Ημέρα: 6 Σεπτεμβρίου 2008

The two Genealogies of Jesus Christ..

In the gospel of Matthew the first challenge to the critic is the genealogy purporting to be that of Jesus Christ.
That challenge is met without fear or favor in these days; the wonder is that the subject remained unchallenged so long, and that its obvious falsity should have been excused and explained away by methods so absurd and so insincere as to cast serious doubt upon the honesty and also upon the intellectual capacity of its commentators.
The genealogy in Matthew’s Gospel may be briefly characterized as an utterly untrust-worthy record.
It is not the genealogy of Jesus Christ, because it is that of Joseph, who, we are distinctly told, was not the father of Jesus; it is not historically correct, according to the evidence of the Old Testament, and it is false as regards the numbers of generations asserted by Matthew to have existed between Abraham and Joseph. Luke,also, gives a genealogy which differs essentially from that of Matthew and from history, and is apologized for by Christian exegetists by equally dishonest arguments as those employed in the defense of Matthew.
The two genealogies have always been a stumbling-block to christian commentators. Matthew asserts that there are fourteen generations from Abraham to David; fourteen from David to the Babylonian Exile, and fourteen from the Exile to Christ-forty-two in all.
But in reality, according to his reckoning, there are thirteen generations from Abraham to David; fourteen from David to the Exile, and twelve from the Exile to Joseph-thirteen, including Jesus, although Jesus is declared not to be the son of Joseph-making thirty-nine without Jesus, and forty with him.
Now these blunders were perceived by even the earliest exegetists of the Gospels, and it is highly edifying, from an ethical point of view, to observe the various attempts to reconcile the glaring discrepancies. Jerome sugggests a mistake of the genealogist with regard to two of the names in the second division, a perfectly gratuitous assumption. Jerome says also that Matthew omitted certain names because he wished to ‘make’ each series consist of fourteen generations, and the persons omitted deserved the slight because they were wicked men.
Augustine counts one name twice, because when a series changes its direction the angle is reckoned twice; a principle which he applies to the Exile, but not the Exodus.
With the same ingenuity he accepts Jesus as descended from Joseph in order to make out forty generations, as this number denotes our temporal life, because there are four seasons in the year, and four sides to the world, and forty is ten times four, and ten is made up of a number proceeding from one to four. Augustine also notices the absence of the three names, and gives the same explanation as Jerome of the omission, as though the reason were sufficient and ought to be satisfactory to all concerned.

The rest of the book you can find it here Evans-The Christ Myth.

Advertisements

Περί Αναρχισμού (από βιβλίο του Ραφαηλίδη)

Αντιγράφω μερικά κομμάτια από το βιβλίο του υπέροχου και αείμνηστου Βασίλη Ραφαηλίδη (Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού) που αφορούν το θέμα του αναρχισμού:

