Ημέρα: 1 Οκτωβρίου 2008

Τα νέα που θέλω να ακούω κάθε πρωί..

Επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω τα ίδια νέα που βγάζουν τα ΜΜΕ σε συνεργασία με την κυβέρνηση είπα να φτιάξω τα δικά μου (ή τουλάχιστον αυτά που θα θελα να διαβάσω). Το παρακάτω κείμενο είναι παραλλαγή του κειμένου αυτού, αλλάζοντας τα δεδομένα (όνομα κυβέρνησης, ημερομηνίες κινητοποίησης) με τα δικά μας.

Εργάτες πόλης και αγρότες αποφάσισαν κινητοποιήσεις και μπλοκάρισμα των δρόμων με σκοπό να ανατρέψουν την οικονομική ολιγαρχία, και να πιέσουν την κυβέρνηση του Καραμανλή να εξισώσει τους μισθούς με αυτούς της Γερμανίας, να εθνικοποιήσει τις τράπεζες, τις ΔΕΚΟ (ΔΕΗ,ΟΤΕ,ΕΥΔΑΠ), να καταργήσει την ιδιωτική περίθαλψη και ιδιωτική εκπαίδευση, να επιβάλλει άμεσα φορολόγηση 35% στην εκκλησιαστική περιουσία, κατάργηση όλων των υπουργείων πλην των  Παιδείας,Υγείας και Οικονομικών, να παύσει την πληρωμή των ιερέων,να καταργήσει το «αυτοδιοίκητο» του «αγίου όρους»(και της ντροπής του άβατου για τις γυναίκες), να βάλει πλαφόν στο κέρδος των άπληστων επιχειρηματιών, να καταργήσει τον ΣΕΒ και κάθε είδους «τραστ», να δημιουργήσει βιομηχανία φαρμάκων και να διακόψει τις εισαγωγές των υπέρμετρα ακριβών, να αυξήσει το ποσοστό για την παιδεία στο 15% του ΑΕΠ, να παύσει τις αγορές οπλικών συστημάτων μετά από συννενόηση με τους γείτονες(και κουμπάρους μας),να επιβάλλει δασμούς στα εμπορεύματα που έρχονται από ασιατικές χώρες(ιδίως προϊόντα κλωστοϋφαντουργίας), να καταργήσει την υποχρεωτική στράτευση, να προχωρήσει σε αναδασώσεις και να γκρεμίσει τις βίλες που χτίζονται εντός δασικών εκτάσεων, να βάλει φυλακή όσους βολευτές καταχράστηκαν την εξουσία που τους έδωσε ο λαός(και να κατασχεθεί η περιουσία που έφτιαξαν με μίζες), να παύσει τον κομματισμό στις συνδικαλιστικές οργανώσεις (ο ΣΕΒ έχει κομματικές πλευρές; ), να προχωρήσει σε δημοψήφισμα για τη νομιμότητα της ένταξής μας στη ζώνη του ευρώ και του ΝΑΤΟ, να καταργήσει την μονιμότητα όλων των δημοσίων υπαλλήλων πλην αυτών που κάνουν βαρέες και ανθυγιεινές εργασίες,  να επιβάλλει φυλάκιση στους επιχειρηματίες που χρωστούν στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, να δώσει το δικαίωμα σε κάθε περιοχή να αυτοδιοικείται στα πλαίσια μιας ελληνικής ομοσπονδίας, καθώς επίσης να κατάσχει και να αναδιανέμει τα τσιφλίκια που ακόμα ευδοκιμούν στην Ελλάδα.

Ξεπερνώντας το εμπόδιο των συνδικαλιστών που πρόσκεινται στην κυβέρνηση , το Εργατικό Κέντρο της Ελλάδας ανακοίνωσε απεργία διαρκείας για τον Γενάρη του 2009, συμβάλλοντας έτσι στην απομόνωση των υποκινούμενων από την οικονομική ολιγαρχία κινητοποιήσεων απόσχισης, και βάζοντας την βάση πίεσης προς την κυβέρνηση για την επίσπευση των μεταρρυθμίσεων που είχε προαγγείλει ο Καραμανλής και σκοπό είχαν την καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου των φτωχών Ελλήνων, αλλά που έως τώρα έχουν μείνει μόνο στα χαρτιά.

Αναφερόμενος στις εξεγέρσεις του 2003 και 2005 που ανέτρεψαν τις τότε νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, ένας από τους ηγέτες του Εργατικού Κέντρου, επεσήμανε ότι τώρα όπως και τότε, η μεγάλη εργατική βάση πρότεινε και απαίτησε την διακήρυξη της Γενικής Απεργίας και την κατάληψη των δρόμων.

«Χρειαζόμαστε και έχουμε την υποστήριξη του λαού για να μπορέσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση που υπάρχει στην χώρα», « το σταμάτημα της ολιγαρχικής συνομωσίας που προετοιμάζει την απόσχιση των νοτίων επαρχιών, και στον αγώνα μας για μια καλύτερη ζωή για όλους».

Η κυβέρνηση Καραμανλή χαρακτήρισε την κίνηση εμπρηστική και ανεύθυνη και αντιπρότεινε έναρξη διαλόγου, κάτι βέβαια που αρνούνται να δεχθούν οι εργαζόμενοι που προετοιμάζουν πυρετώδες την επιτυχία της Γενικής Απεργίας για τον Γενάρη του 2009.

Ομοιοπαθητική ιατρική και άλλες ψευδοεπιστήμες

Την εποχή που ο Samuel Christian Friedrich Hahnemann θεμελίωνε την θεωρία της ομοιοπαθητικής στις αρχές του 19ο αιώνα οι πιο δημοφιλείς θεραπείες της κλασικής ιατρικής βασίζονταν στην «αποκατάσταση της ισορροπίας των σωματικών υγρών» μέσω αφαιμάξεων (με διάνοιξη φλεβών ή με βδέλλες) με καθαρτικά και εμετικά με βάση τον υδράργυρο… Στην πραγματικότητα, η εναλλακτική ιατρική του Hahnemann ήταν πιο ανθρώπινη και λιγότερο πιθανή να προκαλέσει βλάβη από πολλές από τις συμβατικές πρακτικές της εποχής του. Οι περισσότεροι ασθενείς του μπορεί να επιβίωσαν και να ανάρρωσαν όχι επειδή τους θεράπευσε, αλλά επειδή δεν τους επιμόλυνε ή σκότωσε ρουφώντας απαραίτητο αίμα ή δεν τους εξασθένησε με ισχυρά δηλητήρια. Tα φάρμακα του Hahnemann δεν ήταν ουσιαστικά τίποτα παραπάνω από κοινά υγρά και ήταν απίθανο να προκαλέσουν κακό από μόνα τους. Δεν χρειαζόταν να έχει πολλούς ασθενείς που επιβίωσαν και βελτιώθηκαν κλινική για να φανεί εντυπωσιακός συγκριτικά με τους ανταγωνιστές του.

Η επιστημονική Ιατρική αναπτύχθηκε μετά την εποχή του Hahnemann αλλά η ομοιοπαθητική δεν θα ήταν μέρος αυτής της ανάπτυξης. Η Ιατρική είναι ουσιαστικά υλιστική. Βασίζεται σε αρχές όπως είναι η ανατομία, η φυσιολογία και η χημεία. Ενώ οι μέθοδοι του Hahnemann περιλαμβάνουν εμπειρική παρατήρηση, η θεωρία του για την ασθένεια και τη θεραπεία είναι ουσιαστικά μη-εμπειρική και περιλαμβάνει την αναφορά σε μεταφυσικές οντότητες και διαδικασίες.

Η ομοιοπαθητική, ως σύστημα υγείας, βασίζεται στην υπόθεση πως η θεραπεία μιας ασθένειας μπορεί να επιτευχθεί με χρήση φαρμακευτικών ουσιών που είναι ικανές να προκαλέσουν τα συμπτώματα της ασθένειας όταν χορηγηθούν σε έναν υγιή οργανισμό. Η αρχή αυτή ονομάζεται «νόμος των ομοίων».

Δεύτερη βασική και αμφιλεγόμενη αρχή της ομοιοπαθητικής είναι η υπόθεση πως μία ουσία μπορεί να έχει ισχυρά θεραπευτικά αποτελέσματα όταν αραιωθεί σταδιακά σε απειροελάχιστες δόσεις και εφόσον μεταξύ κάθε αραίωσης το διάλυμα αναταράσσεται βίαια, διαδικασία που στην ομοιοπαθητική ορολογία απαντάται ως «δυναμοποίηση» (potentization ή dynamization).

Σύμφωνα με ένα τρίτο αξίωμα της ομοιοπαθητικής, οι θεραπείες είναι αποτελεσματικότερες όταν επιλέγονται με βάση τα συνολικά χαρακτηριστικά συμπτώματα και όχι αποκλειστικά εκείνα της ασθένειας. Αυτή η ολιστική και συγχρόνως εξατομικευμένη αντιμετώπιση συνεπάγεται πως ακόμα και αν σε δύο ασθενείς γίνεται η ίδια διάγνωση, ενδέχεται να χορηγηθεί διαφορετικό ομοιοπαθητικό φάρμακο που θα ανταποκρίνεται στα ιδιαίτερα διανοητικά, ψυχικά και σωματικά συμπτώματα του κάθε οργανισμού. Ουσιώδες σημείο της ομοιοπαθητικής είναι η πεποίθηση πως η θεραπευτική αγωγή οφείλει να αποσκοπεί στην ίαση του ατόμου μάλλον παρά της νόσου, δηλαδή δεν αναγνωρίζονται ασθένειες αλλά ασθενείς οργανισμοί.

Εύκολα κανείς διαπιστώνει ότι αυτοί δεν είναι φυσικοί νόμοι της επιστήμης. Αν είναι νόμοι, είναι μεταφυσικοί νόμοι διότι μετά τις πολύ υψηλές αραιώσεις που εφαρμόζονται σε πολλά ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι απίθανο να υπάρχει έστω και ένα μόριο της αρχικής ουσίας άρα θεωρείται αδύνατο να διαθέτουν οποιαδήποτε θεραπευτική ιδιότητα. Οι υποστηρικτές της ομοιοπαθητικής αντικρούουν συνολικά το παράδοξο των απειροελάχιστων δόσεων, καθώς πιστεύουν πως τα ομοιοπαθητικά φάρμακα διαφέρουν ως προς ένα κοινό αραιωμένο διάλυμα, οποιασδήποτε συγκέντρωσης, εξαιτίας της «δυναμοποίησης» που υφίστανται. Ισχυρίζονται πως μέσω της διαδικασίας των αραιώσεων και αναταράξεων του διαλύματος, η δραστικότητα της ουσίας διατηρείται ακόμα όταν δεν υπάρχουν μόρια της ουσίας στο διάλυμα.

Στην πραγματικότητα δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη ενός μηχανισμού που να εξηγεί ικανοποιητικά την υπόθεση αυτή. Η υπεράσπισή της συνίσταται κυρίως στην ιδέα πως υφίσταται ένα αφηρημένο είδος «μνήμης του νερού», ώστε με κάποιον άγνωστο τρόπο η αρχική ουσία «εντυπώνεται» στο νερό κατά τη δυναμοποίηση. Η θεωρία όμως της μνήμης του νερού δεν έχει δυνατό να τεκμηριωθεί αφήνοντας όλη τη θεωρία της ομοιοπαθητικής μετέωρη. Καμία από τις βασικές αρχές της δεν αποτελεί έναν αυστηρό επιστημονικό νόμο, ικανό να ελεγχθεί στα πλαίσια της επιστημονικής μεθοδολογίας που υπακούουν η κλασική ιατρική και άλλες επιστήμες. Στην ουσία δεν έχει προταθεί ένας ορισμένος μηχανισμός που να εξηγεί τη θεραπευτική δύναμη που της αναγνωρίζουν οι υποστηρικτές της. Επιπλέον, οι αρχές της δεν εμφανίζουν λογική συνάφεια μεταξύ τους. Βασικά και χωρίς κανένα ενδοιασμό η ομοιοπαθητική πρέπει να θεωρείται και να αντιμετωπίζεται ως «ψευδοεπιστήμη» και για έναν άλλο λόγο, οι ομοιοπαθητικοί είχαν στη διάθεση τους πάνω από 200 χρόνια να αποδείξουν την ορθότητα της θεωρίας τους με αξιόπιστες τυφλές και τυχαιοποιημένες μελέτες και αυτό δεν έγινε ποτέ δυνατό

