Ημέρα: 24 Αυγούστου 2008

Το να κερδίζει κανείς δεν είναι το παν..

Δημοσιογράφος:

Ο Άλφι Κον έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο: Νο Contest: The Case Against Competition. Ο Tsompsky έγραψε ένα θετικό σχόλιο γι’αυτό. Ο προπονητής του ποδοσφαίρου, Βινς Λομπάρντι είχε πει κάποτε :»το να κερδίζεις δεν είναι τα πάντα. Είναι το μοναδικό». Ποιές συνέπειες για την κοινωνία πηγάζουν από αυτόν τον τρόπο σκέψης;

Τσόμσκυ:

Αν κάποιος το έπαιρνε στην κυριολεξία, αν έκανες κάτι τέτοιο στον αγωνιστικό χώρο θα ήταν χυδαίο. Αν το έκανες στην κοινωνία θα ήταν εξωφρενικό. Συμβαίνει. Το βλέπω στον παιδικό αθλητισμό. Ένας από τους εγγονούς μου είναι φανατικός με τον αθλητισμό. Μου περιέγραφε με απογοήτευση ένα παιχνίδι που ματαιώθηκε. Εφτάχρονα παιδιά παίζουν μπέιζμπολ, οργανώνονται σε ομάδες, όλα αυτά εντάξει. Είχε προγραμματιστεί ένα παιχνίδι με μια άλλη ομάδα. Η άλλη ομάδα όμως δεν είχε αρκετούς παίκτες. Στην ομάδα του εγγονού μου περίσσευαν παίκτες. Έτσι χρειάστηκε να ματαιώσουν το παιχνίδι. Όλα τα παιδιά απογοητεύτηκαν. Δεν μπόρεσαν να παίξουν. Υπήρχε μια προφανής λύση. Μερικά παιδιά από τη μία ομάδα να παίξουν με την άλλη. Στην πραγματικότητα μπορεί να γίνει παιχνίδι και μόνο με μια ομάδα, τα παιδιά να αλλάζουν θέσεις. Έτσι θα διασκέδαζαν όλοι τους. Όμως τότε δεν θα ήταν ένα παιχνίδι στο οποίο η ομάδα με το ένα χρώμα θα κέρδιζε και η ομάδα με το άλλο χρώμα θα έχανε. Όπως έγινε, απογοητεύτηκαν όλοι τους. δεν είναι κανένα τεράστιο πρόβλημα, αλλά δείχνει την εφαρμογή της θρησκείας του ανταγωνισμού με παιδιάστικο, εξωφρενικό τρόπο.

Όταν φτάνει στην υπόλοιπη ζωή, είναι εξαιρετικά βλαβερή. Η ανθρώπινη ύπαρξη βασίζεται στην συμπάθεια, την αλληλεγγύη και την αμοιβαία υποστήριξη. Αν την ωθήσουμε στα άκρα, στην ιδέα ότι το μοναδικό πράγμα που αξίζει είναι να νικάς, τότε σε μια οικογένεια ο δυνατότερος θα έπαιρνε όλο το φαγητό. Αυτό είναι απάνθρωπο. Το ίδιο απάνθρωπο είναι να γενικεύεις τέτοιες προτάσεις.

Για να συνδέσω τη δήλωση του Τσόμσκυ με ένα μόνο τομέα της ζωής μας, θα αναφερθώ στους πολέμους που γίνονται για την επιβολή μιας ομάδας κρατών έναντι άλλων. Σε έναν πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές και χαμένοι. Μπορεί ο κατ’ επίφασην «νικητής» να έχει λιγότερους νεκρούς αλλά δεν παύει να έχει μερίδιο από τον πόνο . Και δεν είναι μόνον οι νεκροί σε ένα πόλεμο που τον κάνουν καταστροφικό. Είναι και τα ορφανά που μένουν πίσω, οι χήρες, οι γονείς, οι φίλοι, και όλοι όσοι μένουν με πληγωμένα τα σωθικά από αυτό το κακό. Άλλωστε ακόμη και οι επιζήσαντες στρατιώτες (της μιας ή της άλλης πλευράς) είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως υποφέρουν απο ψυχολογικές διαταραχές από όλα τα τερατώδη που έχουν δει και έχουν κάνει στο πεδίο της μάχης.