Ημέρα: 23 Σεπτεμβρίου 2008

Ξένιος Ζευς: Ο ορισμός της φιλοξενίας στην Αρχαία Ελλάδα

Στην Αρχαία Ελλάδα η φιλοξενία εθεωρείτο πράξη αρετής. Τους ξένους προστάτευαν ο Ξένιος Δίας και η Αθηνά η Ξενία, όπως και οι Διόσκουροι Κάστωρ και Πολυδεύκης. Υπήρχε θεία απαίτηση για την περιποίηση των ξένων και εθεωρείτο αμάρτημα η κακή αντιμετώπισή τους. Η φιλοξενία ακολουθούσε μία ιεροτελεστία και παρέχονταν σε κάθε ξένο, ο οποίος ανεξάρτητα από την τάξη που ανήκε, μπορούσε να μείνει σε ειδικό δωμάτιο στον «ξενώνα».

Η φιλοξενία είχε σημαντική κοινωνική δύναμη, διότι μπορούσε να συνδέσει άτομα οποιασδήποτε τάξης, ακόμη και απλούς πολίτες με βασιλιάδες. Στα χρόνια του Ομήρου, σε όποιο σπίτι και αν πήγαινε ένας ξένος, θα έβρισκε φιλοξενία. Κάτι τέτοιο αφορούσε όλες τις Πόλεις Κράτη της Ελλάδας, αν και οι Θεσσαλοί και οι Αθηναίοι φημίζονταν ειδικά για τα φιλόξενά τους αισθήματα. Ο ξένος βέβαια της εποχής του Ομήρου δεν ήταν τουρίστας, αλλά αγγελιοφόρος, εξόριστος, ταξιδιώτης, κλπ.

Η αποδοχή ενός ξένου για φιλοξενία λεγόταν «εστιάν» ή «ξενίζειν» ή «ξενοδοχείν». Ο ξένος με την άφιξή του έκανε ευχές στην οικογένεια που τον φιλοξενούσε και στην αναχώρηση δεχόταν δώρα. Όταν εμφανιζόταν ένας ξένος, ο κύριος του σπιτιού ή στην περίπτωση σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες «ξενοδόχος» ή «στεγανόμος», ή «εστιοπάμμων» ή «ναύκληρος», τον προσκαλούσε στο σπίτι του και παρέθετε γεύμα προς τιμή του.

άγαλμα του Δία, πίνακας του Salvador Dalli
άγαλμα του Δία, πίνακας του Salvador Dali

Η πρόσκληση σε γεύμα λεγόταν «επί ξενία καλείν». Ο ξένος μετά από το καθιερωμένο λουτρό, φορούσε τα πολυτελή ενδύματα που του προσέφερε ο οικοδεσπότης και στη συνέχεια καθόταν τιμητικά σε θρόνο. Το γεύμα συνήθως διαρκούσε πολύ, ενώ στη συζήτηση συμμετείχε και η οικοδέσποινα. Ο ξένος μετά από τα γεύματα έλεγε κάποια ιστορία ή κάποιο ανέκδοτο. Στην περίπτωση που κάποια ημέρα της φιλοξενίας δεν έτρωγε μαζί με τον ξενοδόχο του, τότε αυτός του έστελνε τρόφιμα στον ξένο του.

Στους πρώτους ιστορικούς χρόνους βελτιώθηκαν οι συγκοινωνίες με αποτέλεσμα την ανάπτυξη του εμπορίου. Οι πολιτείες και οι κοινωνίες ήκμαζαν, όπως επίσης οι επιστήμες και οι τέχνες. Τα ταξίδια τότε έγιναν συχνά και πήραν μαζικό χαρακτήρα σε περιόδους αγώνων και εορτών[6]. Οι ελληνικές πόλεις, σε περιπτώσεις εορτών, αθλητικών εκδηλώσεων και πανηγυρισμών, εκτός από το πλήθος των επισκεπτών, δέχονταν και αντιπροσωπείες από άλλες πόλεις. Τότε με τη μεσολάβηση της πολιτείας, η φιλοξενία ανατέθηκε σε ορισμένους πολίτες οι οποίοι αντιπροσώπευαν την πόλη, οπότε δημιουργήθηκε ο θεσμός της δημόσιας φιλοξενίας. Η δημόσια φιλοξενία συνήθως δημιουργούσε ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα στις πόλεις, με αποτέλεσμα να συνάπτονται συνθήκες αμοιβαίας φιλοξενίας.

