Μήνας: Οκτώβριος 2008

Σύνδρομο άπνοιας ύπνου

Ο ύπνος αποτελεί ζωτική ανάγκη και απαραίτητη προϋπόθεση για καλή υγεία τόσο σωματική όσο και ψυχική. Είναι μια ιδιαίτερα ευεργετική και απολαυστική διαδικασία κατά την οποία το σώμα μας ξεκουράζεται και ο εγκέφαλός μας ανασυγκροτείται. Δεν είναι λοιπόν ο ύπνος μια αδρανής κατάσταση, αλλά μια πολύπλοκη λειτουργική οντότητα. Κατά μέσο όρο, ένας ενήλικας έχει ανάγκη από 7 έως 8 ώρες ύπνου.

Η έγερση του ατόμου μετά τον ύπνο συνοδεύεται φυσιολογικά από αίσθημα ευχαρίστησης και διάθεση για ανάληψη δραστηριοτήτων. Ωστόσο, η αλήθεια για πολλούς ανθρώπους (9-11%), ηλικίας κυρίως άνω των 45 ετών, είναι πολύ διαφορετική: η αφύπνιση δεν συνοδεύεται από αίσθημα ξεκούρασης και ευεξίας. Αντίθετα υπερισχύουν η κόπωση, η υπνηλία, ο πονοκέφαλος, η κακοδιαθεσία.

Μια πολύ συχνή αιτία πρόκλησης των παραπάνω συμπτωμάτων είναι το Σύνδρομο Απνοιών κατά τον Ύπνο (ΣΑΥ). Το σύνδρομο αυτό είναι μία διαταραχή που χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα επεισόδια πλήρους ή μερικής απόφραξης των ανώτερων αεραγωγών κατά τη διάρκεια του ύπνου, που οδηγούν σε διακοπή (άπνοια) ή σημαντική ελάττωση (υπόπνοια) της ροής του αναπνεόμενου αέρα. Αυτά τα επεισόδια διαταραχής του αερισμού συνήθως συνοδεύονται από έντονο ροχαλητό, υποξαιμία και πολλές φορές καταλήγουν σε αφυπνίσεις με αποτέλεσμα κατακερματισμό του ύπνου.

Το ΣΑΥ είναι μια συχνή πάθηση καθώς φαίνεται να αφορά πάνω από 4% των αντρών και 2% των γυναικών μέσης ηλικίας, χωρίς βέβαια να αποκλείονται και άλλες ηλικιακές ομάδες. Οι ασθενείς με ΣΑΥ αναφέρουν κυρίως τα συμπτώματα της νόσου κατά τη διάρκεια της μέρας, ενώ οι σύντροφοί τους παραπονούνται για τα συμπτώματα κατά τη διάρκεια της νύχτας (ιδιαίτερα για το έντονο ροχαλητό!).

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του ΣΑΥ

Το κύριο πρόβλημα ασθενών με ΣΑΥ είναι η απόφραξη του φαρυγγικού αυλού, η οποία εμφανίζεται χαρακτηριστικά κατά την είσοδο στον ύπνο. Ως αποφρακτική άπνοια χαρακτηρίζεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία εκδηλώνεται παροδική και επαναλαμβανόμενη εισπνευστική κυρίως αλλά και εκπνευστική απόφραξη του φάρυγγα (σύμπτωση των τοιχωμάτων του φαρυγγικού αυλού κατά τη διάρκεια του ύπνου). Συγκεκριμένα, οι μύες της μαλθακής υπερώας, της σταφυλής, της γλώσσας και της αμυγδαλής χαλαρώνουν, στενεύοντας τους αεραγωγούς σε βαθμό τέτοιο που να αποφράσσονται. Ως εκ τούτου, η αναπνοή σταματά για λίγα δευτερόλεπτα, η παροχή οξυγόνου στο σώμα διακόπτεται και η αποβολή διοξειδίου του άνθρακα αναστέλλεται.

Λόγω αυτού, ‘ξυπνάει για λίγο ο εγκέφαλος’, ανοίγουν ξανά οι αεραγωγοί και ενεργοποιείται εκ νέου η αναπνοή. Αυτό συμβαίνει πολλές φορές μέσα σε μία βραδιά στα άτομα με ΣΑΥ και δεν τους επιτρέπει να κοιμούνται σωστά.

Κύριο χαρακτηριστικό της κατάστασης αυτής είναι το βαρύ ροχαλητό, το οποίο διακόπτεται για κάποιο χρονικό διάστημα, με επάνοδο της αναπνοής με ‘βίαιο’ και θορυβώδη τρόπο αλλά και με αφύπνιση.

Ως κεντρικής αιτιολογίας άπνοιες χαρακτηρίζονται -απλουστευμένα- αυτές που προκύπτουν από ένα πρόβλημα ενεργοποίησης των αναπνευστικών μυών από τον εγκέφαλο. Το είδος αυτό της άπνοιας γίνεται αντιληπτό με τη διακοπή της ροής αέρος με σύγχρονη καταστολή των αναπνευστικών κινήσεων ή εκδήλωση περιοδικής αναπνοής.

Ως μικτού τύπου χαρακτηρίζεται η άπνοια που αρχίζει ως κεντρικού και καταλήγει ως αποφρακτικύ τύπου.
Όπως προαναφέρθηκε, στην υπόπνοια η ροή του αέρα δεν διακόπτεται τελείως, αλλά μειώνεται σε ποσοστό άνω του 50%. Επειδή οι συνέπειες της υπόπνοιας στον πάσχοντα είναι παρόμοιες, υιοθετήθηκε ο Δείκτης Άπνοιας – Υπόπνοιας (ΑΗΙ), που θεωρείται παθολογικός όταν το άθροισμα των επεισοδίων άπνοιας – υπόπνοιας είναι μεγαλύτερο των 10 ανά ώρα (ΑΗΙ>10/ώρα) και διάρκειας άνω των 10sec.

Παράγοντες που το προκαλούν

Υπάρχουν διάφοροι προδιαθεσικοί παράγοντες όπως

  • η αύξηση του σωματικού βάρους
  • οικογενής προδιάθεση
  • το αλκοόλ
  • η ρινική απόφραξη
  • υπερτροφία αμυγδαλών και αδενοειδών εκβλαστήσεων
  • διάφορα φάρμακα (ηρεμιστικά κλπ.)
  • κρανιο-προσωπικές «δυσμορφίες» (μικρογναθία, μακρογλωσσία κλπ)
  • ενδοκρινικές και μεταβολικές διαταραχές (υποθυρεοειδισμός , ακρομεγαλία , σύνδρομο Cushing)
  • λαρυγγομαλακία
  • διαταραχές του κινητικού νευρώνα κά.

Συνέπειες του συνδρόμου

Οι συνέπειες είναι πολλές και σοβαρές

  • κίνδυνος αιφνίδιου θανάτου κατά τον ύπνο
  • αρτηριακή υπέρταση
  • εγκεφαλικό επεισόδιο
  • διαταραχές καρδιαγγειακού συστήματος
  • τροχαία ή εργατικά ατυχήματα (πολλά από τα τροχαία ατυχήματα οφείλονται στο σύνδρομο αυτό)
  • ψυχολογικές και ενδοκρινολογικές διαταραχές

Θεραπεία

Για τον καθορισμό της θεραπείας λαμβάνονται υπόψη η βαρύτητα της κλινικής εικόνας, τα ευρήματα της πολυπαραμετρικής μελέτης, τα συνυπάρχοντα προβλήματα υγείας (ΧΑΠ, καρδιαγγειακές νόσοι, ενδοκρινοπάθειες -με πιο χαρακτηριστική τη μεγαλακρία-) και οι πιθανές ανατομικές ανωμαλίες της περιοχής.
Τα συντηρητικά μέτρα που συστήνονται σε κάποιον που πάσχει από ήπια μορφή ΣΑΥ είναι συμβουλές για μείωση σωματικού βάρους, αποφυγή κατασταλτικών του ΚΝΣ (οινόπνευμα, υπναγωγά φάρμακα), αποφυγή καπνίσματος, αποφυγή βαριών δείπνων προ της κατάκλισης, κατάληψη πλάγιας θέσης στον ύπνο.

