Ημέρα: 7 Οκτωβρίου 2008

Περί χριστιανισμού από τον Νίτσε

Πώς; Είναι ο άνθρωπος απλώς ένα λάθος του Θεού; Ή μήπως ο Θεός είναι ένα λάθος του ανθρώπου;
_________
Και ο χρόνος μετριέται από την καταραμένη μέρα από την οποία άρχισε αυτή η συμφορά- από την πρώτη μέρα του χριστιανισμού! Γιατί να μην τον μετρούμε από την τελευταία μέρα του χριστιανισμού; Γιατί όχι από σήμερα; Επαναξιολόγηση όλων των αξιών!
_________
Την περισσότερη ανεντιμότητα τη δείχνουμε απέναντι στο Θεό: δεν του επιτρέπουμε να αμαρτήσει!
_________
Η αγάπη για έναν άνθρωπο είναι βαρβαρότητα, επειδή ασκείται σε βάρος όλων των άλλων. Παρόμοια και η αγάπη για τον Θεό
_________
Κάθε είδος περιφρόνησης του σεξ, κάθε βρώμισμά του μέσω της έννοιας «ακάθαρτο» είναι το κατ’ εξοχήν έγκλημα εναντίον της ζώης..
_________
Θεωρώ απαραίτητο να πλύνω τα χέρια μου πριν έρθω σε επαφή με θρήσκους ανθρώπους
_________
Δεν είναι η αγάπη τους για την ανθρωπότητα, είναι η ανικανότητα της αγάπης τους αυτή που εμποδίζει τους σημερινούς χριστιανούς να μας κάψουν..
_________
Είναι απάνθρωπο να ευλογούμε όταν μας καταριούνται..
_________
Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να εφευρίσκουμε μύθους για έναν κόσμο διαφορετικό απ’ αυτόν εδώ, εκτός κι αν έχει επικρατήσει μέσα μας ένα ένστικτο δυσφήμισης, υποτίμησης, υποψίας απέναντι στη ζωή: στην περίπτωση αυτή εκδικούμαστε τη ζωή με τη φαντασμαγορία μιας «άλλης», μιας «καλύτερης» ζωής
_________
Γύρω από έναν ήρωα όλα γίνονται τραγωδία, γύρω από έναν ημίθεο όλα γίνονται σατιρικό δράμα, και γύρω από τον θεό όλα γίνονται- τί λοιπόν; Μήπως «κόσμος» ;
_________
Η αντίρρηση, το ξεγλίστρημα, η χαρούμενη δυσπιστία, η απόλαυση με το κορόιδεμα είναι σημάδια υγείας: καθετί απόλυτο ανήκει στην περιοχή της παθολογίας.
_________
Η παραφροσύνη είναι κάτι σπάνιο στα άτομα- αλλά σε ομάδες, κόμματα, λαούς, εποχές είναι ο κανόνας.
_________
ο τσομπάνος πάντα χρειάζεται ένα κριάρι- ή πρέπει να γίνει ο ίδιος το κριάρι
_________
Η χριστιανική απόφαση να βρίσκει άσχημο και κακό τον κόσμο τον έκανε άσχημο και κακό
_________
Η ίδια η λέξη «χριστιανισμός» είναι παρανόηση: κατά βάθος υπήρχε μόνο ένας χριστιανός κι αυτός πέθανε επάνω στο σταυρό.
_________
Η ζωή τελειώνει εκεί που αρχίζει η «βασιλεία του θεού»
_________
Αρνούμαστε το Θεό, αρνούμαστε την ευθύνη ενώπιον του Θεού: μόνον έτσι σώζουμε τον κόσμο.
_________
Όσο πιο αφηρημένη είναι η αλήθεια που θέλεις να διδάξεις, τόσο περισσότερο πρέπει να ξελογιάσεις τις αισθήσεις μ’αυτήν.
_________
Η «αγάπη για το πλησίον μας» δεν είναι λαχτάρα για νέα ιδιοκτησία;
_________
Αγωνιζόμαστε για το απαγορευμένο: μ’αυτό το έμβλημα η φιλοσοφία μου θα θριαμβεύσει μια μέρα, γιατί αυτό που έχει απαγορευθεί μέχρι σήμερα είναι μόνον η αλήθεια..
_________
Απολύμανση της αγάπης διαμέσου της εκκλησίας: ο γάμος
_________
Κάθε φιλοσοφία η οποία, με αφορμή ένα πολιτικό γεγονός, θεωρεί το πρόβλημα της ύπαρξης τρελό ή εξ’ ολοκλήρου λυμένο, είναι μια φιλοσοφία φαιδρή, μια ψευτοφιλοσοφία
.