Την προστασία των ξένων σε κάθε πόλη επέβλεπαν οι «πρόξενοι», δηλαδή οι επίσημοι αντιπρόσωποι των άλλων πόλεων, μετά από ειδική συνθήκη που υπογράφονταν για αυτό. Έτσι δημιουργήθηκε ο θεσμός της «προξενίας». Ο θεσμός της προξενίας ισχυροποιήθηκε από την καθιέρωση των νομισμάτων σαν ανταλλακτικό ενδιάμεσο και από την διάδοση της γραφής και οδήγησε σε συνθήκες φιλίας πολλές ελληνικές πόλεις, αλλά και ελληνικές με ξένες πόλεις επίσης. Η συνθήκη προξενίας, συντάσσονταν και χαράσσονταν σε μαρμάρινες στήλες, ενώ ορισμένες φορές οι εκπρόσωποι αντάλλασσαν σύμβολα αμοιβαίας αναγνώρισης, όπως συνηθίζονταν στην περίπτωση της ιδιωτικής ξενίας. Την εποχή αυτή, η λέξη «ξενία», πολλές φορές χρησιμοποιήθηκε για να εκφράσει την έννοια της φιλίας. Σταδιακά δε ο θεσμός της προξενίας έβαλε τις βάσεις για να διαμορφωθεί και να λειτουργήσει ένας τύπος διεθνούς δικαίου μεταξύ των πόλεων -κρατών.

Κάθε καλεσμένος μπορούσε να φέρει όποιον ήθελε σε γεύμα. Αυτή n συνήθεια γέννησε μάλιστα μια ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων, στην οποία έδωσαν το περιφρονητικό παρατσούκλι «παράσιτα». Ο Πλούταρχος έγραψε ένα ολόκληρο κεφάλαιο αφιερωμένο στο πρόβλημα: ως ποιο Βαθμό μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς αυτό το δικαίωμα χωρίς να ξεπεράσει τα όρια της καλής συμπεριφοράς.
Στο «Συμπόσιο» ο Πλάτωνας διηγείται ότι ο Αριστόδημος συνάντησε τον Σωκράτη με επίσημο ένδυμα και μαθαίνοντας ότι πηγαίνει στο τραπέζι του Αγάθωνα, αποφάσισε να τον συνοδεύσει αν και δεν ήταν καλεσμένος. Στο δρόμο ο Σωκράτης, απασχολημένος καθώς ήταν με ένα φιλοσοφικό πρόβλημα, Βράδυνε το βήμα του. Ο Αριστόδημος δεν παρατήρησε ότι ο φιλόσοφος έμεινε πίσω και μπήκε μόνος στο σπίτι του Αγάθωνα. Παρ’ όλα αυτά δεν βρέθηκε σε δυσάρεστη θέση: οι θύρες ήταν διάπλατα ανοιχτές, και ένας δούλος τον οδήγησε αμέσως στην τραπεζαρία, όπου ο Αγάθωνας τον υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά, λέγοντάς του ότι ήθελε να τον καλέσει προσωπικά, μα δεν μπόρεσε να τον βρει.


Μόλις οι προσκαλεσμένοι έμπαιναν στο σπίτι, οι δούλοι τούς έβγαζαν τα υποδήματα. Θεωρούνταν αταίριαστο να κυκλοφορεί κανείς μέσα στο σπίτι με τα πέδιλα με τα οποία βάδιζε στο δρόμο. Πριν καθίσουν οι καλεσμένοι στο τραπέζι, τους έπλεναν και τους αρωμάτιζαν τα πόδια.

Μα ούτε κι ύστερα απ’ αυτή τη διαδικασία ήταν ωραίο να ρίχνεται κανείς στο φαγητό. Προηγούμενα οι καλεσμένοι περιφέρονταν στα δωμάτια, θαύμαζαν τα έπιπλα και τα αντικείμενα διακόσμησης και επαινούσαν την καλαισθησία του νοικοκύρη. Οι Έλληνες έδιναν μεγάλη σημασία στους καλούς τρόπους. Αυτό ζητούσε n εθιμοτυπία. Η συνήθεια να τρωει κανείς ξαπλωμένος, αν και άγνωστη στην ομηρική εποχή, ήταν παρ’ όλα αυτά πολύ παλιά, όπως αποδεικνύεται από τα ζωγραφισμένα αγγεία του 7ου αιώνα.