Η αναρχία είναι τόσο παλιά, όσο οι Στωικοί και κυρίως οι Κυνικοί φιλόσοφοι της αρχαίας Ελλάδας. Εμείς ξέρουμε τον Διογένη μόνο από το πιθάρι του ή το φανάρι του και όχι από συμπεριφορές πολύ πιο τυπικά αναρχικές, όπως για παράδειγμα η αδιάκοπη παρενόχληση των αρχόντων.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Διογένης είπε στον Μέγα Αλέξανδρο που πλησίασε να δει γιατί ο φιλόσοφος δεν εγκαταλείπει έστω για λίγο την ηλιοθεραπεία του, έστω από απλή περιέργεια να δει ποιός τέλος πάντων είναι αυτός ο σπουδαίος βασιλιάς από τη Μακεδονία, «Μη μου κρύβεις αυτό που δεν μπορείς να μου δώσεις» του είπε.. Έστω και σε μορφή ανεκδότου, η συμπεριφορά του Διογένη είναι τυπικότατα αναρχική. Η εξουσία πράγματι καταστρέφει τις φυσικές καταστάσεις.
Ένας άλλος βασιλιάς δεν τόλμησε να τιμωρήσει τον μεγαλοφυή αναρχικό Μπετόβεν όταν δεν έβγαλε το καπέλο του τη στιγμή που περνούσε από μπροστά του η βασιλική άμαξα-και αυτό δεν είναι ανέκδοτο αλλά γεγονός. Ρώτησαν τον Μπετόβεν γιατί έκανε κάτι τόσο παράτολμο κι αυτός απάντησε φυσικότατα: «Μα ο βασιλιάς πρέπει να βγάζει το καπέλο του όταν με βλέπει!».
Οι καλλιτέχνες είναι φύσει αναρχικοί. Η όποια εξουσία ασκούν με το ταλέντο τους είναι μια φυσική εξουσία και συνεπώς αυτονοήτως σεβαστή.
Οι Κυνικοί, που τους είπαν έτσι χλευαστικά γιατί η συμπεριφορά τους ήταν τόσο φυσική όσο και του σκύλου (κυνός) εμφανίζονται σε περίοδο παρακμής της Δημοκρατίας.Η κυνική φιλοσοφία, η πρώτη γνωστή μορφή αναρχισμού, δεν είναι παρά μια κριτική της Δημοκρατίας.
Σε όλη τη διάρκεια του χριστιανικού Μεσαίωνα η αναρχική ιδέα θα πάρει τη μορφή του σατανά και θα χωθεί στις ψυχές των μαγισσών, που τολμούν και απειθαρχούν στις εντολές των επί της γης τοποτηρητών της Υπέρτατης Εξουσίας.Ας είναι καλά εκεί στην κόλαση που βρίσκονται αυτές οι υπέροχες γυναίκες που ενστικτωδώς κατάλαβαν πως αν δεν ξεσφίξεις τα πόδια σου για να αφήσεις να περάσει από την τρύπα ο σατανάς και να σε κατακυριεύσει, αναρχική, δηλαδή επαναστατική διάθεση είναι δύσκολο να αποκτήσεις. Όπως έλεγαν οι «σενσιμονιστές», τα δικαιώματα της σάρκας είναι φυσικά και άρα αναρχικά δικαιώματα. Το κρεβάτι ένα αντικείμενο τριπλής χρήσεως, όταν δεν το έχεις μόνο για να κοιμάσαι ή να πεθαίνεις σε οριζόντια θέση, είναι πρώτης τάξεως τόπος για ασκήσεις λυτρωτικού αναρχισμού.
Σημειώστε πως η ορθοδοξία είναι αναρχική εκ κατασκευής. Στην καθαρή της μορφή δεν αποδέχεται κανενός είδους εξουσία, ούτε καν του μητροπολίτη, ούτε καν του πατριάρχη. Αν δεν αποδεχόταν και την απ’ ευθείας στη συνείδηση του πιστού δρώσα θεϊκή εξουσία, θα ήταν ένας τέλειος αναρχισμός. Ο τολστοϊσμός, που παραλίγο θα γινόταν κάποτε χριστιανική αίρεση είναι μια πιο ριζοσπαστική μετακίνηση της ορθοδοξίας προς τη μεριά του αναρχισμού.
Θέλω να πω πως ο χριστιανισμός και ειδικότερα η ορθοδοξία, η πιο παλιά μορφή χριστιανισμού, διατηρεί ακόμα την προκωνσταντινική ανάμνηση των αναρχομεταφυσικών αγώνων της κατά της ρωμαϊκής εξουσίας και της εξουσίας των πλουσίων. Ο τολστοϊσμός είναι μια απόπειρα απαγκίστρωσης της ορθοδοξίας από το εξουσιαστικό φορτίο που της έβαλε στην ράχη η Ιστορία για να κάνει την δουλειά της με το παπαδαριό και την τρομοκρατία της κόλασης. Κι εσείς μου μιλάτε για τρομοκράτες εντελώς της πλάκας αν τους συγκρίνεις με τον αρχιτρομοκράτη Θεό, τον μόνο που διατηρεί το δικαίωμα όποτε θέλει να αγαπά και όποτε θέλει να μισεί τον πλησίον του, όπως λέει ο είρων Λαμπίς.

Να τονίσω πως δεν είμαι υπέρ της χρήσης βίας αλλά υπέρ ενός αναρχισμού μη-βίας όπως ακριβώς τον εκδήλωσε ο Μαχάτμα Γκάντι στην δική του επανάσταση κατά των Βρετανών στην Ινδία.

Αν ο Γκάντι μπορούσε να μιλήσει σε όλον τον κόσμο..

Όλο το κείμενο μπορείτε να το βρείτε εδώ:

http://www.scribd.com/doc/2224553/-

Επίσης άλλα e-books σχετικά με την αναρχία μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

Η κοινωνία ενάντια στο Κράτος (Πιερ Κλαστρ) http://www.scribd.com/doc/2224582/-?from_related_doc=1

Η επικαιρότητα του αναρχισμού στην σύγχρονη κοινωνία -Σαμ Ντόλγκοφ) http://www.scribd.com/doc/2224591/-?from_related_doc=1