Μήνας: Αύγουστος 2008

Hearts On Fire / Hammerfall

We saw the writings on the wall
When heathens ruled above us all
Tormented, we still heard the call
You come to bring us down
Wield the scepter, steal the crown
Time on the throne is running out

‘Cause seasons change but we are still the same
Even though the cold winds blow, the fire burns inside

Hearts On Fire, Hearts On Fire
Burning, burning with desire
Hearts On Fire, Hearts On Fire
Burning, burning with desire
Hearts On Fire, Hearts On Fire
Burning, burning with desire
Burning for the steel

Hearts On Fire

For years shunned by society
Outcasts, condemned for our beliefs
Our legions grew in secrecy

And now, the time is here
I see the Templars everywhere
The Freedom Call is drawing near

We hold our rebel banners up with pride
The colour’s crimson and the Hammer is the sign

Hearts On Fire, Hearts On Fire
Burning, burning with desire
Hearts On Fire, Hearts On Fire
Burning, burning with desire
Hearts On Fire, Hearts On Fire
Burning, burning with desire
Burning for the steel

Hearts On Fire, Hearts On Fire..

Hearts On Fire, Hearts On Fire
Burning, burning with desire..

Advertisements

Το Δικό Μου Πιστεύω

Ο τάφος του Καζαντζάκη

ΠΙΣΤΕΥΩ Σ΄ ΕΝΑ ΘΕΟ, ΑΚΡΙΤΑ, ΔΙΓΕΝΗ, ΣΤΡΑΤΕΥΟΜΕΝΟ, ΠΑΣΧΟΝΤΑ, ΜΕΓΑΛΟΔΥΝΑΜΟ, ΟΧΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ, ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΣΤ΄ ΑΚΡΟΤΑΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΣ, ΤΙΣ ΟΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΟΡΑΤΕΣ.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤ΄ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ, ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ Ο ΘΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΚΡΙΝΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΑΥΤΗ ΡΟΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΛΥΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΑΓΡΥΠΝΟ ΒΑΡΥΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΔΑΜΑΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΡΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΛΗ· ΤΗ ΖΩΟΔΟΧΑ ΠΗΓΗ ΦΥΤΩΝ, ΖΩΩΝ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΟ ΧΩΜΑΤΕΝΙΟ ΑΛΩΝΙ, ΟΠΟΥ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑ ΠΑΛΕΥΕΙ Ο ΑΚΡΙΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.

«ΒΟΗΘΕΙΑ!» ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ. «ΒΟΗΘΕΙΑ!» ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ, ΚΙ ΑΚΟΥΩ.

ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΡΑΤΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΚΙ ΟΛΗ Η ΓΗΣ, ΑΚΟΥΜΕ ΜΕ ΤΡΟΜΟ, ΜΕ ΧΑΡΑ, ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΣΟΥ.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΑΚΟΥΝ ΚΑΙ ΧΥΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΟΥΝ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: «ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΜΟΝΑΧΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ.»

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΑΝ, ΣΜΙΓΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: «ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ.»

ΚΑΙ ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ, ΚΑΙ ΔΕ ΛΥΓΟΥΝ, ΑΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΜΕΓΑ, ΕΞΑΙΣΙΟ, ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ:

ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
ΤΕΛΟΣ

Δεν εμπόρεσα να πιστέψω σε φαντάσματα

Δεν εμπόρεσα να πιστέψω σε φαντάσματα,

που ζούνε κάθε νύχτα στης ψυχής μου τα χαλάσματα,

δεν εμπόρεσα να πιστέψω σε αόρατους θεούς,

που κάνουνε παρέα στης ζωής μου τους τρελούς..

Από το χώμα εκκίνησα, εκεί θα καταλήξω,

αλλά πιο πριν την αγάπη μου πρέπει να σμίξω,

με ομορφιά και με νερό θα την ταΐσω,

και μες τα χέρια μου για πάντα θα κρατήσω..

Είν’ τα σκοτάδια των ναών που με φοβίζουν,

και τα καράβια της λογικής απόψε αρμενίζουν,

σε ένα πέλαγος καθάριο κρυσταλλένιο,

με έναν ήλιο πανέμορφο ασημένιο..

Είναι το χρέος μου αυτό απόψε να ρωτήσω,

πως κάτι ορατο με αόρατο μπορώ να το κολλήσω,

κάτι ανύπαρκτο με υπαρκτό απόψε να παντρέψω,

και τα παιδιά τους με στοργή να αναθρέψω..

Φωτογραφίες από το Ειδυλλιακό Ιράκ/ Photos from Glamorous Iraq

Ορίστε τα αποτελέσματα της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, Παιδιά 10 χρονών με όπλα μεγαλύτερα από το μπόι τους.