Σε κάθε κρεβάτι κάθονταν δυο άνθρωποι. Ξαπλώνονταν ακουμπώντας με τον αριστερό αγκώνα σε μαξιλάρι, έτσι που το στήθος τους ήταν μισοσηκωμένο. Αφού καθόταν όλος ο κόσμος, οι υπηρέτες έχυναν νερό στους καλεσμένους τους για να πλύνουν τα χέρια τους. έπειτα έφερναν κάτι τραπεζάκια χαμηλά, πάνω στα οποία ήταν έγκαιρα τακτοποιημένα τα φαγητά. ‘Έφερναν τόσα τραπεζάκια όσα κρεβάτια ήταν στην αίθουσα, δηλαδή σε κάθε τραπεζάκι έτρωγαν δύο άνθρωποι. Οι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν πιρούνια και μαχαίρια. Κουτάλια είχαν, αλλά προτιμούσαν να τα αντικαθιστούν με μια κόρα ψωμί. Το φαγητό το έπιαναν με τα χέρια. Τις μερίδες τις σέρβιραν ψιλοκομμένες για να πιάνονται εύκολα.

Διαβάστε επίσης:

http://oasigr.5.forumer.com/a/_post275.html

http://www.dratte.gr/ARTHRA/2006hotelstory.htm

Advertisements

Η μόνη λύση για τα δίποδα ζώα που έχουν σκύλους στην Θεσσαλονίκη

Το παράδειγμα της ισραηλινής πόλης Πέτα Τίκβα ακολουθεί η βόρεια πόλη Βερτσέλι της Ιταλίας ως προς τις ακαθαρσίες των σκύλων.

Το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, αποφάσισε να βάλει τέλος στη «βρώμικη» συνήθεια των κατοίκων της να μη μαζεύουν τα περιττώματα των κατοικίδιών τους, στη διάρκεια της καθιερωμένης βόλτας.

Έτσι, όπως καθιέρωσε και η Πέτα Τίκβα, αποφάσισε να δημιουργήσει μια τράπεζα με το DNA όλων των σκυλιών της περιοχής, το οποίο θα λαμβάνεται από τα περιττώματα των τετράποδων ζώων. Με τον τρόπο αυτό, οι αρχές θα οδηγούνται άμεσα στους ιδιοκτήτες που «φροντίζουν» να μην κρατούν την πόλη καθαρή. Μάλιστα, οι παραβάτες θα καλούνται να πληρώνουν «τσουχτερά» πρόστιμα.

Οι εξετάσεις DNA θα κοστίζουν γύρω στα 13 ευρώ, ποσό που θα καλύπτεται και με το παραπάνω από τα πρόστιμα, όπως λέει η εφημερίδα La Stampa.

Μήπως πρέπει να γίνει και στη Θεσσαλονίκη αυτό; Γιατί τα δίποδα ζώα δεν λένε να βάλουν μυαλό διαφορετικά..

Ο αρχαιότερος νομικός κώδικας στην ιστορία

Ο Χαμουραμπί ή Χαμμουραμπί (1792-1750 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας. Ήταν ο μεγάλος γιος του Σιν Μουβαλίτ, τον οποίο και διαδέχθηκε. Ήταν μεγάλος μεταρρυθμιστής, νομοθέτης και κατακτητής. Κατά την βασιλεία του, η Βαβυλώνα ήταν το κύριο θρησκευτικό κέντρο της Μεσοποταμίας. Το όνομά του αναφέρεται και ως Χαμουραπί. Με την άνοδό του στο θρόνο, ο Χαμουραμπί έλεγχε μόνο ένα μικρό τμήμα της Βαβυλώνας, τη Σιπάρ και την περιοχή γύρω της. Ανάλωσε τα περισσότερα από τα 29 πρώτα έτη της βασιλείας του για να επιβάλει εσωτερική σταθερότητα και ευημερία. Το 1787 π.Χ.Ασσυρία, το Ελάμ και τους ορεινούς λαούς. εισέβαλε στο Νότο, και κατέλαβε την Ισίν, αν και απέτυχε να πάρει την Ουρούκ.

