Μήνας: Σεπτεμβρίου 2008

Μειώνεται ο τζίρος των απατεώνων εμποράκων

Μειώνεται μήνα με το μήνα ο τζίρος του λιανικού εμπορίου, ενώ οι καταναλωτές έχουν αρχίσει και συνεχίζουν τη… δίαιτα, αφού τα καταστήματα τροφίμων και ποτών εμφανίζουν την πλέον αρνητική επίδοση.

Ο Δείκτης Κύκλου Εργασιών στο Λιανικό Εμπόριο σε τρέχουσες τιμές το μήνα Ιούλιο 2008, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Ιουλίου 2007, παρουσίασε αύξηση κατά 1,6%.
Εξάλλου, ο δείκτης όγκου στο λιανικό εμπόριο (κύκλος εργασιών σε σταθερές τιμές) κατά την ίδια χρονική σύγκριση παρουσίασε μείωση 2%, σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδας (ΕΣΥΕ).
Η μείωση του δείκτη όγκου κατά 2% προήλθε από τις ακόλουθες μεταβολές των δεικτών στις επιμέρους κατηγορίες καταστημάτων:
-Των πολυκαταστημάτων κατά 3,3%
-Των καταστημάτων φαρμακευτικών καλλυντικών κατά 5,2%
-Των μεγάλων καταστημάτων τροφίμων κατά -2,3%
-Των καταστημάτων τροφίμων, ποτών και καπνού κατά -7,2%
-Των καταστημάτων ένδυσης – υπόδησης κατά -1,4%
-Των καταστημάτων επίπλων – ηλεκτρικών ειδών και οικιακού εξοπλισμού κατά -0,8% και
-Των καταστημάτων βιβλίων – χαρτικών κλπ ειδών κατά -0,3%

Αυτά είναι καλά νέα για τους καταναλωτές μιας και δίνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα πως αν οι τιμές παραμείνουν παράλογα υψηλές, τα προϊόντα τους θα μείνουν στο ράφι και μετά στη χωματερή. Συνεχίστε την αποχή σε όλα τα είδη πολυτελείας! Ψωνίζετε μόνον όσα είναι απολύτως απαραίτητα και «καταψηφίστε» με τις αγορές σας τα υπερτιμημένα προϊόντα για όσον καιρό χρειαστεί..

Περί Αστρολογικών Προβλέψεων

«Δεν θα πρέπει να θεωρείτε ως μηδαμινή την πιθανότητα ότι μια αρκετά μεγάλη έρευνα να βρεί ένα χρυσό κόκο αλήθειας μέσα στις αστρολογικές προλήψεις «—Johannes Kepler

«Παρόλη την ορατή πρόοδο της επιστήμης, παρόλη την καθημερινή επιβεβαίωση της επιστημονικής μεθοδολογίας, έχουμε γεμίσει ψευδο-επιστήμες, παρα-επιστήμες, δεισιδαιμονίες, μυστικιστικά και αποκρυφιστικά δόγματα, παράλογες θεωρίες. Άνθρωποι υποφέρουν (και ενίοτε πεθαίνουν) επειδή, αντί για την ιατρική επιστήμη, εμπιστεύονται «εναλλακτικές» θεραπείες. Άλλοι πληρώνουν μεγάλα ποσά σε μέντιουμ και μάντεις για να τους αποκαλύψουν αυτά που κανείς δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει.»* — Νίκος Δήμου

Η αστρολογία, στην παραδοσιακή της μορφή, είναι ένα είδος μαντικής που βασίζεται στην υπόθεση ότι οι θέσεις και οι κινήσεις των ουράνιων σωμάτων (αστέρες, πλανήτες, ο ήλιος και το φεγγάρι), ασκούν μια σημαντική επιρροή για την μετέπειτα ζωή του ανθρώπου κατά την στιγμή της γέννησης του. Στην ψυχολογική της μορφή, η αστρολογία είναι ένα είδος New-Age θεραπείας για την κατανόηση του εαυτού μας και για ανάλυση προσωπικότητας (αστροθεραπεία).

Ο Ivan Kelly που έχει γράψει πολλά κριτικά άρθα για την αστρολογία πιστεύει ότι «η αστρολογία δεν έχει να κάνει τίποτα με το να καταλάβουμε τον εαυτό μας, ή την θέση μας στο σύμπαν. Οι σύγχρονοι υποστηρικτές της αστρολογίας δεν μπορούν να εξηγήσουν τον μηχανισμό με τον οποίο συνδέονται οι αστρολογικές συσχετίσεις με τα γήινα θέματα, δεν έχουν καμία πιστευτή εξήγηση για τους ισχυρισμούς της, και δεν έχουν συνεισφέρει τίποτα γνωστικά αξιόλογο σε κανένα τομέα των κοινωνικών επιστημών.»

Ακόμα και έτσι, η αστρολογία πιστεύεται από εκατομμύρια ανθρώπους και έχει επιζήσει για χιλιάδες χρόνια. Οι αρχαίοι Χαλδαίοι και Ασσύριοι εμπλέκονταν σε αστρολογικές μαντείες κάποια 3000 χρόνια πριν. Μέχρι το 450 π.Χ. οι Βαβυλώνιοι είχαν αναπτύξει τον ζωδιακό κύκλο με τα 12 ζώδια, αλλά ήταν οι Έλληνες –από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι την κατάκτηση τους από του Ρωμαίους– που παρείχαν τα περισσότερα βασικά στοιχεία της μοντέρνας αστρολογίας. Η εξάπλωση της αστρολογικής πρακτικής ανεκόπη από την άνοδο του Χριστιανισμού, που έδινε έμφαση στην θεϊκή παρέμβαση και στην ελεύθερη βούληση. Κατά την Αναγέννηση η αστρολογία ανέκτησε την δημοτικότητα της, εν μέρει λόγω του αναζωπυρωμένου ενδιαφέροντος για την επιστήμη και την αστρονομία. Όμως οι χριστιανοί θεολόγοι πολεμούσαν την αστρολογία, και το 1585 ο Πάπας Sixtus V την καταδίκασε. Την ίδια περίοδο η δουλειά του Κέπλερ και άλλων, υπονόμευε τα δόγματα της αστρολογίας. Η δημοτικότητα και η μακροβιότητα της είναι φυσικά άσχετη με το αν η αστρολογία, σε οποιαδήποτε μορφή της, είναι αληθής.

Η πιο δημοφιλής μορφή παραδοσιακής Δυτικής αστρολογίας είναι η Ηλιακή αστρολογία, ή αστρολογία των ηλιακών ζωδίων, που βρίσκεται καθημερινά σε εφημερίδες και περιοδικά. Ένα ωροσκόπιο είναι ένα αστρολογικό «δελτίο καιρού». Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης και για να περιγράψει τον χάρτη του ζωδιακού την στιγμή της γέννησης. Ο ζωδιακός χωρίζεται σε 12 ζώνες του ουρανού, οι οποίες ονομάζονται από έναν αστερισμό που αρχικά βρισκόταν μέσα σε αυτή την ζώνη (Λέων, Ταύρος κλπ.). Η φαινόμενη κίνηση του Ηλίου, της Σελήνης και των κύριων πλανητών βρίσκεται μέσα σε αυτές τις ζώνες. Λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών τα τελευταία 2000 χρόνια, η ισημερία και το ηλιοστάσιο έχουν κινηθεί δυτικά κατά περίπου 30 μοίρες. Συνεπώς, οι ζωδιακοί αστερισμοί που ονομάστηκαν κατά τους αρχαίους χρόνους, δεν αντιστοιχούν πλεόν με το αρχικό τους ζώδιο ( σ.τ.μτφ.: δηλαδή δεν βρίσκονται πλέον στην ίδια ζώνη). Κοντολογίς, αν είχατε γεννηθεί την ίδια μέρα και ώρα πριν από 2000 χρόνια, θα ήσασταν διαφορετικό ζώδιο.

Η παραδοσιακή Δυτική αστρολογία μπορεί να χωρισθεί στην τροπική και στην αστρική αστρολογία ( αστρονόμοι σε μη-Δυτικούς πολιτισμούς χρησιμοποιούν διαφορετικά συστήματα). Το τροπικό, ή ηλιακό, έτος μετριέται σχετικά με τον ήλιο και είναι ο χρόνος μεταξύ δύο ανοιξιάτικων ισημεριών ( 365 μέρες, 5 ώρες, 48 λεπτά, 46 δεύτερα μέσου ηλιακού χρόνου). Το αστρικό έτος είναι ο χρόνος που χρειάζεται η Γη για να κάνει μια ολόκληρη περιφορά γύρω από τον ήλιο, σε σχέση με τα άστρα ( 365 μέρες, 6 ώρες, 9 λεπτά, 9.5 δεύτερα μέσου ηλιακού χρόνου). Το αστρικό έτος είναι μεγαλύτερο από το ηλιακό λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών, δηλαδή την αργή δυτική μετατόπιση των σημείων της ισημερίας κατά μήκους του επιπέδου της εκλειπτικής κατά 50.27 δεύτερα του τόξου ανά έτος, που είναι αποτέλεσμα της μετάπτωσης του άξονα περιστροφής της Γης.