Το ιατρικό περιοδικό Lancet, δημοσίευσε τον Αύγουστο 2005 μια μετα-ανάλυση κλινικών ερευνών με τίτλο «Are the clinical effects of homoeopathy placebo effects? Comparative study of placebo-controlled trials of homeopathy and allopathy» Τα συμπεράσματα της μελέτης κατέληγαν στο ότι τα κλινικά αποτελέσματα της ομοιοπαθητικής είναι φαινόμενα πλασέμπο. Ανάλογες ανακοινώσεις επιβεβαίωσαν τα αποτελέσματα χωρίς καμιά αμφιβολία. Άραγε εδώ βρίσκεται η απάντηση; Πρόκειται μόνο για την επίδραση του εικονικού φαρμάκου;

Οι οπαδοί της ομοιοπαθητικής απαντούν ότι η θεωρία τους έχει πολύ καλά αποτελέσματα σε βρέφη θέλοντας να αποτινάξουν τη μομφή της αυθυποβολής. Το φαινόμενο όμως του πλασέμπο ισχύει σε όλους. Ένα μωρό θα αποκριθεί στις προσδοκίες και στη συμπεριφορά των γονέων του, και η επίδραση ψευτοφαρμάκου ισχύει τέλεια ακόμα για τα παιδιά και τα κατοικίδια ζώα.

Υπάρχει όμως μια αντίφαση που εντίμως πρέπει να επισημάνω. Παρόλο που τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι αποδεδειγμένα αναποτελεσματικά, η ομοιοπαθητική αυτή καθ’ αυτή πρέπει να θεωρηθεί αποτελεσματική, διαφορετικά δεν θα είχε κρατηθεί και αναπτυχθεί τα τελευταία 200 χρόνια. Είναι πολύ δημοφιλής στην Ευρώπη, ιδιαίτερα μεταξύ της βασιλικής οικογένειας της Βρετανίας. Υπάρχουν σχολές ομοιοπαθητικής σε ολόκληρο τον κόσμο. Άραγε η όποια επιτυχία της ομοιοπαθητικής και οι φανατικοί υποστηρικτές της είναι απλώς το αποτέλεσμα ενός φαινομένου placebo και μόνο;

Ένα σχετικό άρθρο στην Guardian, καταλήγει στο εξής συμπέρασμα:

«Οι γιατροί πλέον θα πρέπει να είναι γενναίοι και ειλικρινείς με τους ασθενείς τους για την μη-ωφέλεια της ομοιοπαθητικής, και με τους εαυτούς τους για την αποτυχία της σύγχρονης ιατρικής να ανταποκριθεί στην ανάγκη των ασθενών για εξατομικευμένη φροντίδα…»

Αυτό που πρέπει να μας διδάξει δηλαδή η ομοιοπαθητική είναι η ανάγκη για μία διαφορετική προσέγγιση πιο άμεση και πιο ανθρώπινη από το γιατρό. Μια ομοιοπαθητική συνεδρία δίνει στον ασθενή τη δυνατότητα να μιλήσει εκτεταμένα για τα προβλήματά του σε έναν προσεκτικό και…συμπονετικό ακροατή, και αυτό από μόνο του είναι θεραπευτικό. Οι περισσότεροι ομοιοπαθητικοί θέλουν να διαθέτουν τουλάχιστον 45 λεπτά για μια πρώτη συνεδρία. Επίσης, οι ασθενείς νιώθουν ότι αντιμετωπίζονται ως «ξεχωριστά άτομα». Ερωτώνται πολλές ερωτήσεις γύρω από τη ζωή τους και τις προτιμήσεις τους στο φαγητό, τον καιρό, και ούτω καθεξής, πολλές από τις οποίες δεν έχουν καμία προφανή σχέση με το πρόβλημα που τους οδήγησε στη συνεδρία. Με άλλα λόγια, η ομοιοπαθητική είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας.

