Ο μοναχισμός ως ‘πρότυπο’ ζωής..

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα του Άγιου Όρους για το τί προσφέρει ο μοναχισμός:

Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από εναλλακτικούς τρόπους ζωής. Το κυνήγι του πλούτου, της κοινωνικής προβολής και των επίγειων απολαύσεων που είναι γενικά οι τρέχουσες κοινωνικές αξίες χρειάζονται αντιστάθμισμα. Ο μοναχισμός είναι μία καθιερωμένη εναλλακτική κοινωνία: οι μοναχοί ζουν μια ιδιάζουσα (για τα κοινά μέτρα) ζωή με κύριο μέλημα τους την σωτηρία της ψυχής τους και της ανθρωπότητας γενικά.
Η ζωή του μοναχού είναι πρότυπο φυσικής ζωής και ζωής με σωστά ιεραρχημένες αξίες. Ο μοναχός μπορεί να γίνει έμπνευση για τον άνθρωπο που ζει στον κόσμο: όχι τόσο για να ακολουθήσει την κλήση του ( η οποία είναι ¨ίδιον χάρισμα¨, και όχι για τον καθένα) όσο για να ακολουθήσει το παράδειγμα του ως προς τον σεβασμό στο θέλημα του Θεού, για να επαυξηθεί η πίστη του, για να επανεξετάσσει τις συνήθειες του και να επαναιεραρχήσει τις αξίες του.
Ο Ορθόδοξος μοναχός είναι θεματοφύλακας και ζώσα παρουσία μιάς Παράδοσης μακρόχρονης και ιερής. Στα Ορθόδοξα Μοναστήρια ζει πάντα το Βυζάντιο, σαν ατμόσφαιρα ευλάβειας και ως ιδιαίτερος τρόπος λατρείας. Η αγιογραφία, η Βυζαντινή μουσική, η ξυλογλυπτική, η παρασκευή θυμιάματος, όλες τέχνες με προέλευση το Βυζάντιο, ασκούνται ως σήμερα και ανθούν στις Μονές. Η Τέχνη και ειδικά η Βυζαντινή λατρευτική τέχνη είναι ένας από τους βασικούς τρόπους για να προσεγγίσει κανείς το Θείον. Επιπλέον, το Βυζάντιο και η ιδιαίτερη παράδοση που μας κληροδοτείται (μέσω βασικά των Μονών) αποτελεί ένα από τα κύρια συστατικά της εθνικής μας ταυτότητας ως Έλληνες και Χριστιανοί. Αποτελεί δηλαδή μία από τις πιο βαθιές μας ρίζες.
Στο Άγιο Όρος, ειδικότερα, πέρα από το ότι ασκούνται και ανθούν οι Βυζαντινές Θρησκευτικές τέχνες, υπάρχουν και φυλάσσονται αυθεντικά έργα και κειμήλια της εποχής εκείνης: το Άγιο Όρος είναι σήμερα το μεγαλύτερο Βυζαντινό μουσείο στον κόσμο. Τα κτίρια του και οι καλλιτεχνικοί θησαυροί που στεγάζονται εκεί αποτελούν διαχρονική απόδειξη και διαβεβαίωση για τον πνευματικό και καλλιτεχνικό πλούτο της Ορθοδοξίας. Με άλλα λόγια, το Άγιο Όρος είναι ένας από τους κύριους φορείς και εκφραστές της Ορθοδοξίας σήμερα- έτσι, αποτελεί ένα πυλώνα δύναμης, πνευματικότητας και ηθικής για τους απανταχού Ορθοδόξους.