Η αστρική αστρολογία χρησιμοποιεί σαν βάση τον πραγματικό αστερισμό στον οποίο βρίσκεται ο ήλιος κατά την στιγμή της γέννησης. Η τροπική αστρολογία χρησιμοποιεί ένα τμήμα 30 μοιρών από τον ζωδιακό σαν την βάση της. Η τροπική αστρολογία είναι η πιο διαδεδομένη και κάνει τις προβλέψεις της βασιζόμενη στον χρόνο τους έτους, ενώ αγνοεί τις μεταξύ του ηλίου και των αστερισμών θέσεις. Η αστρική αστρολογία χρησιμοποιείται από μια μειονότητα αστρολόγων και βασίζει τις προβλέψεις της στους αστερισμούς που βρίσκονται κόντα στο ήλιο την στιγμή της γέννησης.

Σύμφωνα με κάποιους αστρολόγους, τα δεδομένα υποστηρίζουν την υπόθεση ότι υπάρχει μια αιτιώδης σύνδεση των ουρανίων σωμάτων με τα επίγεια γεγονότα. Γίνονται αναφορές σημαντικών συσχετίσεων μεταξύ των αστρολογικών ζωδίων και πραγμάτων όπως ο αθλητισμός. Όμως, ακόμα και αν υπάρχει μια στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ του x και του y, δεν είναι αρκετή για να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι τα x,y συνδέονται αιτιωδώς, δηλαδή ότι το x προκαλεί το y. Η συσχέτιση δεν αποδεικνύει αιτιότητα. Παρ’ ολ’ αυτά είναι αρκετά δελεαστική για τους υπέρμαχους της αστρολογίας. Για παράδειγμα : » Ανάμεσα σε 3458 στρατιώτες, ο Δίας βρίσκεται 703 φορές, είτε να αναδύεται είτε να μεσουρανεί, κατά την στιγμή της γέννησης τους. Η τύχη λέει ότι θα έπρεπε να είναι 572. Οι πιθανότητες γι’ αυτό; 1 εκατομμύριο προς 1″ (Gauquelin 1975). Ας υποθέσουμε ότι τα στατιστικά δεδομένα δείχνουν σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ πλανητών που αναδύουν, δύουν ή μεσουρανούν, και χαρακτηριστικών της προσωπικότητας. Θα ήταν πιο εντυπωσιακό αν από τα εκατομμύρια εκατομμυρίων δυνατών ουράνιων κινήσεων, δεν υπήρχαν αρκετές που δεν θα μπορούσαν να συσχετιστούν στατιστικά με μερικά γεγονότα και χαρακτηριστικά προσωπικότητας.

Οι υπερασπιστές της αστρολογίας αρέσκονται επίσης στο να τονίζουν ότι » το μήκος του εμμηνορροϊκού κύκλου της γυναίκας συμπίπτει τις φάσεις της σελήνης» και ότι » τα βαρυτικά πεδία του ήλιου και της σελήνης είναι τόσο ισχυρά που προκαλούν τις παλίρροιες στη Γη». Αν η Σελήνη μπορεί να επηρεάζει τις παλίρροιες τότε σίγουρα μπορεί να επηρεαζει και έναν άνθρωπο. Αλλά ποιό είναι το ανάλογο των παλιρροιών σε έναν άνθρωπο; Μας υπενθυμίζουν ότι η ζωή ξεκινάει μέσα σε μια αμνιωτική θάλλασα και ότι το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κατά 70% από νερό. Αν τα στρείδια ανοίγουν και κλείνουν τα όστρακα τους σύμφωνα με τις παλίρροιες, οι οποίες ρέουν σύμφωνα με τις ηλεκτρομαγνητικές και βαρυτικές δυνάμεις του ήλιου και της σελήνης, και ο άνθρωπος αποτελείται από 70% νερό, τότε δεν είναι προφανές ότι η σελήνη επηρεάζει την ανθρώπινη ζωή εξίσου; Μπορεί να είναι προφανές σε μερικούς, αλλά τα δεδομένα για τέτοια Σεληνιακά φαινόμενα εκλείπουν.

Οι αστρολόγοι δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στις θέσεις του ηλίου, της σελήνης και των πλανητών κλπ. κατά την στιγμή της γέννησης. Όμως η διαδικασία του τοκετού δεν είναι ένα στιγμιαίο γεγονός. Δεν υπάρχει μια μοναδική στιγμή στην οποία γεννιέται ένας άνθρωπος. Το γεγονός ότι κάποιος γιατρός γράφει κάπου την ώρα γέννησης, είναι άσχετο. Διαλέγουν μήπως την στιγμή που σπάνε τα νερά; Την στιγμή της πρώτης διαστολής; Μήπως όταν ξεπροβάλλουν οι πρώτες τρίχες ή τα δάχτυλα; Όταν κόβεται ο ομφάλιος λώρος; Όταν παίρνει την πρώτη αναπνοή; Ή μήπως η γέννηση συμβαίνει όταν η νοσοκόμα κοιτάει το ρολόι και γράφει την ώρα γεννήσεως;

Γιατί είναι οι αρχικές συνθήκες πιο σημαντικές για την ζωή του ανθρωπου, απ’ όλες τις μετέπειτα συνθήκες; Γιατί επιλέγεται η στιγμή της γέννησης σαν η πιο σημαντική στιγμή, και όχι η στιγμή της σύλληψης; Γιατί δεν είναι άλλες αρχικές συνθήκες, όπως η υγεία της μητέρας, ο τόπος γέννησης, οι χειρουργικές λαβίδες, τα έντονα φώτα, τα σκοτεινά δωμάτια, τα πίσω καθίσματα αυτοκινήτων κλπ., πιο σημαντικά από το αν ο Άρης ανατέλλει, δύει, μεσουρανεί ή ζει και βασιλεύει; Γιατί δεν θεωρείται η Γη, το πιο κοντινό σε μας αστρικό σώμα στο ηλιακό σύστημα, πιο σημαντική επιρροή για το ποιοί είμαστε και τι θα γίνουμε; Πέρα από την ήλιο και την σελήνη και περιστασιακά κάποιους αστεροειδείς ή κομήτες, τα περισσότερα πλανητικά αντικείμενα είναι τόσο μακριά μας που οποιαδήποτε επιρροή και αν έχουν αυτή θα υπερκαλύπτεται από κοντινά μας γήινα αντικείμενα.

Κανείς δεν θα ισχυριζόταν ότι για να καταλάβουμε την επίδραση της Σελήνης πάνω στις παλίρροιες ή στις πατάτες, θα πρέπει να ξέρουμε τις αρχικές συνθήκες της ανωμαλίας πριν από τον Big Bang, ή τις θέσεις του ηλίου και των πλανητών την στιγμή που αποκομίσθηκε η πατάτα. Αν θέλεις να δεις πως θα είναι η αυριανή άμπωτη, δεν χρειάζεται να ξέρεις που ήταν η σελήνη όταν σχηματίσθηκε ο πρώτος ωκεανός ή το πρώτο ποτάμι, ή το αν δημιουργήθηκε πρώτα το ποτάμι ή η σελήνη και αντίστροφα. Οι αρχικές συνθήκες είναι λιγότερο σημαντικές από τις παρούσες συνθήκες όσον αφορά την κατανόηση της επίδρασης της σελήνης στα ποτάμια και στα λαχανικά. Αν αυτό ισχύει για τις παλίρροιες για τα φυτά, δεν θα πρέπει να αληθεύει και για τους ανθρώπους;

Τέλος, υπάρχουν αυτοί που υπερασπιζονται την αστρολογία με τον να σημειώνουν το πόσο ακριβή είναι τα επαγγελματικά ωροσκόπια. » Η αστρολογία δουλεύει» λένε, αλλά τι ακριβώς σημαίνει το «δουλεύει»; Βασικά ,το να πούμε ότι η αστρολογία δουλεύει σημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί ικανοποιημένοι πελάτες και ότι μπορούμε να «χειραγωγήσουμε» οποιοδήποτε γεγονός για να «κολλάει» με το ωροσκόπιο. Δεν σημαίνει ότι η αστρολογία είναι ακριβής στο να προβλέπει την ανθρώπινη συμπεριφορά ή διάφορα γεγονότα, σε βαθμό μεγαλύτερο από την τύχη. Υπάρχουν πολλοί ικανοποιημένοι πελάτες που πιστεύουν ότι το ωροσκόπιο τους περιγράφει ακριβώς, και ότι ο αστρολόγος τους έδωσε καλές συμβουλές. Αυτά τα γεγονότα δεν αποδεικνύουν την ορθότητα της αστρολογίας όσα το να επιδεικνύουν το φαινόμενο Φόρερ και την πόλωση επιβεβαίωσης.