Στα μέσα τής δεκαετίας τού 1770 π.Χ., μαζί με τα στρατεύματα της Μάρι και τού Ελάμ, λεηλάτησε την Εσνούνα. Το 1764 συνέτριψε ένα στράτευμα εισβολέων, που αποτελείτο από Ελαμίτες, Ασσύριους, Γκούτιους και Εσνούνιους. Το επόμενο έτος επιτέθηκε στη Λάρσα, ενθαρρυνόμενος από έναν χρησμό. Κατέλαβε τη Λάρσα, και σάρωσε όλη τη Σουμερία. Νίκησε άλλον έναν συνασπισμό που αποτελείτο από το Ελάμ, την Εσνούνα, την Ασσυρία και τους Γκούτιους, κατέλαβε την Εσνούνα, και έφθασε στα Ασσυριακά σύνορα. Το 1761 π.Χ. χάλασε τη συμμαχία του με τον Ζιμρί-Λιμ τής Μάρι, και τον έκανε υποτελή. Δύο χρόνια αργότερα η Μάρι επαναστάτησε, και ο Χαμουραμπί επέστρεψε και κατέστρεψε εντελώς την πόλη. Μεταξύ τών ετών περίπου 1760 – 1755 π.Χ., πολέμησε ενάντια στην Ασσυρία και την έκανε υποτελή.
Η πόλις-κράτος Γιαμχάντ και οι σύμμαχοί του απώθησαν κάθε προσπάθεια της Βαβυλώνας να μπει στη Συρία. Ο Χαμουραμπί πήρε τον τίτλο «βασιλιάς Σουμέρ και Ακκάδ, βασιλιάς τών τεσσάρων τετάρτων του κόσμου». Η αυτοκρατορία του Χαμμουραμπί απλωνόταν από τον Περσικό Κόλπο έως Βόρεια από τη Νινευή και από τα όρη του Ελάμ μέχρι τα υψώματα της Συρίας. Στη διάρκεια της βασιλείας του, συντάχθηκε ο πρώτος νομοθετικός κώδικας της ιστορίας, που έμεινε γνωστός σαν Κώδικας του Χαμουραμπί.

Η στήλη με τον κώδικα του Χαμουραμπί
Η στήλη με τον κώδικα του Χαμουραμπί

«Είμαι ο Χαμουραμπί ο βασιλιάς ο τέλειος. Για τους μαυροκέφαλους (τους Βαβυλώνιους) που μου έδωσαν ο Ενλίλ και ο Μαρδούκ. Με κάλεσαν οι μεγάλοι (αυτοί) θεοί. Είμαι ο ποιμένας που προστατεύει καλά… Δεν σταύρωσα τα χέρια μου (αλλά) αναζήτησα τόπους ευημερίας… εξόντωσα τους εχθρούς, έσβησα τις αντιστάσεις… φόνευσα… διέλυσα… αιχμαλώτισα… καθυπόταξα… έκαψα κάτω απ’ το πόδι μου τους ανυπάκοους. Τον εχθρό ξερίζωσα, τους ανθρώπους της χώρας μου άφησα ξαπλωμένους σε πλούσιο λιβάδι. Κατέγραψα τις πολύτιμες λέξεις μου για να μην αδικήσει ο δυνατός τον αδύνατο, για να βρίσκουν τα ορφανά και οι χήρες το δίκιο τους. Είμαι ο βασιλιάς που προεξέχει ανάμεσα στους βασιλιάδες»

Έτσι αναφέρεται σε «αυτοεγκώμιο» που βρέθηκε στην Ούρ, αλλά και στην μεγάλη στήλη από βασάλτη ύψους 2,25 μέτρα, που βρέθηκε στη μεσοποταμιακή Σούσα, την αρχαία πρωτεύουσα του Ελάμ. Η «στήλη του Χαμουραμπί» όπως ονομάστηκε, βρέθηκε το 1901 από τον αρχαιολόγο Jacques Morgen σπασμένη σε τρία κομμάτια που εύκολα συνταιριάχτηκαν. Περιείχε συλλογή 282 νόμων, για ιδιωτικό εμπορικό και διοικητικό δίκαιο. Πολλοί εκ των οποίων παραμένουν δυσνόητοι. «Ο κώδικας του Χαμουραμπί προέρχεται από τον 17ο αιώνα π.Χ. (πολύ πριν) από την εποχή του βιβλικού Αβραάμ!» P. Eisele «Βαβυλώνα» σελ.211