Ο μοναχισμός είναι ένας εναλλακτικός τρόπος θανάτου κι όχι ζωής. Και η κοινωνία ουδέποτε ζήτησε εναλλακτικούς τρόπους ζωής.. Ποιός τη ρώτησε άλλωστε κι αυτή του απάντησε;;
Οι μοναχοί ζουν μια δουλική ζωή κάτω από τις προσταγές των ανωτέρων τους και δεν κάνουν ούτε βήμα χωρίς διαταγές.
Πρότυπο φυσικής ζωής είναι να τρως και να κάθεσαι όλη μέρα ψάλλοντας ασυναρτησίες; Και οι κοιλιές των μοναχών είναι πρότυπο κι αυτές; Μήπως τα 4×4 που έχουν στην κατοχή τους είναι τα πρότυπα για τους θαμώνες των μπουζουκιών; Σωστά ιεραρχημένες αξίες; Δηλαδή οι μονές και η τεράστια περιουσία τους δεν είναι προσβολή για το πνεύμα του μοναχισμού; Δεν ντρέπονται λίγο που τα γράφουν αυτά; Θα ‘πρεπε να χαρίσουν την περιουσία τους πρώτα και μετά να πουν αυτά τα γελοία ψεύδη..
Η κλήση του μοναχού είναι ψυχολογική ασθένεια και όχι χάρισμα.
Παράδοση μακρόχρονη και ιερή λέει το κείμενο-μακρόχρονη δεν είναι μιας και υπάρχουν παραδόσεις πολύ περισσότερο παλιές (π.χ. η γιορτή του φαλού στην Ραψάνη) όσο για το ιερή αναρωτιέμαι τί να σημαίνει αυτό το ‘ιερή’; (μήπως μην αγγίζετε και μην αμφισβητείτε; )

Συγκρίνετε το κάλος της Αφροδίτης της Μύλου με τον κάλο του Ιωάννη τον Βαπτιστή..

Ή με το συγκεκριμένο άγαλμα (που στολίζει το Βατικανό τώρα)

Ή αυτό που στολίζει το μουσείο του Λούβρου

Με αυτά ίσως;

Η αγιογραφία είναι μια αισχρή και διαστρεβλωμένη μορφή σκίτσου (ούτε καν ζωγραφική δεν είναι), που παρουσιάζει τον άνθρωπο ως ένα σκεβρωμένο ον έρμαιο των ρυτίδων του και της πενίας που τον κατέχει στον αγώνα του για την εύρεση του ‘θείου’. Δεν μπορεί να συγκριθεί με την αρχαιοελληνική γλυπτική και γενικά τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και πνεύμα.
Η βυζαντινή μουσική είναι ένα ανάπηρο σύστημα μελωδίας που κουράζει τον ακροατή μέχρι αυτοκτονίας. Βέβαια αν αυτοκτονήσεις πας μια ώρα αρχύτερα στον ‘δημιουργό’..
Η παρασκευή θυμιάματος τώρα δεν ξέρω πως μπορεί κανείς να το ονομάσει ‘τέχνη’.
Υπόψην πρέπει να ληφθεί πως ‘Βυζάντιο’ ουδέποτε υπήρξε. Υπήρξε μόνον Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Και μερικοί βασιλιάδες (όπως ο Κωνσταντίνος, ο μέγας φονιάς της γυναίκας του και των παιδιών του) που «επισημοποίησε»  την θρησκεία γιατί έτσι καθοδηγούσε καλύτερα την μάζα.
Ο ‘γάμος’ του ελληνισμού με τον χριστιανισμό ουδέποτε υπήρξε. Υπήρξε όμως ισοπέδωση όλων των αρχαίων ναών, όλων των συγγραμάτων των αρχαίων φιλοσόφων, καθώς και όλων των μνημείων από τον χώρο της Ανατολικής Αυτοκρατορίας (ενώ αν δει κανείς την κατάσταση που υπάρχει π.χ. στην Ιταλία θα δει πως υπάρχουν πολλοί σωζόμενοι αρχαίοι ναοί). Ακόμη και δάση έκαψαν οι οπαδοί του χριστιανισμού με την κατηγορία πως ‘ήταν κατοικία δαιμόνων’.
Φυσικά για την ηθική τους δεν έχω καμία αμφιβολία μετά τα εγκλήματα που διέπραξαν εναντίον όλων των υπολοίπων θρησκειών..

Advertisements