Οι καλοί αστρολόγοι δίνουν καλές συμβουλές αλλά αυτό δεν επικυρώνει την αστρολογία. Υπάρχουν αρκετές μελέτες που έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν επιλεκτική κρίση για να κάνουν οποιοδήποτε ωροσκόπιο να ταιριάξει με τις δικές τους αντιλήψεις για τον εαυτό τους. Πολλοί ισχυρισμοί για τα ζώδια και τις προσωπικότητες, είναι ασαφείς και αόριστοι, και μπορούν να ταιριάξουν σε πολλούς ανθρώπους διαφορετικών ζωδίων. Ακόμα και οι επαγγελματίες αστρολόγοι, οι περισσότεροι απ’ τους οποίους έχουν μια απέχθεια προς την ηλιακή αστρολογία, δεν μπορούν να διαλέξουν τα σωστά ωροσκόπια με καλύτερή πιθανότητα από την τύχη. Και όμως, η αστρολογία συνεχίζει να διατηρεί την δημοτικότητα της παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει ίχνος επιστημονικών στοιχείων υπέρ της. Ακόμα και η πρώην πρώτη κύρία των Ηνωμένων Πολιτείων ,Νάνσυ Ρήγκαν, και ο άντρας της Ρόναλντ, συμβουλευόντουσαν έναν αστρολόγο όταν ήταν ο επικεφαλής του «ελεύθερου κόσμου», δείχνοντας ακόμη μια φορά ότι οι αστρολόγοι έχουν περισσότερη επιρρόη από την αστρολογία.

(σ.τ.μτφ: Το 1975, ο Αμερικανικός Ανθρωπιστικός Σύνδεσμος (American Humanistic Association-AHA) εξέδωσε μια ανοιχτή επιστολή – διακήρυξη στο περιοδικό «The Humanist» κατά της αστρολογίας, με τίτλο » Αντιρρήσεις για την Αστρολογία» (Objections to Astrology). Η διακήρυξη αυτή καταδίκαζε την αστρολογία σαν απάτη και επικίνδυνη για την ανθρωπότητα. Την επιστολή συνυπέγραψαν 186 διεθνώς αναγνωρισμένοι επιστήμονες, μεταξύ των οποίων και 19 βραβευθέντες με Nobel.)

________________________________________________________________________________

Πηγή:

http://www.skepdic.gr/Entries/Alpha/astrologia.htm

Ο Άρχων Δήμαρχος Μας (να τον χαιρόμαστε) και τα κόκκινα χάλια

Με αφορμή το αρθρο αυτό στην Ελευθεροτυπία:

Ανυπέρβλητος, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Βασίλης Παπαγεωργόπουλος. Του έστρωσαν κόκκινο χαλί για να πάει στο βήμα και να μιλήσει, και το μάζεψαν μόλις κάθησε στη θέση του! Εγινε την περασμένη Δευτέρα, στο Θέατρο Γης, στην εναρκτήρια συναυλία των 43ων Δημητρίων του Δήμου Θεσσαλονίκης, με τη σοπράνο ντέιμ Κίρι Τε Κανάουα.

Τότε, ο κόσμος άρχισε τα γουχαΐσματα και τις φωνές: «Πού είναι τα λεφτά ρεεε!!», «Φέρε πίσω τα λεφτάαα!!!», «Κάτσε κάτωωω!!!». Ο δήμαρχος μίλησε για «το σημαντικό έργο του Δήμου Θεσσαλονίκης στον τομέα του πολιτισμού» και κάθισε στη θέση του. Αμέσως υπάλληλοι μάζεψαν το χαλί και τότε όλος ο κόσμος κατάλαβε ότι είχε στρωθεί μόνο και μόνο για να περπατήσει πάνω του ο Β. Παπαγεωργόπουλος.

Σαν δεν ντρεπόμαστε λίγο λέω εγώ; Τα κόκκινα χαλιά μας λείπουν – δεν μας φταίνε τα χάλια της πόλης μας..

Μπράβο στον κόσμο που «ανταμοίβει» την «προσφορά» του δημάρχου μας!! Καιρός να ξυπνάμε από το λήθαργο..

Εύγε και πάντα τέτοια!

Διαβάστε επίσης:

http://www.skylos.gr/2008/09/blog-post_12.html

Τα χαρακτηριστικά του Έλληνα

Ο πραγματικός Έλληνας λοιπόν, είχε πολύ συγκεκριμένες ιδιότητες πολλές των οποίων μάλιστα ταιριάζουν και σε άλλες Παραδόσεις των Εθνικών, ιδίως της Ευρώπης, όπου ανέτως μπορούμε να μιλήσουμε για ευρωπαϊκή ΟΜΟΕΘΝΙΑ. Ως σύνολο, αυτές οι ιδιότητες ή χαρακτηριστικά δομούν την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στην ελευθεροπρέπεια και την δουλοφροσύνη, ανάμεσα στην ανθρώπινη ιδιότητα και την απλή ανθρωποσχημία (παρά το ότι αυτοί, όπως γυρίσαν και όλον τον κόσμο ανάποδα, το αντέστρεψαν και αυτό και έτσι εμείς οι Εθνικοί είμαστε «γκογίμ», δηλαδή «κτήνη»).

Ο Έλληνας λοιπόν χαρακτηριζόταν, κατ’αρχάς, από την, με σαφήνεια ορισμένη, Ελληνική Παιδεία, καθως και από τη συνακόλουθη νοηματική διαύγεια, η οποία εξασφάλιζε με τη σειρά της μία πολύ συγκεκριμένη κατάσταση ιδεών και σχημάτων μέσα στο μυαλό του και επιπλέον την δυνατότητα κατανοήσεως υψηλών, αφηρημένων και βαθέων εννοιών, δίχως την οποία κατανόηση ήταν αδύνατον να σκεφθεί και να λειτουργήσει ως Έλλην. Λυπάμαι που σας απογοητεύω αγαπητοί φίλοι, αλλά τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει για τη συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών χριστιανών κατοίκων του ελλαδικού χώρου.

Ο Έλληνας χαρακτηριζόταν και από σαφέστατα πολυθεϊστική αντίληψη του Κόσμου. Χρησιμοποιώ δε εδώ τον όρο «πολυθεϊστική» εν πλήρει συνειδήσει καταχρηστικά, γνωρίζοντας ότι τόσο αυτός όσο και ο αντίθετός του δεν είναι παρά εφευρήματα του χριστιανικού αταβισμού και της θεολογικής μυωπίας. Και για εμάς τους εθνικούς οι Θεοί δεν είναι τίποτε περισσότερο από το συμπαντικό Έν, πεπληθυσμένο ωστόσο σε ενσυνείδητες δυνάμεις, ενέργειες και ιδέες. Η διαφορά μας με την παραλογο-λατρεία που αυτοαπεκλήθη «Μονοθεϊσμός» είναι στο πού τοποθετούμε το δημιουργικό Αίτιο του Κόσμου, μέσα σε ή έξω από αυτόν και αν εκείνο προϋπήρξε του Κόσμου ή ανεδύθη μέσα από αυτόν για να τον εξυπηρετήσει. Είναι επίσης το άν ο χρόνος κινείται γραμμικά με αρχή και τέλος ή αν κινείται αιώνια και σπειροειδώς. Είναι αν ισχύει αυταρχία ή δημοκρατία στους λεγόμενους «Ουρανούς», είναι εν τέλει αν αυταρχικά ή δημοκρατικά πολιτικά και κοινωνικά σχήματα πρέπει να πραγματωθούν και επί γής κατά μίμησιν της θείας τάξεως. Είναι δηλαδή αν θα ισχύει ή όχι η όλο σιγουριά διατύπωση του Ευσεβίου Καισαρείας ότι οι εθνικοί κατεστράφησαν όχι γιατί τους κατέσφαξαν οι χριστιανοί αλλά γιατί είχαν πολυθεϊα και πολυαρχία ενώ, κατά τον άρρωστο νού αυτού και των ομοίων του, πρέπει ένας μόνον Θεός να υπάρχει στους ουρανούς και, κατ’ επέκτασιν, μοναρχία στην κοινωνία των ανθρώπων.