Ξαφνικά (μετά την ανακάλυψη της στήλης του Χαμουραμπί) οι συγγραφείς της Βίβλου φαίνονται να μην είναι τίποτα άλλο από δραστήριοι αντιγραφείς των Σουμερίων και Βαβυλωνίων. Οι συχνά εκπληκτικές ομοιότητες ανάμεσα στα δύο νομοθετικά κείμενα, (Χαμουραμπί – Μωυσέως) αποδεικνύονται με βάση τα έγγραφα και παραδόσεις που βρίσκονται σήμερα στη διάθεσή μας… Νεότερες ανακαλύψεις (αρχαιολογικές) επιβεβαίωσαν κατηγορηματικά ότι η εβραϊκή νομοθεσία πήγασε από το μεσανατολικό δίκαιο και δεν διέφερε σε τίποτα. Οι βάσεις του δικαίου αυτού, μπορούν να αποδειχτούν με τη βοήθεια κειμένων που υπάρχουν και διασώθηκαν.. Το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος» ο λεγόμενος νόμος των αντιποίνων είναι επομένως παλαιότερος του Μωυσέως και (συνεπώς) καθαρά ανθρώπινης προέλευσης»!!! Friedrich Delitzsch – Petra Eisele Βαβυλώνα. σελ. 211-212 & 295
Αυτά δεν λέγονται από κάποιον τυχαίο σήμερα, που είναι εύκολο να αμφισβητήσει κανείς ευθέως τη Βίβλο, αλλά από τον Friedrich Delitzsch, τον διασημότερο Γερμανό ασσυριολόγο, που στις αρχές του αιώνα μας θεώρησε επιστημονικό του καθήκον, να φωνάξει ότι: «η εβραϊκή Βίβλος είναι καθαρά ανθρώπινης προέλευσης».

Να λοιπόν μερικά δείγματα φωτογραφικής λογοκλοπής της Βίβλου, απ’ την προγενέστερη νομοθεσία του Χαμουραμπί: «Αν ένας άντρας καταστρέψει το μάτι κυρίου, τότε θα του καταστραφεί το μάτι. Αν αυτός καταστρέψει το μάτι του δούλου ενός άλλου ή σπάσει τα κόκαλο του δούλου, τότε αυτός θα καταβάλει τα μισά της αξίας της αγοράς του (δούλου)» Κώδικας Χαμουραμπί 170-176

«Αν ένας κύριος βγάλει το δόντι ενός κυρίου της δικής του τάξης, θα του βγάλουν το δόντι.» Κώδικας Χαμουραμπί 200

«Αν ένας άντρας πουλήσει για χρήμα τον γιο και την κόρη του ή (τους) δώσει σε υπηρεσία για τα χρέη του, τότε θα εργαστούν τρία χρόνια στο σπίτι του αγοραστή ή κυρίου, τον τέταρτο χρόνο θα απελευθερωθούν» Κώδικας Χαμουραμπί 170-176

Η βιβλική αντιστοιχία στην τελευταία αυτή εντολή είναι: «Εάν τις πωλήσει την θυγατέρα αυτού δια δούλη… Εάν αγοράσεις δούλον Εβραίον εξ έτη θέλει σε δουλεύει, εν δε τω έβδομον θέλει εξέλθει ελεύθερος» Βίβλος Εξ, ΚΑ΄7, 2.
Οι δύο νομοθεσίες λοιπόν απ’ τη μία της Εξόδου (΄Εξ.) και απ’ την άλλη ο Κώδικας του Χαμουραμπί (Κώδ.Χαμ. ) με 282 παραγράφους, μοιάζουν και συμφωνούν σε πλήθος σημείων, ανάλογα πάντα με τον βαθμό ομοιότητας που κανείς αποδέχεται.