Η θεραπεία περιλαμβάνει:

  • απώλεια σωματικού βάρους,
  • απαγόρευση χρήσης αλκοόλ ειδικά πριν τον ύπνο,
  • πλάγια θέση σώματος κατά την διάρκεια του ύπνου.

Ο πλέον αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης μέτριου και σοβαρού ΣΑΥ είναι η εφαρμογή συνεχούς θετικής πίεσης στους ανώτερους αεραγωγούς (CPAP). Ειδικότερα, εφαρμόζεται στη μύτη μια προσωπίδα που παρέχει αέρα υπό πίεση, παρεμποδίζοντας τη σύμπτωση των φαρυγγικών τοιχωμάτων. Στόχος της CPAP είναι η κατάργηση των επεισοδίων άπνοιας – υπόπνοιας αλλά και του ροχαλητού σε όλες τις φάσεις και τις θέσεις του ύπνου. Η επιτυχής εφαρμογή της θεραπείας αυτής έχει άμεσα αποτελέσματα (κατάργηση απνοιών, υπνηλίας, ροχαλητού) αλλά και απώτερα (προστασία καρδιαγγειακού, αναπνευστικού συστήματος κ.α).

Στο νοσοκομείο, τη ρύθμιση της πίεσης του παρεχόμενου αέρα αναλαμβάνει εξειδικευμένος νοσηλευτής, ενώ όταν ο ασθενής πάρει τη συσκευή στο σπίτι του, η ρύθμιση γίνεται από πριν.

Αυτή τη στιγμή στο Εργαστήριο Ύπνου του Αγίου Παύλου παρακολουθούνται 7.500 άτομα που χρησιμοποιούν τη συσκευή CPAP. Βέβαια, η χρήση της συσκευής γίνεται για πολλά χρόνια και όταν η πίεση του ασθενούς πέσει στο 4, τότε μόνο μπορεί να σταματήσει η χρήση της. Ωστόσο, δεν επέρχεται πλήρης θεραπεία, ενώ καλό είναι ο έλεγχος της πορείας της υγείας του ασθενούς να συνεχίζεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Η χειρουργική θεραπεία αποτελεί δεύτερης γραμμής τρόπο αντιμετώπισης του ΣΑΥ και δεν έχει τόσο θεαματικά αποτελέσματα σε σύγκριση με τη CPAP. Το ροχαλητό καταργείται (ικανοποιημένος ο σύντροφος!), όχι όμως και οι άπνοιες κατά τον ύπνο.

Αξίζει, τέλος, να σημειώσουμε ότι:

  • Η αναγνώριση και η αντιμετώπιση του ΣΑΥ είναι αναγκαίες για την αποφυγή σοβαρών επιπτώσεων στην καθημερινή ζωή του πάσχοντος και του περιβάλλοντός του. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ένας μεγάλος αριθμός τροχαίων ατυχημάτων που οφείλονται στην υπνηλία του οδηγού, θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν είχε γίνει έγκαιρη διάγνωση του ΣΑΥ.
  • Επίσης χειριστές μηχανημάτων, οδηγοί και άλλοι επαγγελματίες θα ήταν σκόπιμο να εξεταστούν για ΣΑΥ, αξιολογώντας τη σχετική συμπτωματολογία που τυχόν παρουσιάζουν, με σκοπό την πρόληψη ατυχημάτων.

__________________________________________________________________________________________________

Πηγές :

http://www.anapnoi.net/SAS.htm

http://www.iatronet.gr/article.asp?art_id=4419

http://www.pneumonologist.gr/pages/Greek/kyria_nosimata/sleepapnea.html

Advertisements

Το καντονιακό σύστημα διοίκησης-ένα παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουμε ως χώρα

Θα δούμε στη συνέχεια κάπως πιο αναλυτικά το καντονιακό σύστημα διοίκησης, στη βελτίωση του οποίου σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο δικός μας Ιωάννης Καποδίστριας, που μάλιστα είχε κατά νουν να το εφαρμόσει και στην Ελλάδα. Ο όρος canton είναι γαλλικός και σημαίνει διοικητική περιοχή μεταξύ επαρχίας και κοινότητας (δήμου).

Κατά κάποιον τρόπο, το καντόνι είναι μια ομάδα κοινοτήτων, μια ένωση συνεργαζόμενων κοντινών κοινοτήτων. (Όλοι οι δήμοι που συναποτελούν την ευρύτερη Αθήνα, θα μπορούσαν να οργανώσουν ένα καντόνι). Η Ελβετία έχει 22 τέτοια καντόνια.

Υπάρχει όμως μια λεπτή και κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στη διοικητική περιφέρεια, ας πούμε τη δική μας νομαρχία και το καντόνι ή το ομόσπονδο κράτος και το καντόνι. Για να υπάρξει καντόνι πρέπει να είναι σαφώς διακεκριμένο γεωγραφικά από ένα άλλο γειτονικό καντόνι.

Σύμφωνα με την καντονιακή λογική, ο νομός Κυκλάδων, εδώ σε μας, θα έπρεπε να έχει τόσα καντόνια, όσα και τα νησιά των Κυκλάδων. Ένα φανταστικό «καντόνι των Κυκλάδων» δεν έχει λόγο ύπαρξης σαν καντόνι, ο νομός Κυκλάδων δεν μπορεί να είναι καντόνι. Διότι το καντόνι πρέπει να αυτοδιοικείται με απόλυτη διοικητική επάρκεια, που δεν παρεμποδίζεται από φυσικά αίτια. Λόγω της γεωγραφικής της διαμόρφωσης, η Ελλάδα με τα πολλά νησιά και τις γεωγραφικά ευδιάκριτες ηπειρωτικές περιοχές της είναι ιδανικός τόπος για την εφαρμογή καντονιακού διοικητικού συστήματος, πράγμα που όμως θα σήμαινε πλήρη και υποδειγματική αποκέντρωση – κι αυτό ακριβώς είναι που ΔΕΝ θέλουν οι μανδαρίνοι του κέντρου. Το ήθελε όμως ο «αυταρχικός» Καποδίστριας, ένας άνθρωπος τόσο φωτισμένος, που έπρεπε να πεθάνει σε τούτη τη χώρα του κοτσαμπάσικου σκότους που συνεχίζεται.

Προσέξτε τι συναρπαστικά από διοικητικής άποψης πράγματα συμβαίνουν στην Ελβετία σε τρία γεωγραφικώς ιδιόμορφα καντόνια, της Βασιλείας, του Άπεντσελ και του Ουντερβάλντεν. Το καθένα χωρίστηκε σε δύο υποκαντόνια, όταν διαπιστώθηκε πως η διοίκηση χώλαινε. Έτσι η πόλη της Βασιλείας (230.000 κάτοικοι περίπου) χωρίστηκε απ’ την ύπαιθρο του καντονιού της Βασιλείας (περίπου άλλοι τόσοι κάτοικοι), διότι η εκτεταμένη περιοχή του ενιαίου καντονιού εμπόδιζε την καλή διοίκηση! Στην πραγματικότητα λοιπόν τα καντόνια της Ελβετίας είναι 25: Στα 22 κανονικά προστίθενται και τα 3 ημικαντόνια, που αν και έχουν το ίδιο σύνταγμα και τους ίδιους νόμους με τα μητρικά, αυτοδιοικούνται πλήρως για λόγους πρακτικούς και όχι νομικούς ή εθνολογικούς.

Το σύνταγμα του 1874, που ισχύει και σήμερα, λέει πως τα καντόνια είναι κυρίαρχα κράτη με δικούς τους νόμους και δικό τους σύνταγμα και όχι απλώς ομόσπονδα κρατίδια. Όμως ταυτόχρονα είναι και ομόσπονδα κρατίδια, διότι εκτός απ’ τους νόμους ενός εκάστου υπακούουν και στους ομοσπονδιακούς νόμους, ώστε να συντονίζεται η δραστηριότητα όλων των καντονιών. Πάντως η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει ελάχιστες αρμοδιότητες. Το ομόσπονδο ελβετικό κράτος είναι εξαιρετικά χαλαρό όσον αφορά τη διοικητική άρθρωση των καντονιών του, και παρά ταύτα άκρως συνεκτικό, εξαιτίας του σχολαστικού σεβασμού των ελάχιστων ομοσπονδιακών νόμων.

Και το παραδοξότερο και συναρπαστικότερο όλων: Δύο καντόνια το Ούρι και το Γκλάρους, και τέσσερα ημικαντόνια (τα δύο του Ουντερβάλντεν και τα δύο του Άπεντσελ) δεν έχουν αντιπροσωπευτική, όπως τα άλλα, αλλά άμεση δημοκρατία. Εδώ τους νόμους δεν τους ψηφίζουν οι βουλευτές, αλλά ολόκληρος ο λαός σε λαϊκές συνελεύσεις που γίνονται σε τακτικές ημερομηνίες, μια ή δύο φορές το χρόνο, ημέρα Κυριακή. Η υπερκαπιταλιστική Ελβετία έσπρωξε την αστική δημοκρατία προς τη μεριά της Λαϊκής Δημοκρατία μέχρις εκεί που μπορούσε να επιτρέψει το καπιταλιστικό σύστημα οργάνωσης της οικονομίας.

____________________________________________________________________

πηγη: «Λαοί της Ευρώπης» Βασίλης Ραφαηλίδης

Το αναρχικό κίνημα του Ελεύθερου Πνεύματος

Από τον 11ο αιώνα κι έπειτα συνέβησαν στην Ευρώπη τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές. Η γεωργία, η βιομηχανία, οι πόλεις και οι αγορές αναπτύχθηκαν ταχύτατα. Ο πληθυσμός αυξανόταν, τα δεσμά του φεουδαρχισμού, τα οποία έκαναν τους δουλοπάροικους και τους ελεύθερους χωρικούς να εξαρτώνται από τους κυρίους τους και την εκκλησία έσπαζαν. Υπήρχαν νέοι περιορισμοί αλλά και νέες δυνατότητες για ελεύθερη ζωή. Μολονότι οι πλούσιοι και οι ισχυροί προσπαθούσαν να αυξήσουν τα βάρη του λαού και να καταπατήσουν τις ελευθερίες του, στην ύπαιθρο οι χωρικοί συχνά αρνούνταν να πληρώσουν φόρους ή να εργαστούν χωρίς αμοιβή, και απαιτούσαν δικαιώματα πάνω στη γη. Πολλοί διέφυγαν στις πόλεις, των οποίων «ο αέρας απελευθερώνει τους ανθρώπους» εκεί δεν υπήρχε δουλοπαροικία. Αλλά καθώς μεγάλωνε το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, όλο και περισσότεροι αντιδρούσαν ριζοσπαστικά, συχνά επιδιώκοντας να εγκαθιδρύσουν τη Βασιλεία των Ουρανών στη Γη, όπου τα πάντα είναι κοινά.

Το Ελεύθερο Πνεύμα, που άκμασε σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα σχεδόν σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, ίσως είναι το πρώτο σημαντικό αναρχικό κίνημα παγκοσμίως. Ξεκίνησε το 1200, από τους διανοούμενους του Παρισιού που συναθροίζονταν γύρω απ’ τον Γουλιέλμο τον Χρυσοχόο, σαν ένα είδος εξέγερσης ενάντια στην ολοκληρωτική εξουσία της εκκλησίας. Οι μυημένοι του Ελεύθερου Πνεύματος περιφρονούσαν απροκάλυπτα τους μοναχούς (το ντύσιμό τους- ένα μπαλωμένο κόκκινο ράσο- παρωδούσε το ντύσιμο των καλόγερων), διέκοπταν τις εκκλησιαστικές λειτουργίες, κάνοντας με οξυδέρκεια και ευγλωττία δημόσιες συζητήσεις με τους ιερείς. Οι αδελφοί του Ελεύθερου Πνεύματος αρνούνταν να περιμένουν μια μετά θάνατον ζωή τιμωρίας ή επιβράβευσης: προτιμούσαν να απολαύσουν τον Παράδεισο επί της Γης εδώ και τώρα.

Μολονότι τα μέλη της κεντρικής ομάδας σύντομα εκτελέστηκαν από την εκκλησία ως «αιρετικοί», οι ιδέες τους εξαπλώθηκαν από πόλη σε πόλη, ιδίως κατά μήκος των εμπορικών οδών μέσω των οποίων διακινούνταν υφάσματα και ρούχα. Οι γυναίκες και οι τεχνίτες, όπως οι υφαντές της Αμβέρσας, ήταν ιδιαίτερα δεκτικοί απέναντι σ’αυτές τις ιδέες. Όλοι απαρνούνταν την ιδιοκτησία, την εξουσία και τα προνόμια, και ζούσαν από αυτά που έπαιρναν ζητιανεύοντας. Οι μυημένοι του Ελεύθερου Πνεύματος, καθώς αποκτούσαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, απέρριπταν όλο και περισσότερο τις ιδέες της εποχής: αρνούνταν όλους τους περιορισμούς, δήλωναν απόλυτα ελεύθεροι και δεν αναγνώριζαν άλλη αυθεντία πέραν της ίδιας τους της εμπειρίας.

Το 1259 αφορίστηκαν. Η εκκλησία είχε τρομοκρατηθεί ιδιαίτερα από τις πολλές γυναίκες του Ελεύθερου Πνεύματος που ζούσαν μαζί σε κοινοβιακά νοικοκυριά- στην Κολωνία ο αριθμός τους έφτανε τις 2000. Η μεγαλύτερη αμαρτία τους, έλεγαν οι επίσκοποι, ήταν η ανεξαρτησία τους- ήταν «αργόσχολες, κουτσομπόλες αλήτισσες που αρνούνταν να υπακούσουν στους άντρες με την πρόφαση ότι τον θεό τον υπηρετεί κανείς καλύτερα σε συνθήκες ελευθερίας». Οτιδήποτε είχε σχέση μαζί τους ήταν απαγορευμένο: το ντύσιμό τους, η κραυγή για όνομα του θεού, ψωμί» ακόμη και η ελεημοσύνη, έγιναν αδικήματα που τιμωρούνταν με θάνατο. Εκατοντάδες κάηκαν στην πυρά ή πνίγηκαν επειδή αρνήθηκαν να ζητήσουν άφεση αμαρτιών, να δηλώσουν μετάνοια ή να παραστήσουν τους παράφρονες.

Οι «Μικροί Αδερφοί και Αδερφές» έγιναν με το ζόρι μια κινούμενη διανόηση που εξαπλώθηκε στην Ισπανία , Ιταλία, Βαυαρία και ακόμη πιο πέρα. Ουδέποτε αποτέλεσαν μια μόνο εκκλησία με ένα ενιαίο δόγμα, υπήρξαν ένα άθροισμα ομοφρόνων ομάδων, το ζωηρό μήνυμα των οποίων μεταδίδονταν προφορικά:

«Ο θεός ήταν ελεύθερος και δημιούργησε όλα τα πράγματα κοινά για όλους… η κλοπή είναι νόμιμη. Φάτε σε ένα πανδοχείο και αρνηθείτε να πληρώσετε. Αν ο ιδιοκτήτης ζητήσει λεφτά, να τον χτυπήσετε.. Τα ελεύθερα άτομα πρέπει να κάνουν ό,τι τους ευχαριστεί. Ανήκω στην ελευθερία της φύσης και ικανοποιώ όλα όσα επιθυμεί η φύση μου.. Ο έρωτας είναι η απόλαυση του Παραδείσου- και η απόλαυση του Παραδείσου δεν μπορεί να είναι αμαρτωλή.»

Μολονότι η Μαργαρίτα Πορέτ κάηκε στην πυρά το 1310, το βιβλίο της οι Καθρέφτες των απλών ψυχών κυκλοφόρησε σε ολόκληρη την Ευρώπη για αρκετούς αιώνες.

____________________________________________________________________

πηγή: Αναρχισμός

Ποιός σκότωσε το ηλεκτρικό αυτοκίνητο;

Η ιστορία του

1834 Ο Thomas Davenport ανακάλυψε το ηλεκτρικό αυτοκίνητο χρησιμοποιώντας μη-επαναφορτιζόμενες μπαταρίες
1859 Gaston Plante ανακαλύπτει τις επαναφορτιζόμενες μπαταρίες. οξέος-μολύβδου
1889 Thomas Edison κατασκευάζει ένα ηλεκτρικό όχημα χρησιμοποιώντας μπαταρίες αλκαλικές
1890 William Morrison κατασκευάζει ένα ηλεκτρικό όχημα στο Des Moines που μπορεί να ταξιδεύει για 13 ώρες με μία ταχύτητα 14mph.
1895 Ο πρώτος αγώνας αυτοκινήτων στην Αμερική, νικητή βρήκε το Electrobat II, ένα ηλεκτρικό όχημα
1896 Η εταιρεία του Andrew Riker αρχίζει την κατασκευή των ηλεκτρικών οχημάτων
1987 Το πρώτο όχημα με υδραυλικό τιμόνι εμφανίζεται. Είναι ηλεκτρικό όχημα
1899 Το όχημα του Camille Jenatzy’s «Jamais Contente’ (ποτέ ικανοποιημένος) θέτει το πρώτο ρεκόρ των 66mph(106χλμ/ώρα) σε ένα αεροδυναμικό όχημα που είχε δύο μοτέρ των 12 volt
1900 Το πρώτο ρεκόρ απόστασης μπαίνει από το όχημα της εταιρείας BGS. Οδηγείται για 180 μίλια(289,68χλμ) με μία φόρτιση. Από όλα τα οχήματα που φτιάχνονται αυτή τη χρονιά το 33% ήταν με ατμό, 33% με ηλεκτρισμό, και 33% με βενζίνη.
1903 Το πρώτο πρόστιμο για υψηλή ταχύτητα δίδεται σε οδηγό ηλεκτρικού οχήματος
1903 Ο Krieger κατασκευάζει το πρώτο υβριδικό. Ένα εμπροσθοκίνητο όχημα με ηλεκτρισμό και βενζίνη που είχε υδραυλικό τιμόνι.
1930 Η τεχνολογική πρόοδος των ηλεκτρικών οχημάτων έρχονται σε ξαφνικό τερματισμό. Η εισαγωγή του κινητήρα με βενζίνη της Ford, εσωτερικής καύσης , Model T ουσιαστικά εξάλειψε τις εταιρείες ηλεκτρικών οχημάτων.

Ηλεκτρικό όχημα της δεκαετίας του 1910
Ηλεκτρικό όχημα της δεκαετίας του 1910

Ποιός είναι ύποπτος για την εξόντωσή του;

Η βιομηχανία του πετρελαίου

Γιατί οι εταιρείες πετρελαιοειδών πολέμησαν τόσο σκληρά για να σταματήσει η χρηματοδότηση των δημόσιων σταθμών φόρτισης; Γιατί η Mobil πλήρωσε για ολοσέλιδες διαφημιστικές καταχωρήσεις σε εθνικές εφημερίδες κριτικάροντας τα προσόντα των ηλεκτρικών αυτοκινήτων; Γιατί οι λομπίστες των πετρελαϊκών εταιρειών πίεσαν τους νομοθέτες; Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα μπορεί να μην ήταν μια βραχυπρόθεσμη απειλή, όμως αν συνέχιζαν, τότε σίγουρα θα γίνονταν.

Οι βιομηχανίες πετρελαίου πουλούν σχεδόν 3 δις βενζίνης ανά εβδομάδα στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με την Επιτροπή Περιβαλλοντικής Προστασίας, οι καθημερινοί ταξιδιώτες μόνο ξόδεψαν πάνω από $60 δις σε βενζίνη το 2004. Καθώς η παγκόσμια ζήτηση για μεταφορικά καύσιμα αυξάνουν, η τύχη των εναλλακτικών κρατάει τις τιμές και την κερδοσκοπία να ανεβαίνουν.
Συνδυασμένα κέρδη της Εxxon-Mobil, Chevron-Texaco, Conoco-Philips
2003: $33 δις
2004:$47 δις
2005: $64 δις

Διαφημιστικό φυλλάδιο για το ηλεκτρικό αμάξι
Διαφημιστικό φυλλάδιο για το ηλεκτρικό αμάξι

Η αυτοκινητοβιομηχανία

GM,Ford,Honda,Chrysler,Nissan, Toyota όλοι ανέπτυξαν προγράμματα ηλεκτρικών αυτοκινήτων σε ανταπόκριση της εντολής της πολιτείας της Καλιφόρνια για «μηδέν εκπομπές ρύπων». Ακόμη κι αν ξεκίνησαν τα προγράμμα τους όμως, αυτές υπονόμευσαν την επιτυχία των προγραμμάτων σε κάθε βήμα της διαδικασίας. Γιατί;

Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα είναι απειλή για την κερδοφορία της συμβατικής βενζινοκίνητης αυτοκινητοβιομηχανίας. Η GM δήλωσε πως ξόδεψε πάνω από $1 δις για την αγορά και την ανάπτυξη του EV1. Ένα επιτυχημένο πρόγραμμα ηλεκτρικού αυτοκινήτου όχι μόνο θα «κανιβάλιζε» τις πωλήσεις των συμβατικών οχημάτων, αλλά κοστίζει στην αυτοκινητοβιομηχανία και με άλλους τρόπους: ελλείψη κινητήρα, γλυτώνει τον οδηγό από το κόστος των αναλώσιμων, λιπαντικά, φίλτρα και μπουζί. Το EV1 αναγεννητικό σύστημα φρεναρίσματος, στο οποίο πολλά ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχουν πόση ισχύς χρειάζεται για να σταματήσει το αυτοκίνητο, εξοικονομεί το μηχανικό σύστημα φρεναρίσματος από την φθορά. Τα συστήματα φρένων και επισκευής τους είναι μια βιομηχανία αξίας δις από μόνη της. Η αποδοτικότητα του EV1 ήταν νίκη για τους πελάτες και ήττα για τις αυτοκινητοβιομηχανίες.

Όταν η GM εισήγαγε το EV1, ήταν χρόνια μπροστά από τον αμερικάνικο και γιαπωνέζικο ανταγωνισμό. Στα ερχόμενα έτη θα μπορούσε να κεφαλαιοποιήσει αυτή την πρωτιά με την ανάπτυξη αυτών των οχημάτων και εξελιγμένων υβριδικών. Σε αντίθεση η GM και άλλες εταιρείες αυτοκινήτων θα εστίαζαν στη μάχη με την Πολιτεία της Καλιφόρνιας για να σκοτώσουν τα ηλεκτρικά οχήματα. Οι συνέπειες των αποφάσεων αυτών αντανακλώνται σήμερα.

Η κυβέρνηση

Τον Οκτώβριο του 2002, η διοίκηση του Μπους ενώθηκε με τους αυτοκινητοβιομήχανους και τους πωλητές αυτοκινήτων στην μήνυσή τους εναντίον του Οργανισμού Διαχείρισης Αέριων Πόρων  της Καλιφόρνια για την εντολή περί μηδενικής έκκλησης ρύπων, αμφισβητώντας την και υποστηρίζοντας πως ισοδυναμούσε με προσπάθεια να ρυθμίσει την οικονομία των καυσίμων, που μόνο η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε την εξουσία να κάνει.
Ο ανταγωνισμός της διοίκησης του Μπους στο ηλεκτρικό όχημα είναι πιθανώς αβέβαιος, εμφανίζοντας τις συνδέσεις του με τις βιομηχανίες πετρελαίου και αυτοκινήτων. Για παράδειγμα, ο πρώην αρχηγός του προσωπικού Andrew Card ήταν αντιπρόεδρος της GM και πρόεδρος και CEO του συνδέσμου Αμερικανικών Αυτοκινητοβιομηχανιών κατά την εξέλιξη του νόμου ZEV (μηδέν εκπομπών ρύπανσης) από την Καλιφόρνια.

Η τελευταία φορά που η εξοικονόμηση καυσίμων ήταν ομοσπονδιακή προτεραιότητα ήταν κατά την διοίκηση του Carter ως αποτέλεσμα του εμπάργκο του ΟΠΕΚ. Κάτω από τα πρότυπα της Εταιρικής Μέσης Οικονομίας Καυσίμου , η εξοικονόμηση καυσίμων αυξήθηκε περισσότερο από 50% μεταξύ 1975 εώς 1985. Τότε πίσω στα ’80ς, η τιμή των καυσίμων έπεσε κατακόρυφα. Κάποιοι είδαν αυτή την κίνηση ως εσκεμμένη στρατηγική από τους Σαουδάραβες και τον ΟΠΕΚ ώστε να εξασφαλίσουν την Αμερικανική εξάρτηση από το πετρέλαιο. Με φθηνό πετρέλαιο η διοίκηση του Ρήγκαν ήταν, κατά το βέλτιστο, αδιάφορη για συντήρηση (αξιοσημείωτο ήταν το γεγονός πως ξήλωσε τα ηλιακά πάνελ που εγκατέστησε ο Τζίμυ Κάρτερ στην στέγη του Λευκού Οίκου), η ανάπτυξη στην οικονομία καυσίμου σταμάτησε τελείως. Η οικονομία καυσίμου και οι εναλλακτικές λύσεις για το πετρέλαιο ήταν πολιτικά αδιάφορες έννοιες από τότε.

Ακόμη και κάτω από την διοίκηση του Κλίντον, τα πρότυπα παρέμειναν χωρίς αλλαγές. Ο Κλίντον ρίσκαρε σε ένα πρόγραμμα «Συνεργασίας για τη νέα γενιά των οχημάτων» (PNGV), μία δημόσια-ιδιωτική συνεργασία όπου αναμιγνύονταν αυτοκινητοβιομηχανίες, πανεπιστήμια και η ομποσπονδιακή κυβέρνηση. Η PNGV έδωσε $1,5 δις για την ανάπτυξη, έως το 2004, ενός οικογενειακού μεγέθους οχήματος που μπορούσε να κάνει 80 μίλια(1 μίλι=1,61χλμ) ανά γαλόνι (1 γαλόνι=3,79 λίτρα). Τον Ιανουάριο 2002, με τον Μπους στην εξουσία, το πρόγραμμα του Κλίντον τερματίστηκε και αντικαταστάθηκε από την FreedomCAR (Σύνδεσμος Έρευνας Αυτοκινήτου), ένα ομοσπονδιακό πρόγραμμα που επιδοτεί την ανάπτυξη της τεχνολογίας υδρογόνου.

Η Ιαπωνία εντωμεταξύ, συνέχισε την αλματώδη πρόοδο με την υβρική τεχνολογία οχημάτων και η Τoyota και η Honda πήραν το πρώτο μερίδιο από την αγορά υβριδικών, με την αμερικανική έναρξη του Toyota Prius το 2000 και το Honda Insight το 1999. Οι αμερικανικές εταιρείες ανταποκρίθηκαν στην επιτυχία του Toyota Prius αναπτύσσοντας δικά τους υβριδικά, όμως έμειναν πολύ πίσω. Στην εξοικονόμηση καυσίμου, τα αμερικανικά υβριδικά σημειώνουν μια ισχνή βελτίωση από ότι τα συμβατικά.
Με τον πόλεμο στο Ιράκ η διοίκηση του Μπους σημείωσε μια αλλαγή πολιτικής την 31 Ιανουαρίου, 2006 σε μια ομποσπονδιακή ομιλία του. Ο πρόεδρος Μπους ζήτησε την ανάπτυξη της έρευνας για καλύτερες μπαταρίες για τα υβριδικά και ηλεκτρικά οχήματα και για την ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών για τα οχήματα.
_____________________________________________________________________________________________________________

Διαβάστε περισσότερα:

http://www.sonyclassics.com/whokilledtheelectriccar/electric.html

Ο φασιστικός θεσμός της μαθητικής παρέλασης

«Ζήτω το έθνος! Ζήτω ο στρατός! Ζήτω τα καινούργια μας έπιπλα!» (Τζίμυς Πανούσης)

Μέρα που είναι σήμερα θα παραθέσω ένα ωραίο κειμενάκι από τον Ιό της Κυριακής από το 1995 ακόμη που αν μη τι άλλο ξεκαθαρίζει μερικά πράγματα σχετικά με αυτό τον φασιστικό θεσμό της μαθητικής παρέλασης. Είμαι επίσης κατά της στρατιωτικής παρέλασης αλλά η μαθητική είναι η ύστατη ξεφτίλα.

Η παράδοση των μαθητικών παρελάσεων είναι πολύ παλιά στη χώρα μας. Οι ρίζες της φθάνουν στον προηγούμενο αιώνα. Οι πρώτοι που παρέλαυναν ήταν οι φοιτητές σε στιγμές εθνικής κινητοποίησης. Τα σχολεία εμφανίζονται παραταγμένα στην εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου 1924, ημέρα που συνέπιπτε με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας. Τα επόμενα χρόνια ανφέρονται μόνο πρόσκοποι και μαθητές στρατιωτικών σχολών που πλαισιώνουν τη στρατιωτική παρέλαση. Το 1932 στην Αθήνα τα σχολεία συμμετέχουν μαζί με τους προσκόπους, τη «φρουρά της πόλης» και τις «εθνικιστικές οργανώσεις» σε παρέλαση ενώπιον επισήμων στον Αγνωστο Στρατιώτη.


Ομως για πρώτη φορά η μαθητική παρέλαση παίρνει χαρακτήρα επίσημο και συμπληρωματικό ως προς τη στρατιωτική, από το 1936. Το Μάρτιο της χρονιάς αυτής παρελαύνουν τα σχολεία επικεφαλής της πομπής, μπροστά στον Μεταξά και τον Βασιλιά. «Πρώτον παρήλασαν τα σχολεία, άι οργανώσεις, οι τροχιοδρομικοί, αντιπροσωπεία χωρικών Μακεδόνων με τας εθνικάς των ενδυμασίας, οι παλαιοί πολεμισταί», διαβάζουμε στο ‘Εθνος’ της 25.3.36. Ακολούθησε το στράτευμα. Ηταν μια πρώτη δοκιμή για τον επίδοξο δικτάτορα. Λίγους μήνες αργότερα, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου θα ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της στρατιωτικής συνείδησης της νεολαίας και θα χρησιμοποιήσει γιορτές και παρελάσεις ως όργανα για την επίτευξη των σκοπών της. Το φασιστικό μοντέλο που θαύμαζε ο δικτάτορας πρόβλεπε κάθετη στρατιωτική οργάνωση της νεολαίας και έδινε ιδιαίτερο βάρος στις «γυμναστικές επιδείξεις», στις «παρατάξεις», στις «παρελάσεις» και στις «λαμπαδηφορίες». Η ελληνική μίμηση δεν έφτασε βέβαια την εφιαλτική επιβλητικότητα των γιορτών που οργάνωνε ο Μουσολίνι ή ο Χίτλερ , αλλά ακολουθούσε πιστά τη συνταγή τους. Στο διάστημα αυτό, η προσοχή δόθηκε κυρίως στην οργάνωση της ΕΟΝ, και δια μέσου αυτής επιβάλλονταν στα σχολεία οι επιδιωκόμενοι καταναγκασμοί.
Ο ίδιος ο Μεταξάς σημειώνει στο Ημερολόγιό του στις 25 Μαρτίου 1938: «Τι όνειρο ήταν χθες και σήμερα! -Χθες στο πεδίον του Αρεως με την Εθνική Νεολαία. Το έργον μου! Εργον που ενίκησε μέσα σε τόσες αντιδράσεις! Σχεδόν 18 χιλιάδες παιδιά από Αθήνας και Πειραιά, περίχωρα και από πολλές επαρχίες. Φάλαγξ «Ι.Μεταξά» Πατρών! (…) -Σήμερα. Τελετή. Ενθουσιασμός. Αποθέωσις. Παρέλασις στρατού θαυμασία. Απόγευμα παρέλασις Σχολείων Προσκόπων κτλ. και Εθνικής Νεολαίας με τα Τάγματα εις την ουράν. Αι φάλαγγες της ΕΟΝ ατέλειωτοι! Ολοι ντυμένοι! Περίπου 12-14 χιλιάδες! Εντύπωσις εις τον κόσμον καταπληκτική!»

Σε μια από τις δεκάδες παρελάσεις μαθητών-φαλαγγιτών που οργάνωσε η 4η Αυγούστου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ο Μεταξάς απευθύνθηκε προς τον Γεώργιο Γλίξμπουργκ: «-Ιδού, Μεγαλειότατε, ο στρατός σας, εις τον οποίον και μόνον πρέπει να στηρίζεσθε.» Ο Βασιλιάς θυμόταν το μάθημά του. Και στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1941 συνεχάρη με ημερήσια διαταγή του την ΕΟΝ, η οποία «με πλήρη συνείδησιν της μεγάλης ημέρας, παρήλασεν ενώπιόν μου εις αρτίους σχηματισμούς και παρετάχθη κατά την δοξολογίαν με υπερηφάνειαν και κατανόησιν (…) Δια της τοιαύτης εμφανίσεώς της, ελάμπρυνε την ημέραν της Εθνικής μας Εορτής, αναπληρώσασα τον Στρατόν μας, όστις γενναίως μάχεται δια την τιμήν και Ελευθερίαν της Πατρίδος.»
Από τότε η σχολική παρέλαση συνδέθηκε απόλυτα με τη στρατιωτική, και η απουσία των μαθητών θεωρήθηκε αξιόποινη πράξη, ισοδύναμη με την παράβαση στρατιωτικού καθήκοντος. Η εμφυλιοπολεμική περίοδος δεν βελτίωσε φυσικά τις συνθήκες. Η δικτατορία δε χρειάστηκε να κάνει τίποτα περισσότερο απ’ το να κοντύνει λίγο τα μαλλιά των αγοριών και να μακρύνει τις φούστες των κοριτσιών. Ηδη στην πρώτη παρέλαση της επταετίας, ο τότε «αντιπρόεδρος» Σπαντιδάκης δήλωνε πολύ ευχαριστημένος: «Είμαι άπολύτως ικανοποιημένος από την εν γένει εμφάνισιν των παρελασάντων τμημάτων (sic) της μαθητιώσης νεολαίας Θεσσαλονίκης. Κατεδείχθη, ότι οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί, ενστενισθέντες τας αρχάς της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου, δίδουν ιδιαιτέραν προσοχήν εις την εκπαίδευσιν και μόρφωσιν της μαθητιώσης νεολαίας, της οποία το φρόνημα και το ήθος είναι λίαν υψηλά σήμερα.»


Και οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης δεν διανοήθηκαν να αμφισβητήσουν την αναγκαιότητα των υποχρεωτικών μαθητικών παρελάσεων. Φρόντισαν μόνο να απαλύνουν τις ακρότητες του στρατιωτικού καθεστώτος και να προσαρμόσουν τον καταναγκασμό στα «δημοκρατικά ήθη». Αλλωστε και η Αριστερά που είχε απήχηση εκείνη την εποχή δεν ζήτησε ποτέ να καταργηθούν οι μαθητικές παρελάσεις. Απαίτησε μόνο να συμπεριληφθούν στους παρελαύνοντες και τα σωματεία των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης.

__________________________________________________________________________

πηγή: http://www.iospress.gr/ios1995/ios19951029a.htm

«Κάθε γενιά αναμφίβολα, πιστεύει ότι θα αλλάξει τον κόσμο»- Αλμπέρ Καμύ

«Από τη στιγμή που όλοι θα πεθάνουμε, είναι προφανές πως το πού και το πότε δεν έχει σημασία»
«Μου έχει μείνει λίγος χρόνος και δεν ήθελα να τον σπαταλήσω στο Θεό..» (Ο ξένος, 1942)

«Το φθινόπωρο είναι μια δεύτερη άνοιξη όταν κάθε φύλλο είναι ένα λουλούδι..»

Ο Αλμπέρ Καμύ, γαλλοαλγερινός μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, δοκιμιογράφος και δημοσιογράφος τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ το 1957.

Γεννήθηκε στις 07-11-1913 στο Μοντοβί της Αλγερίας και πέθανε στις 04-01-1960 στη Σανς της Γαλλίας στις 04-01-1960. Έζησε στην Αλγερία και στη Γαλλία. Ο Αλμπέρ κάνει τις σπουδές του έχοντας την υποστήριξη των καθηγητών του (μεταξύ των οποίων βρίσκουμε και τον Ζαν Γκρενιέ, που θα παρουσιάσει στο μαθητή του το έργο του Νίτσε). Ξεκινάει να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα φιλοξενούνται στο περιοδικό Sud το 1932. Μετά από το απολυτήριο λυκείου (bac), παίρνει πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία (lettres), της φιλοσοφικής σχολής, αλλά η φυματίωση τον εμποδίζει να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation).

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αλγερίας (1935). Ήταν ενταγμένος στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα όπως και στο Κόμμα των Πολιτών της Αλγερίας.

Ιδρυτής του Theatre du Travail (1935) για το οποίο δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής, ηθοποιός και θεωρητικός, χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του (Ο Ξένος και Η Πανούκλα) όσο και στα θεατρικά του έργα (Καλιγούλας, Οι Δίκαιοι) αλλά και στα φιλοσοφικά του δοκίμια (Ο Μύθος του Σισσύφου, Ο Επαναστατημένος άνθρωπος).

«Μην περπατάς μπροστά μου, μπορεί να μην σε ακολουθήσω.. Μην περπατάς πίσω μου μπορεί να μην σε οδηγήσω.. Απλώς περπάτα δίπλα μου και γίνε φίλος μου«

Στο περιθώριο των κυριάρχων φιλοσοφικών ρευμάτων ο Καμύ επέμεινε στον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Αρνούμενος να εκφράσει ομολογία πίστεως στο Θεό, στην ιστορία ή στη λογική, ήρθε σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό, το Μαρξισμό και τον Υπαρξισμό. Δε σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφονται την ανθρώπινη φύση.

Οσοι ερευνούν τη ζωή του, κάποια στιγμή συμφωνούν σ’ ένα χαρακτηριστικό: στην πυρετώδη επιθυμία του για ζωή. Xωρίς να αποσιωπούν στη συνέχεια και την εντιμότητά του, που διακρίνεται στις θέσεις που υιοθέτησε σε διάφορα ζητήματα, με εξέχουσα περίπτωση τη στάση του ως κομμουνιστή: «Hταν από τους λίγους που καταδίκασαν τα σταλινικά εργατικά στρατοπέδα όταν αποκαλύφθηκαν». Σε αντίθεση με τον επίσης κομμουνιστή Σαρτρ, που όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα του «Γκάρντιαν» «η… ευέλικτη στάση του ευνόησε πολλαπλά τη θέση του ως διανοούμενου και όχι μόνο».

Στα βάθη του χειμώνα, απέκτησα επίγνωση πως εντός μου υπάρχει ένα ακατανίκητο καλοκαίρι..

Έγραψε μάλιστα στην Ελένη Καζαντζάκη: «…Και ακόμα δεν ξεχνώ ποτέ πως τη μέρα που λυπόμουν να δεχθώ μια διάκριση, που ο Καζαντζάκης άξιζε εκατό φορές περισσότερο, επήρα από εκείνον το πιο γενναιόδωρο από όλα τηλεγράφημα…»

Αναδημοσιεύω ένα κομμάτι από το λόγο του κατά την τελετή απονομής του βραβείου που είχε ως θέμα την αποστολή του διανοούμενου, θέμα που πάντα είναι επίκαιρο (περισσότερο ίσως στις μέρες μας ):

«Ο ρόλος του συγγραφέα δεν διαχωρίζεται από τα δύσκολα καθήκοντα. Εξ ορισμού δεν μπορεί σήμερα να τεθεί στην υπηρεσία εκείνων που δημιουργούν την ιστορία, αλλά μόνο στην υπηρεσία εκείνων που την υφίστανται. Διαφορετικά, βρίσκεται μόνος και χωρίς την τέχνη του. Ούτε όλοι οι στρατοί των τυραννικών καθεστώτων δεν μπορούν να τον βγάλουν από τη μοναξιά του, ακόμη κι αν, και κυρίως αν, συμφωνήσει να τους ακολουθήσει. Ομως η σιωπή ενός αγνώστου φυλακισμένου, αφημένου στις ταπεινώσεις, στην άλλη άκρη του κόσμου, αρκεί για να επαναφέρει τον συγγραφέα από την εξορία, κάθε φορά τουλάχιστον που καταφέρνει, μέσα από τα προνόμια της ελευθερίας του, να μη λησμονεί αυτή τη σιωπή και να τη συγκρατεί μέσα από την τέχνη του.

Κανείς από εμάς δεν είναι αρκετά σημαντικός για κάτι τέτοιο. Αλλά σε κάθε περίσταση της ζωής του, σκοτεινής ή πρόσκαιρα λαμπερής, δεμένος χειροπόδαρα από την τυραννία ή ελεύθερος για κάποιο χρόνο να εκφραστεί, ο συγγραφέας μπορεί να ξαναβρεί την αίσθηση μιας ζωντανής κοινότητας η οποία θα τον δικαιώσει, με μόνη προϋπόθεση να αποδεχτεί , όσο μπορεί, τα δύο φορτία που διαμορφώνουν το μεγαλείο του επαγγέλματός του : την υπηρεσία της αλήθειας και της ελευθερίας. Αφού η φιλοδοξία του είναι να συνενώσει τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ανθρώπων, δεν μπορεί να βολευτεί με το ψεύδος και την υποταγή, τα οποία, όπου βασιλεύουν, αυξάνουν τη μοναξιά. Οποιες κι αν είναι οι προσωπικές μας αδυναμίες, η ευγένεια του επαγγέλματός μας, θα ριζώνει πάντα σε δύο σκοπούς δύσκολους να υπηρετήσεις: την άρνηση να ψεύδεσαι για όσα γνωρίζεις και την αντίσταση στον καταναγκασμό. (…)

le droit daimer sans mesure
"Je comprends ici ce qu'on appelle gloire : le droit d'aimer sans mesure" "Κατανοώ αυτό που αποκαλείται "δόξα": είναι το δικαίωμα στην αγάπη χωρίς μέτρο" - Στήλη προς τιμήν του Καμύ στο Τιπάζα της Αλγερίας

Κάθε γενιά, αναμφίβολα, πιστεύει ότι θα αλλάξει τον κόσμο. Η δική μου γνωρίζει όμως ότι δεν πρόκειται να το κάνει. Ωστόσο, ο ρόλος της είναι ίσως μεγαλύτερος. Πρέπει να εμποδίσει τον κόσμο να φθαρεί. Κληρονόμος μιας διεφθαρμένης ιστορίας όπου εμπλέκονται αποτυχημένες επαναστάσεις, τεχνικές που ξεστράτισαν, πεθαμένοι θεοί και παρωχημένες ιδεολογίες, όπου μέτρια καθεστώτα μπορούν σήμερα να καταστρέψουν τα πάντα, χωρίς να γνωρίζουν πώς να πείσουν, όπου το πνεύμα ταπεινώθηκε μέχρι που έγινε η υπηρέτρια του μίσους και του καταναγκασμού, αυτή η γενιά όφειλε, στην ίδια και γύρω της, να επανορθώσει, ξεκινώντας από τις δικές της αρνήσεις , κάτι από αυτό που κάνει να ζεις και να πεθαίνεις αξιοπρεπώς».

Να σημειώσω τέλος πως ο Βασίλης Ραφαηλίδης θεωρούσε τον Καμύ ως δάσκαλό του (το αναφέρει στο βιβλίο του «Λαοί της Ευρώπης»).

_______________________________________________________________________________________________________

Πηγές:

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=91132208

http://www.hri.org/E/1997/97-10-23.dir/keimena/art/art1.htm

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%81_%CE%9A%CE%B1%CE%BC%CF%8D

http://portal.activeradio.gr/forum/index.php?topic=727.0

Ο θαλασσοπόρος Ιωάννης Φωκάς και τα ταξίδια του στην Αμερική

Στα 1592 ο τολμηρός θαλασσοπόρος Ιωάννης Φωκάς αναζήτησε για λογαριασμό του Ισπανικού Στέμματος πρόσβαση από τις νότιες θάλασσες στην Ευρώπη μέσω ενός βορειοδυτικού περάσματος, όπως το οραματίστηκε πρώτος ο Σερ Φράνσις Ντρέικ και προσδοκούσαν οι σύγχρονοί του. Η ρότα του τον οδήγησε στις ακτές της Βόρειας Αμερικής όπου ανακάλυψε το στενό εκείνο που είναι γνωστό σήμερα ως «Στενό του Ιωάννη Φωκά». Γεννημένος στην Κεφαλονιά, ο καπετάν-Φωκάς έζησε μια ζωή στη θάλασσα κι έγινε γνωστός για τα παράτολμα ταξίδια του στον Ειρηνικό ωκεανό. Ας ξεκινήσουμε όμως την ιστορία του από την αρχή..