Ο Έλληνας, ο πραγματικός Έλληνας, χαρακτηριζόταν επίσης από Ελευθεροπρέπεια και Παρρησία, που ούτε και αυτές υπάρχουν στους χριστιανούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου, και πώς άλλωστε, όταν μόνοι τους, εν πλήρει εθελοδουλεία, ανέχονται να τους αποκαλούν «δούλους», έστω και με την σαθρή δικαιολογία ότι μόνο θεόδουλοι είναι και τίποτε περισσότερο. Αντίθετα όμως από τα νύν ισχύοντα, τον καιρό των πραγματικών Ελλήνων, η ιδιότητα του ελευθέρου δεν ήταν σύμφυτη με την ανθρωποσχημία αλλά ώφειλε να επιβεβαιώνεται διαρκώς στην καθημερινή πράξη, στον καθημερινό Τρόπο, και ο ελεύθερος άνθρωπος για να παραμείνει τέτοιος, ώφειλε με τη σειρά του να έχει Παρρησία, να διαθέτει δηλαδή συγκεκριμένη θέση και γνώμη που να υπερασπίζεται δημοσίως ακόμη και διακινδυνεύοντας την προσωπική του ασφάλεια.

Ο Έλληνας χαρακτηριζόταν επίσης και από ανοχή προς τις ετεροδοξίες και από το διαλέγεσθαι με λογική μόνον επιχειρηματολογία. Οι φανατισμοί, οι μισαλλοδοξίες και τα παραληρήματα της Ανατολής, που σήμερα δυστυχώς αλωνίζουν σε όλα τα επίπεδα, για τον Έλληνα Άνθρωπο ήσαν τουλάχιστον απαράδεκτα. Το ίδιο απαράδεκτος ήταν και ο ισοπεδωτισμός που ονειρεύθηκε ο Ιουδαϊσμός, εισήγαγε ο Χριστιανισμός και αναπαρήγαγαν έκτοτε αμέτρητα θρησκευτικά, κοινωνικά και πολιτικά μορφώματα και κινήματα. Αντιθέτως, στους πραγματικούς, τους εθνικούς Έλληνες, ίσχυε η αντιισοπεδωτική θέση. Ώφειλαν όλοι, αν ήθελαν να χαίρουν εκτιμήσεως, να μάθουν να αγορεύουν ενώπιον πλήθους ανθρώπων και να αναπτύσσουν συγκροτημένο λόγο, με λογική και μόνον λογική διάταξη και επιχειρηματολογία. Σήμερα, οι ίδιοι που μέσα στις συναγωγές τους είναι άλαλοι και παθητικοί δικαιούνται σώνει και καλά, στο όνομα μάλιστα ενός εκτρώματος της Δημοκρατίας μας, της γνωστής Άμέσου Δημοκρατίας μας που απεκάλεσαν οι όμοιοί τους «πολίτευμα του Διαβόλου», να εκφράζουν άποψη και να διαμορφώνουν κι από πάνω τρελλές πραγματικότητες τις οποίες υποχρεούμεθα να υποστούμε αγόγγυστα εμείς, ως αισχρή μειοψηφία. Δεν θα με εξέπλησσε μάλιστα, αν είχαμε μείνει εκτός Ευρώπης όπως πολλοί βυζαντινιστές ποθούν, να βλέπαμε μελλοντικά ακόμη και.. δημοψήφισμα για ν’ αποφασίσει «δημοκρατικά» η αποβλακωμένη και αμέτοχη μάζα αν θα πρέπει να καίγονται ζωντανοί οι εθνικοί ή όποιος άλλος ενοχλεί τους πολλαπλώς κρατούντες. Σάς φαίνεται «τραβηγμένο» ; Θα σας στενοχωρήσω με το να σάς ενημερώσω ότι πρόσφατα σε ημερήσια εφημερίδα, ένας πονηρός επιστολογράφος πρότεινε δημοψήφισμα για ν’αποφασίσει ο λαός (ποιός λαός, αυτός που ενημερώνεται από την Τηλεόραση και βλέπει αδιαμαρτύρητα καθ’ εκάστην την οθόνη να πλημμυρίζει από ράσο;) αν πρέπει επιτέλους να γίνει ή όχι ο διαχωρισμός Νεοελληνικού Κράτους και Ορθοδόξου Εκκλησίας. Για τέτοιο θράσος μιλάμε.

Ο πραγματικός Έλληνας χαρακτηριζόταν και από ευγένεια, ευνομία και ευσέβεια, όπως και από τη στάση του διαρκώς μάχεσθαι και από την θέληση για αρίστευση. Η σημερινή μας κοινωνία της αγροικίας, της οργανωμένης ανοργανωσιάς και της φαυλότητος, της εμπορευματοποιήσεως των πάντων, της μικρότητος, της υποκρισίας, της ρουφιανιάς, της ανανδρείας, της φυγοπονίας και της πιό χυδαίας ιδιωτεύσεως χρειάζεται απύθμενο θράσος για να συγκρίνει τα άθλια δεδομένα της με εκείνα των Ελλήνων. Και, εύχομαι να μη με ρωτήσει κανείς για την ευσέβεια που ανέφερα, γιατί τότε με λύπη μου θα διαπιστώσω ότι κάποιοι συγχέουν, συν τοίς άλλοις, την λέξη αυτή με την χειρότερη δυστυχία που μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο όπως ώριζε ο Εμπεδοκλής, με την «σκοτεινή» δηλαδή «ιδέα για τους Θεούς», ήτοι την θλιβερή θεοφοβία. Ποιά «ευσέβεια» δικαιούνται να επικαλούνται εκείνοι, των οποίων, όπως πολυ σωστά έγραψε ο Ιουλιανός ο των Ελλήνων Παραστάτης, η μόνη θεολογία είναι το να.. σφυρίζουν προς τα αγάλματα και να κάνουν τον σταυρό τοιυς ;

Ο Έλληνας άνθρωπος, αγαπητοί φίλοι, χαρακτηριζόταν και από γενναιότητα, από αφοβία (πέθαινε πολύ εύκολα και άνετα αν η αξιοπρέπεια το διέτασσε), καθωδηγείτο από το πρότυπο του ήρωος και ουχί του μάρτυρος, και ζούσε Κατά Φύσιν. Αυτό το «κατά φύσιν ζήν» που προϋποθέτει οικειότητα προς το σώμα, προς την φύση, πρός τα φυσικά μέτρα και μεγέθη, υψηλή οικολογική συνείδηση και αρκετά άλλα, αποτελεί άπιαστο ιδανικό, αν όχι ανεπιθύμητο κι από πάνω, για τον σύγχρονο κάτοικο αυτού του τόπου, ο οποίος παρόλο που, ευτυχώς, δεν αυξήθηκε πληθυσμιακά τα τελευταία 30 έτη, κατέστρεψε καίρια το φυσικό περιβάλλον και τσιμέντωσε ολόκληρο το λεκανοπέδιο που κάποτε στοίχειωνε η σοφία και σύνεση της Γλαυκώπιδος Θεάς,

Ο πραγματικός, εθνικός Έλληνας, χαρακτηριζόταν και από Λογική, Μέτρο, Λιτότητα και Αφιλοχρηματία. Η ίδια η πόλις δεν επέτρεπε τον υπέρμετρο πλουτισμό και από ένα σημείο και μετά η περιουσία των πλουσίων χρησίμευε για τον καλύτερο στρατιωτικό εξοπλισμό της πόλεως ή για την πολιτιστική ανάπτυξη των πτωχών πολιτών. Ο ευφυέστατος θεσμός της «Αντιδόσεως», με την οποία αν ο εύπορος αρνείτο να προβεί σε χορηγία κινδύνευε να ανταλλάξει περιουσίες με τον οποιονδήποτε ήταν πρόθυμος να προσφέρει στην πόλη τα απαιτούμενα για την χορηγία χρήματα, έκανε την αφιλοχρηματία υποχρεωτικό καθεστώς, εξουδετερώνοντας το ότι ο άργυρος παραλάσσει τας φρένας των ανθρώπων. Φέρτε στο νού σας τώρα, αγαπητοί φίλοι, τον σημερινό χριστιανό κάτοικο του ελλαδικού χώρου και ενημερώστε με κι εμένα τι άλλο σκέπτεται εκτός από χρήματα και «εμβλήματα» ή «φετίχ» επιδείξεως πλουτισμού.

