Ημέρα: 8 Οκτωβρίου 2008

Οι σφετεριστές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας

Κοντά σ’όλους αυτούς τους σύγχρονους σοβαρούς μελετητές των αρχαίων φιλοσοφικών διδαγμάτων συναντάμε και φαιδρούς φαντασιόπληκτους που συχνά μπερδεύουν την αρχαία ελληνική παράδοση με τις φιλοχουντικές, φιλομεταξικές ή και φιλοχιτλερικές τους επιδιώξεις, ή άλλους που ονειρεύονται για την αρχαία Ελλάδα όσα διδάχθηκαν στις τεκτονικές και παρατεκτονικές στοές, ή άλλους τέλος, που συμπληρώνουν αυθαίρετα τα κενά των γνώσεών τους με ψευδοεπιδρομές και ψευδοεπιδράσεις.. εξωγήινων πολιτισμών, για να μην παραλείψουμε κι εκείνους που ενθουσιάζονται με τις διαδόσεις περί παγκόσμιων συνομωσιών και μας διαβεβαιώνουν ότι κάπου κρύβονται, συνομωτούν και προετοιμάζουν δήθεν με… υπερόπλα(!) την παγκόσμια κυριαρχία των Ελλήνων, πανίσχυρες ομάδες, οι οποίες φέρουν ως διακριτικό τους το ένα ή το άλλο γράμμα της αλφαβήτου.

Όλα αυτά βέβαια είναι ανοησίες εμπαθών και απαίδευτων ανθρώπων, οι οποίοι είτε- στην καλύτερη περίπτωση- παρασύρονται λόγω άγνοιας προς τη μία ή την άλλη ακρότητα, αλλά πολύ συχνά συνειδητοποιούν έγκαιρα τί τους συμβαίνει και συνέρχονται, είτε- στην χειρότερη των περιπτώσεων- πρόκειται για ανθρώπους με τόσο ταπεινές προθέσεις, ώστε επιλέγουν τη μία ή την άλλη αρχαία φιλοσοφική διδασκαλία, όχι ως ένα τρόπο σκέψης που θα τους βοηθήσει να βελτιώσουν τη ζωή τους, αλλά ως ένα προπέτασμα πίσω από το οποίο προσπαθούν να κρύψουν τις ποταπές τους επιδιώξεις.

Απέραντη λοιπόν η έκταση της ανθρώπινης ανοησίας και ποταπότητας και όσοι από εμάς έχουν πρωτοστατήσει κατά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στο διαρκώς διογκούμενο ρεύμα για την αναβίωση της αρχαίας ελληνικής παράδοσης, έχουμε συχνά αγανακτήσει αντικρύζοντας αχαρακτήριστους «ψευδο-Ελληνιστές» να δηλώνουν με υπερηφάνια «χριστιανοί ορθόδοξοι», ή εμετικούς «νεο-ναζήδες» να παριστάνουν τους αρχαίους Έλληνες «πολεμιστές», μόνο και μόνο επειδή ο αρχιεγκληματίας αρχηγός τους,ο Χίτλερ, έκλεψε από την αρχαία ελληνική παράδοση το «τετράγραμμα»- γνωστότερο σήμερα με τον ινδικό όρο «σβάστιγα»- και το οποίο χρησιμοποίησε ως σύμβολο της δολοφονικής ιδεολογίας του, ή τέλος δόλιους «Εθνικιστές», άμεσους απογόνους των δοσιλόγων της Κατοχής, που θολώνουν τα νερά και δηλώνουν «Εθνικοί», συγχέοντας σκόπιμα τους δύο αυτούς όρους, τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους.