Οι ακτές του στενού «Juan De Fuca»

Μετά την Aλωση του 1453, μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Πόλης αναζήτησε καταφύγιο σε περιοχές μακριά από την οθωμανική λαίλαπα. Μια από τις οικογένειες που κατέφυγαν σε περιοχές της σημερινής Ελλάδας είναι και οι πρόγονοι του Ιωάννη Φωκά. Γεννημένος το 1536 στο χωριό Βαλεριάνος του Ελειού στην Κεφαλονιά, ήταν γνωστός και ως Απόστολος Βαλεριάνος ή Φωκάς Βαλεριανάτος, προφανώς για να τον ξεχωρίζουν από άλλα μέλη της οικογένειας που ζούσαν στο Αργοστόλι. Εκείνη την περίοδο, η επέκταση της κυριαρχίας της Ισπανίας στις ακτές της Ιταλίας και οι εμπορικές σχέσεις με τα Ιόνια νησιά, έδωσαν την ευκαιρία σε πολλούς ντόπιους ναυτικούς να απασχοληθούν σε ισπανικά πλοία ως πληρώματα και αξιωματικοί.

Ο Ιωάννης Φωκάς όμως δεν αρκέστηκε σε αυτό και ταξίδεψε στην Ισπανία από όπου αναχωρούσαν πλοία για τις υπερπόντιες κτήσεις. Οι αξιοθαύμαστες επιδόσεις του στη ναυσιπλοΐα προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του βασιλιά της Ισπανίας ο οποίος τον διόρισε πλοηγό στο στόλο των Δυτικών Ινδιών για πάνω από σαράντα χρόνια. Στα τέλη του 16ου αιώνα είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη λόγω των τολμηρών ταξιδιών του στον Ειρηνικό ωκεανό. Η εξερεύνηση του κόσμου για τον Ιωάννη Φωκά ξεκίνησε από εδώ.. Στα 1592, ο αντιβασιλέας της Νέας Ισπανίας (το σημερινό Μεξικό), Luis de Velaseo, του ανέθεσε την ανακάλυψη των στενών του Έινιαν (Straits of Anian) από όπου υπήρχε ο φόβος ότι οι Aγγλοι θα περνούσαν στον Ειρηνικό ωκεανό. Του ζητήθηκε επίσης η ανακάλυψη ενός βορειοδυτικού περάσματος που επέτρεπε την πρόσβαση από τις νότιες θάλασσες στην Ευρώπη μέσω του Βόρειου Ατλαντικού, όπως το είχε οραματιστεί ο σερ Φράνσις Ντρέικ.

Τα πληρώματα των δύο πλοίων της αποστολής αρμένισαν κατά μήκος της Δυτικής ακτής της Βόρειας Αμερικής (Μεξικό, Καλιφόρνια), μέχρι γεωγραφικό πλάτος 47 μοιρών και εισήλθαν στα στενά που χωρίζουν το νησί του Βανκούβερ στον Καναδά από την Αμερικανική Ήπειρο. Στις ακτές οι ναύτες παρατήρησαν γη πλούσια σε καρπούς και μεταλεύματα και ιθαγενείς ενδεδυμένους με δέρματα ζώων. Συνέχισαν μέχρι την έξοδό τους από τα στενά στον Ειρηνικό και κατόπιν κατέπλευσαν νότια. Κατά την επιστροφή του στο Ακαπούλκο ο θαλασσοπόρος Φωκάς έγινε δεκτός με τιμές αλλά η ανταμοιβή που του είχε υποσχεθεί ο αντιβασιλέας δεν του καταβλήθηκε ποτέ. Μετά από υπομονή δύο ετών ταξίδεψε στην Ισπανία για να την διεκδικήσει, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αποφάσισε έτσι να επιστρέψει στην πατρίδα του για να αποσυρθεί.

Περνώντας από τη Βενετία το 1596, συναντήθηκε με τον Aγγλο αξιωματούχο John Douglass, στον οποίο αφηγήθηκε την ιστορία και αυτός απευθύνθηκε στον πρόξενο στο Aleppo της Ιταλίας, Michael Locke, που του πρότεινε να αναζητήσει το Βορειοδυτικό πέρασμα προς τον Ειρηνικό για λογαριασμό του Αγγλικού στέμματος. Πριν δεχθεί, ο Φωκάς ζήτησε αποζημίωση για ένα φορτίο που του είχε αποσπάσει ένας άλλος Aγγλος, ο Candish, σε ένα από τα ταξίδια του στις Φιλιππίνες και την Κίνα το Νοέμβριο του 1587. Μέχρι το 1602 ο Locke δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τα χρήματα από την Αγγλία παρόλο το ενδιαφέρον που έδειξαν εκεί για τον έμπειρο πλοηγό. Στο διάστημα αυτό ο Ιωάννης Φωκάς επέστρεψε στην ιδιαίτερή του πατρίδα όπου αναζήτησε την ηρεμία και τη ξεκούραση μέχρι περίπου τα 70 του χρόνια, μακριά από περιπέτειες και τρικυμίες. Ο Locke δημοσίευσε το ημερολόγιο του καπετάν Φωκά, «Relación del viaje de Juan de Fuca y descubrimiento del estrecho de Anian», στα 1604 στο Λονδίνο.

Η Ισπανική καραβέλα "Santa Maria"

Το όνομά του δόθηκε στο σύμπλεγμα των στενών μεταξύ Βανκούβερ και Αμερικής από τη Ρωσική Αυτοκρατορική Ακαδημία Επιστημών στα 1725, γνωστό σήμερα παγκοσμίως ως «Juan de Fuca Strait». Η γεωγραφική θέση των στενών Η πρόσμειξη ρομαντικών και απίστευτων στοιχείων στην προφορική διάδοση της αφήγησης της ανακάλυψης έχει πυροδοτήσει μια από τις μεγαλύτερες συζητήσεις σχετικά με τις θαλάσσιες εξερευνήσεις. Βασισμένοι στην παντελή έλειψη αναφοράς στα Ισπανικά αρχεία για μια τέτοια αποστολή, κάποιοι δεν δέχονται ότι ο Ιωάννης Φωκάς κατόρθωσε αυτό που του καταλογίζει ο Locke και επιμένουν ότι ήταν φανταστικό πρόσωπο.

Ωστόσο έρευνα ενός Αμερικανού πρόξενου στα αρχεία των Ιονίων απέδειξε την ύπαρξή του. Ο ίδιος ο Cook δεν παραδέχθηκε την ύπαρξη του στενού, το οποίο αναγνώρισε μόλις το αντίκρισε, στα 1787, ο Charles Barkley. Αυτός στηρίχθηκε στην ακρίβεια της θέσης του στενού που αναφέρεται στο κείμενο του Locke, μεταξύ 47ου και 48ου παράλληλου. Έτσι μια παλαιότερη μαρτυρία του Juan Peréz το 1774, σχετικά με την ύπαρξη του στενού, έγινε αποδεκτή. Πλήθος άλλων λεπτομερειών στην περιγραφή της μορφολογίας της ακτής έχουν αποδειχθεί ακριβείς και το γεγονός ότι ο ίδιος ο Locke ήταν ένας αξιοσέβαστος Βρετανός πρόξενος δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης για το κατόρθωμα του Ιωάννη Φωκά.

_____________________________________________________________________________________________________________

Πηγές:

http://www.biographi.ca/009004-119.01-e.php?&id_nbr=232&interval=25&&PHPSESSID=k5ot6rfrh1d7ccilk42kddgbk4

http://www.kefalonitis.com/index.php?categoryid=24&p2_articleid=64

http://www.famousamericans.net/apostolosvalerianos/