Ο εθνικός Έλληνας χαρακτηριζόταν και από την απόλυτη αυτοθέσμιση των πολτικών και κοινωνικών του πραγμάτων, όπως και από την συμμετοχή στα κοινα και την καταδίκη της ιδιωτεύσεως και της απαθείας ως εξαιρετικά ατιμωτικές καταστάσεις για τον ελεύθερο πολίτη. Ας μην κάνουμε συγκρίσεις σε αυτά τα σημεία με το σήμερα γιατί ακόμη και η απόπειρα συγκρίσεως μολύνει τα πατρογονικά μας θεσπίσματα. Σήμερα, ο Ρωμιός κοιτάζει την λεγόμενη.. «δουλειά του» και διδάσκει τα παιδιά του να κάνουν το ίδιο, αρκεί να είναι γεμάτος ο ντορβάς, ό, τι κι αν αυτό απαιτήσει: αναξιοπρέπεια, σούρσιμο με την κοιλιά, γλύψιμο και κάθε είδους εξευτελισμό.

Ο εθνικός Έλληνας, φίλοι, διέθετε και προσωπική και εθνική αυτογνωσία. Γνώριζε μέσα από την ίδια την Θρησκεία, Ηρωογονία και Παιδεία του το ποιός ακριβώς είναι, το πού είναι εντεταγμένος, καθώς και από πού έρχεται και πού κινείται, τόσο ως άτομο όσο και ως μέλος μιας φράτρας, μιας φυλής, μιας πόλεως, ενός έθνους. Οι τρείς βασικές αρχές της πλήρους συνειδητότητος, δηλαδή η Αυτογνωσία (ποιός είμαι ;), η Αυτοπειθαρχία (τι θέλω να γίνω 😉 και η Αυτοδιεύθυνση (προς τα πού θέλω να κατευθυνθώ 😉 στον Έλληνα Άνθρωπο όχι μόνο ίσχυαν αλλά και υπήρχαν σαφείς απαντήσεις σε κάθε ένα από τα τρία αυτά ερωτήματα. Ρωτείστε και έναν σύγχρονο Ρωμιό, ή όποιο άλλο θύμα της κοσμοκρατούσης ψυχικής νόσου της Παγκοσμίου Ιερουσαλήμ, και, αν πάρετε λογικές απαντήσεις πέρα από όσες αφορούν οικονομικούς πόθους ή εκτόνωση των δύο χαμηλότερων και ζωωδών ενστίκτων της επιβιώσεως και της αντλήσεως φυσικής ηδονής, παρακαλώ ενημερώστε με κι εμένα τον «ειδωλολάτρη» και «θύραθεν πεφωτισμένο» για να χαρώ.

Τέλος, και συγνώμην αν σάς κούρασα, ο πραγματικός Έλληνας χαρακτηριζόταν από Πολυμέρεια και Φιλοπονία. Αντίθετα από τη σημερινή κυριαρχία της μονολιθικότητος, της εξιδεικεύσεως και της κλειστότητος των οπτικών οριζόντων, ο εθνικός Έλληνας τίμησε στο έπακρο τις δυνατότητές του, έπαιξε με όλα όσα μπορούσε να χειρισθεί και άφοβος ιδρωκόπησε κοιτάζοντας την αιωνιότητα, σίγουρος ότι θα ζήσει και μετά τον βιολογικό του θάνατο μέσα από τα αθάνατα έργα του. Σήμερα, ο Ρωμιός «αντιπροτείνει» τη μονολιθικότητα, την ορθοδοξομανία, την βυζαντινή κλειστότητα και την μανία καταδιώξεως από.. «δαιμόνους» και φανταστικούς, ως επί το πλείστον, έξωθεν εχθρούς την ίδια στιγμή που μοιράζεται χαρωπά την κλίνη του με τους πραγματικούς εχθρούς όχι μόνον της εθνικής του υποστάσεως αλλά και αυτής της ιδίας της ψυχικής του υγείας.

________________________________________________________________

(Απόσπασμα από ομιλία του Βλ. Ρασσιά στο Συνέδριο «Η Αρχαιοελληνική Παράδοση Στην 3η Χιλιετία», Αθήναι, Αίθουσα Εκδηλώσεων Πολεμικού Μουσείου, 24. 1. 1999)

http://www.rassias.gr/9005.html

Ιδεαλισμός και Υλισμός – Οι αντιμαχόμενες θεωρίες του Πλάτωνα και Επίκουρου

Πλάτων και Επίκουρος είναι οι δύο πόλοι της συναισθηματικής και διανοητικής ζωής, η πιο βαθιά ριζωμένη στην ανθρώπινη φύση αντίθεση, καθρέφτισμα της οικονομικής και κοινωνικής αντίθεσης. Ο Πλάτων είναι ο τυπικός αντιπρόσωπος του ιδεαλισμού, ο Επίκουρος του συστηματικότερου υλισμού που γνώρισε η Αρχαιότητα. Η αντίθεση είναι χαρακτηριστική για την ζωή και την κίνηση των ιδεών, για την ιστορία της φιλοσοφίας, που είναι η πάλη του ιδεαλισμού και του υλισμού. Η πρώτη, η παλαιότερη και πρωτογονότερη θεώρηση του κόσμου, είναι η ιδεαλιστική.

«Γεννιόμαστε πλατωνικοί«

είπε ο Μπερξόν – από αφορμές, πάει να πει, οικονομικο-κοινωνικές και από πλάνη ψυχοφυσική κλίνουμε στις εύκολες λύσεις, στη φυγή και το ευχάριστο ξεγέλασμα.

κεφαλή του Επίκουρου, Μητροπολιτικό Μουσείο Ν�ας Υόρκης
κεφαλή του Επίκουρου, Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης

Ο Επίκουρος είπε το μεγάλο veto στις πλάνες αυτές, ένα γόνιμο σε συνέπειες ceterum censeo(1) στις αντιλήψεις που είχαν κληρονομηθεί από παλαιότερους καιρούς, από τη μυθοπλασία των χρόνων της αγροτικής οικονομίας, από Πυθαγόρα και Ελεάτες. Άλλες είχαν γεννηθεί σαν νεοπλάσματα στο αντιδραστικό και αρρωστιάρικο κλίμα του 4ου αιώνα με εκπροσώπους τον Πλάτωνα και συνέχεια του τον Αριστοτέλη, τους Στωικούς και τους Σκεπτικούς, που κι αυτοί είπαν το λογάκι τους για να θολώσουν τα νερά.
Από τη σκοπιά που στάθηκε ο Επίκουρος, κόσμος και ανθρώπινη ζωή, οι αξίες που δημιούργησε η ελληνική παιδεία, πρόβαλλαν μέσα σε διαφορετικό φως, κι η χιλιολάτρευτη αρχαιότητα πήρε διαφορετικό νόημα και αξιολόγηση κι έδειξε πλευρές και αποχρώσεις διαφορετικές από εκείνες που εξακολουθούν να βλέπουν ακόμα και σήμερα οι ανιδέαστοι λατρευτές της.
Οι κληρονόμοι. Ανάμεσα στην αρχαιότητα και το νεότερο άνθρωπο στάθηκαν οι ελληνιστικοί χρόνοι, οι χρόνοι της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ο Μεσαίωνας που στην ουσία σύρθηκε ως τα χρόνια του Διαφωτισμού και της αστικής δημοκρατίας και που κατά ένα τρόπο συνεχίζεται κάτω από τα μάτια μας. Σ’ όλη αυτή τη μακρόσυρτη διαδρομή, που η ζήση ξαναβύθισε στην αγροτική οικονομία και στην απολυταρχία και ο νους στη θολούρα του μύθου, οι άνθρωποι αγάπησαν και είδαν στην αρχαιότητα τη θρησκευτική και μυθική της πλευρά.

