Ημέρα: 11 Οκτωβρίου 2008

Ερνέστο Γκεβάρα Δε Λα Σέρνα: Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας

Με αφορμή το άρθρο από τους Γεφυρισμούς και ως δικός μου ελάχιστος φόρος τιμής στον κορυφαίο επαναστάτη του αιώνα μας, τον Ερνέστο Γκεβάρα Δε Λα Σέρνα, παραθέτω εδώ ένα απόσπασμα από το ταξιδιωτικό του ημερολόγιο «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας» που έχει ως θέμα το ταξίδι που αυτός και ο φίλος του Αλμπέρτο Γκρανάδο πραγματοποίησαν το Δεκέμβρη του 1951,  από το Μπουένος Άιρες προς τις ακτές της Αργεντινής στον Ατλαντικό, μέσα από τις πάμπες και τις Άνδεις προς τη Χιλή και από τη Χιλή βόρεια, στο Περού και στην Κολομβία, με κατάληξη το Καράκας. Να σημειώσω εδώ πως ο Γκεβάρα (γνωστός και ως Τσε – που σημαίνει φίλος) ήταν ασθματικός καθ’όλη την διάρκεια της ζωής του πράγμα που τον ανυψώνει ακόμη περισσότερο μιας και εκτός των μαχών ενάντια στον καπιταλισμό και την εκμετάλλευση, είχε και την δική του εσωτερική μάχη με την ασθένεια για να του υπενθυμίζει πόσο θνητοί είμαστε.

Άγαλμα του Τσε στην Σάντα Κλάρα (Κούβα)
Άγαλμα του "Τσε" στην Σάντα Κλάρα (Κούβα)

Από τις σημειώσεις του για τις εμπειρίες τους(κατά την επίσκεψη στο λεπροκομείο του Σάο Πάολο) με τους λεπρούς, στους οποίους πρόσφεραν σίγουρα πολλά, όχι μόνο φροντίζοντάς τους, αλλά και παίζοντας ποδόσφαιρο και μιλώντας μαζί τους με πνεύμα απροκάληπτης , αδερφικής ανθρωπιάς- εξηγώντας την απέραντη ευγνωμοσύνη των λεπρών- μπορούμε να αντιληφθούμε τις ρίζες του εκκολαπτόμενου επαναστάτη Τσε. Τονίζω αυτά τα λόγια:

«Αν υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να μας πείσει ν’αφοσιωθούμε ολοκληρωτικά στη λέπρα, είναι αυτή η αγάπη μου μας έδειχναν οι ασθενείς που συναντήσαμε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού«.

Αδύνατο να φανταστεί κανείς εκείνη τη στιγμή πόσο σοβαρή και βαθιά θα ήταν αυτή η αφοσίωση στο μέλλον και ότι η λέξη «λέπρα» θα αποκτούσε το νόημα όλης της ανθρώπινης δυστυχίας.