Για την κοινωνική δικαιοσύνη

  • Αν κάποιος κατηγορήσει κάποιον άλλο, αλλά δεν μπορεί να αποδείξει τις κατηγορίες, τότε θα θανατώνεται.
  • Αν κάποιος κατηγορήσει κάποιον άλλο και μπορεί να το αποδείξει, τότε θα αμειφθεί με χρήματα.
  • Αν ένας δικαστής βγάλει μια απόφαση, η οποία αργότερα κριθεί λανθασμένη, θα πρέπει να πληρώσει δώδεκα φορές την ποινή που επιδίκασε στον κατηγορούμενο και δε θα μπορεί να ξαναδικάσει ποτέ.
  • Αν ένας ληστής συλληφθεί την ώρα της ληστείας, θα θανατώνεται.
  • Αν κάποιος έχει χρέος και δεν μπορεί να το πληρώσει, έχει τη δυνατότητα να πουλήσει τον ίδιο, τη γυναίκα του και τα παιδιά του σαν σκλάβους για εργασία και να αποκτήσουν την ελευθερία τους μετά από τρία χρόνια.
  • Αν κάποιος παντρευτεί μια γυναίκα, αλλά δεν έχει σωματική επαφή μαζί της, τότε ο γάμος ακυρώνεται.
  • Αν μια παντρεμένη γυναίκα έχει σχέση με κάποιον άλλο, κι οι δυο θα πρέπει να δεθούν και να πεταχτούν μες στο νερό, αλλά ο σύζυγος μπορεί να συγχωρήσει τη γυναίκα του και να τη δώσει στο βασιλιά σαν σκλάβα.
  • Αν κάποιος εκβιάσει τη γυναίκα κάποιου άλλου για να κοιμηθεί μαζί του, τότε η γυναίκα δεν έχει κανένα φταίξιμο, αλλά αυτός θανατώνεται.
  • Αν κάποιος χτυπήσει κάποιον ανώτερης τάξης, τότε θα μαστιγώνεται δημοσίως εξήντα φορές με μαστίγιο από τρίχες βοδιού.
  • Αν ένας σκλάβος χτυπήσει κάποιον ελεύθερο άνθρωπο, θα του κόβεται το αυτί.
  • Αν κάποιος επιχειρήσει να ληστέψει ένα σπίτι σπάζοντας τον τοίχο του και τελικά συλληφθεί, σαν τιμωρία θα χτιστεί μες στον τοίχο για να καλύψει την τρύπα που έκανε.

Για τις οικοδομικές κατασκευές

  • Εάν ένας κατασκευαστής χτίσει μια οικία για κάποιον και δεν την κάνει στέρεη και η οικία που κατασκεύασε καταρρεύσει και προκαλέσει το θάνατο του ιδιοκτήτη της, αυτός ο κατασκευαστής πρέπει να θανατωθεί.
  • Εάν προκαλέσει το θάνατο του υιού του ιδιοκτήτη, πρέπει να θανατωθεί ένας υιός του κατασκευαστή.
  • Εάν προκαλέσει το θάνατο ενός δούλου του ιδιοκτήτη της οικίας, ο κατασκευαστής υποχρεούται να δώσει στον ιδιοκτήτη ένα δούλο ίσης αξίας.
  • Εάν προκαλέσει υλικές ζημιές, πρέπει ο κατασκευαστής να επανορθώσει οτι καταστράφηκε και εάν, επειδή δεν έκανε την οικία στέρεη, κατέρρευσε, υποχρεούται να την ξανακατασκευάσει με δικά του έξοδα.
  • Εάν ένας κατασκευαστής κατασκευάσει για κάποιον μια οικία και δεν τηρήσει τους κανονισμούς κατά την ανέγερσή της και πέσει κάποιος τοίχος, ο κατασκευαστής εκείνος πρέπει να τον αποκαταστήσει ενισχυμένο με δικά του έξοδα.