Τελευταία μάλιστα προέκυψε κι άλλο ύποπτο φρούτο, οι λεγόμενοι «αναγνωρισμένοι», που ιδρύοντας έναν σύλλογο δήθεν «Δωδεκαθεϊστών» (λες και ο Διόνυσος ή η Αμφιτρίτη ή ο Παν και τόσοι άλλοι Αθάνατοι εκτός Δωδεκάθεου δεν είναι ξιολάτρευτοι) παραχωρούν στον εαυτό τους το δικαίωμα να κρίνουν- λέει- ποιός είναι και ποιός δεν είναι σύμφωνος με την αρχαία ελληνική παράδοση.
_______________________________________________________________________________________
πηγή: «Εμείς οι Επικούρειοι» – Μάριος Βερέττας

Η φιλία και ο έρωτας κατά τον Επίκουρο

Οι φίλοι και η φιλοσοφία είναι οι δύο μεγαλύτεροι πόροι, που θα μας επιτρέψουν να ζήσουμε τη ζωή με σιγουριά και δίχως άγχος. Κι ίσως το καλύτερο απ’ όλα θα ήταν να είχαμε φίλους με τους οποίους να μοιραζόμασταν την επικούρεια φιλοσοφία μας, πολλοί επικούρειοι ζούσαν σε μικρές επικούρειες κοινότητες, όπως οι μαθητές του Πυθαγόρα σε παλιότερους καιρούς.

Αυτές οι κοινότητες είχαν ως πρότυπό τους τον Κήπο που ίδρυσε ο Επίκουρος σ’ένα προάστιο της Αθήνας. Λίγα πράγματα ξέρουμε για την οργάνωση αυτών των κοινοτήτων, πέρα από το ότι δεν απαιτούσαν από τα μέλη να προσφέρουν την περιουσία τους (σε αντίθεση με τους πυθαγόρειους και κάποιες σύγχρονες θρησκευτικές οργανώσεις και μοναστήρια), και το ότι γίνονταν σ’αυτές κανονικά μαθήματα και συζητήσεις πάνω στην επικούρεια φιλοσοφία.

Στις κοινότητες αυτές, οι δούλοι και οι γυναίκες ήταν πρόσωπα ισότιμα με τους άρρενες πολίτες, πράγμα που ξέφευγε κατά πολύ από τα καθιερωμένα κοινωνικά πρότυπα της εποχής, ο Επίκουρος πίστευε ότι οι ταπεινής καταγωγής άνθρωποι ήταν σε θέση να καταλάβουν και να επωφεληθούν από τη φιλοσοφία του όσο και οι μορφωμένοι, ακόμα κι απ’ αυτήν την άποψη, ο επικουρισμός βρισκόταν μπροστά από την εποχή του.

Το γεγονός ότι υπήρχαν γυναίκες μέλη, στάθηκε αφορμή να διαδοθούν από εχθρικά πρόσωπα σκανδαλώδεις φήμες, ότι ο Κήπος ήταν τόπος ακατάπαυστων οργίων και γλεντιών, φήμες που προφανώς ενισχύθηκαν από τη θέση του Επίκουρου ότι η σωματική ηδονή είναι η πρωταρχική και βασική μορφή ηδονής. Όμως ο Επίκουρος πίστευε στο γάμο και στην οικογένεια, για όσους ήταν προετοιμασμένοι για τέτοιες ευθύνες, και αποδοκίμαζε τον σεξουαλικό έρωτα, διότι παγιδεύει τον εραστή μέσα σ’ένα κουβάρι περιττών αναγκών και τρωτών συναισθηματικών καταστάσεων. Το τυπικό μοντέλο: αρχικά πόθος, μετά ξεμυάλισμα, στη συνέχεια εκπλήρωση και τέλος ζήλεια ή πλήξη. Σ’αυτή την ανέανα επαναλαμβανόμενη ιστορία, πέρα από την ίδια την ερωτική πράξη δεν υπάρχει παρά η ανησυχία και η κατάπτωση. Ο Επίκουρος θεωρούσε το σεξ ως μία μη αναγκαία ηδονή που ποτέ δεν πρόσφερε πραγματικό όφελος σε κανέναν -…»και να ‘μαστε κι ευχαριστημένοι αν δεν μας βλάψει κιόλας«! Η ερωτική πράξη από μόνη της δεν έχει τίποτα το επιλήψιμο, όμως πολύ πιο σημαντική από το σεξ ή τον έρωτα είναι η φιλία, που «χορεύει ολόγυρα στην οικουμένη καλώντας μας να ξυπνήσουμε για χάρη της ευτυχίας«.