Αυτή δεν είναι μια αφήγηση ηρωικών κατορθωμάτων, μα ούτε απλά και μόνο η διήγηση κάποιου κυνικού προσώπου, όχι από πρόθεση τουλάχιστον. Είναι μια διήγηση που αφορά ένα κομμάτι της ζωής δύο ανθρώπων που είχαν μια κοινή πορεία σε έναν καθορισμένο χρόνο, με τα ίδια όνειρα και τις ίδιες προσδοκίες.
Ο άνθρωπος μπορεί να σκεφτεί πολλά πράγματα μέσα σε εννιά μήνες, από υψηλά φιλοσοφικά ζητήματα ως την ταπεινότερη επιθυμία για ένα πιάτο σούπα, σε απόλυτη αλληλεξάρτηση με το κενό του στομαχιού του. Και αν ταυτόχρονα έχει μέσα του κάποιο τυχοδιωκτισμό, μπορεί να ζήσει σε αυτή τη χρονική περίοδο στιγμές που ίσως αποκτήσουν ενδιαφέρον γι’ άλλα άτομα, από την αμερόληπτη διήγηση αυτών των στιγμών θα προέκυπτε κάτι παρόμοιο με τούτες τις σημειώσεις.
Έτσι λοιπόν το νόμισμα ρίχνεται στον αέρα, περιστρέφεται για ώρα γύρω από τον άξονά του και πέφτει πότε «κορόνα» πότε «γράμματα». Ο άνθρωπος, μέτρο των πάντων [«χρημάτων πάντων άνθρωπος μέτρο» -Πρωταγόρας], μιλάει εδώ με το δικό μου στόμα και διηγείται με το δικό μου λεξιλόγιο αυτό που είδαν τα μάτια. Μπορεί να είδα δέκα φορές «κορώνα» και μόνο μια «γράμματα» ή το αντίστροφο, αυτό είναι πολύ πιθανό και καθόλου μειωτικό. Το στόμα μου περιγράφει αυτό που του διηγήθηκαν τα μάτια. Μήπως η θέα μας δεν ήταν ποτέ πανοραμική μα συνήθως αποσπασματική, ή αποψή μας όχι πάντα καλά τεκμηριωμένη και οι κρίσεις σχεδόν υπεραπλουστευτικές; Σύμφωνοι, όμως αυτή είναι η ερμηνεία που έδωσε ένα πληκτρολόγιο σύμφωνα με τις παρορμήσεις που έκαναν τα πλήκτρα να χτυπούν και αυτές οι παρορμήσεις έχουν πια χάσει οριστικά τη δύναμή του. Επιπλέον κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος γι’αυτές. Το πρόσωπο που έγραψε αυτές τις σημειώσεις «πέθανε» μόλις ξαναπάτησε το πόδι του στη γη της Αργεντικής και αυτός που τις τακτοποιεί και τις «ξαναχτενίζει», «εγώ» δεν είμαι εγώ. Δεν είμαι ο ίδιος, εσωτερικά τουλάχιστον. Τούτη η άσκοπη περιπλάνηση στη «Μεγάλη Αμερική Μας» με άλλαξε περισσότερο απ’ ό,τι πίστευα.

Σε οποιοδήποτε βιβλίο φωτογραφικής τεχνικής μπορεί να δει κανείς την εικόνα ενός νυχτερινού τοπίου που πάνω του λάμπει η πανσέληνος και όπου το επεξηγηματικό κείμενο ρίχνει άπλετο φως στο μυστικό αυτού του σκότους. Ωστόσο η ευαισθησία της ματιάς μου δεν είναι γνωστή στον αναγνώστη, μόλις που τη διαισθάνομαι εγώ, ώστε ακόμα κι αν γίνουν επεμβάσεις στην επιφάνεια του φιλμ, δεν είναι δυνατό να ξεκαθαρίσει η πραγματική στιγμή της εντύπωσης. Αυτό σημαίνει ότι, αν περιγράφω μια νυχτερινή σκηνή, μπορείτε να την πιστέψετε ή να την απορρίψετε, δεν έχει σημασία, γιατί, αν δε γνωρίζετε το φωτογραφημένο από τις σημειώσεις μου τοπίο, δύσκολα θα γνωρίσετε μια αλήθεια διαφορετική από αυτή που σας διηγούμαι εδώ. Και τώρα σας αφήνω με τον εαυτό μου. Με αυτόν που ήξερα κάποτε…

Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ

Η πανσέληνος πέφτει κάθετα πάνω στη θάλασσα και τη βάφει με ασημιές ανταύγειες. Καθισμένοι σε έναν αμμόλοφο, παρατηρούμε με διαφορετικά συναισθήματα το αδιάκοπο πηγαινέλα των κυμάτων.
Η θάλασσα για μένα υπήρξε πάντα μια έμπιστη φίλη που αφομοιώνει ό,τι της διηγείσαι χωρίς να αποκαλύπτει τα μυστικά σου και σου δίνει την καλύτερη συμβουλή: ένα βουητό που ο καθένας το ερμηνεύει όπως νομίζει.
Για τον Αλμπέρτο είναι ένα καινούργιο θέμα που του προκαλεί μια παράξενη ταραχή και τα αποτελέσματα γίνονται εμφανή στο επίμονο βλέμμα με το οποίο παρακολουθεί το σχηματισμό κάθε κύματος που έρχεται να σβήσει στην ακρογιαλιά.
Στο κατώφλι των τριάντα του χρόνων, ο Αλμπέρτο ανακαλύπτει τον Ατλαντικό και συνειδητοποιεί αυτή τη στιγμή τις δυνατότητες που του προσφέρει τούτη η ανακάλυψη: του ανοίγει ατελείωτους δρόμους προς όλα τα σημεία του κόσμου.
Ο θαλασσινός αέρας ικανοποιεί τις αισθήσεις, όλα μεταμορφώνονται στο άγγιγμά του, ακόμα και ο Καμ Μπακ[σκύλος σύντροφος των δύο ταξιδιωτών ο οποίος ήταν δώρο για την αγαπημένη του Ερνέστο] κοιτάζει, με το περίεργο μουσούδι του τεντωμένο, την ασημιά λουρίδα που απλώνεται και σαλεύει μπροστά στα μάτια του μύριες φορές το λεπτό.
Ο Καμ Μπακ είναι ένα σύμβολο και ένας επιζών, σύμβολο των δεσμών που απαιτούν το γυρισμό μου και επιζών από τις δικές του προσωπικές κακοτυχίες: δύο πτώσεις από τη μοτοσικλέτα, μια κλοτσιά από άλογο, που τον «ξεκοίλιασε» και μια επίμονη διάρροια.
Είμαστε στη Βίγια Χεσέγ, στα βόρεια του Μαρ Δελ Πλάτα στο σπίτι ενός θείου μου που μας φιλοξενεί, και κάνουμε τους υπολογισμούς μας για τα χίλια διακόσια χιλιόμετρα που έχουμε ήδη διανύσει, τα πιο εύκολα, αλλά αρκετά για να εκτιμήσουμε σωστά ό,τι αφορά την απόσταση. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε , μα είναι φανερό πως θα μας στοιχίσει πολύ, τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έχουμε. Ο Αλμπέρτο γελάει με τα σχέσια που είχε κάνει για το ταξίδι και τα είχε μελετήσει ως την τελευταία λεπτομέρεια και σύμφωνα με τα οποία θα έπρεπε να είμαστε στα μισά του ταξιδιού, ενώ στην πραγματικότητα μόλις έχουμε αρχίσει.
Φεύγουμε από τη Χεσέγ με μια καλή προμήθεια από κονσέρβες με κρέας και λαχανικά, «πεσκέσια» του θείου μου. Μας ζήτησε να του τηλεγραφήσουμε μόλις φτάσουμε στο Μπαριλότσε για να αγοράσει λαχείο με αριθμό ίδιο μ’εκείνον του τηλεγραφήματος – πράγμα που μας φάνηκε κάπως υπερβολικό. Και σε όσους λένε πως η μοτοσικλέτα είναι ένα καλό πρόσχημα για να προπονείσαι στο τρέξιμο, είμαστε αποφασισμένοι να τους αποδείξουμε το αντίθετο, αν και ένας ευνόητος φόβος μας το απαγορεύει και καταλήγουμε να μην πούμε λέξη για την εμπιστοσύνη που έχουμε στην επιτυχία του ταξιδιού.
Σε όλο το μήκος της παραλιακής οδού ο Καμ Μπακ δείχνει συνεχώς το «ένστικτο του αεροπόρου» που διαθέτει και τρώει καινούργια τούμπα. Η μοτοσικλέτα είναι τόσο φορτωμένη, που δυσκολεύεσαι να την ελέγξεις, σε κάθε στροφή μετατοπίζεται το κέντρο βάρους και η παραμικρή έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης μας βγάζει από το δρόμο. Από ένα χασάπικο που βρήκαμε στο δρόμο μας αγοράσαμε λίγο κρέας για ψήσιμο και γάλα για το σκύλο, αλλά αυτός ούτε που το δοκιμάζει, το ζώο άρχισε να με ανησυχεί και όχι τα χρήματα που αναγκάστηκα να βγάλω από το πορτοφόλι μου. Το ψητό αποδείχτηκε πως ήταν από άλογο, το κρέας γλυκερό, δεν τρωγόταν. Απογοητευμένος, πετάω ένα κομμάτι στο σκύλο που ρίχνεται πάνω του και το καταβροχθίζει μονομιάς. Του πετάω έκπληκτος δεύτερο κομμάτι και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τέλος η δίαιτα με το γάλα. Ανάμεσα στο σαματά που κάνουν οι θαυμάστριες του Καμ Μπακ, ανοίγω εδώ στο Μιραμάρ μια.. ερωτική παρένθεση..
Στην πραγματικότητα ξεφεύγει από τις προθέσεις αυτών των σημειώσεων να διηγηθώ τις μέρες στο Μιραμάρ, όπου ο Καμ Μπακ βρήκε καινούργια εστία- εν μέρει χάρη στο ασυνήθιστο όνομά του- και το ταξίδι παρακωλύθηκε, έγινε αβέβαιο και όλα εξαρτήθηκαν από μερικές λέξεις που θα μπορούσαν να σημαίνουν για μένα ένα ερωτικό ταίριασμα, έναν δεσμό.
Ο Αλμπέρτο προαισθάνθηκε τον κίνδυνο και ήδη έβλεπε τον εαυτό του μοναχό στους δρόμους της Αμερικής, αλλά δεν έλεγε τίποτα. Το ζήτημα αφορούσε εκείνη κι εμένα. Κι όταν έφυγα, θαρρώντας τον εαυτό μου νικητή για μία στιγμή αντήχησαν στα αυτιά μου οι στίχοι του Μιγκέλ Οτέρο Σίλβα [1] :