Για την ιατρική περίθαλψη

Τι μας πληροφορεί για τους ιατρούς ο κώδικας αυτός, που αποτελεί την αρχαιότερη γνωστή συλλογή νόμων στην Ιστορία;

  • Αν ένας ιατρός έχει εκτελέσει μια σοβαρή εγχείρηση με το ορειχάλκινο μαχαιρίδιο στο σώμα ενός ευγενούς και του έχει σώσει τη ζωή ή αν έχει ανοίξει ένα απόστημα στο μάτι ενός κυρίου με το ορειχάλκινο μαχαιρίδιο και του έχει σώσει το μάτι, τότε να παίρνει σαν αμοιβή 10 αργυρούς σίκλου
  • Αν πρόκειται αντιθέτως για κοινό πολίτη, η αμοιβή του ιατρού να είναι 5 σίκλοι… Αν πρόκειται για δούλο, ο κύριος του δούλου να πληρώνει στον ιατρό 2 αργυρούς σίκλους.
  • Αν ένας ιατρός έχει εκτελέσει μια σοβαρή εγχείρηση με το ορειχάλκινο μαχαιρίδιο στο σώμα ενός ευγενούς και του έχει προκαλέσει το θάνατο ή έχει ανοίξει ένα απόστημα στο μάτι ενός ευγενούς και του έχει προκαλέσει την απώλεια του ματιού, να του κόβεται το χέρι…
  • Αν ένας ιατρός έχει εκτελέσει μια σοβαρή εγχείρηση στο σώμα ενός δούλου, που ανήκει σε κοινό πολίτη, χρησιμοποιώντας το ορειχάλκινο μαχαιρίδιο και έχει προκαλέσει το θάνατο του δούλου, να αντικαθιστά τον δούλο με άλλο δούλο…
  • Αν του έχει ανοίξει με το ορειχάλκινο μαχαιρίδιο ένα απόστημα στο μάτι και έχει προκαλέσει την απώλεια του ματιού, να πληρώνει σε άργυρο το μισό της αξίας του δούλου
  • Αν ένας ιατρός έχει ανατάξει κάταγμα σ’ έναν ευγενή ή του έχει θεραπεύσει τένοντα από θλάση, να πληρώνει ο άρρωστος τον ιατρό 5 σίκλους. Αν πρόκειται για κοινό πολίτη, η αμοιβή θα είναι 3 αργυροί σίκλοι. Αν πρόκειται για δούλο, να πληρώνει ο κύριος του δούλου στον ιατρό 2 αργυρούς σίκλους».

  • Αν κάποιος κακοποιήσει μια γυναίκα ελεύθερη σε ενδιαφέρουσα κατάσταση και προκαλέσει αποβολή του εμβρύου, να πληρώνει 10 αργυρούς σίκλους για το έμβρυο. Αν η γυναίκα πεθάνει, να καταδικάζεται σε θάνατο η κόρη εκείνου που έκανε το κακό…
  • Αν ένας άνθρωπος εμπιστευτεί το μικρό παιδί του σε μια τροφό και το παιδί πεθάνει στα χέρια της κι αν στη συνέχεια η τροφός πάρει άλλο παιδί να το θηλάσει, χωρίς την άδεια της μητέρας ή του πατέρα, να οδηγείται στο δικαστήριο και να καταδικάζεται σε αποκοπή των μαστών.

Η αυστηρότητα των διατάξεων μας κάνει να πιστέψουμε ότι, το περιεχόμενο του κώδικα δεν είναι αποκλειστικό γέννημα της οργανωτικής διάνοιας του Χαμουραμπί, αλλά ίσως οριστική κωδικοποίηση αντιλήψεων που εφαρμόζονταν στη πράξη από παλιά.
Αυτό που είναι αξιοπερίεργο[3] είναι ότι, ενώ στον κώδικα παρουσιάζονται χειρουργοί, τροφοί, αμβλωτές, δεν αναφέρονται πουθενά ιατροί με την έννοια του παθολόγου. Υπάρχουν πάντως μερικές μαρτυρίες, όχι όμως και τόσο επαρκείς, ώστε να μας δώσουν ακριβή και λεπτομερή εικόνα των ιατρών αυτών και της δραστηριότητάς τους.

Πηγές:

http://www.epanellinismos.com/index.php?option=com_fireboard&func=view&id=1731&catid=8

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%8E%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A7%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%AF

http://historymed.blogspot.com/2008/08/blog-post_16.html

http://www.elem.tee.gr/index.php?Itemid=50&id=26&option=com_content&task=view