Αυτό σημαίνει «αμερικανική ελευθερία».

These are the results of the american intrusion in Iraq,Kids 10 years old playing with guns bigger than them.

That’s the «american freedom».

Εδώ φαίνεται η ελευθερία που πρόσφεραν οι αμερικανοί στους Ιρακινούς. Τους έφτιαξαν ένα Γκουαντανάμο στα μέτρα τους.

Here you can see clearly the freedom that Iraq won from the war. They have been built a Gouantanamo for living in it.

Οι Ευχαριστίες των Ιρακινών προς τους Αμερικάνους..

«Όταν η ζωή είναι κάτι που μπορεί το χρήμα να αγοράσει, ο πλούσιος θα ζήσει και ο φτωχός θα πεθάνει» – γραμμένο από αμερικανό στρατιώτη σε πόρτα τουαλέτας που βρίσκεται σε αμερικανική βάση στο Κουβέιτ. Άραγε να εννοεί μόνο τους στρατιώτες ή μήπως και τους ίδιους τους Ιρακινούς;

«Το να πολεμάς για την ειρήνη είναι σαν να πηδάς για την παρθενιά.. » Από αμερικανό στρατιώτη γραμμένο σε τοίχο τουαλέτας σε βάση στο Κουβέιτ

Ήρθαν οι αμερικανοί «απελευθερωτές» μας..

Οι «φίλοι μας» οι Αμερικάνοι δεν διστάζουν να βάλουν τα δελφίνια να δουλέψουν για το τίποτα. Ποιά είναι η δουλειά των δελφινιών; Να βρίσκουν νάρκες.

no war to iraq

Περισσότερες φωτογραφίες θα βρείτε εδώ.

Οι μάρτυρες αρχαίοι φιλόσοι και η κληρονομιά που μας άφησαν

Ο Σωκράτης, τρανό παράδειγμα, ο οποίος κατηγορήθηκε πως «διέφθειρε» τους νέους (ενώ τους φώτιζε) και τους βοηθούσε να απαλλαγούν από τη θεοκρατία , «εισήγαγε καινά δαιμόνια» τον κατηγόρησε το ιερατείο.

Ο Αριστοτέλης που έφυγε από την Αθήνα όταν ο όχλος ήταν έτοιμος να τον εκτελέσει, ο Αισχύλος σώθηκε αφού αυτοεξορίστηκε στη Σικελία, ο Θεμιστοκλής σώθηκε χάρη στην προστασία που του πρόσφερε ο «βάρβαρος» Πέρσης βασιλιάς, ο Παυσανίας, βασιλιάς της Σπάρτης, αφού κατασυκοφαντήθηκε πέθανε από πείνα πολιορκούμενος από όχλο, ο Πρωταγόρας, ο Φειδίας, ο Μιλτιάδης, ο Πυθαγόρας του οποίου την σχολή κατέστρεψε ο όχλος του Μεταποντίου, ο Ερμόδωρος ο άριστος των πολιτών εξορίστηκε από την Έφεσο και μετανάστευσε στην Ρώμη όπου συνέταξε την πολιτειακή νομοθεσία της «Δωδεκαδέλτου» κ.α.

Ο Πλάτων βλέποντας την απαράδεκτη αυτή συμπεριφορά του όχλου, είπε κάποτε την αλήθεια «στη δημόσια ζωή ο κάθε άνθρωπος αντιπροσωπεύει έναν εχθρό για τον εαυτό του, κι απ’ όλες τις μάχες που μπορεί κανείς να κερδίσει η πρώτιστη, η πιο ένδοξη, είναι εκείνη που κερδίζει απέναντι στον εαυτό του, ενώ η πιο επαίσχυντη από τις ήττες, η πιο άνανδρη είναι το να ηττηθείς από τον ίδιο τον εαυτό σου».

Ο Ηράκλειτος που είχε πει πως «αξίζει στους Εφέσιους να πάνε να κρεμασθούν όλοι από έφηβοι και μεγαλύτεροι και να παραδώσουν την πόλιν στους προέφηβους» και πέθανε αφού κυνηγήθηκε στο κτήμα του, από τον ίδιο απρόσωπο όχλο και φαγώθηκε από σκυλιά..

Όμως αν έλειπαν αυτοί οι μάρτυρες της Επιστήμης, της Σκέψης, της Τέχνης, αυτά τα καταδιωκόμενα πρόσωπα-ήρωες του Πολιτισμού τί θα είχαμε σήμερα από την αρχαία Ελλάδα, από τις κοινωνίες της, τις πολιτείες της, την ομαδικότητα και συλλογικότητά της;

Ακόμη και η ελληνική πολιτική κληρονομιά σήμερα δεν προέρχεται από την ομάδα και την οργάνωσή της αλλά από την Πολιτική ως επιστήμη, όπως την έστησαν και την τελειοποίησαν οι μεγάλοι πολιτικοί στοχαστές-θύματα της πολιτικής του εξουσιάζειν και εξουσιάζεσθαι, ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων, που την έφτυσε και αποσύρθηκε στον Κολωνό και τόσοι άλλοι.

