Ο παππούς του DNA και τα παιδιά του..

Στο βιβλίο του «Ο τυφλός Ωρολογοποιός» ο Ρίτσαρντ Ντώκινς θέτει το ερώτημα του προγόνου του DNA. Αναζητεί την απάντηση από την μελέτη του CairnsSmith, ο οποίος πιστεύει πως τα οργανικά μόρια ήταν από τα κυριότερα μη αντιγραφικά «εργαλεία» των ανόργανων κρυσταλλικών αντιγραφέων του.

Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον παράδειγμα είναι η εξέλιξη της κρυσταλλικής δομής της αργίλου, η οποία σχηματίζεται από δομικούς λίθους όπως το πυριτικό οξύ και ορισμένα μεταλλικά ιόντα, που υπάρχουν διαλυμένα μέσα στα νερά των ποταμών. Αν οι συνθήκες είναι κατάλληλες τότε τα μεταλλικά ιόντα κρυσταλλώνονται και σχηματίζουν άργιλο σε κάποιο σημείο της κοίτης – κάτι το οποίο επηρεάζεται από παράγοντες όπως η ταχύτητα ροής αλλά και από την ίδια την σύσταση της αργίλου. Η σύσταση της αργίλου μπορεί να αλλάζει το επίπεδο, το σχήμα και την υφή του εδάφους πάνω στην οποία κυλά το νερό.

Υπάρχουν διάφορες ποικιλίες αργίλου λοιπόν, μία από αυτές μπορεί να αυξήσει την ροή του νερού (εφόσον αναδιαμορφώνει τη δομή του εδάφους έτσι ώστε η κοίτη να γίνεται πιο βαθιά)– γεγονός που καταστρέφει την ίδια την άργιλο , ενώ μία άλλη μπορεί να την επιβραδύνει αν φράζει την ροή του νερού– γεγονός που θα της επιτρέψει να εξαπλωθεί σε όλο τον ποταμό.

Μπορεί ένας «απόγονος» (μια τροποποιημένη έκδοση της λόγω αλλαγής της σύστασης) της δεύτερης αργίλου να έχει μια ιδιότητα που να της επιτρέπει όχι μόνον να φράζει τη ροή του ποταμού, αλλά και κατά τις ζεστές εποχές να ραγίζει σε μικρά κομματάκια σκόνης τα οποία παρασύρονται σε μακρινές αποστάσεις και με αυτόν τον τρόπο να «επιμολύνει» άλλα ποτάμια, εξελίσσοντας έτσι την ποικιλία αυτή και κάνοντάς την επικρατέστερη κάποιας άλλης. Μπορούμε να αναλύσουμε περισσότερο τις βέλτιστες ιδιότητες που πρέπει να έχει η άργιλος για να επικρατήσει μετά από πολλές «γενιές» αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι το μείζον ζήτημα σε αυτό το μπλογκ.

Όλο αυτό το «παιχνίδι» της αργίλου δεν σας θυμίζει λίγο την βιολογική εξέλιξη των ειδών; Φυσικά η άργιλος δεν το κάνει αυτό ηθελημένα, όμως και η εξέλιξη ενός ζωικού ή φυτικού είδους δεν γίνεται ηθελημένα, αλλά με βάση την αλληλεπίδραση των ειδών μεταξύ τους και την επικράτηση αυτών που έχουν τα γονίδια με τις βέλτιστες ιδιότητες. Μια πεταλούδα π.χ. που έχει τα χρώματα του δάσους στο οποίο ζει έχει μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης από μια άλλη που τα χρώματά της ξεχωρίζουν οπότε οι εχθροί την ανακαλύπτουν ευκολότερα.

Έτσι φτάνουμε στο συμπέρασμα πως το DNA δεν σχηματίστηκε κατευθείαν από το μηδέν, αλλά μέσα από χιλιάδες βήματα εξέλιξης και μετασχηματισμού από άλλες «πρωτόγονες» μορφές του. Αυτές οι μορφές λοιπόν μπορεί να μην ήταν καν αυτοαντιγραφικές (=δυνατότητα του dna να αντιγράφει τον εαυτό του μέσω των φορέων στους οποίους υπάρχει). Το αυτοαντιγραφικό μόριο αναπτύχθηκε πρώτα από τα ορυκτά κρυσταλλικά «γονίδια» για να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα παρασκευής του RNA (ή κάποιου παρόμοιου μορίου). Βέβαια αυτό το «πρωτόγονο» RNA ήταν μια δευτερεύουσα ουσία, σε σχέση με τους αρχικούς κρυστάλλους αλλά γρήγορα αποδείχτηκαν αποτελεσματικότεροι στην αντιγραφή.

Τέλος, τα μιμίδια (= κάθε ιδέα, κάθε σύστημα σκέψης που μπορεί να μεταδοθεί μέσω του προφορικού, γραπτού λόγου και εδρεύει στον εγκέφαλο του κάθε ανθρώπου) είναι οι «απόγονοι» των γονιδίων μας και θα ήθελα να δω τον τρόπο της εξέλιξής τους σε αυτοαντιγραφικά χωρίς την ανάγκη της ύπαρξης των γονιδίων από τα οποία προήλθαν-πράγμα αδύνατο προς το παρόν. Ένας τρόπος θα ήταν η εγκαθίδρυσή τους σε υπολογιστές μέσω των οποίων θα «ανταγωνίζονταν» τα φυσικά γονίδια.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: