Δεν εμπόρεσα να πιστέψω σε φαντάσματα

Δεν εμπόρεσα να πιστέψω σε φαντάσματα,

που ζούνε κάθε νύχτα στης ψυχής μου τα χαλάσματα,

δεν εμπόρεσα να πιστέψω σε αόρατους θεούς,

που κάνουνε παρέα στης ζωής μου τους τρελούς..

Από το χώμα εκκίνησα, εκεί θα καταλήξω,

αλλά πιο πριν την αγάπη μου πρέπει να σμίξω,

με ομορφιά και με νερό θα την ταΐσω,

και μες τα χέρια μου για πάντα θα κρατήσω..

Είν’ τα σκοτάδια των ναών που με φοβίζουν,

και τα καράβια της λογικής απόψε αρμενίζουν,

σε ένα πέλαγος καθάριο κρυσταλλένιο,

με έναν ήλιο πανέμορφο ασημένιο..

Είναι το χρέος μου αυτό απόψε να ρωτήσω,

πως κάτι ορατο με αόρατο μπορώ να το κολλήσω,

κάτι ανύπαρκτο με υπαρκτό απόψε να παντρέψω,

και τα παιδιά τους με στοργή να αναθρέψω..

Advertisements