Στην Ελλάδα της παιδείας, που παρείχαν ιδιώτες στοχαστές στις σχολές τους (τέτοιες σχολές δεν ίδρυσε ποτέ καμία πόλις), και στους παραγόμενους απ’ αυτές τις σχολές επιστήμονες, γιατρούς, μαθηματικούς, καλλιτέχνες, σ’αυτή την Ελλάδα των προσωπικοτήτων-δημιουργών οφείλει η ανθρωπότητα ό,τι έχει λάβει ως ευεργεσία που την έκανε πολιτισμένη. Στην Ελλάδα της ομάδας δεν οφείλει τίποτε, απαράλλακτα όπως δεν οφείλει τίποτε και στον ασιατικό μαζισμό, ο οποίος δεν ανέδειξε ποτέ το πρόσωπο, αλλά το εξαφάνισε κάτω από τον όγκο της εξουσίας-πολιτικής ή θρησκευτικής.

Όμως αυτές οι γυμνές αλήθειες, που προέκυψαν από την ίδια την ζωή του αρχαίου Ελληνισμού (και προκύπτουν από τη ζωή κάθε ομάδας), αλήθειες που οι πολλοί τις έζησαν και τις «υπέστησαν» θα λέγαμε αλλά μόνο πρόσωπα που πέτυχαν την ένδοξη νίκη απέναντι στον εαυτό τους τις συνειδητοποίησαν, τις εξέφρασαν και τις παρέδωσαν σε εμάς, αυτές οι αλήθειες ίσως αποτελούν το μόνο αντικείμενο μιας πολιτικής του σήμερα: της πολιτικής που δημιουργεί την προσωπικότητα δια της παιδείας και γενικότερα δια του διαφωτισμού, που υποστηρίζει την δημιουργικότητα της προσωπικότητας, εγγυάται την ανάδειξή της και την επιβραβεύει και προστατεύει από την καταστρεπτική έως φονική ορμή της απρόσωπης μάζας.

(Από το περιοδικό «Δαυλός» τεύχος 303)

Γιατί ακόμη και στις μέρες μας η πλειοψηφία ενός λαού παραμένει αμόρφωτη – όχι επειδή η ίδια το θέλησε αλλά επειδή της το επέβαλε η ‘ελίτ’- μιας και η παιδεία παραμένει το φονικότερο όπλο κατά των διακρίσεων, του ρατσισμού, της ανισότητας και της ολιγαρχίας. Έτσι η ολιγαρχία μπορεί να την χαλιναγωγεί ανάλογα με τους σκοπούς της και να την υπνωτίζει ώστε να καταστέλλει το δημιουργικό πνεύμα που κρύβει μέσα της.

Ο Παπάς που δεν χώνευε τους κρητικούς (ανέκδοτο)

Ενας παπάς πηγαίνει σε μια εκκλησία στην Κρήτη, έχει όμως ένα πρόβλημα. Δεν χωνεύει
τους Κρητικούς. Την πρώτη Κυριακή, λοιπόν,κατά το κήρυγμα του λέει στους πιστούς:
«Θα σας μιλήσω σήμερα για την Μαρία τη Μαγδαληνή, η οποία ήταν μια πόρνη από τα Χανιά…»
Αμέσως οι πιστοί αντιδρούν για την προσβολή που δέχθηκαν από τον παπά. Την επόμενη Κυριακή πάλι τα ίδια ο παπάς:
«Σήμερα θα σας μιλήσω για την παραβολή του ασώτου υιού, ο οποίος ήταν ο γιος ενός βοσκού από το Ηράκλειο…»

Αγανακτούν και πάλι οι πιστοί και κάνουν παράπονα στον Μητροπολίτη. Φωνάζει αυτός τον παπά και του λέει:

– «Κοίτα… ξέρω ότι δεν συμπαθείς τους Κρητικούς, προσπάθησε όμως να είσαι πιο

διακριτικός και να μην τους προσβάλλεις…» Οπότε στην επόμενη κυριακάτικη λειτουργία λέει ο παπάς στους πιστούς:

– «Σήμερα θα μιλήσουμε για το Μυστικό Δείπνο… Μαζεύει ο Χριστός τους μαθητές του

και τους λέει «απόψε κάποιος από εσάς θα με προδώσει» και αμέσως του απαντά ο
Ιούδας: «Ιντα λες μωρέ σύντεκνε»!»