Advertisements

Περί Αυτοκινήτου και Κυκλοφοριακού Χάους

Από πολυτελές αντικείμενο και δείγμα προνομίου, το αυτοκίνητο, πλέον έχει γίνει ζωτική ανάγκη. Πρέπει να’χεις ένα δικό σου για να ξεφύγεις απ’ την αστική κόλαση των αυτοκινήτων. Η καπιταλιστική βιομηχανία έχει κερδίσει έτσι το παιχνίδι: το περιττό έχει γίνει αναγκαίο. Δεν υπάρχει πλέον κανένας λόγος να πείσεις τους ανθρώπους ότι χρειάζονται ένα αυτοκίνητο. Η αναγκαιότητά του είναι γεγονός της ζωής.

Είναι πάντως αλήθεια ότι ίσως κάποιος να έχει τις αμφιβολίες του, όταν αντικρίζει την αυτοκίνητη/ μηχανοκίνητη απόδραση κατά μήκος των δρόμων. Μεταξύ 8 και 9.30 πμ. και 5.30 και 7 μμ, καθώς και τα σ/κ για 5 ή 6 ώρες, τα περάσματα της απόδρασης εκτείνονται σε τεράστιες πομπές αυτοκινήτων από προφυλακτήρα σε προφυλακτήρα, τα οποία στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να πηγαίνουν με την ταχύτητα ενός ποδηλάτη και πάντα μέσα σε ένα πυκνό σύννεφο καπνού από καυσαέρια. Τί απομένει τελικά, απ’ τα πλεονεκτήματα των αυτοκινήτων; Τί απομένει τελικά, όταν αναπόφευκτα η μέγιστη ταχύτητα στους δρόμους περιορίζεται στην ταχύτητα του πιο αργού αυτοκινήτου;

Ωραία.. Μετά από την καταστροφή της πόλης, το αυτοκίνητο σκοτώνει και το ίδιο το αυτοκίνητο. Έχοντας υποσχεθεί στον καθένα ότι θα μπορεί να πηγαίνει γρηγορότερα, οι αυτοκινητοβιομηχανίες καταλήγουν στο αδυσώπητα προβλεπόμενο αποτέλεσμα ότι ο καθένας θα πρέπει να πηγαίνει τόσο αργά όσο κινείται ο πιο αργός με μια ταχύτητα καθορισμένη από τους νόμους της ρευστοδυναμικής. Ακόμα χειρότερο είναι το ότι αν και επινοήθηκε για να επιτρέπει στον/στην ιδιοκτήτη/τρια του να πάει όπου αυτός/αυτή επιθυμεί, στην ώρα και ταχύτητα που θέλει, το αυτοκίνητο αποδείχτηκε απ’όλα τα οχήματα το πιο δεσμευτικό, επικίνδυνο, αναξιόπιστο και άβολο.

Ακόμη κι αν διαθέσεις στον εαυτό σου ένα υπερβολικά μεγάλο χρονικό περιθώριο, ποτέ δεν ξέρεις πότε τα μποτιλιαρίσματα θα σ’αφήσουν να πας στον προορισμό σου. Είσαι κολλημένος τόσο ασφυκτικά στο δρόμο όσο το τρένο στις σιδηροτροχιές. Όπως και ο επιβάτης του τρένου δεν μπορείς να σταματάς όποτε θέλεις και όπως συμβαίνει και με το τρένο, πρέπει να κινείσαι με μια ταχύτητα καθορισμένη από κάποιον άλλο. Ανακεφαλαιώνοντας το αυτοκίνητο δεν έχει κανένα από τα πλεονεκτήματα του τρένου, ενώ έχει όλα τα μειονεκτήματά του συν κάποια αποκλειστικά δικά του: ταρακουνιέσαι στις λακούβες, είσαι στριμωγμένος, κινδυνεύεις από ατυχήματα και χρειάζεται αναγκαστικά προσπάθεια για να το οδηγήσεις.
Ακόμη θα μπορούσες να πεις ότι οι άνθρωποι δεν παίρνουν το τρένο. Φυσικά! Πώς θα μπορούσαν άλλωστε;

Τέλος πάντων προσπαθήστε το και καλή τύχη! Θα παρατηρήσετε ότι ο αυτοκίνητος καπιταλισμός έχει σκεφτεί τα πάντα. Όταν το αυτοκίνητο σκοτώνει το αυτοκίνητο, αναλαμβάνει ταυτόχρονα να εξαφανίσει όλες τις άλλες λύσεις, καθιστώντας το ίδιο υποχρεωτικό.  Έτσι το καπιταλιστικό κράτος επέτρεψε πρώτα στο σιδηροδρομικό δίκτυο μεταξύ των πόλεων και της γύρω επαρχίας να κατακερματιστεί και έπειτα το ξέκανε. Το μόνο που απέμεινε είναι οι μεγάλης ταχύτητας σιδηροδρομικές συνδέσεις του Intercity, οι οποίες ανταγωνίζονται τις αεροπορικές εταιρείες σε μπουρζουάδικη πελατεία. Υπάρχει λοιπόν εξέλιξη για σας!
Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν έχει πραγματικά επιλογή! Δεν είσαι ελεύθερος να έχεις ή όχι αυτοκίνητο, επειδή ο προαστειακός χώρος έχει σχεδιασθεί ακριβώς ως κάτι λειτουργικό για το αυτοκίνητο και μόνο κάπως έτσι σχεδιάζεται και ο αστικός χώρος.