Η αξιολόγηση αυτή πήρε τη σχηματική της διαμόρφωση στα ελληνιστικά κιόλας χρόνια. Η ελληνική παιδεία δέχτηκε βαρβαρική επιδρομή. Η ανατολική θρησκοληψία και θεοσοφική διάθεση, που κουβάλησαν σ’ αυτήν οι ξένοι, Σύροι, Αιγύπτιοι, Εβραίοι, διαμετρικά αντίθετες και ασυμβίβαστες με την ουσία του ελληνισμού, ήταν φυσικό να αγκιστρωθούν στον Πυθαγόρα και στον Πλάτωνα. Ο Ιουδαίος Φίλων, που έζησε στα χρόνια του Χριστού, υποστήριξε πως ο Πλάτων τη σοφία του την άντλησε από τα ιερά βιβλία των Εβραίων, ενώ εκείνα βαστούν από «θεϊκή» έμπνευση. Κανένα αιώνα αργότερα ο Νουμήνιος από την Απάμεια της Συρίας (γύρω στα 160 μ.Χ.) έλεγε πως ο Πλάτων είναι ο ίδιος ο Μωϋσής που μιλάει ελληνικά, «Μωϋσής αττικίζων». Ο αραβικός και ο δυτικοευρωπαϊκός Μεσαίωνας αγιοποίησαν τον Αριστοτέλη σαν φύλακα άγγελο της μωαμεθανικής και της καθολικής ορθοδοξίας.
Τον κίνδυνο από την επιδρομή τον νιώθουν με καρδιοχτύπι οι Επικούρειοι. Ο Φιλόδημος, Επικούρειος του 1ου π.Χ. αιώνα, γράφει με σφύξιμο ψυχής για τις ιδέες και τα έθιμα που κουβαλούσαν οι Ασιάτες. «Κοιμούνται σε ναούς, θεοπαρμένοι θυσιάζουν σε πέτρες αντί σ’ αγάλματα, με τύμπανα και άγρια μουσική. Τους θεούς αυτούς τους έχουν γι’ αδέκαστους και αλύγιστους, τον Άδη άμαχο και αδάμαστο»: «και τους μεν (θεούς) νομίζειν ατρέπτους και απαραιτήτους, τον δ’ Άδην άμαχον και αδάμαστον κατά τινα των εθνών Ασίας» (Φιλόδημος, Περί Θεών Ι, 18,22, εκδ.Η.Diels). Έτσι γίνεται ξεκάθαρα ο χωρισμός: ελληνικό και μη ελληνικό, Griechisch και Ungriechisch, όπως πολιτογραφήθηκαν οι δύο έννοιες στη γλώσσα της γερμανικής κριτικής και χρησίμεψαν σαν κεντρικό στημόνι στην μελέτη του καθηγητή.
Με το ίδιο θρησκευτικό και μυστικό μάτι κοίταξε και η Αναγέννηση την αρχαιότητα. Ορφισμός και Πυθαγορισμός, με την μεταγενέστερη χαμηλά φαντασιοκοπική παραλλαγή (Νεοπυθαγορισμός), Νεοπλατωνισμός, είχαν την έλξη τους στην πρωτοξύπνητη Δύση. Ο Σωκράτης βαθμολογήθηκε τόσο ψηλά γιατί νομίσθηκε πως παρουσιάζει γραμμές που θυμίζουν τον Χριστό.
Ήταν σωστή προφητεία του δίκαιου που πήγαινε στον άδικο θάνατο τα χιλιομνημόνευτα: «καθεύδοντες διατελοίτε αν, ει μη τινα άλλον ο θεός υμίν επιπέμψειεν κηδόμενος υμών» (Πλατ.Απολ., 31Α). «Όλον τον καιρό θα εξακολουθείτε να κοιμάσθε, ώσπου να σας λυπηθεί ο θεός και σας στείλει άλλον κανέναν». Ο Πλάτων πέρασε για θεόπνευστος προφήτης με προαισθήματα για το σωτήριο κήρυγμα.

Οι εξοχότερες κεφαλές της Ιταλίας συζητούσαν γύρω από το φιλόξενο τραπέζι των Μεδίκων για να συμβιβάσουν Πλάτωνα και Ιησού, ονειρεύονταν μια θρησκεία που να ενώνει χριστιανική ηθική και ελληνική φιλοκαλία. Για όλον αυτόν τον μεταλεξανδρινό κόσμο ο Επίκουρος ήταν σκάνδαλο, όπως ήταν σκάνδαλο να είναι κανείς λογικός να πιστεύει σ ‘ εκείνα που πιάνει με το χέρι του και στα συμπεράσματα που βγάζει με την κρίση του. Οι σύγχρονοί του ήδη τον είχαν θάψει κάτω από διαβολές, αισχρές συκοφαντίες και διαστροφές. Το πλούσιο έργο του παραμελήθηκε, χάθηκε και στην τύχη χρωστάμε τα λίγα πολύτιμα κομμάτια που σώθηκαν. Κρυμένα αιώνες σα σπίθα στη στάχτη χρησίμευσαν προσάναμμα, όταν έφτασε το πλήρωμα άλλων καιρών. Η έρευνα και η κατανόηση αναστήλωσαν τη φωτεινή φυσιογνωμία του, την γνήσια ελληνική και οδηγημένοι από τη φεγγοβολία της αναστηλώνουμε κι εμείς την Αρχαιότητα όπως ήταν στην πραγματικότητα.
(Απόσπασμα από το βιβλίο του καθηγητή Χαράλαμπου Θεοδωρίδη, Επίκουρος – Η Αληθινή Όψη του Αρχαίου Κόσμου )

___________________________________________________________________

(1) Η πλήρης φράση είναι «ceterum censeo Carthaginem esse delendam ! » – Ο Κάτων ο Νεώτερος (Μάρκος Πόρκιος Κάτων ο Υτικαίος, Marcus Porcius Cato Uticensis, 94 – 46), υπήρξε επιφανής Ρωμαίος πολιτικός του 1ου αιώνος π.α.χ.χ., δισεγγονός του αυστηρού Κάτωνος του Πρεσβυτέρου, του περιφήμου Τιμητού (Κήνσορος) του έτους 184 που εχθρεύετο κάθε ξένη επιρροή (ακόμη και αυτόν τον Ελληνισμό) και έκλεινε όλες τις ομιλίες του με τη γνωστή φράση «..και η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί !»

Οι οπαδοί της Heavy Metal τώρα δικαιώνονται.. [updated]

Σύμφωνα με άρθρο του mens health:

Οι μουσικές προτιμήσεις συνδέονται με την προσωπικότητα έδειξε έρευνα, που διεξήχθη από τον καθηγητή Adrian North του Πανεπιστημίου Heriot-Watt, θεωρείται η μεγαλύτερη στον τομέα της. Διαπιστώνει ότι οι οπαδοί της κλασικής μουσικής ντροπαλοί, ενώ οι λάτρεις του χέβι μέταλ είναι ευγενικοί και χαλαροί.

Σύμφωνα με τον καθηγητή North, «πάντα υποψιαζόμασταν τη σύνδεση μεταξύ μουσικών προτιμήσεων και προσωπικότητας. Είναι η πρώτη φορά που είμαστε σε θέση να την διερευνήσουμε με λεπτομέρειες. Κανένας μέχρι τώρα δεν το έχει κάνει σε τέτοια κλίμακα».

Και συνεχίζει: «Μία από τις πιο εντυπωσιακές διαπιστώσεις είναι οι ομοιότητες μεταξύ των οπαδών της κλασικής μουσικής και του χέβι μέταλ. Και οι δύο είναι δημιουργικοί, ήρεμοι, αλλά όχι κοινωνικοί. Το κοινό έχει δημιουργήσει ένα στερεότυπο κατά το οποίο οι λάτρεις του χέβι μέταλ είναι καταθλιπτικοί, επικίνδυνοι για τον εαυτό τους και την κοινωνία. Αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ ευαίσθητα άτομα».

Περισσότερα από 36.000 άτομα απ’ όλον τον κόσμο βαθμολόγησαν 104 είδη μουσικής και ταυτόχρονα απάντησαν σε ερωτήσεις σχετικά με την προσωπικότητά τους. Η έρευνα συνεχίζεται και ο καθηγητής North, επικεφαλής του τμήματος εφαρμοσμένης ψυχολογίας, αναζητά εθελοντές για να λάβουν μέρος στο σύντομο ερωτηματολόγιο που βρίσκεται online

Μουσικό είδος – Προσωπικότητα
Μπλουζ: με υψηλή αυτόεκτίμηση, δημιουργικοί, κοινωνικοί, πράοι, χαλαροί
Τζαζ: με υψηλή αυτοεκτίμηση, δημιουργικοί, κοινωνικοί, χαλαροί
Κλασική μουσική: με υψηλή αυτοεκτίμηση, δημιουργικοί, εσωστρεφείς, χαλαροί
Ραπ: με υψηλή αυτοεκτίμηση, δημιουργικοί, κοινωνικοί
Όπερα: με υψηλή αυτοεκτίμηση, δημιουργικοί, πράοι
Κάντρι & Γουέστερν: εργατικοί, κοινωνικοί
Ρέγκε: με υψηλή αυτοεκτίμηση, δημιουργικοί, όχι ιδιαίτερα εργατικοί, κοινωνικοί, ευγενικοί, χαλαροί
Χορευτική μουσική: Δημιουργικοί, κοινωνικοί, όχι ιδιαίτερα πράοι
Ίντι: με χαμηλή αυτοεκτίμηση, δημιουργικοί, όχι ιδιαίτερα εργατικοί, όχι ιδιαίτερα ευγενικοί
Ροκ/ Χέβι Μέταλ: με χαμηλή αυτοεκτίμηση, δημιουργικοί, όχι ιδιαίτερα εργατικοί, εσωστρεφείς, πράοι, χαλαροί
Ποπ: με υψηλή αυτοεκτίμηση, όχι ιδιαίτερα δημιουργικοί, εργατικοί, κοινωνικοί, πράοι, όχι ήρεμοι με τον εαυτό τους
Σόουλ: με υψηλή αυτό-εκτίμηση, δημιουργικοί, κοινωνικοί, ευγενικοί, χαλαροί

