το βιβλίο του Αφορισμοί :

Πάρε με στην αγκαλιά σου, είναι η άβυσσος, υποδέξου με στην άβυσσο, αν το αρνηθείς τώρα , κάνε το αργότερα.

______________________

Τα δεινά της συμβίωσης. Υποχρεώνεσαι να ζήσεις με την έλλειψη κατανόησης, τον οίκτο, την φιληδονία, τη δειλία, τη ματαιοδοξία και μόνο ένα πενιχρό ρυάκι που ίσως αξίζει να ονομαστεί έρωτας κυλάει στα βάθη του εδάφους απρόσιτο σε κάθε αναζήτηση, και μια μέρα αναβρύζει στη στιγμή μιας στιγμής.

______________________

Δεν ζηλεύω ένα ζευγάρι, ζηλεύω όλα τα ζευγάρια, και αν κάποτε ζηλεύω ένα συγκεκριμένο, εκείνο που πάλι ζηλεύω πάνω του είναι το σύνολο της συζυγικής ευτυχίας στις πολλαπλές όψεις της- όμως, ακόμα και στην πιο ιδανική περίπτωση, είναι πιθανόν ότι στο πλαίσιο μιας από αυτές τις ευτυχισμένες σχέσεις, θα με κυρίευε απελπισία.

______________________

Τόσο εύκολα μπορεί το περιβάλλον ενός εργένη να μαντέψει την δυστυχία του, είτε είναι φαινομενική είτε πραγματική, ώστε αν αυτός έχει επιλέξει να μείνει εργένης για λόγους μυστικότητας, καταριέται την απόφασή του ό,τι κι αν συμβεί.

Είναι αλήθεια ότι κυκλοφορεί παντού με τη ρεντιγκότα του κουμπωμένη, τα χέρια στις επάνω τσέπες, τους αγκώνες έπακρους, το καπέλο κατεβασμένο στο πρόσωπό του- το ψεύτικο χαμόγελο, που του έχει γίνει δεύτερη φύση, προστατεύει το στόμα του όπως τα δίοπτρα προστατεύουν τα μάτια του, το παντελόνι του είναι πιο στενό από τ’αδύνατα πόδια του. Όλοι όμως ξέρουν τι του συμβαίνει, όλοι μπορούν να του απαριθμήσουν αυτά που τον κάνουν να υποφέρει. Δέχεται κατάμουτρα την ψυχρή πνοή που βγαίνει από εκείνη την καρδιά, μέσα στην οποία κοιτάζει με το δεύτερο μισό του διπλού του προσώπου, το οποίο είναι πιο θλιμμένο από το άλλο. Μετακομίζει συνέχεια, πάντα όμως με τον αναμενόμενο τρόπο. Όσο περισσότερο απομακρύνεται από τους ζωντανούς- για τους οποίους και αυτό είναι η χειρότερη χλεύη, πρέπει να δουλεύει σαν ένας συνειδητός σκλάβος που δεν έχει καν το δικαίωμα να ομολογήσει στον εαυτό του ότι είναι σκλάβος- τόσο περισσότερο ένας μικρός χώρος θεωρείται επαρκής γι’αυτόν. Ενώ οι άλλοι ακόμα κι αν είναι κατάκοιτοι σ’όλη τους τη ζωή, υποχρεώνουν το θάνατο να τους ρίξει κάτω-παρ’ ότι έχουν προ καιρού πέσει μοναχοί τους, χτυπημένοι από την ίδια την αδυναμία τους, εξακολουθούν ν’αρπάζονται από τις οικογένειές τους, γονείς και συζύγους, που είναι δυνατοί, γεμάτοι αγάπη, υγιείς- αυτός ο εργένης, συνθηκολογεί εκούσια στα μέσα της ζωής του να κατέχει έναν ολοένα και πιο περιορισμένο χώρο, κι έτσι, όταν πεθαίνει, το φέρετρο είναι ακριβώς στα μέτρα του.

______________________

Όλα είναι χίμαιρα, η οικογένεια, το γραφείο, οι φίλοι, ο δρόμος, όλα είναι χίμαιρα, και η περισσότερο ή λιγότερο μακρινή χίμαιρα είναι η γυναίκα- αλλά η πιο κοντινή αλήθεια είναι ότι χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο ενός κελιού χωρίς πόρτα και παράθυρα.

______________________

Χρειάζομαι ακόμα μεγαλύτερη μοναξιά. Ό,τι έχω κάνει, δεν είναι παρά μια νίκη της μοναξιάς.

Η μοναξιά ασκεί επάνω μου μια διαρκή επίδραση. Η εσωτερική μου ύπαρξη χαλαρώνει (προσωρινά και μόνο επιφανειακά) και είναι έτοιμη ν’αφήσει να βγουν έξω βαθύτερα πράγματα.