Άκουγα να τσαλαβουτούν στην βάρκα
Πόδια γυμνά
Και φανταζόμουν πρόσωπα σβησμένα από την πείνα
Η καρδιά μου έμεινε μετέωρη ανάμεσα σ’εκείνη και στη στράτα
Δεν ξέρω ποιά δύναμη με λευτέρωσε από τα μάτια της
και ξέφυγα από την αγκαλιά της
και αυτή απόμεινε να καταχνιάζει με δάκρυα την αγωνία της
Μέσα από τη βροχή και το τζάμι, μια ανήμπορη να μου φωνάξει:
Περίμενε, έρχομαι μαζί σου!


_________________________________________________________________________________________________________

[Μιγκέλ Οτέρο Σίλβα, αριστερό Βενεζουελανός ποιητής και μυθιστοριογράφος, γεννημένος το 1908]

Πηγή: Ημερολόγια Μοτοσικλέτας του Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα

Forever / Stratovarius


I stand alone in the darkness
the winter of my life came so fast
memories go back to childhood
to days I still recall

Oh how happy I was then
there was no sorrow there was no pain
walking through the green fields
sunshine in my eyes

Im still there everywhere
Im the dust in the wind
Im the star in the northern sky
I never stayed anywhere
Im the wind in the trees
would you wait for me forever ?

Ο Χίτλερ και η συμφωνία με την Καθολική εκκλησία

Τόσο η δομή όσο και η εικόνα που παρουσίαζε το Ράιχ καταδεικνύουν ότι ο Ναζισμός ουδέποτε έκοψε τους δεσμούς του με τον Χριστιανισμό. Τα διακριτικά σημεία των αεροσκαφών της Λουφτβάφφε περιελάμβαναν μόνο δύο σβάστικες και έξι σταυρούς. Ομοίως η σημαία του Γερμανικού Ναυτικού. Ο Χίτλερ ελάμβανε μέρος σε δημόσιες προσευχές, όπου η σβάστικα και ο σταυρός ήταν μαζί. Αλλά η αποκορύφωση των σχέσεων του ναζιστικού καθεστώτος με την Καθολική Εκκλησία ήταν η Συμφωνία πάπα-ναζισμού το 1933. Το όχι πολύ γνωστό αυτό γεγονός εξετάζεται αναλυτικά στο ελεύθερο ερευνητικό περιοδικό “Free Inquiry” από το οποίο σταχυολογούμε τις πληροφορίες που ακολουθούν.

Σύμφωνα με τις έγκυρες βιογραφίες , στις οποίες μπορούμε να ανατρέξουμε, οι κυριότεροι ηγέτες των ναζί γεννήθηκαν, βαπτίσθηκαν και ανετράφησαν όλοι ως χριστιανοί. Οι περισσότεροι μεγάλωσαν σε αυστηρές, θρήσκες οικογένειες, όπου η ανοχή και οι δημοκρατικές αξίες δεν είχαν θέση. Ανάμεσα στους ηγέτες των ναζί οι οποίοι έλαβαν καθολική ανατροφή, περιλαμβάνονται ο Χίτλερ,ο Χίμμλερ, ο Χάυντριχ και ο Γκαίμπελς.