Προφανώς εδώ βασίζεται η όποια επιτυχία της ομοιοπαθητικής (καθώς τα φάρμακα της στερούνται εξ ορισμού οποιασδήποτε δραστικότητας). Δηλαδή στην προσέγγιση με την οποία οι εναλλακτικοί θεραπευτές αποκτούν την εμπιστοσύνη των ασθενών τους. Άλλωστε τα νοσήματα στα οποία η ομοιοπαθητική καταγράφει τις περισσότερες «επιτυχίες» (ημικρανίες, άσθμα, ψωρίαση, έκζεμα, γαστρίτιδες κλπ) είναι νοσήματα κατά βάση σωματοποίησης νευρώσεων.

Η επιβίωση ως τώρα της ομοιοπαθητικής και άλλων μορφών «ψευδοεπιστήμης» και αγυρτείας πρέπει να καταλογιστεί όχι στις αδυναμίες της κλασσικής ιατρικής αλλά στην απρόσωπη διακονία της από γιατρούς οι οποίοι μέσα στο φόρτο εργασίας ενός νοσοκομείου ή ασφαλιστικού ταμείου αλλά και με την εμμονή για υπερσυνταγογράφηση παραλείπουν να αντιμετωπίσουν τον ασθενή σαν ξεχωριστή οντότητα με ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση και ιδιαίτερες ανάγκες αλλά σαν νούμερο στα ραντεβού τους. [1]

_________________________________________

Εντύπωση μου έκανε μια δήθεν «επιστημονική» ιστοσελίδα [2] που πουλάει ελπίδα σε ανθρώπους που ίσως να μην έχουν πια κουράγιο και έχουν χάσει το κουράγιο για να αντιμετωπίσουν την ασθένεια τους. Τί ακριβώς εμπορεύεται; Τραγούδια σε μορφή mp3 τα οποία προσφέρουν «θεραπεία» σε πολλές ασθένειες (μερικές από τις οποίες είναι φαλάκρα, οστεοπόρωση, καταρράκτης, δυσλεξία, παχυσαρκία,AIDS, τροφική δηλητηρίαση, πονόδοντος, εμμονή με την πορνογραφία [?], χλαμύδια, έρπη, ψωρίαση ).

Με λίγα λόγια ακούς το τραγούδι και ταυτόχρονα «θεραπεύεσαι»..  Και σίγουρα μετά από τη θεραπεία θα χρειαστείς ψυχίατρο γιατί αλλιώς δεν εξηγείται το πως έδωσες λεφτά για να ακούσεις μια χαζομάρα που δήθεν «θεραπεύει». Μα αν ήταν τόσο εύκολα δεν θα υπήρχε καν ιατρική και αντί για τον «Όρκο του Ιπποκράτη» οι γιατροί θα τραγουδούσαν το «υπάρχω κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω» έτσι για να τονίζουν την ένωση της μουσικής και της ιατρικής.

Φυσικά δεν λέω πως η μουσική σε κάποιες ψυχικές ασθένειες δεν ανακουφίζει αλλά αυτό δεν έχει σχέση με ασθένειες σωματικές.

________________________

[1] Απόσπασμα από το άρθρο ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ «ΤΙΠΟΤΕΘΕΡΑΠΕΙA»,ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕΙ. ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ Ι.Σ. ΚΑΒΑΛΑΣ

πηγή:  http://www.iskavalas.gr/index.php?c=490

Δείτε επίσης:

[2] http://www.healingdownloads.com/testimonials.php

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=645861

http://viennas.net/cs/blogs/bublog/archive/2005/10/23/homeopathic.aspx

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=318132

http://histologion-gr.blogspot.com/2005/11/blog-post_22.html