————————

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα  http://www.dailymail.co.uk/news/article-1052606/Take-note-Fans-heavy-metal-classical-music-lot-common-study-finds.html η μελέτη έβγαλε τα εξής συμπεράσματα:

jazz : δημιουργικοί, εξωστρεφής, χαλαροί, υψηλή αυτοπεποίθηση
κλασική: δημιουργικοί, υψηλή αυτοπεποίθηση, εσωστρεφείς, αισθάνονται άνετα με τον εαυτό τους
Disco: υψηλή αυτοεκτίμηση, σκληρά εργαζόμενοι, εξωστρεφείς, ευγενικοί, καθόλου δημιουργικοί
Ραπ: με αυτοπεποίθηση και εξωστρεφής
Κάντρυ και γουέστερν: σκληρά εργαζόμενοι και φιλικοί
Ρέγγε: υψηλή αυτοεκτίμηση, δημιουργικοί, εξωστρεφείς, ευγενικοί, όχι σκληρά εργαζόμενοι,άνετοι
Πανκ και Ίντι: χαμηλής αυτοεκτίμησης, δημιουργικοί, τεμπέληδες, επιθετικοί
Ροκ/Μέταλ: υψηλή αυτοπεποίθηση, δημιουργικοί, εσωστρεφείς, με άνεση για τον εαυτό τους
Τσαρτ ποπ: υψηλή αυτοπεποίθηση, σκληρά εργαζόμενοι, φιλικοί, ευγενικοί, καθόλου δημιουργικοί

Την δεύτερη ιστοσελίδα την παραθέτω γιατί διαφέρει από τα συμπεράσματα του mens health και δεν μ’αρέσει να υποστηρίζω μια μόνο άποψη.

Φυσικά και δεν ασπάζομαι αυτήν την άποψη περί συσχετισμού μουσικών προτιμήσεων-προσωπικότητας. Νομίζω πως είναι ένα καλό θέμα για συζήτηση γιατί έχω κουραστεί να ακούω πως «οι οπαδοί της μέταλ μουσικής είναι ψυχικά άρρωστοι» και άλλες τέτοιες τερατολογίες από διάφορους χριστιανούς και ιερείς. Στο παρελθόν άκουγα αποκλειστικά μέταλ (με λίγη ροκ).

Το link που έχει το ερωτηματολόγιο (σε περίπτωση που θέλετε να συμμετέχετε) είναι το : http://www.peopleintomusic.com/

Η χερσόνησος του Άθω στην αρχαία Ελλάδα και η λατρεία της θεάς Άρτεμης

Αναπαράσταση του αγάλματος του Αθώος Διός στην κορυφή του όρους Άθως
Αναπαράσταση του αγάλματος του "Αθώου Δία" στην κορυφή του όρους Άθω

Η Ελληνική µυθολογία αναφέρεται συχνά στη Χαλκιδική:
Το αρχαίο όνοµα της Κασσάνδρας ήταν Φέγρα, δηλαδή τόπος της φωτιάς. Πιστεύεται ότι ήταν η γη των Γιγάντων και το πεδίο µάχης του πολέµου µεταξύ των Θεών του Ολύµπου και των Γιγάντων, όταν οι τελευταίοι επιχείρησαν να εκδιώξουν τους Θεούς από τον Όλυµπο. Σύµφωνα µε ένα µύθο, ο Εγκέλαδος, ένας από τους Γίγαντες, καταπλακώθηκε από βράχο που πέταξαν εναντίον του οι Θεοί του Ολύµπου. Έτσι, ο «Εγκέλαδος-Σεισµός» γίγαντας, είναι θαµµένος στην Κασσάνδρα, αλλά µη έχοντας πεθάνει, από καιρό σε καιρό προσπαθεί να ελευθερωθεί από το βράχο που τον έχει καταπλακώσει και οι προσπάθειές του αποτελούν το φαινόµενο του σεισµού.

Στο άλλο άκρο της Χαλκιδικής η χερσόνησος του Aθω πάλι σχηµατίστηκε και πήρε το όνοµα της από το βράχο που έριξε εναντίον των θεών ο Γίγαντας Άθως. Η Σιθωνία οφείλει το όνοµά της στο Σίθωνα, το γιο του Ποσειδώνα.

Η Θεά Άρτεμις, ρωμαϊκό αντίγραφο ελληνικού πρωτοτύπου, τέλη 4ου αρχές 3ου αι. π.Χ.

Τα απολιθωµένα λείψανα ελεφαντοειδών και άλλων εξαφανισµένων ειδών που βρέθηκαν στη Νικήτη και έχουν εντοπιστεί στα Βραστά, στην Τρίγλια κ.α. αποτελούν µάρτυρες µιας άλλης εποχής, που µάλλον δεν είδε ποτέ ανθρώπινο γένος. Επίσης τα ευρήµατα στο Σπήλαιο των Πετραλώνων απέδειξαν ότι η παρουσία του ανθρώπου εδώ ξεπερνά τις 700.000 χρόνια, ενώ το κρανίο του αρχανθρώπου υπολογίζεται πως έχει ηλικία 200.000 ετών περίπου. Εγκαταστάσεις οργανωµένης κοινωνίας έχουµε στη Χαλκιδική από το 4.000 π.Χ. και οι παλαιότεροι κάτοικοί της ήταν Θράκες και Πελασγοί.

Τον 8ο αι. π.Χ. πλήθος κατοίκων καταφθάνει στην περιοχή, προερχόµενο κυρίως από την Χαλκίδα (εξ ού και η ονομασία «Χαλκιδική») και την Ερέτρια. Στο τέλος του 5ου αι. π.Χ. οι 32 σπουδαιότερες πόλεις ιδρύουν υπό την ηγεσία της Ολύνθου, το «κοινόν των Χαλκιδέων», το οποίο θα διαλυθεί το 379 π.Χ. από τους Σπαρτιάτες. Το 348 π.Χ. ο Φίλιππος ενσωµατώνει την περιοχή στο Μακεδονικό Βασίλειο. Στα Ελληνιστικά χρόνια ιδρύονται τρεις µεγάλες πόλεις: Κασσανδρεία (315), Ουρανούπολις (315) και Αντιγόνεια (στη µέση της Καλαµαριάς το 280 π.Χ.). Το 168 π.Χ. περνά στα χέρια των Ρωµαίων και παρακµάζει καθώς οι πόλεις της περιήλθαν υπό τον έλεγχο Ρωµαίων εµπόρων κυρίως.

Ναός της Άρτεμης στην Έφεσο

Οι αρχαίοι Έλληνες αποίκησαν την χερσόνησο του Αγίου Όρους πολύ πριν εγκατασταθούν εκεί οι καλόγεροι, η οποία κατά τους αρχαίους χρόνους ονομάζονταν Ακτή. Ξέρουμε πως υπήρχαν  οκτώ πόλεις στην Ακτή: το Δίον, η Ολόφυξος,ο Άθως οι Ακροθώοι (εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η Μονή Μεγίστης Λαύρας), οι Κλεωνές,η Απολλωνία,η Ουρανούπολη, το Παλαιώριο και η Θυσσός. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε την ακριβή θέση των οικισμών αυτών. Εικάζεται πως οι πρώτες τρεις βρισκόντουσαν στην ανατολική πλευρά και οι άλλες δύο στην δυτική.

Ο Ηρόδοτος χαρακτηρίζει τη θάλασσα του Aθω «θηριωδεστάτη», μιας και το 492π.Χ. εκεί καταποντίστηκε ολόκληρος ο περσικός στόλος που είχε βάλει πλώρη για την Αθήνα υπό τον στρατηγό Μαρδόνιο. Χάθηκαν είκοσι χιλιάδες άνδρες και τριακόσια πλοία. Την εποχή των περσικών πολέμων η χερσόνησος αριθμούσε περί τις δέκα χιλιάδες κατοίκους. Πρέπει να έκαναν πολύ υγιεινή ζωή, μιας και σύμφωνα με τον Λουκιανό, ζούσαν εκατόν τριάντα χρόνια! Πολλοί από αυτούς ήταν Πελασγοί και Ετρούσκοι.

Αν και ήξεραν ελληνικά, μιλούσαν κι άλλες γλώσσες, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη. Οι πλυθησμοί που ζούσαν στην Ακτή τιμούσαν τους ίδιους θεούς με την λοιπή Ελλάδα. Στο υψηλότερο σημείο του Aθω ορθώνονταν ένα άγαλμα που ονομαζόταν ο «Αθώος Δίας» (εξ ου και η ονομασία Άθως), του οποίου η σκιά όταν έγερνε ο ήλιος λέγεται ότι άγγιζε τη Λήμνο. Οι πρώτοι κάτοικοι του Aθω λάτρευαν επίσης τη Δήμητρα, την Αφροδίτη, την Αρτέμιδα, τον Απόλλωνα και τον Ασκληπιό.

Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. οι Αθηναίοι χάνουν τον έλεγχο της Χαλκιδικής, η οποία εντάσσεται στο βασίλειο της Μακεδονίας. Αργότερα, κατά τους πρώτους αιώνες της χριστιανικής εποχής, επιδεινώνεται συνεχώς η παρακμή της Χαλκιδικής: πέραν του ζυγού των Ρωμαίων δέχεται μαζικές εισβολές Σλάβων και Βουλγάρων. Οι επιπλέον ταλαιπωρίες από τους πειρατές εξηγούν γιατί εγκαταλείπεται σταδιακά ο πληθυσμός της χερσονήσου. Έτσι, κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. δεν κατοικεί πλέον κανείς στις πόλεις της Ακτής. Υπάρχουν μόνον αγάλματα…

Αντιθέτως κατά τα αρχαία χρόνια υπήρχε αυστηρό Άβατον για τους άντρες. Εκεί υπήρχαν ιερά της θεάς Αρτέμιδος, στα οποία βρίσκονταν οι ιέρειες της, νέες αγνές κοπέλες, και θεραπαίνιδες της θεάς.

Στη Μονή Μεγίστης Λαύρας υπάρχει μία μαρμάρινη αναθηματική ανάγλυφη πλάκα,στην οποία απεικονίζεται ένα τεράστιο αυτί εντός πλαισίου, πάνω από το οποίο υπάρχει εγχάρακτη η επιγραφή: ΑΡΤΕΜΙΔΙ ΑΓΡΟΤΕΡΑ / ΝΕΒΡΙΣ ΕΠΙΤΑΓΗΝ / ΑΝΕΘΗΚΕΝ. Από τους χαρακτήρες εξάγεται το συμπέρασμα ότι η πλάκα ανήκει στην κλασική ελληνική περίοδο και χρονολογείται στον Ε΄ – Δ΄ π.Χ. αιώνα. Η τοποθέτηση της αναθηματικής πλάκας στο συγκεκριμένο σημείο είναι αφιέρωμα κάποιας Νεβρίδος στην θεά Αρτέμιδα και αποτελεί απόδειξη πως υπήρχαν ελληνικοί ναοί οι οποίοι κατεστράφησαν από τους χριστιανούς μοναχούς.

Κατά την ομηρική εποχή, η θεά «ρυθμίζει την αγνότητα του πρωτόγονου βίου, όπου η μητρότητα συνδυάζεται με τη γονιμότητα αλλά όχι και με τον έρωτα».

Παραπέμπει στον Γάλλο φιλόσοφο και ιστορικό Πιέρ Γκριμάλ, ο οποίος παρατηρεί «μια ιδιοτυπία στη λατρεία της Αρτέμιδος: στην παρθένο θεά απευθύνονταν για να ζητήσουν βοήθεια κατά τον τοκετό», αφού μπορούσε να φανεί και κακότροπη, οπότε «οπλισμένη με τόξο, έριχνε ένα βέλος στην ετοιμόγεννη, δίνοντάς της αιφνίδιο θάνατο».

Αυτό συνδέει την Αρτέμιδα με την πρωιμότερη Ειλείθυια, η οποία, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παυσανία, «λατρεύτηκε στη Δήλο ως εύλινος (αυτή που κλώθει καλά) και ταυτιζόταν φανερά με τη μοίρα. Η Ειλείθυια», προσθέτει ο Γκριμάλ, «είναι η θεά του τοκετού, δηλαδή της στιγμής κατά την οποία αρχίζει να ξετυλίγεται το νήμα της ζωής.

«Μήπως, λοιπόν, η Aρτεμις, η θεά του αιφνίδιου θανάτου, ήταν εκείνη που στην προομηρική ποίηση σπάει αυτό το νήμα;» Aλλωστε σ’ αυτήν μόνο αποδίδει ο Oμηρος το επίθετο «χρυσήλακτος», αυτή που κρατάει τη χρυσή ηλακάτη, τη χρυσή ρόκα.

Η θεά Άρτεμη

H Άρτεμη είναι μια από τις παλαιότερες, πιο περίπλοκες αλλά και πιο ενδιαφέρουσες μορφές του ελληνικού πανθέου. Κόρη του Δία και της Λητώς, δίδυμη αδερφή του Απόλλωνα, βασίλισσα των βουνών και των δασών, θεά του κυνηγιού, προστάτιδα των μικρών παιδιών και ζώων.

Η γέννηση της ιδιόρρυθμης θεάς τοποθετείται στο νησί Ορτυγία. Σ’ αυτό το άγονο πετρονήσι και μετά από φοβερές ταλαιπωρίες και περιπλανήσεις είχε καταφύγει η έγκυος Λητώ προκειμένου να κρυφτεί και να προφυλαχτεί από την καταδιωκτική μανία της νόμιμης συζύγου του Δία, της Ήρας. Εκεί και με τη βοήθεια όλων των γυναικείων θεοτήτων (εκτός της Ήρας) ήρθε στο φως η Άρτεμη και λίγο αργότερα ο αδερφός της ο Απόλλωνας.

Από τις πρώτες κιόλας ώρες της γέννησής της η Άρτεμη παίρνει πρωτοβουλίες. Αν και νεογέννητο βρέφος, βοηθά την εξουθενωμένη μητέρα της να ξεγεννήσει και το δεύτερο της παιδί και ταυτίζεται με τον τρόπο αυτόν με την Ειλείθυια, τη θεά του τοκετού. Πανέμορφη και πανέξυπνη η Άρτεμη, είχε από πολύ νωρίς κερδίσει την εκτίμηση των άλλων θεών. Ήδη από τα τρία της χρόνια είχε συγκεκριμένες απαιτήσεις, που αφορούσαν την ενδυμασία της, τον εξοπλισμό της και την ακολουθία της στην πιο αγαπημένη της ενασχόληση, το κυνήγι. Ήταν παιδί που ήξερε τι ήθελε και πραγματικά σταθερό και άκαμπτο στις αποφάσεις του.

Ο Δίας τη θαύμαζε για την επιμονή της και, λόγω της ευστροφίας της, της έτρεφε πολύ μεγάλη αγάπη και ικανοποιούσε όλες της τις επιθυμίες. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ζήτησε η Άρτεμη σαν δώρο από τον πατέρα της ήταν η αιώνια αγνότητα και παρθενία. Πιστή και σταθερή σ’ ό,τι ζητούσε και τη δέσμευε, η παρθενική θεά δε σπίλωσε ποτέ ούτε το ήθος της, ούτε και το χαρακτήρα της. Σοβαρή και περήφανη, διατήρησε την αγνότητά της περιφρονώντας ερωτικές πολιορκίες κι επιθέσεις. Αφοσιωμένη στο κυνήγι και τη φύση, αδιαφόρησε για τις χαρές του γάμου και τις απολαύσεις του έρωτα. Με επιβολή και αυστηρότητα απαίτησε την αθωότητα και την παρθενικότητα όχι μόνο του εαυτού της, αλλά και των Νυμφών που την περιστοίχιζαν κι επίσης αυτών που με τις υπηρεσίες τους την τιμούσαν.

Ο ναός της Άρτεμης
Ο ναός της Άρτεμης στην Έφεσο

Η Άρτεμη ήταν μια θεά αμείλικτη που ποτέ σχεδόν δε συγχωρούσε. Οποιαδήποτε παρατυπία σε βάρος της, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα πιστεύω της και τις αρχές της άξιζε την τιμωρία της. Η αδυσώπητη οργή της ήταν έτοιμη να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή απέναντι στον παραβάτη των αυστηρών της κανόνων. Τα θανατηφόρα της βέλη στόχευαν διαρκώς θνητούς, θεούς και ήρωες που παρέβλεπαν την ύπαρξή της ή αμελούσαν τις αρχές και τη λατρεία της.

Διακρίνετε κάποιες ομοιότητες με την αγία των χριστιανών Παναγία;

http://209.85.135.104/search?q=cache:bL4_NZSkzTgJ:2opseis.neolaia.de/periodiko23/pdf/s30-31-xalkidiki.pdf+%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1+%CE%B3%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%BF%CE%BD+%CE%86%CE%B8%CF%89%CF%82&hl=el&ct=clnk&cd=31&gl=gr&client=firefox-a

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_25/03/2006_178337

http://mythologia.8m.com/artemis.html

http://www.nemesi.gr/?cat=5&paged=3