Ο Χίτλερ φοίτησε σε μοναστηριακό σχολείο. Έψελνε στην χορωδία, παθιαζόταν με την θεία λειτουργία και άλλες θρησκευτικές τελετές και έβλεπε τους ιερείς ως ινδάλματα. Εντυπωσιασμένος από την δύναμη και την εξουσία που είχαν στα χέρια τους, σκέφτηκε κάποια στιγμή να γίνει κληρικός. Ο Χίτλερ εξέφραζε τον θαυμασμό του για τον Μαρτίνο Λούθηρο, τον οποίο θεωρούσε φωτισμένο μεταρρυθμιστή. Σε πολλές ιδιωτικές συζητήσεις ανέφερε ότι θεωρούσε τον εαυτό του καθολικό. Πολλάκις δήλωσε δημοσίως ότι ο Χριστός ήταν ο Σωτήρας του. Το 1944 οργανώνοντας την επίθεση για τη μάχη που θα έμενε γνωστή ως Μάχη της Bulge, της έδωσε την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Christose».

Ο Ρούντολφ Εσσε είχε αυστηρούς καθολικούς γονείς. Ο Γκαίρινγκ μεγάλωσε ανάμεσα σε καθολικούς και προτεστάντες, ενώ οι Ες, Μπόρμαν,Σπεερ, Άιχμαν σε προτεσταντικό περιβάλλον. Κανένας από τους ηγέτες των Ναζί δεν ανετράφη σε φιλελεύθερη ή αθεϊστική οικογένεια- και δίχως αμφιβολία οι γονείς των ανωτέρω θα έβρισκαν τέτοιου είδους ιδέες σκανδαλώδεις. Οι προσκολλημένοι στην παράδοση άνθρωποι δεν θα σκέφτονταν ποτέ να στερήσουν από τα παιδιά τους τις θρησκευτικές βάσεις, που εκείνοι έκριναν ότι τους ήταν απαραίτητες για να γίνουν ηθικοί ενήλικες.

Ο Χίμλερ ήταν ένας συνηθισμένος καθολικός, μέχρι που στράφηκε απότομα σ’έναν και πιο αλλόκοτο «Αρειανισμό». Εξουσιοδότησε κάποιους να ψάξουν για το Άγιο Δισκοπότηρο και άλλα ιερά αντικείμενα και λείψανα της Χριστιανοσύνης με υποτιθέμενη δύναμη. Πίστευε στη μετενσάρκωση και έστειλε αποστολές στο Θιβέτ και τις τροπικές χώρες της Αμερικής για την αναζήτηση γνησίων Αρίων ακόμα και Ατλάντων. Μετά τους πειθαρχημένους και κρυψίνοες Ιησουίτες εκείνος και ο Χάυντριχ αναδιοργάνωσαν τα S.S. Δεν δέχονταν αθεϊστές ως μέλη.

Ο Γκαίρινγκ, ο λιγότερο αθεϊστής απ’ όλους τους ναζί, αποδέχθηκε τόσο την Καθολική όσο και την Προτεσταντική παράδοση.

Ο Γκαίμπελς εγκατέλειψε τον Καθολικισμό και ασπάσθηκε μια αναμορφωμένη μορφή Αρειανισμού. Τόσο τα δικά του παιδιά όσο και του Γκαίρινγκ εβαπτίσθηκαν. Ο Μπόρμαν ήταν ξεκάθαρα αντίθετος στον τρόπο που ήταν οργανωμένη η χριστιανική εκκλησία της εποχής του και μάλιστα ηγήθηκε της εκστρατείας κατά της επιρροής που ασκούσε αυτή.

Ο ιστορικός Κλάους Σκόλντερ ισχυρίζεται ότι στη Γερμανία δεν υπήρχε βαθειά δημοκρατική παράδοση και θα ήταν δύσκολο να δημιουργηθεί διότι η Γερμανία ήταν χωρισμένη σε δύο «στρατόπεδα», το Προτεσταντικό και το Καθολικό. Η διαίρεση αυτή είχε ως εξής: προκαλούσε κλίμα ανταγωνισμού, φόβου και προκαταλήψεων μεταξύ των δύο δογμάτων, γεγονός το οποίο βάραινε την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Γερμανίας. Αυτό το κλίμα ήγειρε ένα σχεδόν ανυπέρβλητο εμπόδιο στον σχηματισμό ευρέος δημοκρατικού κέντρου και ευνόησε την άνοδο του Χίτλερ, εφ’ όσον τελικά και οι δύο εκκλησίες επιζητούσαν την εύνοιά του- φοβούμενη η κάθε μία ότι η άλλη θα ολοκλήρωνε την Μεταρρύθμιση ή την Αντι-Μεταρρύθμιση μέσω του Χίτλερ.