Γι’αυτό η πλέον επαναστατική λύση που είναι να ξεφορτωθούμε τα αυτοκίνητα και να χρησιμοποιούμε το ποδήλατο το λεωφορείο και το ηλεκτρικό ταξί, δεν είναι πια εφαρμόσιμη στις μεγάλες μητροπόλεις, όπως το Los Angeles, Detroit, Houston, Trappes ή ακόμα και στις Βρυξέλλες, οι οποίες χτίστηκαν για τα αυτοκίνητα. Αυτές οι κατακερματισμένες πόλεις εκτείνονται κατά μήκος άδειων δρόμων ευθυγραμμισμένων με πανομοιότυπες εγκαταστάσεις και το αστικό τους τοπίο αναφωνεί:

«Αυτοί οι δρόμοι έχουν φτιαχτεί για όσο το δυνατόν πιο γρήγορη οδήγηση απ’ τη δουλειά στο σπίτι και αντίστροφα«. Τους διασχίζεις αλλά δεν ζεις σ’αυτούς. Στο τέλος της εργάσιμης ημέρας όλοι πρέπει ναμένουν σπίτι και όποιος βρίσκεται στους δρόμους θεωρείται ύποπτος για κάτι κακό. Σε μερικές αμερικανικές πόλεις το να περιπλανιέσαι τη νύχτα στους δρόμους, στοιχειοθετεί βάσιμες υποψίες για εγκληματική συμπεριφορά.

Τί κι έτσι ο χορός συνεχίζεται; Όχι αλλά η εναλλακτική λύση στη θέση του αυτοκινήτου θα πρέπει να είναι περιεκτική. Για να παρατήσουν οι άνθρωποι τα αυτοκίνητά τους δεν είναι αρκετό να τους προσφερθεί μια πιο άνετη μαζική συγκοινωνία. Θα πρέπει να είναι ικανοί να κάνουν χωρίς μετακινήσεις γενικότερα, επειδή θα αισθάνονται σαν στο σπίτι τους, όταν θα είναι στις γειτονιές τους, στην κοινότητά τους, στις πόλεις με ανθρώπινο μέγεθος και θα ευχαριστιούνται να περπατάνε από τη δουλειά στο σπίτι ή αν χρειαστεί να κάνουν ποδήλατο. Κανένα μέσο γρήγορης μεταφοράς και απόδρασης δε θα αποζημιώσει κανέναν για τη φρίκη που αντιμετωπίζει σε μία ακατάλληλη για κατοίκηση πόλη, στην οποία κανένας δεν αισθάνεται σαν στο σπίτι του, ούτε βέβαια θα τον αποζημιώσει για την ταλαιπωρία που υφίσταται, όταν πηγαίνει στην πόλη μόνο για τη δουλειά του ή απ’ την άλλη με το να είναι μόνος του και να κοιμάται.

«Οι άνθρωποι» γράφει ο Ίλιτς «θα σπάσουν τις αλυσίδες της παντοδύναμης βιομηχανίας της συγκοινωνίας, όταν αρχίσουν ξανά να αγαπάνε ως κάτι πολύ προσωπικό τη δική τους περιοχή και να μη νιώθουν την ανάγκη να απομακρύνονται από αυτή.»

Αλλά για να αγαπηθεί μια περιοχή θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να γίνει βιώσιμη και όχι κυκλοφορίσιμη. Η γειτονιά ή η κοινωνία (κοινότητα) θα πρέπει, ακόμη μια φορά, να μετατραπεί σε μικρόκοσμο, σχεδιασμένο από και για όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες, όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να δουλεύουν να ζουν να χαλαρώνουν να μαθαίνουν να επικοινωνούν και να περιπλανώνται στον χώρο τον οποίο θα διαχειρίζονται συλλογικά σαν το χώρο της συμβίωσής τους. Όταν κάποιος ρώτησε τον Μαρκούζε πώς θα περνούσαν οι άνθρωποι τον ελεύθερό τους χρόνο μετά την επανάσταση, τότε που η καπιταλιστική σπατάλη θα έχει εξαφανιστεί, εκείνος απάντησε: θα γκρεμίσουμε τις μεγάλεις πόλεις και θα χτίσουμε καινούργιες. Αυτό θα μας κρατήσει σε ασχολία για κάποιο διάστημα.
_______________________________________________________________________________________

πηγή: Η κοινωνική ιδεολογία του Αυτοκινήτου , του Andre Gorz, 1973